MEGAMASTER ENTERPRISES LTD κ.α. ν. ΑΡΧΗ ΛΙΜΕΝΩΝ ΚΥΠΡΟΥ, Αρ. Αγωγής: 929/10, 17 Μαϊου, 2010 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2010:A45 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Λ. Δημητριάδου-Ανδρέου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 929/10 Μεταξύ:
- MEGAMASTER ENTERPRISES LTD
- AGS AGROTRADING LTD Ενάγοντες και ΑΡΧΗ ΛΙΜΕΝΩΝ ΚΥΠΡΟΥ Εναγομένης Αίτηση ημερ. 6.4.2010 για προσωρινό απαγορευτικό διάταγμα 17 Μαϊου, 2010 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τους Αιτητές/Ενάγοντες: κ. Μ. Κυριακίδης με Μ. Μενελάου και Χρ. Ιωαννίδου. Για την Καθ΄ ης η Αίτηση/Εναγομένη: κ. Ν. Παπαευσταθίου. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την καταχώρηση της παρούσας αγωγής ο Ενάγων καταχώρησε μονομερώς την υπό κρίση αίτηση με την οποία ζητούσε από το Δικαστήριο: «(Α) Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου απαγορεύον στους Εναγομένους, το Διοικητικό Συμβούλιο αυτών, τους διευθυντές αυτών, τους υπαλλήλους, συνεργάτες, υπηρέτες, αντιπροσώπους αυτών από του να εμποδίζουν, επεμβαίνουν, παρεμποδίζουν καθ΄ οιονδήποτε τρόπο την εκφόρτωση του πλοίου των Εναγόντων «Toyvo Vyakhya» στο λιμάνι της Λάρνακας, κατά παράβαση της συμφωνίας ημερομηνίας 20/3/2007 και ως ανανεώθηκε στις 3/2/2010, και για οποιονδήποτε άλλο πλοίο εισέρχεται στο λιμάνι Λάρνακας με φορτία ανήκοντα στους Ενάγοντες, μέχρι τελείας εκδικάσεως και αποπερατώσεως της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγής. Β. Οιονδήποτε περαιτέρω Διάταγμα και/ή θεραπεία το Δικαστήριο ήθελεν κρίνει υπό τις περιστάσεις.» Το Δικαστήριο έκρινε ότι δικαιολογείτο η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος στην απουσία της άλλης πλευράς και ενέκρινε την αίτηση. Με την παρούσα διαδικασία επιζητείται από πλευράς Αιτητών/Εναγόντων, η οριστικοποίηση του εκδοθέντος διατάγματος, ενώ, από πλευράς Καθ΄ων η αίτηση/Εναγομένων, η ακύρωση τους. ΑΙΤΗΣΗ ΚΑΙ ΕΝΟΡΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΠΟΥ ΤΗ ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ Η υπό κρίση αίτηση βασίζεται στα ΄Αρθρα 4, 5 και 9 του ΚΕΦ. 6 στη Δ.48 θθ 1-9 και Δ.39, Θ. 2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας στο ΄Αρθρο 32 του Νόμου 14/60 και επί των γενικών και συμφυών εξουσιών και πρακτικής του Δικαστηρίου. Συνοδεύεται δε από ΄Ενορκη Δήλωση του Αντώνη Αντωνίου, ενός εκ των Διευθυντών και στις δύο Ενάγουσες η οποία έχει, εν συνόψει, ως εξής: · Στις 20.3.07 οι Ενάγοντες υπέγραψαν με την Αρχή Λιμένων Κύπρου συμφωνία για παραχώρηση άδειας χρήσης απορροφητικής μηχανής από τους Ενάγοντες για την εκφόρτωση χύμα φορτίων στο λιμάνι Λάρνακας, (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 1). · Η χρονική διάρκεια της εν λόγω συμφωνίας ήταν για περίοδο 9 μηνών, δηλαδή από 1.4.07 μέχρι 31.12.07 και μετά θα ανανεωνόταν στη λήξη της για περίοδο ενός έτους εκτός αν τερματιζόταν από οποιοδήποτε μέρος με γραπτή τρίμηνη προειδοποίηση που θα δίδετο στο άλλο μέρος. · Η συνεργασία των διαδίκων συνεχίστηκε και με νέα συμφωνία ανανέωσης ο χρόνος διάρκειας ανανεώθηκε από 1.1.08 μέχρι 31.12.
- Η ανανέωση της εν λόγω συμφωνίας επισυνάπτεται ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ
- Ακολούθως ανανεώθηκε εκ νέου από 1.1.10 μέχρι 31.12.10 (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 3). · Στις 31.3.10 οι Εναγόμενοι, κατά παράβαση της συμφωνίας, εμπόδισαν και/ή παρενέβησαν στην ελεύθερη άσκηση του συμβατικού δικαιώματος των Εναγόντων για εκφόρτωση του φορτίου τους στο λιμάνι Λάρνακας από το πλοίο Toyvo Vyakhya με φορτίο κριθαριού ιδιοκτησίας των Εναγόντων προερχόμενο από τη Ρουμανία. · Στις 31.3.10 ενώ το ρηθέν πλοίο βρισκόταν στι κρηπίδωμα του λιμανιού Λάρνακας και το φορτίο αυτού ιδιοκτησίας των Εναγόντων εκφορτωνόταν με τους αποροφητήρες των Εναγόντων, διατάχθηκε από τους Εναγόμενους και/ή από το Λιμενάρχη του λιμανιού Λάρνακας να διακόψει την εκφόρτωση και να εγκαταλείψει το κρηπίδωμα με άμεση συνέπεια να παραμείνει στο αγκυροβολείο Λάρνακας. · Ο καπετάνιος του πλοίου έλαβε γραπτή ειδοποίηση από τους εναγόμενους και/ή τον λιμενάρχη λιμανιού Λάρνακας για μετακίνηση του πλοίου στο αγκυροβολείο του λιμανιού Λάρνακας, πράγμα που έγινε και ο καπετάνιος απέστειλε επιστολή διαμαρτυρίας προς τον λιμενάρχη και τον ναυτιλιακό πράκτορα BOMAR MARITIME LTD (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 4). · Από τις 31.3.10 μέχρι σήμερα το πλοίο παραμένει στο αγκυροβολείο του λιμανιού Λάρνακας με τεράστιες ζημιές για τους Ενάγοντες αναφορικά με το φορτίο του εκ συνολικής ποσότητας 2.830 τόνων κριθαριού μείον εκφορτωθείσας ποσότητας 700 τόνων, ήτοι 2.130 τόνων αξίας €2.673.15 επιπλέον άλλων ζημιών και/ή εξόδων, αναφορικά με δικαιώματα του πλοίου εκ ποσού $6.000 ημερησίως για καθυστέρηση εκφορτώσεως αυτού, και τα οποία αυξάνονται από ώρα σε ώρα. · Εξαιτίας της παρανόμου ενέργειας των Εναγομένων, οι Ενάγοντες αναγκάσθηκαν να επιβαρυνθούν με τεράστια έξοδα και δαπάνες που επαυξάνονται συνεχώς και ως εκ τούτου η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος είναι απαραίτητη για τον περιορισμό των ζημιών τους. · Υπάρχει