ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΙΣΤΩΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ν. Γρηγορίου Γρηγόρης άλλως Ιωάννου Γ. Γρηγόρης κ.α., Αρ. Αγωγής: 2386/2006, 30.04.2010

ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΙΣΤΩΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ν. Γρηγορίου Γρηγόρης άλλως Ιωάννου Γ. Γρηγόρης κ.α., Αρ. Αγωγής: 2386/2006, 30.04.2010 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2010:A42 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Γ. Ν. Γιασεμή, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2386/2006 Μεταξύ: ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΙΣΤΩΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΣΚΑΡΙΝΟΥ, από τη Σκαρίνου Εναγόντων -και-

1. Γρηγορίου Γρηγόρης, άλλως Ιωάννου Γ. Γρηγόρης
2. Γρηγορίου Γιάννος
3. Γρηγορίου Νίκος
4. Γρηγορίου Δημήτρης
5. Γρηγορίου Μαρία
6. Νίρου Αρτεμης Εναγομένων Kαι ως τροποποιήθηκε ο τίτλος της αγωγής δυνάμει διατάγματος του Δικαστηρίου ημερ. 16-11-07 Αρ. Αγωγής: 2386/2006 Μεταξύ: ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΙΣΤΩΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ, εξ Αγγλισίδων Εναγόντων -και-
7. Γρηγορίου Γρηγόρης, άλλως Ιωάννου Γ. Γρηγόρης
8. Γρηγορίου Γιάννος
9. Γρηγορίου Νίκος
10. Γρηγορίου Δημήτρης
11. Γρηγορίου Μαρία
12. Νίρου Αρτεμης Εναγομένων Ημερομηνία: 30.04.
13. Εμφανίσεις: Για ενάγοντες: Ο κ. Μ. Δειλινός. Για εναγόμενο: Ο κ. Α. Ποιητής. Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο εναγόμενος 3, από τώρα και στο εξής καλούμενος ο εναγόμενος, τελικώς παρέμεινε μόνος να υπερασπιστεί την παρούσα αγωγή. Εναντίον των άλλων πέντε εναγομένων έχει ήδη εκδοθεί απόφαση. Σε σχέση με τους πρώτους δύο που ήσαν και οι πρωτοφειλέτες, εκδόθηκε απόφαση στις 11.10.2006 για ποσό £70.511.82 με τόκο προς 8.5% ετησίως από την 1.1.
14. Εναντίον των άλλων τριών που ήσαν εγγυητές, όπως και ο εναγόμενος, εκδόθηκε απόφαση στις 16.11.2007 για ποσό £14.000 με τόκο επίσης προς 8.5% ετησίως από τις 30.11.
15. Οι ενάγοντες είναι Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία. Στις 7.2.2007 και στα πλαίσια συγχώνευσης η οποία έλαβε χώρα διαδέχθηκε τη Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Σκαρίνου αναλαμβάνοντας και όλα τα δικαιώματα και υποχρεώσεις της. Για τους σκοπούς της παρούσας απόφασης οι δύο Σ.Π.Ε. θα καλούνται από κοινού ως οι ενάγοντες. Βέβαια, να σημειωθεί ότι οι πρώτοι δύο εναγόμενοι, οι πρωτοφειλέτες, είναι με την τελευταία που είχαν συνάψει στις 30.11.2001 την επίδικη συμφωνία για παροχή προς αυτούς δανείου ή και πιστωτικών διευκολύνσεων, με την εγγύηση των άλλων τεσσάρων εναγομένων. Μετά την προαναφερθείσα συμφωνία οι ενάγοντες συνήψαν με τους πρωτοφειλέτες ακόμα δύο συμφωνίες παρομοίας φύσεως, την μια στις 1.8.2003 και την άλλη στις 5.12.
16. Η κάθε μια από τις συμφωνίες αυτές προέβλεπε για διαφορετικό ποσό, όμως έληγαν και οι τρεις, περιλαμβανομένης και της αρχικής, στις 30.11.