άμεσος, ορατός και σοβαρός κίνδυνος οι Ενάγοντες να βρεθούν εκτεθειμένοι και να είναι αδύνατο να ανταποκριθούν στις αυξανόμενες ζημιές και κίνδυνος να απωλέσουν την πελατεία τους καθότι το φορτίο το ευρισκόμενο στο πλοίο έχει παραγγελθεί από πελάτες των Εναγόντων στην Κύπρο και κίνδυνος περαιτέρω ζημιάς αφού οι πελάτες θα αξιώσουν αποζημιώσεις και/ή θα στραφούν σε ανταγωνιστές των Εναγόντων. Με την αντισυμβατική ενέργεια των Εναγομένων οι Ενάγοντες θα εκτοπισθούν από την αγορά και θα τους προκληθεί ανεπανόρθωτη οικονομική ζημιά, με συνέπεια, αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα, να είναι αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. ΕΝΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΕΝΟΡΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΠΟΥ ΤΗ ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ Στην αίτηση κατεχωρήθη ένσταση η οποία βασίζεται στη Δ.39, Δ.48, θθ. 1-4, 7-9 και Δ.59 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στα ΄Αρθρα 4, 5 και 9 του ΚΕΦ. 6, στο ΄Αρθρο 32 του Νόμου 14/60, στα ΄Αρθρα 4, 10
(1)και
(2)του περί Αρχής Λιμένων Κύπρου Ν. 38/73όπως τροποποιήθηκε μεταγενέστερα, στους Κανονισμούς 2, 3-8, 28-29 των περί Αρχής Λιμένων Κύπρου (Λειτουργία Περιοχών Λιμένων) Κανονισμών ΚΔΠ 8/76, στη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στο Κοινοδίκαιο, στο δίκαιο επιεικείας και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες και γενική πρακτική του Δικαστηρίου. Ως συγκεκριμένοι λόγοι ένστασης εξειδικεύονται οι εξής: v Δεν έγινε πλήρης αποκάλυψη όλων των ουσιωδών στοιχειών και γεγονότων της υπόθεσης κατά το στάδιο εξέτασης της μονομερούς αίτησης των Εναγόντων. v Το εκδοθέν προσωρινό διάταγμα αντίκειται στη νομοθεσία που διέπει τη λειτουργία της Εναγόμενης και/ή είναι γενικό και αόριστο. v Δεν συντρέχουν οι απαραίτητες προϋποθέσεις για την έκδοση και/ή διατήρηση σε ισχύ του αιτούμενου προσωρινού διατάγματος. v Η Εναγόμενη 2 δεν έχει οποιαδήποτε συμβατική ή άλλη σχέση με την Εναγόμενη. v Η αίτηση είναι νομικά και πραγματικά αβάσιμη και αστήρικτη. Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Μιχάλη Λαρτίδη, Λιμενικού Λειτουργού στην Εναγομένη. Σ΄ αυτή, αφού αναφέρεται στους λόγους ένστασης που έχουν καταγραφεί ανωτέρω, ισχυρίζεται ότι οι Ενάγοντες δεν αποκάλυψαν: § Ότι η επίδικη άδεια, η οποία εκδόθηκε από την Αρχή Λιμένων Κύπρου στην Ενάγουσα 1, δεν αφορά ούτε αναφέρεται σε άδεια αποκλειστικής χρήσης της απορροφητικής μηχανής πάντοτε και για όλα τα φορτία (το σύνολο των φορτίων) των Εναγόντων. § Ότι με βάση τον ΄Ορο 17 της επίδικης άδειας αυτή υπόκειτο στο Νόμο της Αρχής Λιμένων Κύπρου ο οποίος παρέχει ευρεία εξουσία και ευχέρεια στην Αρχή Λιμένων Κύπρου σε σχέση με τη λειτουργία των λιμανιών, τις διαδικασίες φόρτωσης, εκφόρτωσης εμπορευμάτων περιλαμβανομένων και των επιδίκων θεμάτων. § Ότι με βάση τον ΄Ορο 17 της επίδικης άδειας αυτή υπόκειτο στους Κανονισμούς της Αρχής Λιμένων Κύπρου οι οποίοι παρέχουν ευρεία εξουσία και ευχέρεια στην Αρχή σε σχέση με τη διακίνηση των σκαφών εντός της λιμενικής περιοχής όπως και για τη χρήση εξοπλισμού και τις διαδικασίες φόρτωσης και εκφόρτωσης, περιλαμβανομένων και των επίδικων θεμάτων. § Στο νομικό καθεστώς που διέπει τη λειτουργία της Αρχής Λιμένων Κύπρου και ειδικά στο ΄Αρθρο 10, εδάφια
(1)και
(2)του Ν. 38/73 (όπως τροποποιήθηκε). § Στο Κανονιστικό καθεστώς που διέπει τη λειτουργία των λιμενικών περιοχών στους περί Αρχής Λιμένων Κύπρου (Λειτουργία Περιοχών Λιμένων) Κανονισμούς ΚΔΠ 8/76 και ειδικά στους Κανονισμούς 2, 3-8 και 28-
- § Την υφιστάμενη μέχρι τώρα πρακτική και συμφωνία της Αρχής ότι ποσοστό 45% του εισαγόμενου φορτίου των Εναγόντων θα εκφορτώνεται με τους γερανούς της Αρχής Λιμένων Κύπρου. § ΄Εδωσαν την παντελώς λανθασμένη και πεπλανημένη θέση στο Δικαστήριο ότι η Αρχή Λιμένων Κύπρου αρνείτο να συμμορφωθεί με τη συμφωνία της με την Ενάγουσα αρ. 1, ενώ η ουσία των διαφορών της με την Αρχή είναι διαφορετική. Περαιτέρω ο ενόρκως δηλών ισχυρίζεται ότι τα αληθινά γεγονότα έχουν ως εξής: Ø Οι Ενάγουσες χρησιμοποιούσαν και χρησιμοποιούν το λιμάνι Λάρνακας για εισαγωγή σιτηρών και πρώτων υλών ζωοτροφών. Η εκφόρτωση γινόταν στο παρελθόν με γερανό της Αρχής Λιμένων Κύπρου ή/και με αδειούχους ιδιωτικούς γερανούς. Στις 20.3.07 η Αρχή παραχώρησε άδεια στην Ενάγουσα αρ. 1 για χρήση ιδιόκτητης απορροφητικής μηχανής για την εκφόρτωση χύμα φορτίων που ανήκουν στην εταιρεία AGS Agrotdrading Ltd (Ενάγουσα αρ. 2) στο λιμάνι Λάρνακας. Με επιστολή της Εναγομένης αρ. 1 ημερ. 4.11.09, ο όρος 1.1 της Συμφωνίας τροποποιήθηκε έτσι ώστε η μηχανή να χρησιμοποιείται για την εκφόρτωση φορτίων της Εναγομένης 1 και της αδελφής εταιρείας, Εναγομένης