17. Είναι και οι δύο τελευταίες συμφωνίες σχετικές με τα επίδικα θέματα, κατά κάποιο τρόπο, ανκαι ο εναγόμενος δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος σ΄ αυτές. Σύμφωνα με την έκθεση απαιτήσεως αρχικά η αξίωση των εναγόντων εναντίον όλων των εναγομένων ήταν για το μεγαλύτερο από τα δύο ποσά που αναφέρθηκαν προηγουμένως. Αυτό αντιπροσώπευε το χρεωστικό υπόλοιπο που παρουσίαζε την 1.9.2006 ο τρεχούμενος λογαριασμός των πρωτοφειλετών με αριθμό 400114-
18. Είναι ο λογαριασμός μέσω του οποίου λειτουργούσαν οι τρεις προαναφερθείσες συμφωνίες. Ο λόγος που συνέβαινε αυτό είναι επειδή οι ενάγοντες θεωρούσαν πως οι δύο μεταγενέστερες συμφωνίες επενήργησαν προς επέκταση του ορίου πίστωσης που προέβλεπε η αρχική συμφωνία ημερομηνίας 30.1.
19. Όμως, η θέση αυτή δεν είναι ορθή. Από την ανάγνωση των ιδίων των συμφωνιών, τεκμήρια 2, 4 και 6, αντίστοιχα, προκύπτει σαφώς ότι πρόκειται για τρεις εντελώς ξεχωριστές μεταξύ τους συμφωνίες. Περαιτέρω, οι εγγυητές στην πρώτη συμφωνία δεν παρείχαν οποιαδήποτε εγγύηση σε σχέση με τις άλλες δύο. Όπως έχει ήδη επισημανθεί δεν είναι συμβαλλόμενα μέρη σ΄ αυτές. Αυτό εξηγεί και το γεγονός που η απόφαση εναντίον των άλλων τριών εναγομένων, εγγυητών, περιορίστηκε στο ποσό των £14.000 που ήταν το όριο πίστωσης που προέβλεπε η πρώτη συμφωνία την οποία τόσο αυτοί όσο και ο εναγόμενος είχαν εγγυηθεί. Για τον ίδιο λόγο ο συνήγορος των εναγόντων, κατά την αγόρευση του, περιόρισε την αξίωση εναντίον του εναγομένου στο ίδιο προαναφερθέν ποσό, με τόκο προς 8.5% ετησίως από την 30.11.
20. Η πιο πάνω μείωση στην αξίωση των εναγόντων δεν έχει επηρεάσει ποσώς τη θέση του εναγομένου ο οποίος εμμένει στην αρχική υπεράσπιση του. Αυτή είναι ότι η παροχή περαιτέρω πίστωσης στους πρωτοφειλέτες, μάλιστα κατά πολύ πέραν του ορίου που προέβλεπε η αρχική συμφωνία, τροποποίησε τη θέση του ως εγγυητή επί τα χείρω. Γεγονός, όπως ισχυρίζεται περαιτέρω, που έχει χειροτερεύσει τη δυνατότητα του για πληρωμή. Ως εκ τούτου έχει, όπως το θέτει, απαλλαγεί πλήρως της ευθύνης για την καταβολή οποιουδήποτε ποσού, ακόμα και αυτού που προέβλεπε η αρχική συμφωνία στην οποία είναι εγγυητής. Ό,τι αναφέρεται πιο πάνω, αλλά και στη συνέχεια, υπό μορφή γεγονότων αποτελεί κοινό τόπο μεταξύ των αντιδίκων μερών. Είναι γεγονότα τα οποία έχουν κατατεθεί εκ συμφώνου και έτυχαν της έγκρισης του δικαστηρίου. Σ΄ αυτά περιλαμβάνεται, μεταξύ άλλων, το γεγονός του έγκυρου τερματισμού των τριών συμφωνιών και του τρεχουμένου λογαριασμού καθώς επίσης ότι το ποσό που σχετίζεται με την πρώτη συμφωνία έχει καταστεί πληρωτέο και απαιτητό. Ο εναγόμενος έχει αποδεχθεί και αυτά τα γεγονότα παρά την αρχική άρνηση του σχετικά στην υπεράσπιση. Τέλος, εκ συμφώνου κατατέθηκε και αριθμός εγγράφων τα οποία σημειώθηκαν τεκμήρια 1 έως
21. Θα γίνει αναφορά μόνο σ΄ αυτά που είναι άμεσα σχετικά με την επίδικη διαφορά. Ένα τέτοιο έγγραφο είναι ασφαλώς η αρχική συμφωνία παροχής πίστωσης στους πρωτοφειλέτες ημερομηνίας 30.11.2001, τεκμήριο
22. Προβλέπει, μεταξύ άλλων, και τα εξής: «Η παρούσα συμφωνία έγινε σήμερα στις 30/11/