- Ø Μέσα στα πλαίσια της χορηγηθείσας άδειας και επειδή το προσωπικό του λιμανιού Λάρνακας και συγκεκριμένα του κλάδου των γερανοδηγών θα έπρεπε να απασχολείται και δεν ήταν νοητό η Ενάγουσα 1 να ξεφορτώνει το 100% των φορτίων που εισάγει η Ενάγουσα 1 και η Ενάγουσα 2 από το λιμάνι Λάρνακας και ύστερα από διαβουλεύσεις μεταξύ της Αρχής με τις Ενάγουσες συμφωνήθηκε (σε συνεδρία στο γραφείο του Γενικού Διευθυντή στην οποία πήραν μέρος αξιωματούχοι της εταιρείας, ο Γενικός Διευθυντής της Αρχής Λιμένων Κύπρου, ο Οικονομικός Διευθυντής, ο Διευθυντής Επιχειρήσεων και ο Διευθυντής Λιμανιού Λάρνακας) όπως το 55% των φορτίων της εταιρείας ξεφορτώνεται με την απορροφητική μηχανή της Ενάγουσας 1 και το 45% με γερανούς της Εναγομένης. Αυτή η συμφωνία επιβάλλετο και για λόγους δημοσίου συμφέροντος για να μην υποπέσει σε αχρηστία ο μηχανικός εξοπλισμός του λιμανιού αλλά και σε πλήρη αχρηστία το ίδιο το λιμάνι Λάρνακας στο οποίο ελάχιστα φορτία εκφορτώνονται. Ø Το Φεβρουάριο του 2010 η Ενάγουσα εταιρεία πληροφόρησε την Αρχή Λιμένων Κύπρου ότι οι ποσότητες σιτηρών που υπολογίζει να εισάγει από το λιμάνι Λάρνακας θα είναι γύρω στους 100,000 τόνους το χρόνο, ενώ η σόγια, ηλιανθόπιττα και το τριφύλλι σε pellet και κύβους γύρω στους 60,000 τόνους το χρόνο. Σχετικά εισηγήθηκε όπως αναλάβει η Ενάγουσα την εκφόρτωση των σιτηρών με τη χρήση της απορροφητικής μηχανής και τα υπόλοιπα φορτία να τα εκφορτώνει η Αρχή Λιμένων Κύπρου με τους δικούς της γερανούς. Αποδοχή του αιτήματος αυτού θα σήμαινε τροποποίηση της αναλογίας εκφόρτωσης από το 55%-45% στο 62%-38%. Η Αρχή συζήτησε το αίτημα σε συνεδρία στις 31.3.10 όπου πήραν μέρος ο Γενικός Διευθυντής της Αρχής, ο Οικονομικός Διευθυντής, ο Διευθυντής Επιχειρήσεων, ο προϊστάμενος του κλάδου μηχανολογίας/ηλεκτρολογίας καθώς και ο κ. Αντωνίου, εκπρόσωπος της Ενάγουσας και η Εναγόμενη αντιπρότεινε όπως η αναλογία είναι 60%-40%. Οι εκπρόσωποι της εταιρείας δεν το αποδέχτηκαν. Ø Στις 31.3.10 το πλοίο "Toyvo Vyakhya" ελλιμενίστηκε στο λιμάνι Λάρνακας για εκφόρτωση φορτίου κριθαριού. Ο Διευθυντής του λιμανιού Λάρνακας είχε υποδείξει στην Ενάγουσα εταιρεία ότι η μέχρι τότε αναλογία εκφόρτωσης φορτίων με την απορροφητική μηχανή της και τους γερανούς της Αρχής είναι συντριπτικά υπέρ της Ενάγουσας γι΄ αυτό θα έπρεπε να χρησιμοποιηθούν οι γερανοί της Αρχής για εκφόρτωση του εν λόγω φορτίου μέσα στα πλαίσια της συμφωνίας της με την Αρχή. Η Ενάγουσα εταιρεία, η οποία ήδη άρχισε να χρησιμοποιεί την απορροφητική μηχανή της για εκφόρτωση του κριθαριού, αρνήθηκε να διακόψει την εκφόρτωση με το δικό της μηχάνημα οπότε ο Διευθυντής του λιμανιού αναγκάστηκε να διατάξει τη διακοπή της λειτουργίας του μηχανήματος και μετακίνηση του πλοίου εκτός του λιμανιού στο αγκυροβολείο. ΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΙΣΗΓΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΜΕΡΩΝ Κατά την ακρόαση της παρούσας αίτησης αντεξετάσθηκε ο ομνύοντας στην ένορκο δήλωση που συνοδεύει την ένσταση. Βασικά εκεί του ετέθη ότι δεν έγινε η συνάντηση που αναφέρεται στην παρα.10 της ενόρκου δηλώσεως του στις 31.3.10 και ο ομνύοντας διαφώνησε με την υποβολή. Στις αγορεύσεις που ακολούθησαν αμφότεροι οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις και εισηγήσεις τους. Ο κ. Μ.Κυριακίδης, εκ μέρους των Εναγόντων/Αιτητών, υποστήριξε ότι στην προκειμένη περίπτωση δεν υπήρξε μη αποκάλυψη ουσιωδών γεγονότων εφόσον η σχετική συμφωνία έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, όπως και αυτές που οδήγησαν στην ανανέωση της, ενώ αμφισβητείται έντονα από την πλευρά των Αιτητών η ύπαρξη άλλης συμφωνίας ή πρακτικής. Η θέση των αιτητών, τόνισε, είναι ότι υπάρχει μία συμφωνία για χρήση συγκεκριμένης μηχανής στο λιμάνι Λάρνακας ότι αυτή η συμφωνία παραβιάσθηκε από την Εναγομένη. Εισηγήθηκε ότι πληρούνται όλες οι προϋποθέσεις για την οριστικοποίηση του εκδοθέντος διατάγματος κάνοντας λεπτομερή αναφορά σε κάθε μία από αυτές σε συνάρτηση με τους ισχυρισμούς που προβάλλονται. Ο κ. Παπαευσταθίου, εκ μέρους της Εναγομένης, τόνισε ευθύς εξ αρχής την υποχρέωση ενός διαδίκου που καταχωρεί μονομερή αίτηση να υποδεικνύει με σαφή τρόπο στο Δικαστήριο όλα τα θέματα που έχουν σχέση με το θέμα υπό εκδίκαση. Επεσήμανε, συναφώς, ότι πουθενά στην ένορκο δήλωση που συνοδεύει την αίτηση γίνεται οποιαδήποτε αναφορά στο ότι γινόταν εκφόρτωση φορτίων των Εναγόντων και με γερανούς της ΑΗΚ, υποδεικνύοντας παράλληλα ότι οι ισχυρισμοί που καταγράφονται στην παρά.9 της ενόρκου δηλώσεως που συνοδεύει την ένσταση και στην οποία γίνεται αναφορά σε εκφόρτωση φορτίων των Εναγόντων μέσω γερανών της Αρχής δεν έχουν αμφισβητηθεί μέσω της αντεξέτασης του Δημήτρη Λαρτίδη. Επεσήμανε ακόμη, ότι για την οποιαδήποτε συνάντηση μεταξύ των διαδίκων δεν υπάρχει οποιαδήποτε αναφορά στην ένορκο δήλωση των αιτητών. Υποστήριξε δε ότι η εικόνα που παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο στο μονομερές στάδιο ήταν, ως αποτέλεσμα των πιο πάνω, πεπλανημένη τονίζοντας ότι η συμφωνία ΤΕΚΜΗΡΙΟ 1 δεν αφορά αποκλειστική χρήση της απορροφητικής μηχανής της Ενάγουσας 1 για σκοπούς εκφόρτωσης σε σχέση με όλα τα φορτία που θα εκφόρτωνε στο λιμάνι παραπέμποντας και στο σχετικό νομοθετικό πλαίσιο στο οποίο η άδεια χρήσης της απορροφητικής μηχανής της Ενάγουσας θα υπόκειτο. Οσον αφορά τις προϋποθέσεις για έκδοση προσωρινού διατάγματος ο κ. Παπαευσταθίου υποστήριξε ότι καμία εξ αυτών πληρούται στην προκειμένη περίπτωση, ενώ το εκδοθέν διάταγμα, πρόσθεσε, αντίκειται στη σχετική νομοθεσία και είναι, πέραν τούτου, γενικό και αόριστο. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Το ουσιαστικό δίκαιο για την έκδοση συντηρητικών διαταγμάτων παρέχεται στο Αρθρο 32 του Νόμου 14/60, ενώ η δικονομία για τέτοια διατάγματα προσδιορίζεται από τον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο και Κανονισμούς[1]. Το άρθρο αυτό παρέχει στο Δικαστήριο ευρεία εξουσία σχετικά με την έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων. Δεν θα παραθέσω εδώ το τόσο γνωστό άρθρο που εξετάστηκε από τα Κυπριακά Δικαστήρια σε σειρά υποθέσεων[2] αλλά θα προχωρήσω στην εξέταση των ουσιαστικών προϋποθέσεων που το άρθρο αυτό καθορίζει ότι πρέπει να συντρέχουν για να έχει το Δικαστήριο τη διακριτική ευχέρεια να εκδίδει παρεμπίπτοντα διατάγματα που θα έκρινε δίκαια ή πρόσφορα. Οι προϋποθέσεις αυτές είναι οι εξής: (α) η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση (β) η ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο ενάγων σε θεραπεία (γ) το ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, εκτός αν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Η πρώτη προϋπόθεση για την ύπαρξη του σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση κατά τη δίκη έχει ερμηνευθεί ότι δεν περιλαμβάνει ο,τιδήποτε πέραν του να καταδειχθεί μια συζητήσιμη υπόθεση (arguable case) με βάση τα δικόγραφα. Η προϋπόθεση ύπαρξης πιθανότητας ο ενάγων να δικαιούται σε θεραπεία επεξηγήθηκε ότι αναφέρεται στην απόδειξη ύπαρξης κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα επιτυχίας αλλά κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων (balance of probabilities) που είναι το μέτρο και/ή βαθμός απόδειξης που απαιτείται στις αστικές υποθέσεις. Η «πιθανότητα» στα πλαίσια της επιφύλαξης του Αρθρου 32
(1)απαιτεί από τον Αιτητή μόνο να δείξει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας. Όσον αφορά την τρίτη προϋπόθεση, δηλαδή ότι χωρίς την έκδοση του διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, αυτή εξετάζεται κάτω από το ερώτημα κατά πόσο η επιδίκαση αποζημιώσεων θα ήταν επαρκής θεραπεία με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης. Δηλαδή αν η επιδίκαση των αποζημιώσεων υπέρ του ενάγοντα στο τελικό στάδιο της υπόθεσης είναι αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων του, τότε η έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος δεν είναι απαραίτητη. Τα δύο πρώτα κριτήρια και προϋποθέσεις, είναι σε κάποιο βαθμό αλληλένδετα, ιδιαίτερα στην περιορισμένη σφαίρα εξέτασης σ΄ αυτό το ενδιάμεσο στάδιο όπου τα δικόγραφα εξετάζονται μαζί με το αποδεικτικό υλικό που εμπεριέχεται στις ενόρκους δηλώσεις και της μαρτυρίας που προκύπτει από την αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων. Μπορεί να λεχθεί ότι στην εξέταση της πρώτης προϋπόθεσης η βάση της αίτησης έχει άμεση σχέση με τη νομική θεμελίωση της αξίωσης, ενώ η δεύτερη προχωρεί και στην εξέταση της προσφερόμενης μαρτυρίας για την πραγματική θεμελίωση της αίτησης. Επιπρόσθετα με τις πιο πάνω τρεις προϋποθέσεις το Δικαστήριο θα πρέπει να σταθμίσει αν είναι εύλογο και δίκαιο να εκδώσει ή διατηρήσει το διάταγμα[3]. Το πραγματικό υπόβαθρο της Αίτησης πρέπει να διακριβούται μέσα από τις αντίστοιχες ένορκες δηλώσεις τηρούμενης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Δ.39 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Στο στάδιο όμως αυτό το Δικαστήριο δεν αναμένεται να αξιολογήσει τη μαρτυρία που τίθεται ενώπιον του και πρέπει να αποφεύγει τη διεξοδική διευκρίνιση και εξέταση επίδικων θεμάτων της αγωγής. Σ΄ αυτό το στάδιο το Δικαστήριο καλείται μόνο να εξετάσει κατά πόσο πληρούνται οι τρεις προϋποθέσεις που θέτει το Αρθρο 32 του Νόμου 14/60 όπως αναφέρθηκαν ανωτέρω. Για να αποδειχθούν δε οι τρεις αυτές προϋποθέσεις, ο αιτητής πρέπει να παραθέσει ενώπιον του Δικαστηρίου το υπόβαθρο της μαρτυρίας (the substratum of evidence), η οποία θα χρειαστεί σκοπό μόνο να δικαιολογήσει την έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος[4]. Ωστόσο, τονίζω ότι σε ενδιάμεσες αιτήσεις, όπως η παρούσα, τα θέματα δεν αποφασίζονται τελεσίδικα από το Δικαστήριο το οποίο θα πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε τελικά συμπεράσματα ως προς το πραγματικό και νομικό υπόβαθρο της υπόθεσης[5]. Στην υπόθεση Δημοκρατία της Σλοβενίας ν. Beograbska Banka
(1999)1 (Α) Α.Α.Δ. 225, 235, o Πρόεδρος Αρτεμίδης διατύπωσε το θέμα ως εξής: «Θα επαναλάβουμε, έστω με τον κίνδυνο να γίνουμε φορτικοί, ως οι διαπιστώσεις τις οποίες προβαίνουμε, γίνονται για τους σκοπούς της εξέτασης της έκδοσης ή μη του προσωρινού διατάγματος, αντικείμενο της πρωτόδικης απόφασης και της έφεσης. Όλα τα ζητήματα που εγείρονται στην αγωγή παραμένουν ζωντανά για ν΄ αποφασιστούν όταν θα εξεταστεί η ουσία της.» Στην υπόθεση P.A. Micrologic Consultants Ltd v. Microsoft Corporation
(2002)1 Α.Α.Δ. 1802 στη σελίδα 1809 ο Δικαστής Νικολάου διατύπωσε το θέμα ως εξής: «Σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του. Αυτό είναι το πραγματικό νόημα των επί του θέματος αποφάσεων μας: βλ. ενδεικτικά Κωνσταντινίδης ν. Μακρύγιωργου
(1978)1 Α.Α.Δ. 585, Οδυσσέως ν. Pieris Estates κ.α.