23. Επειδή ο/η/οι ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΚΑΙ ΓΙΑΝΝΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ που στη συνέχεια θα αναφέρεται/ονται "ο οφειλέτης" όρος που περιλαμβάνει τους εκδοχείς και διαδόχους του, έχει ζητήσει από τη ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΙΣΤΩΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΣΚΑΡΙΝΟΥ που στη συνέχεια θα αναφέρεται "η Εταιρεία" δάνειο σε τρεχούμενο λογαριασμό και/ή διαφορετικά να παρέχει άλλου είδους πιστωτικές διευκολύνσεις μέχρι ποσού Δεκατέσσερις χιλιάδες λίρες μόνο (ΛΚ14.0000) και Επειδή η Εταιρεία συμφώνησε να παραχωρήσει στον οφειλέτη το πιο πάνω δάνειο και/ή πίστωση και/ή άλλου είδους διευκολύνσεις. ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΣΥΜΦΩΝΟΥΝΤΑΙ ΤΑ ΑΚΟΛΟΥΘΑ:
24. Η Εταιρεία χορηγεί στον οφειλέτη δάνειο και/ή πίστωση και/ή άλλου είδους διευκολύνσεις μέχρι ποσού Δεκατέσσερις χιλιάδες λίρες μόνο (ΛΚ14.000) σε τρεχούμενο λογαριασμό για την περίοδο που αρχίζει από σήμερα και λήγει την 30/11/
26. Οποιοδήποτε χρεωστικό υπόλοιπο του αναφερόμενου λογαριασμού θα φέρει τόκο προς όφελος της Εταιρείας προς οκτώ και μισό τοις εκατό (8,5%) το χρόνο που θα χρεώνεται στον οφειλέτη ή θα καταβάλλεται από αυτόν στις 31 Δεκεμβρίου κάθε χρόνου ή σύμφωνα με την τακτική που ακολουθείται κατά καιρούς από την Εταιρεία.
27. Ανεξάρτητα από οποιοδήποτε άλλο περιεχόμενο στη συμφωνία αυτή, εννοείται πάντοτε ότι η Εταιρεία θα έχει το δικαίωμα να τερματίζει την λειτουργία του λογαριασμού και/ή να απαιτήσει σε οποιαδήποτε στιγμή το χρεωστικό υπόλοιπο του λογαριασμού, πλέον τόκους μέχρι την ημέρα της πληρωμής, οπότε το παραπάνω δάνειο ή οποιοδήποτε υπόλοιπο του, γίνεται αμέσως πληρωτέο και απαιτητό.
28. Μόλις το πιο πάνω δάνειο ή οποιοδήποτε μέρος του ζητηθεί από την Εταιρεία, θα γίνεται απαιτητό και θα εξοφλείται ενώ ο οφειλέτης θα οφείλει να πληρώσει αμέσως κάθε ποσό που οφείλεται στην Εταιρεία, συμπεριλαμβανομένου του κεφαλαίου, τόκων, δικαιωμάτων, δαπανών και άλλων εξόδων. Παράλειψη του οφειλέτη να το πράξει αμέσως θα συνεπάγεται χρέωση του με τόκο προς ποσοστό επιτοκίου ίσον προς το εκάστοτε από το Νόμο επιτρεπόμενο ανώτατο ποσοστό, από την ημέρα της ζήτησης του δανείου και η Εταιρεία θα έχει το δικαίωμα να απαιτήσει δικαστικά ή με άλλο τρόπο την πληρωμή του χρέους με επιπλέον δικαστικά και άλλα έξοδα οποιασδήποτε φύσεως μέχρι την πλήρη και τέλεια εξόφληση .» Ενσωματωμένη στο ίδιο έγγραφο είναι και η εγγύηση την οποία ο εναγόμενος παραχώρησε στους ενάγοντες από κοινού με τους άλλους τρεις εγγυητές. Αυτή προβλέπει τα εξής: «Εγγυόμαστε αλληλέγγυα και/ή ξεχωριστά και/ή διαζευκτικά με τη λειτουργία του λογαριασμού την ακριβή εκτέλεση των πιο πάνω όρων μέχρι την πλήρη εξόφληση. Οποιαδήποτε καθυστέρηση ή παράταση ή αναστολή πληρωμής μέρους ή ολόκληρου του χρέους δεν μας απαλλάσσει από την ευθύνη της εγγύησης έστω και εάν η Εταιρεία (Σ.Π.Ε. Σκαρίνου) δεν μας ενημέρωσε προηγουμένως.» Οι μεταγενέστερες «συμβάσεις πιστώσεως», όπως τιτλοφορούνται οι εν λόγω δύο συμφωνίες, τεκμήρια 4 και 6, αντίστοιχα, περιέχουν παρόμοιους όρους. Διαφέρει μόνο το ποσό της παραχωρηθείσας πίστωσης. Στη μεν πρώτη, ημερομηνίας 1.8.2003, ήταν μέχρι ποσού £8.000, στη δε δεύτερη, ημερομηνίας 5.12.2003, ήταν μέχρι ποσού £4.