(1982)1 Α.Α.Δ. 557 και Κυτάλα ν. Χρυσάνθου κ.α.
(1996)1 Α.Α.Δ. 253. Αυτό συχνά παραγνωρίζεται στα Επαρχιακά Δικαστήρια τόσο από δικηγόρους όσο και από Δικαστές με αποτέλεσμα η διαδικασία να γίνεται απαραδέχτως ΜΗ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΟΥΣΙΩΔΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ Η Εναγόμενη/Καθ΄ ης η Αίτηση μεταξύ των διαφόρων λόγων που επικαλείται για σκοπούς ακύρωσης του συντηρητικού διατάγματος που εξεδόθη στην παρούσα υπόθεση είναι αυτός που αφορά την από πλευράς Εναγόντων-Αιτητών μη αποκάλυψη ουσιωδών γεγονότων στο στάδιο που αιτούντο την έκδοση του διατάγματος μονομερώς. Προχωρώ τώρα να θέσω το σχετικό νομικό πλαίσιο. Η έκδοση προσωρινού διατάγματος μονομερώς (ex parte) συνιστά εξαιρετικό μέτρο εφόσον παρέχεται κατά παρέκκλιση του κανόνα της φυσικής δικαιοσύνης που αποκλείει την παροχή θεραπείας χωρίς την παροχή ευκαιρίας στον αντίδικο να ακουστεί[6]. Οι μονομερείς αιτήσεις είναι αιτήσεις υψίστης πίστεως (ubberima fides) εφόσον κρίνονται έξω από το κανονικό πλαίσιο της δίκης και οι κανόνες πρέπει να τηρούνται με αυστηρότητα. Η ορθή διάσταση της υποχρέωσης πλήρους αποκάλυψης σε μονομερείς αιτήσεις, αναπτύχθηκε από τον Πική, Π., δίδοντας την απόφαση της Ολομέλειας στην Demstar Limited v. Zim Israel Navigation Co. Ltd,
(1996)1 Α.Α.Δ. 597, 601-602: "Είναι θεμελιωμένο ότι διάδικος ο οποίος επιδιώκει με μονομερή αίτηση τη χορήγηση θεραπείας, πρέπει να προβεί σε πλήρη αποκάλυψη των γεγονότων τα οποία επενεργούν στην άσκηση των εξουσιών του Δικαστηρίου για την παροχή θεραπείας. Η αρχή αυτή συναρτάται με την καλή πίστη η οποία πρέπει να επιδεικνύεται οποτεδήποτε επιδιώκεται η θεραπεία στην απουσία του αντιδίκου. ............................................ ............................................................................................................ Το στοιχείο της εξαπάτησης δεν αποτελεί προϋπόθεση για ακύρωση του διατάγματος. (Βλέπε Τhe Andria
(1984)1 All E.R. 1126 (C.A.). The Hagen
(1908)P.189. Boyce v. Gill
(1981)64 L.T. 824. Brink´s Mat Ltd Elcombe
(1988)1 W.L.R. 1350 (C.A.). Γρηγορίου Άκης άλλως Γρηγόρης Ν. και Άλλοι ν. Χριστοφόρου και Άλλων
(1995)1 Α.Α.Δ. 248. Η θέση αυτή κρίνεται σωστή. Ό,τι ανατρέπει τη βάση του διατάγματος είναι η μη αποκάλυψη γεγονότων εξ αντικειμένου ουσιώδους σημασίας για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Στην απουσία τους, η απόφαση του Δικαστηρίου καθίσταται ακροσφαλής". Στην υπόθεση εκείνη παρασιώπηση στην ένορκη δήλωση ρήτρας αποκλειστικής δικαιοδοσίας για παραπομπή διαφορών σε Δικαστήριο του Ισραήλ, έστω και αν επισυνάφθηκε για άλλο σκοπό, κρίθηκε ότι έπληττε καίρια το εκδοθέν διάταγμα για επίδοση του κλητηρίου εκτός δικαιοδοσίας. Όπως τονίσθηκε συναφώς: «Οι εναγόμενοι υπέβαλαν ότι οι ενάγοντες παρέλειψαν, στην προκειμένη περίπτωση να αποκαλύψουν τη ρήτρα αποκλειστικής δικαιοδοσίας για την παραπομπή διαφορών σε Δικαστήριο του Ισραήλ. Οι ενάγοντες υποστήριξαν ότι αποκάλυψαν την ύπαρξη της με την επισύναψη της φορτωτικής στην ένορκη ομολογία που κατατέθηκε προς υποστήριξη του αιτήματος για την παροχή άδειας για επίδοση στο εξωτερικό. Στην ένορκη δήλωση στο περιεχόμενο της οποίας θεμελιώθηκε η αίτηση δεν γίνεται οποιαδήποτε αναφορά στον σχετικό όρο της συμφωνίας ο οποίος καταγράφεται στην παράγραφο 27 της φορτωτικής. Ούτε η ύπαρξη του συσχετίζεται με το αίτημα για επίδοση του κλητηρίου εκτός δικαιοδοσίας. Αναφορά στη φορτωτική γίνεται στο μέρος της ενόρκου δηλώσεως όπου στοιχειοθετείται η απαίτηση. Η επισύναψη της δεν είχε σκοπό να επισύρει την προσοχή του Δικαστηρίου στην παράγραφο 27 και να τη σηματοδοτήσει ως ουσιώδες γεγονός για την άσκηση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου. ....... Το συμπέρασμα το οποίο εξάγεται είναι ότι η ύπαρξη ρήτρας για τη δικαιοδοσία Δικαστηρίου της αλλοδαπής παρασιωπάται στην ένορκη ομολογία.» Ανάλογο αποτέλεσμα υπήρξε στη Resola (Cyprus) Ltd. v. Χρίστου,