29. Και, όπως είναι κοινώς αποδεκτό ο εναγόμενος και οι άλλοι τρεις συνεγγυητές του στην πρώτη συμφωνία, δεν παρείχαν οποιαδήποτε εγγύηση σε σχέση με αυτές τις δύο. Με τη σύναψη της πρώτης συμφωνίας ημερομηνίας 30.11.2001 η οποία προέβλεπε για την παραχώρηση δανείου ή και πιστωτικών διευκολύνσεων στους πρωτοφειλέτες μέχρι ποσού £14.000 μόνο, για την περίοδο μέχρι 30.11.2006, οι ενάγοντες άνοιξαν τον τρεχούμενο λογαριασμό 4000114-
30. Στην πορεία οι πρωτοφειλέτες διενεργούσαν αναλήψεις και καταθέσεις σε σχέση με αυτόν, όπως συνεπάγεται από τη φύση του. Ακολούθως, όταν εσυνάπτετο κάθε μια από τις μεταγενέστερες συμφωνίες αυξάνετο το όριο πίστωσης του προαναφερθέντος λογαριασμού αναλόγως, δοθέντος του ποσού της πίστωσης που αυτή προέβλεπε. Και έτσι συνέχιζε με τον ίδιο τρόπο η λειτουργία του ως κοινού τρεχούμενου λογαριασμού και για τις τρεις συμφωνίες, ουσιαστικά για την παραχώρηση πίστωσης στους πρωτοφειλέτες μέχρι του ορίου που προέβλεπαν και οι τρεις μαζί. Κάτι που θα πρέπει επίσης να αναφερθεί στο σημείο αυτό είναι ότι για κάθε μια από τις δύο μεταγενέστερες συμφωνίες, οι πρωτοφειλέτες παραχώρησαν κάποια ασφάλεια. Στην περίπτωση της συμφωνίας της 1.8.2003 ο πρωτοφειλέτης Γρηγόρης Ιωάννου αποδέχτηκε τη δέσμευση προς όφελος των εναγόντων κατάθεσης του υπό μορφή γραμματίου για ποσό £10.
31. Ενώ σε σχέση με τη συμφωνία της 5.12.2003 ο ίδιος πρωτοφειλέτης αποδέχθηκε τη δέσμευση άλλης κατάθεσης του πάλιν υπό μορφή γραμματίου, για ποσό £6.
32. Η λειτουργία του εν λόγω λογαριασμού όπως άρχισε συνεχίστηκε με αναλήψεις και καταθέσεις τις οποίες διενεργούσαν συστηματικά σε σχέση με αυτόν οι πρωτοφειλέτες. Πιο συχνές ήσαν οι αναλήψεις. Σαν αποτέλεσμα σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα από τη σύναψη της πρώτης συμφωνίας, στις 30.11.2001, το χρεωστικό υπόλοιπο του τρεχούμενου λογαριασμού είχε υπερβεί ελαφρώς το όριο των £14.
33. Αυτό φαίνεται στην κατάσταση λογαριασμού, τεκμήριο 9, και συγκεκριμένα στην ημερομηνία 23.1.
34. Είχε φτάσει στις £15.946,49, ανκαι στη συνέχεια λόγω και των καταθέσεων που γίνονταν στο λογαριασμό το χρεωστικό υπόλοιπο κατά καιρούς περιορίζετο κάτω του προαναφερθέντος ορίου. Αυτό συνέβαινε καθ΄όλη τη διάρκεια του 2002 ενώ συνέβηκε και σε τρεις περιπτώσεις μέσα στον Ιανουάριο του
35. Μετά και τις περιπτώσεις αυτές το χρεωστικό υπόλοιπο του τρεχούμενου λογαριασμού αυξήθηκε κατακόρυφα. Αναφέρω ενδεικτικά ότι στο τέλος του προαναφερθέντος μηνός παρουσίαζε υπόλοιπο £29.504,36 και συνέχισε να αυξάνεται μήνα με το μήνα. Επειδή συγχρόνως γίνονταν και καταθέσεις, κάποιες φορές σημαντικών ποσών, συνέχισε η αυξομείωση του υπολοίπου του λογαριασμού ο οποίος όμως παρέμενε πάντοτε χρεωστικός και κατά πολύ πέραν του συμφωνηθέντος ορίου. Μέσα στο 2003 και κατά το μεγαλύτερο μέρος του έτους αυτού ξεπερνούσε και το όριο των £26.000 που είχε παραχωρηθεί στους πρωτοφειλέτες με τις δύο μεταγενέστερες συμφωνίες, τεκμήρια 4 και
36. Όμως, τελικώς η πίστωση που είχε παραχωρηθεί από τους ενάγοντες στους πρωτοφειλέτες κατά τα έτη 2004, 2005 και 2006 ξεπέρασε κατά πολύ και το όριο αυτό. Ενδεικτικά και πάλιν αναφέρω ότι κατά τον Ιανουάριο του 2004 το χρεωστικό υπόλοιπο του τρεχούμενου λογαριασμού κυμάνθηκε μεταξύ £50.000 και £60.
37. Μετά και την περίοδο αυτή το χρεωστικό υπόλοιπο συνέχισε να αυξάνεται για να φτάσει την 13.3.2006 στις £70.511.82 που είναι το ποσό που αντιπροσωπεύει την αρχική αξίωση των εναγόντων εναντίον όλων των εναγομένων. Βέβαια, ο λόγος που διατηρήθηκε το χρεωστικό υπόλοιπο του τρεχούμενου λογαριασμού στα πιο πάνω επίπεδα είναι διότι κατά καιρούς γίνονταν καταθέσεις σ΄ αυτόν μεγάλων ποσών. Τόσο οι αναλήψεις όσο και οι καταθέσεις φαίνονται με κάθε λεπτομέρεια στην κατάσταση λογαριασμού, τεκμήριο
38. Επίσης, φαίνονται σ΄ αυτή και οι διάφορες άλλες χρεώσεις οι οποίες γίνονταν στον τρεχούμενο λογαριασμό με πιο σημαντικές αυτές που αφορούν τους τόκους. Ανέρχονται σε αρκετές χιλιάδες λίρες, ειδικά για τα έτη 2004, 2005 και
39. Όπως φαίνεται στη σελίδα 8 της εν λόγω κατάστασης καθ΄ όλη τη λειτουργία του τρεχούμενου λογαριασμού είχαν γίνει αναλήψεις από αυτόν, περιλαμβανομένων και των διαφόρων χρεώσεων, συνολικού ύψους £432.551,75 και καταθέσεις συνολικού ύψους £355.513,
40. Δοθέντων των πιο πάνω γεγονότων θα πρέπει, κατ΄ αρχάς, να σημειωθεί ότι οι δύο πλευρές συμφωνούν πως η επίδικη συμφωνία εγγύησης δόθηκε μόνο σε σχέση με την αρχική συμφωνία παραχώρησης πιστωτικών διευκολύνσεων στους πρωτοφειλέτες ημερομηνίας 30.11.
41. Κατά συνέπεια δεν επεκτείνεται στις δύο μεταγενέστερες συμφωνίες παρομοίας φύσεως. Αυτές όμως, ουσιαστικά είχαν ως αποτέλεσμα την επέκταση του ορίου πίστωσης, που είχε παραχωρηθεί στους πρωτοφειλέτες με την εν λόγω αρχική συμφωνία, στις £26.
42. Είναι από αυτό το σημείο και μετά, και εξ αφορμής της επέκτασης του ορίου πίστωσης όπως καταδεικνύεται προηγουμένως, που αρχίζει η διαφωνία των μερών. Βασικά, εστιάζεται στην εφαρμογή του άρθρου 91 του περί Συμβάσεων Νόμου, Κεφ. 149, του οποίου τη βοήθεια επικαλέστηκαν και οι δύο πλευρές. Προβλέπει τα ακόλουθα: «Κάθε μεταβολή των όρων της μεταξύ πρωτοφειλέτη και πιστωτή σύμβασης η οποία γίνεται χωρίς τη συναίνεση του εγγυητή, απαλλάσσει τον εγγυητή από κάθε ευθύνη για συναλλαγές μεταγενέστερες της μεταβολής» Υπενθυμίζεται ότι οι ενάγοντες, μέσω του συνηγόρου τους, περιόρισαν την απαίτηση τους, εναντίον του εναγομένου στο ποσό των £14.000,- ή το αντίστοιχο σε ευρώ, που είναι το όριο πίστωσης μέχρι του οποίου προέβλεπε η αρχική συμφωνία, πλέον τόκους προς 8.5% ετησίως από 30.11.
43. Την ίδια στάση τήρησαν σε σχέση και με τους άλλους τρεις εγγυητές εναντίον των οποίων εξεδόθη ήδη απόφαση για το πιο πάνω ποσό. Θεωρώντας έτσι και οι ίδιοι ότι οι δύο μεταγενέστερες συμφωνίες αποτελούν την αιτία για τη μεταβολή της αρχικής συμφωνίας, αφού αυτές είχαν ως άμεσο αποτέλεσμα την αύξηση του αρχικά συμφωνηθέντος ορίου της πίστωσης. Στη βάση της λογικής αυτής οι ενάγοντες περιόρισαν την απαίτηση τους ως ανωτέρω, και έτσι απάλλαξαν τον εναγόμενο «από κάθε ευθύνη για συναλλαγές μεταγενέστερες της μεταβολής». Εννοώντας τις συναλλαγές που είχαν σαν αποτέλεσμα την αύξηση της πίστωσης προς τους πρωτοφειλέτες πέραν του αρχικού ορίου των £14.000, και οι οποίες κατέληξαν στο χρεωστικό υπόλοιπο το οποίο αρχικά αξίωναν εναντίον όλων των εναγομένων. Η τοποθέτηση αυτή δε βρήκε σύμφωνη την πλευρά του εναγομένου. Θεωρεί ότι η μεταβολή στους όρους της αρχικής συμφωνίας μεταξύ των εναγόντων και των πρωτοφειλετών επηρέασε δραστικά την εγγύηση την οποία ο ίδιος είχε παραχωρήσει προς τους ενάγοντες. Αυτή δε έγκειται στην αύξηση της παραχωρηθείσας πίστωσης στους πρωτοφειλέτες πέραν του αρχικού ορίου που κάλυπτε η εγγύηση του, κατά τρόπο που κατέστησε δύσκολη ή και αδύνατη τη μείωση ή και εξόφληση του χρεωστικού υπολοίπου που αναλογούσε στη συμφωνία αυτή. Ενώ πρόσθετα, η όλη κατάσταση επηρέασε δυσμενώς και το δικαίωμα του εναγομένου να στραφεί εναντίον των πρωτοφειλετών για αποζημίωση του. Αυτά σε γενικές γραμμές. Η επιχειρηματολογία σε σχέση με τις εισηγήσεις αυτές επεκτάθηκε με αναφορές τόσο σε νομολογία, ερμηνευτική της σύμβασης εγγύησης, όσο και στα γεγονότα της υπόθεσης. Ξεχωρίζοντας αυτά που είναι πλέον σημαντικά προς επίλυση της επίδικης διαφοράς, διαπιστώνεται ότι αρχικά οι ενάγοντες παραχώρησαν εγγράφως στους πρωτοφειλέτες πίστωση για ποσό μέχρι £14.000,- μόνο. Η αρχική αυτή συμφωνία, τεκμήριο 2, όπως επίσης προέβλεπε, θα λειτουργούσε μέσω ενός τρεχούμενου λογαριασμού. Το σύστημα αυτό επέτρεπε στους πρωτοφειλέτες να προβαίνουν σε αναλήψεις από το λογαριασμό αυτό οι οποίες στο σύνολο τους δε θα έπρεπε να ξεπεράσουν κατά οποιαδήποτε χρονική στιγμή, μέσα στο συμφωνηθέν χρονικό διάστημα λειτουργίας του, το ποσό των £14.
44. Βέβαια, προκειμένου να μην παραμείνει αδρανής ο λογαριασμός στο πιο πάνω ανώτατο επιτρεπτό όριο πίστωσης, οι πρωτοφειλέτες θα έπρεπε επίσης, κατά το ίδιο εν λόγω χρονικό διάστημα, να προβαίνουν και σε κάποιες καταθέσεις σ΄ αυτό. Έτσι θα υπήρχε ένας ενεργός τρεχούμενος λογαριασμός, τη λειτουργία του οποίου καθώς επίσης την ακριβή τήρηση των όρων της σχετικής συμφωνίας μέχρι την πλήρη εξόφληση, είχε εγγυηθεί, μεταξύ άλλων, και ο εναγόμενος. Όμως, πολύ σύντομα με τη σιωπηρή ή και ρητή, αλλά πάντως όχι έγγραφη, συγκατάθεση των εναγόντων οι πρωτοφειλέτες υπερέβησαν το εν λόγω όριο πίστωσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις μέσα στο 2002 μπόρεσαν και περιόρισαν το χρεωστικό υπόλοιπο του λογαριασμού εντός του πιο πάνω ορίου. Ήταν σαν αποτέλεσμα των καταθέσεων που έκαναν στο λογαριασμό. Όμως, στην πορεία οι αναλήψεις που έγιναν ήταν πολύ περισσότερες και για μεγαλύτερα στο σύνολο τους ποσά από ό,τι οι καταθέσεις. Οι δύο συμφωνίες που συνομολόγησαν οι ενάγοντες με τους πρωτοφειλέτες μέσα στο 2003, τεκμήρια 4 και 6, αν και ξεχωριστές από την αρχική συμφωνία, τεκμήριο 2, λόγω του τρόπου εφαρμογής τους από τα εν λόγω συμβαλλόμενα μέρη, είχαν σαν αποτέλεσμα την αύξηση του ορίου πίστωσης του τρεχούμενου λογαριασμού στις £26.
45. Όμως, μέχρι τότε το χρεωστικό υπόλοιπο είχε ήδη ξεπεράσει και το όριο αυτό και συνέχισε να αυξάνεται ώσπου έφτασε το ποσό της αρχικής απαίτησης των εναγόντων εναντίον όλων των εναγομένων, που τους οδήγησε στον τερματισμό της επίδικης συμφωνίας και συγχρόνως του τρεχούμενου λογαριασμού. Έγινε αρκετός λόγος για τις προαναφερθείσες δύο συμφωνίες που συνομολογήθηκαν το 2003 και αύξησαν το όριο της πίστωσης στις £26.
46. Όμως, από τη στιγμή που δεν καλύπτετο η αύξηση αυτή από την εγγύηση του εναγομένου δε διαφέρει η περίπτωση από την άνευ γραπτής συμφωνίας επέκταση της πίστωσης προς τους πρωτοφειλέτες και πέραν του πιο πάνω ορίου. Εν ολίγοις, ουσιαστικά η μεταβολή της αρχικής συμφωνίας μεταξύ των εναγόντων και των πρωτοφειλετών επήλθε από τη στιγμή που παραχωρήθηκε μέσω του τρεχούμενου λογαριασμού πίστωση στους τελευταίους η οποία ξεπέρασε το συμφωνηθέν όριο των £14.
47. Σύμφωνα με καλά καθιερωμένη αρχή του κοινοδικαίου μεταβολή των όρων της κύριας συμφωνίας η οποία δεν καλύπτεται από τη συμφωνία εγγύησης και ούτε τυγχάνει της έγκρισης του εγγυητή, ενώ δε μπορεί αυταπόδεικτα να θεωρηθεί και ως επουσιώδης μεταβολή, απαλλάσσει εντελώς τον εγγυητή από την εγγύηση την οποία έχει παραχωρήσει σε σχέση με αυτή. Δε χρειάζεται καν να εξεταστεί αν ο εγγυητής έχει πραγματικά περιέλθει σε δυσχερέστερη θέση, όσον αφορά την εγγύηση του, λόγω της μεταβολής (βλ. Holme n. Brunstkill