(1998)1 Α.Α.Δ. 598 με αναφορά στη Demstar (ανωτέρω). Όπως λέχθηκε στη Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου
(1995)1 Α.Α.Δ. 248, στις σελ. 264-265: "H διαδικασία με μονομερή αίτηση επιβάλλει στον αιτητή την αποκάλυψη στο Δικαστήριο όλων των ουσιαστικών γεγονότων που μπορεί να ασκήσουν επιρροή στη δικαστική κρίση. Η αίτηση αυτή είναι υψίστης πίστεως (uberrima fides). Ο Αιτητής έχει καθήκον να φέρει σε γνώση του Δικαστηρίου οποιαδήποτε γεγονότα γνωρίζει, ή που με εύλογη επιμέλεια θα εγνώριζε, τα οποία μπορεί να είναι ευνοϊκά για τον απόντα διάδικο και μπορεί να ασκήσουν επιρροή στην κρίση του Δικαστηρίου. Παράλειψη παρουσίασης ουσιαστικών γεγονότων ενώπιον του Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση, θεωρείται ως είδος εξαπάτησης του Δικαστηρίου και το Δικαστήριο απαντά "δεν σας ακούω πλέον" και ακυρώνει τη διαταγή που έδωσε, χωρίς να εξετάσει την ουσία. Τα γεγονότα πρέπει να είναι ουσιώδη για την απόφαση του Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση ...". Στην Cobelfret κ.ά. v. Cyprus Potato Marketing Board
(1996)(απόφαση Ολομέλειας) το θέμα τέθηκε ως εξής: "Είναι θεμελιωμένο ότι διάδικος ο οποίος επιδιώκει με μονομερή αίτηση τη χορήγηση θεραπείας, πρέπει να προβεί σε πλήρη αποκάλυψη των γεγονότων τα οποία επενεργούν στην άσκηση των εξουσιών του Δικαστηρίου για την παροχή θεραπείας. Η αρχή αυτή συναρτάται με την καλή πίστη η οποία πρέπει να επιδεικνύεται οποτεδήποτε επιδιώκεται η θεραπεία στην απουσία του αντιδίκου ...". Επιπρόσθετα, η "... υποχρέωση πλήρους αποκάλυψης δεν καλύπτει μόνο ουσιώδη γεγονότα που είναι γνωστά στον αιτητή, αλλά και εκείνα που μπορούσε να ανακαλύψει με εύλογη έρευνα" (Δέστε Fedossova Larissa κ.ά. Αίτηση για έκδοση Certiorari 62/97, ημερ. 16.10.97). Στην υπόθεση Larissa (αρ. 2) (πιο πάνω) αναφέρθηκε με επιδοκιμασία η ακόλουθη περικοπή από την αγγλική υπόθεση Castelli v. Cook [1849] 7 Hare, 89, 94[7] σε ελληνική μετάφραση: «Ένας Ενάγοντας που αποτείνεται με μονομερή αίτηση συμβάλλεται (καθώς έχει διατυπωθεί) με το Δικαστήριο ότι θα θέσει την όλη υπόθεση με πλήρη και δίκαιο τρόπο ενώπιον του Δικαστηρίου. Αν παραλείψει να το πράξει, και όταν το άλλο μέρος αποταθεί για ακύρωση του διατάγματος το Δικαστήριο διαπιστώσει ότι έχει αποκρυβεί οποιοδήποτε ουσιαστικό γεγονός ή δεν έχει υποβληθεί με τον ορθό τρόπο, στον Ενάγοντα θα ειπωθεί ότι το Δικαστήριο δεν θα εξετάσει την ουσία, και ότι εφόσον έχει παραβεί την σύμβαση του για επίδειξη καλής πίστης, το διάταγμα πρέπει να ακυρωθεί.» Το κριτήριο του τι συνιστά ουσιώδες γεγονός είναι αντικειμενικό. Έτσι το καθήκον του Ενάγοντα είναι να αποκαλύψει όλα τα γεγονότα τα οποία εύλογα μπορούσαν να ληφθούν ή θα λαμβάνονταν υπόψη από το Δικαστή όταν αποφάσιζε κατά πόσο θα εγκρίνει την αίτηση. Σχετικό με το ζήτημα αυτό είναι το εξής απόσπασμα από το Σύγγραμμα Gee & Andrews "Mareva Injunction: Law and Practice": «Even if a plaintiff acts with the utmost good faith if he has omitted to disclose material which objectively would or reasonably could be regarded as relevant it is no excuse for him to say that he was genuinely unaware or did not believe that the facts were relevant or important.» Αξίζει επιπρόσθετα να αναφερθεί ότι στην υπόθεση Demstar Ltd v. Zim Israel Navigation Co Ltd κ.ά.
(1996)1(Α) Α.Α.Δ. 597 έχει διευκρινιστεί ότι η μη αποκάλυψη δεν είναι ανάγκη να συνοδεύεται και με πρόθεση εξαπάτησης και ότι η μη αποκάλυψη όλων των αντικειμενικών ουσιωδών λεπτομερειών καθιστά την έκδοση ενός προσωρινού διατάγματος ακροσφαλή. Κατά συνέπεια το στοιχείο της εξαπάτησης δεν αποτελεί προϋπόθεση για ακύρωση του διατάγματος[8]. Επιπλέον να σημειώσω ότι ο Αιτητής οφείλει να αποκαλύψει όλα τα ουσιώδη γεγονότα και δεν εναπόκειται σε αυτόν να κρίνει ποια έχουν σημασία και ποια όχι. Χαρακτηριστικό του τρόπου προσέγγισης τόσο των Κυπριακών όσο και των Αγγλικών Δικαστηρίων στο όλο θέμα αποτελεί το πιο κάτω απόσπασμα από την απόφαση του Δικαστή Ralph Gibson στην υπόθεση Brink`s Mat Ltd v. Elcombe (C.A)
(1988)1 W.L.R 1350 το οποίο επαναλήφθηκε και υιοθετήθηκε στην υπόθεση Behbehani and others v. Salem and Others
(1989)2 All E.R 143: "The Courts today are frequently asked to grant ex parte injunctions, either because the matter is too urgent to await a hearing on notice or because the very fact of giving notice may precipitate the action which the application is designed to prevent. On any ex parte application, the fact that the court is asked to grant relief without the person against whom the relief is sought having the opportunity to be heard makes it imperative that the applicant would make full and frank disclosure of all facts known to him or which should have been known to him had he made all such inquiries as were reasonable and proper in the circumstances. The rule that an ex parte injunction will be discharged if it was obtained without full disclosure has a twofold purpose. It will deprive the wrongdoer of an advantage improperly obtained: see R v. Kensington Income Tax Comrs, exp Princess Edmond de Polignac
(1917)1 K.B 486 at
- But it also serves as a deterrent to ensure that persons who make ex parte applications realize that they have this duty of disclosure and of the consequence (which may include a liability in costs) if they fail in that duty." Είναι μεγάλη η ευθύνη εκείνου που επιδιώκει θεραπεία χωρίς να ακουστεί η άλλη πλευρά, να θέσει όλα τα δεδομένα με ύψιστη καλή πίστη και με πληρότητα.[9] Στην παρούσα υπόθεση οι Ενάγοντες, μέσω της Ενόρκου Δηλώσεως που καταχώρησαν προς υποστήριξη της αίτησης τους, αναφέρονται στη συμφωνία ημερ. 20.3.07 (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 1) και στις δύο συμφωνίες ανανέωσης της συνεργασίας μεταξύ των διαδίκων (ΤΕΚΜΗΡΙΑ 2 και 3, αντίστοιχα) για να καταδείξουν ότι η Αρχή Λιμένων Κύπρου στις 31.3.10 επενέβη και/ή εμπόδισε την ελεύθερη άσκηση του συμβατικού δικαιώματος των Εναγόντων για εκφόρτωση του φορτίου τους στο λιμάνι Λάρνακας από το πλοίο Toyvo Vyakhya με φορτίο κριθαριού προερχόμενο από τη Ρουμανία, ιδιοκτησίας των Εναγόντων. Εκείνο, όμως, το οποίο οι Ενάγοντες δεν αναφέρουν και προέκυψε από τους ισχυρισμούς του ομνύοντα στην ΄Ενορκη Δήλωση που συνοδεύει την ένσταση της Εναγομένης, Μιχάλη Λαρτίδη, και το οποίο δεν έχει αμφισβητηθεί κατά την αντεξέταση του, είναι ότι πέραν από τη γραπτή συμφωνία μεταξύ των διαδίκων, όπως αναφέρθηκε ανωτέρω, υπήρξε και μία συμφωνία - όχι γραπτή - και/ή μία πρακτική που επιτεύχθηκε κατόπιν διαβούλευσης μεταξύ τους, όπως φορτία των Εναγόντων εκφορτώνονται και με τους γερανούς της Εναγομένης σε ποσοστό 45%, ενώ το υπόλοιπο 55% να εκφορτώνεται με την απορροφητική μηχανή της Ενάγουσας αρ.
- Σε συμφωνία με τα όσα εισηγήθηκε ο κος Παπαευσταθίου, λέω ότι πουθενά στην ΄Ενορκη Δήλωση που συνοδεύει την υπό κρίση αίτηση γίνεται οποιαδήποτε αναφορά στο γεγονός ότι φορτία των Εναγόντων εκφορτώνονταν και με γερανούς της Αρχής Λιμένων Κύπρου και όχι αποκλειστικά με την απορροφητική μηχανή της Ενάγουσας αρ.
- Πέραν τούτου ουδεμία αναφορά έγινε στη συνάντηση ημερ. 31.3.10 στα κεντρικά γραφεία της Αρχής Λιμένων Κύπρου όπου έγινε συζήτηση σχετικά με αίτημα που υπέβαλε η Ενάγουσα αρ. 1 για εκφόρτωση των σιτηρών της με τη χρήση της απορροφητικής μηχανής και των υπολοίπων φορτίων με τους γερανούς της Αρχής Λιμένων Κύπρου κάτι που θα τροποποιούσε την αναλογία εκφόρτωσης από το 55%-45% στο περίπου 62%-38%, ως, επίσης, και στην αντιπρόταση της Αρχής Λιμένων Κύπρου που έγινε προς την Ενάγουσα για αναλογία 60%-40% την οποία η Ενάγουσα δεν αποδέχθηκε. Να επισημάνω στο σημείο αυτό ότι κατά την αντεξέταση του Δημήτρη Λαρτίδη δεν αμφισβητήθηκε με οποιοδήποτε τρόπο το περιεχόμενο της εν λόγω συνάντησης αλλά η ημερομηνία της συνάντησης. Επιπλέον ουδεμία αναφορά έγινε για οποιαδήποτε συνάντηση μεταξύ των διαδίκων η οποία να έχει σχέση με την άδεια χρήσης της απορροφητικής μηχανής της Ενάγουσας και, γενικότερα, για τον τρόπο και το μέσο φορτοεκφόρτωσης του οποιουδήποτε φορτίου της Ενάγουσας στο λιμάνι Λάρνακας. Εχω την άποψη ότι τα όσα αναφέρει ο ομνύοντας Αντώνης Αντωνίου στην Ενορκη Δήλωση και ειδικότερα ο τρόπος που εκθέτει και παρουσιάζει τα σχετικά γεγονότα είναι ξεκάθαρα παραπλανητικός και δίδεται μία μονόπλευρη, αποσπασματική και, επαναλαμβάνω, παραπλανητική εικόνα των γεγονότων. Με άλλα λόγια ο ομνύοντας επικαλείται, απλώς, τη συμφωνία ημερ. 20.3.07 και τις σχετικές ανανεώσεις που ακολούθησαν παρασιωπώντας εντελώς το γεγονός ότι φορτία της Ενάγουσας εκφορτώνονταν και μέσω γερανών της Αρχής Λιμένων Κύπρου όπως, επίσης, και το γεγονός ότι η εκφόρτωση όλων των φορτίων της Ενάγουσας δεν γινόταν αποκλειστικά με τη χρήση της απορροφητικής της μηχανής. Μπορώ εξ αρχής να πω ότι με τα στοιχεία και γεγονότα που παρέθεσε ο ομνύοντας Δημήτρης Λαρτίδης στην ΄Ενορκη Δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση της Εναγομένης διαφοροποιείται ουσιαστικά η εικόνα την οποία είχαν, μονομερώς, παρουσιάσει στο Δικαστήριο οι Ενάγουσες. Όπως διαπιστώνεται από την ΄Ενορκη Δήλωση που συνοδεύει τη μονομερή αίτηση των Εναγουσών, ο ομνύοντας σ΄ αυτή απέφυγε να αναφερθεί και να αποκαλύψει τα πιο πάνω στοιχεία και γεγονότα τα οποία, όπως προκύπτει, ήταν στη γνώση τους γιατί ακριβώς αφορούσαν τη φύση της συνεργασίας που είχαν με την Αρχή Λιμένων Κύπρου αναφορικά με την διαδικασία και τον τρόπο που ακολουθείτο για την εκφόρτωση φορτίων της Ενάγουσας στο λιμάνι Λάρνακας. ΄Εδωσε δε εικόνα ουσιωδώς διαφορετική. Πιστεύω ότι η μη αναφορά και αποκάλυψη από τους Ενάγοντες των πιο πάνω στοιχείων και η παρουσίαση των γεγονότων με τρόπο που να δίνει στους ίδιους μία σαφώς ευνοϊκότερη διάσταση, συνιστά σοβαρή παρασπονδία σε σχέση με το καθήκον που είχαν να θέσουν ενώπιον του Δικαστηρίου όλα τα σχετικά με την αίτηση ουσιώδη γεγονότα. Η εντύπωση που δόθηκε με όσα οι Ενάγοντες έθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου στο μονομερές στάδιο ήταν ότι η επίδικη άδεια που εκδόθηκε από την Αρχή Λιμένων Κύπρου στην Ενάγουσα αρ. 1 αφορούσε και αναφερόταν σε άδεια αποκλειστικής χρήσης της απορροφητικής μηχανής της Ενάγουσας πάντοτε και για το σύνολο των φορτίων της Ενάγουσας. Στο μονομερές αυτό στάδιο, οι Ενάγοντες ουδέποτε επέσυραν στην προσοχή του Δικαστηρίου στο ότι με βάση την ίδια τη συμφωνία (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 1) η άδεια αυτή υπόκειτο στο Νόμο και τους Κανονισμούς της Αρχής Λιμένων Κύπρου με βάση τους οποίους η Αρχή έχει ευρεία εξουσία και ευχέρεια, ανάμεσα στα άλλα, και αναφορικά με τη λειτουργία των λιμανιών, και ειδικότερα τις διαδικασίες φόρτωσης και εκφόρτωσης εμπορευμάτων, όπως, επίσης, και σε σχέση με τη χρήση εξοπλισμού, μηχανήματος ή οργάνου φορτώσεως και εκφορτώσεως ή χειρισμού εμπορευμάτων εντός της περιοχής των λιμανιών. Περαιτέρω ουδέποτε αποκάλυψαν στο Δικαστήριο της συμφωνία και/ή πρακτική που ακολουθείτο ανάμεσα στην Αρχή Λιμένων Κύπρου και την Ενάγουσα αναφορικά με την εκφόρτωση φορτίων της Ενάγουσας και με τη χρήση γερανών της Αρχής Λιμένων Κύπρου σε ποσοστό που είχε μεταξύ τους συμφωνηθεί. Eχω την πεποίθηση ότι τα μη αποκαλυφθέντα από τους Ενάγοντες γεγονότα, στοιχεία και/ή τεκμήρια και, επίσης, ο γενικότερος τρόπος παρουσίασης άλλων στοιχείων ήσαν τέτοια που οδηγούν στο συμπέρασμα ότι οι ενάγοντες παρέλειψαν να επιτελέσουν σε ουσιώδη βαθμό την υποχρέωση τους για αποκάλυψη γεγονότων με πλήρη, ειλικρινή και δίκαιο τρόπο, έτσι ώστε να μπορούσε το Δικαστήριο που εξέταζε τη μονομερή του αίτηση να προβληματιστεί κατάλληλα και να ασκήσει ορθά και δίκαια τη διακριτική του ευχέρεια. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Υπό τις περιστάσεις η επίπτωση δεν μπορεί να είναι άλλη παρά η άρνηση του Δικαστηρίου να προχωρήσει και εξετάσει την ουσία των εγειρόμενων άλλων θεμάτων και η ακύρωση του διατάγματος που είχε εκδοθεί στη βάση της αίτησης. Συνεπώς, η παρούσα αίτηση απορρίπτεται και το προσωρινό διάταγμα που εξεδόθη, ημερ. 6/4/10, ακυρώνεται με έξοδα σε βάρος των Αιτητών-Εναγόντων και υπέρ της Καθ΄ ης η Αίτηση-Εναγομένης όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, στο τέλος της υπόθεσης. Λ.Δημητριάδου-Ανδρέου, Α.Ε.Δ., /ΑΚΣ. [1] Δέστε Demades v. Studio
(1996)1 A.A.Δ. και Αίτηση Χάρη Φεσσά
(1990)1 Α.Α.Δ. 704. [2] Δέστε Acropol Shipping Co Ltd v. Petros I. Rossis
(1976)1 C.L.R. 38, Constantinides v. Macrigiorgi
(1978)1 C.L.R. 585, M & M Transport v. Εταιρεία Αστικών Λεωφορείων
(1981)1 C.L.R. 605, Odysseos v. Pieris Estates
(1982)1 C.L.R. 557, National Bank of Greece S.A. v. Motovia Ltd
(1987)1 C.L.R. 303, Pastella Marine Co Ltd v. National Iranian Tanker Co Ltd
(1987)1 C.L.R. 583, 599-602, Metro Shipping & Travel Ltd v. Global Cruises S.A.
(1989)1 Α.Α.Δ. 182, Ζεμενίδης ν. Ζεμενίδου
(1992)1 Α.Α.Δ. 54, Τσολάκη ν. Στυλιανίδη
(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 282), Louis Vuitton v. Dermosak Limited κ.α.
(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 1453. [3] Δέστε Bacardi v. Vinco
(1996)1(Β) Α.Α.Δ. 788 Ζηντίλης ν. Ανδρέου
(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1603, Mitsingas v. Timberland
(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1791 και Άκης (Μεταφορές Δεμάτων) Εξπρές Λτδ ν. C. Kokkouri Trading
(1998)1 Α.Α.Δ. 149. [4] Δέστε Hadjikyriacos Co Ltd v. United Biscuits UK Ltd
(1984)1 C.L.R. 263, 267-268 [5] Δέστε Adidas v. Jonitexo Ltd
(1984)1 C.L.R. 263, Άκης άλλως Γρηγόρης Ν. Γρηγορίου κ.α. ν. Χριστιάνα Σταύρου Χριστοφόρου
(1995)1 Α.Α.Δ. 248. [6] Δέστε Louis Vuitton v. Δέρμοσακ
(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 1453, 1463. 7«Α plaintiff applying ex parte comes (as it has been expressed) under a contract with the Court that he will state the whole case fully and fairly to the Court. If he fails to do that, and the Court finds, when the other party applies to dissolve the injunction, that any material fact has been suppressed or not properly brought forward, the plaintiff is told that the Court will not decide on the merits, and that, as he has broken faith with the Court, the injunction must go.» [8] Δέστε, επίσης, Hani Mousa El-Sayegh v. Credit Suisse
(1996)1 A.A.Δ. 836, 847 [9] Δέστε Βασιλική Χαραλάμπους ν. PETROS MICHAEL EXCLUSIF LTD κ.α.
(2004)1 Α.Α.Δ. 1953 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο