Μιχάλης Θεοδούλου κ.α. ν. SS VIP HOSPITALITY MANAGEMENT LTD κ.α., Αρ. Αγωγής: 1607/08, 29 Ιουλίου, 2010

(1)του Νόμου 14/1960, στη Δ.48 θθ 1 - 4 και 8 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου και στη Νομολογία. Η αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση της Δέσποινας Σοφοκλέους, μιας εκ των δικηγόρων των εναγόντων. Σ΄ αυτή, όπως μπορώ να συνοψίσω, αναφέρονται τα εξής: Ø Οι ενάγοντες είναι ιδιοκτήτες και/ή δικαιούχοι του ξενοδοχείου Lenios Beach Hotel αποτελούμενο από 64 δωμάτια πλήρως εξοπλισμένα και το οποίο βρίσκεται στη Λάρνακα, Ø Στις 28/7/05 οι εναγόμενοι υπέγραψαν ενοικιαστήριο έγγραφο με τους ενάγοντες δια του οποίου οι εναγόμενοι ενοικίασαν από τους ενάγοντες το επίδικο υποστατικό υπό όρους που αναφέρονται στη Συμφωνία (Τεκμήριο 1) και έλαβαν κατοχή του ακινήτου με πλήρη εξοπλισμό των δωματίων, κοινόχρηστων χώρων, κουζινών και εστιατορίων, Ø Κατά το χρόνο υπογραφής της εν λόγω συμφωνίας είχε γνωστοποιηθεί στους εναγόμενους και/ή οι εναγόμενοι γνώριζαν ότι το υποστατικό κατείχε άδεια λειτουργίας από τον ΚΟΤ ως τουριστικό κατάλυμα δυο αστέρων με 27 αδειούχα δωμάτια και 37 μη αδειούχα, ενώ υπήρχε διαδικασία εν ισχύ για έκδοση αδειών κατάταξης στα 37 μη αδειούχα δωμάτια, Ø Το ετήσιο ενοίκιο καθορίστηκε σε ΛΚ40.000.- (€68,344.06) πληρωτέο την 1η ημέρα του Αυγούστου έκαστου έτους, Ø Οι εναγόμενοι, κατά παράβαση των ουσιωδών όρων της επίδικης Συμφωνίας ενοικίασης, και παρόλο που συνέχιζαν και/ή συνεχίζουν να κατέχουν το επίδικο υποστατικό παρέλειψαν και/ή αρνήθηκαν να καταβάλουν δυο ετήσια ενοίκια για την περίοδο 1/8/06 μέχρι 317/

1. Ø Ενόψει της πιο πάνω παράβασης οι ενάγοντες τερμάτισαν την επίδικη Συμφωνία ενοικίασης με επιστολή των δικηγόρων τους ημερ. 30/1/08 (Τεκμήρια 2 και 3), Ø Σήμερα οι εναγόμενοι οφείλουν το ποσό των €205,032.18 που αντιπροσωπεύει τρία ενοίκια ήτοι για την περίοδο 1/8/06 μέχρι 31/7/07, για την περίοδο 1/8/07 μέχρι 31/7/08 και για την περίοδο 1/8/08 μέχρι 31/7/09, Ø Είναι ισχυρισμός των εναγόντων ότι, πέραν των πιο πάνω καθυστερημένων ενοικίων, οι εναγόμενοι οφείλουν να καταβάλουν στους ενάγοντες ενοίκια ή διαφυγόντα κέρδη ύψους €68,344.06 ετησίως μέχρι και την πλήρη εκκένωση και παράδοση του επίδικου υποστατικού, Ø Από πράξεις ή παραλείψεις των εναγομένων προκλήθηκε ακύρωση της άδειας κατάταξης από τον ΚΟΤ όλων των διαμερισμάτων που έχει το υποστατικό με αποτέλεσμα να προκληθεί ζημιά στους ενάγοντες, Ø Στις 30/1/09 εκδόθηκε διάταγμα από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας στην ποινική υπόθεση 18893/07 για αναστολή της λειτουργίας του υποστατικού μέχρι να εκδοθεί άδεια λειτουργίας του. Επίσης εκδόθηκε σχετικό διάταγμα από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας στην ποινική υπόθεση υπ΄ αρ. 10012/05 για αναστολή και/ή τερματισμό της διατήρησης και λειτουργίας του υποστατικού. Τα πιο πάνω διατάγματα εκδόθηκαν από το Δικαστήριο λόγω χρησιμοποίησης από τους εναγόμενους μη αδειούχων δωματίων για στέγαση πελατών (Τεκμήρια 4 και 5), Ø Μέσα στα πλαίσια αποκάλυψης οι εναγόμενοι αποκάλυψαν απόφαση του Δ.Σ. του ΚΟΤ ημερ. 16/8/06 για αναστολή της λειτουργίας της ξενοδοχειακής μονάδας, ως επίσης και επιστολή της Επαρχιακής Διοίκησης Λάρνακας ημερ. 4/5/05 και 7/3/07 για αναστολή της λειτουργίας και χρήσης από το κοινό της κολυμβητικής δεξαμενής (Τεκμήρια 6, 7 και 8), Ø Μετά την έγερση της αγωγής η ενόρκως δηλούσα πληροφορήθηκε προφορικά μέσω τρίτων αλλά και κατόπιν δικής της έρευνας διαπίστωσε ότι οι εναγόμενοι λειτουργούν τόσο το ξενοδοχείο και τα διαμερίσματα αλλά και τα εστιατόρια - καφετέριες και δεξαμενή του υποστατικού, Ø Συγκεκριμένα μέρος του κτιρίου χρησιμοποιείται ως ξενοδοχείο και το υπόλοιπο υπενοικιάζεται και/ή χρησιμοποιείται από τους εναγόμενους ως ινστιτούτο αισθητικής και θεραπείας κατά παράβαση της Συμφωνίας ενοικίασης. Για τις εν λόγω δραστηριότητες έχουν αναρτηθεί πινακίδες ή σχετικές διαφημίσεις στο εξωτερικό μέρος του υποστατικού, Ø Περαιτέρω στις ιστοσελίδες www.kayak.com και www.venere.com οι εναγόμενοι διαφημίζουν τις υπηρεσίες που προσφέρουν και οι χρήστες του διαδικτύου είναι δυνατόν να κρατήσουν δωμάτια στο επίδικο υποστατικό σε καθορισμένο χρόνο και τιμές (Τεκμήρια 9 και 10), Ø Σε επισκέψεις του κ.Πολυνείκη Αναστασίου στις 25/5/10 στο επίδικο υποστατικό, ο διευθυντής της εναγομένης 1 δήλωσε ότι όλα τα δωμάτια για τον μήνα Ιούνιο μέχρι και Αύγουστο 2010 είναι κρατημένα και ότι μόνο το Σεπτέμβριο 2010 είχε διαθέσιμα δωμάτια για ενοικίαση, Ø Πρόσφατα η ενόρκως δηλούσα έχει πληροφορηθεί ότι οι εναγόμενοι επιχειρούν να υπενοικιάσουν μέρος και/ή ολόκληρο το υποστατικό και για το λόγο αυτό είχε τοποθετηθεί και πινακίδα η οποία ανακοίνωνε ότι το τεμάχιο προσφέρετο για ενοικίαση και επιπλέον άτομα που είχαν ενδιαφερθεί να ενοικιάσουν το υποστατικό επικοινώνησαν με το γραφείο των δικηγόρων των εναγόντων και τους ανακοίνωσαν την πρόθεση των εναγομένων, Ø Οι ενάγοντες εφόσον πληροφορήθηκαν τα πιο πάνω κατέβαλαν επανειλημμένες προσπάθειες μέσω των αρμοδίων αρχών για αναχαίτιση της κατάστασης χωρίς, όμως, οι προσπάθειες να τελεσφορήσουν. Συγκεκριμένα οι ενάγοντες μέσω των δικηγόρων τους έστειλαν σχετική επιστολή στον ΚΟΤ στις 5/5/10 με την οποία πληροφορούσαν την αρχή ότι από πληροφορίες που είχαν οι εναγόμενοι λειτουργούσαν το υποστατικό και καλούσαν την αρχή να διεξάγει σχετικό έλεγχο. Σχετική επιστολή εστάλη από τον ΚΟΤ στις 21/5/10 με την οποία πληροφορούσαν τους δικηγόρους των εναγόντων ότι κατά την διάρκεια των επιθεωρήσεων του ξενοδοχείου από την αρμόδια υπηρεσία του οργανισμού στη Λάρνακα δεν έχει διαπιστωθεί ότι το υποστατικό τέθηκε σε λειτουργία, Ø Η χρησιμοποίηση του υποστατικού χωρίς άδεια από τον ΚΟΤ και κατά παράβαση του διατάγματος Δικαστηρίου περικλείει κίνδυνο για τους ενάγοντες καθότι ο χώρος δεν επιθεωρείται από τον ΚΟΤ και τις άλλες αρμόδιες αρχές για θέματα υγιεινής και κινδύνων έναντι του κοινού που χρησιμοποιεί το χώρο, κολυμβητική δεξαμενή και εστιατόρια με πιθανότητα να εγερθούν αγωγές για αποζημιώσεις σε περίπτωση ατυχήματος, αγωγές που είναι δυνατόν να στραφούν και εναντίον των εναγόντων οι οποίοι είναι ιδιοκτήτες του υποστατικού, Ø Η χρήση του υποστατικού χωρίς άδεια από τον ΚΟΤ και κατά παράβαση διατάγματος Δικαστηρίου περικλείει κίνδυνο για τρίτους οι οποίοι εισέρχονται στο υποστατικό ως τουρίστες. Αυτό προκύπτει από το γεγονός ότι το υποστατικό δεν ελέγχεται από την αρμόδια αρχή κατά πόσο εφαρμόζει τους κανόνες ασφάλειας και υγιεινής και εφόσον οι εναγόμενοι συνεχίζουν να διαφημίζουν τόσο στην Κύπρο όσο και στο εξωτερικό το εν λόγω υποστατικό τότε ανυποψίαστοι τουρίστες το χρησιμοποιούν για τις διακοπές τους με σοβαρούς κινδύνους για τους ίδιους, Ø Περαιτέρω ενόσω κατέχουν το υποστατικό οι εναγόμενοι και το χρησιμοποιούν κατά παράβαση της απόφασης του ΚΟΤ ημερ. 16/8/06 για αναστολή της λειτουργίας της μονάδας και/ή της άδειας που κατείχε το υποστατικό και κατά παράβαση του διατάγματος του Δικαστηρίου ημερ. 30/1/09 είναι βέβαιο ότι προκαλούνται φυσικές ζημιές και φθορές στο υποστατικό κάτι που αναπόφευκτα μειώνει την αξία του και/ή ακόμη μπορεί να προκαλέσει την ολική καταστροφή, Ø Ο τρόπος χρήσης και λειτουργίας της επιχείρησης από τους εναγόμενους δύναται να βλάψει ανεπανόρθωτα το καλό όνομα της επιχείρησης και των εναγόντων, Ø Οι πιο πάνω ζημιές, σε περίπτωση που εκδοθεί απόφαση υπέρ των εναγόντων, οι εναγόμενοι δεν θα είναι σε θέση να τις καλύψουν μια και η οικονομική τους κατάσταση δεν είναι καλή γεγονός που επιμαρτυρείται και από τη μη ικανότητα τους να πληρώσουν τα οφειλόμενα στους ενάγοντες, Ø Σκοπός του αιτούμενου διατάγματος είναι, μεταξύ άλλων, να διατηρηθεί στην παρούσα πραγματική κατάσταση η ακίνητη περιουσία μέχρι την τελική εκδίκαση της αγωγής και γι΄ αυτό υπάρχει άμεση ανάγκη να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα για να μειωθεί ο ορατός κίνδυνος οι καθ΄ ων η αίτηση να υπενοικιάσουν ή λειτουργήσουν το υποστατικό με αποτέλεσμα να αυξάνονται οι ζημιές στις οποίες θα συνεχίσουν να υπόκεινται οι ενάγοντες καθημερινά. Η υπό κρίση αίτηση συνοδεύεται και από δεύτερη ένορκη δήλωση του κου Πολυνείκη Αναστασίου στην οποία προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι στις 25.5.10 επισκέφθηκε το επίδικο υποστατικό για να ενοικιάσει δωμάτιο για φίλους του οι οποίοι θα έφθαναν στην Κύπρο τον Ιούνιο του 2010 και πληροφορήθηκε από τον διευθυντή της εναγομένης 1, κο Σωκράτους, ότι λειτουργούν τόσο το ξενοδοχείο και τα διαμερίσματα αλλά και τα εστιατόρια-καφετέριες και δεξαμενή του υποστατικού. Επίσης προβάλλεται ο ισχυρισμός από τον ενόρκως δηλούντα ότι πληροφορήθηκε ότι μέρος του κτιρίου χρησιμοποιείται ως ξενοδοχείο και το υπόλοιπο ως ινστιτούτο αισθητικής και θεραπείας και/ή ως ιατρικό κέντρο. Ακόμη αναφέρεται ότι για τις πιο πάνω δραστηριότητες έχουν αναρτηθεί πινακίδες ή σχετικές διαφημίσεις στο εξωτερικό μέρος του υποστατικού. Τέλος ο ενόρκως δηλών ισχυρίζεται ότι κατά την πιο πάνω επίσκεψη του ο κος Πολυνείκης τον πληροφόρησε ότι όλα τα δωμάτια για τον μήνα Ιούνιο μέχρι και Αύγουστο 2010 είναι κρατημένα και ότι μόνο το Σεπτέμβριο 2010 είχε διαθέσιμα δωμάτια για ενοικίαση. ΕΝΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΕΝΟΡΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΠΟΥ ΤΗ ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ Στην υπό κρίση αίτηση κατεχωρήθη ένσταση η οποία έχει περίπου την ίδια νομική βάση ως και η αίτηση. Σ΄ αυτήν εξειδικεύονται ως λόγοι ένστασης οι εξής: v Η αίτηση είναι νόμω και ουσία αβάσιμη, v Υπάρχει υπέρμετρη καθυστέρηση στην υποβολή της αίτησης, v Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για έκδοση ενδιάμεσου απαγορευτικού διατάγματος. Τα αιτούμενα διατάγματα δεν σχετίζονται καθόλου με το αγώγιμο δικαίωμα των εναγόντων όπως αυτό πηγάζει από τη δικογραφία και αποσκοπούν στην άσκηση πίεσης προς τους εναγόμενους και/ή να τους απαγορεύσουν οποιαδήποτε χρήση του ενοικιαζόμενου ακινήτου του οποίου οι ενάγοντες, επιζητούν την κατοχή, v Δεν αποκαλύπτεται οποιαδήποτε ανεπανόρθωτη ζημιά και οι ενάγοντες δεν επιζητούν οποιαδήποτε ασφάλεια για τυχόν υπέρ τους εκδοθείσα απόφαση. Ούτως ή άλλως τα αιτούμενα διατάγματα δεν αποσκοπούν σε τέτοια χρηματική εξασφάλιση και τα όσα ισχυρίζονται οι ενάγοντες και αν ακόμη αποδειχθούν, αφορούν χρηματικά ποσά και θέματα εκτός των επιδίκων θεμάτων της δικογραφίας. v Η ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση δεν γίνεται από αρμόδιο πρόσωπο ή πρόσωπο που κάνει αναφορά από προσωπική γνώση των γεγονότων και δεν γίνεται αποκάλυψη της πηγής των πληροφοριών της ενόρκως δηλούσας, v Τα γεγονότα που στηρίζουν την αίτηση είναι αντιφατικά, αόριστα και άσχετα με τα επίδικα θέματα και τις θεραπείες που ζητούν οι ενάγοντες και οι ενάγοντες επικαλούνται γεγονότα που έλαβαν χώρα μετά την έγερση της αγωγής, Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Σωκράτη Σωκράτους, διευθυντή της εναγομένης 1 στην οποία προβάλλονται, όπως μπορώ να συνοψίσω, οι ακόλουθοι ισχυρισμοί: £ Η όλη αγωγή αφορά ισχυρισμό για μη καταβολή ενοικίων και η Υπεράσπιση προβάλλει ισχυρισμούς ότι αυτά έχουν πληρωθεί και/ή ότι το συμφωνηθέν ενοίκιο είναι χαμηλότερο από αυτά που ισχυρίζονται οι ενάγοντες, £ Το πρόβλημα στο ακίνητο ξεκίνησε όταν οι ενάγοντες ανήγειραν, χωρίς οποιαδήποτε άδεια, δεύτερο όροφο επί αυτού. Έκτοτε και λόγω αυτών των παράνομων επεκτάσεων οι εναγόμενοι αντιμετωπίζουν προβλήματα έκδοσης αδειών η υποχρέωση για τις οποίες βαραίνει αποκλειστικά τους ιδιοκτήτες, ενάγοντες, £ Οι εναγόμενοι στην προσπάθεια τους να εκδώσουν σχετικές άδειες, κατόπιν υποδείξεων των αρμοδίων αρχών και με τη σύμφωνη γνώμη των εναγόντων, προέβησαν σε ανακαινίσεις περιλαμβανομένων οικοδομικών εργασιών το κόστος των οποίων ξεπερνά τις €100,000.- £ Όντως υπάρχουν διατάγματα που αναστέλλουν τη λειτουργία του ξενοδοχείου όχι όμως διατάγματα που απαγορεύουν τη χρήση του ακινήτου για οποιοδήποτε άλλο σκοπό. Η μη έκδοση σχετικών αδειών οφείλεται στους ενάγοντες οι οποίοι έχουν συμβατική υποχρέωση να τις εκδώσουν, £ Η λειτουργία ξενοδοχείου περιλαμβάνει χρήση καταστήματος εντός του οποίου κατ΄ επάγγελμα και έναντι αμοιβής προσφέρεται πρόσκαιρη διαμονή. Η επίδικη Σύμβαση ενοικίασης δεν υποχρεώνει τους εναγόμενους σε συγκεκριμένη χρήση. Σε περίπτωση μη έκδοσης αδειών οι εναγόμενοι έχουν δικαίωμα τερματισμού, πλην όμως, αν αυτό δεν γίνει, η Σύμβαση δεν επηρεάζεται. Περαιτέρω η Σύμβαση ενοικίασης απαγορεύει την υπενοικίαση ή την παραχώρηση κατοχής. Δεν απαγορεύεται ρητώς η παραχώρηση άδεια χρήσης. Η συμβατική παραχώρηση χρήσης δωματίων ή χώρων του ενοικιαζόμενου ακινήτου για συγκεκριμένη περίοδο σε επιχειρήσεις ή πρόσωπα τα οποία δεν αφορά πρόσκαιρη διαμονή δεν εμπίπτει σε τουριστικές δραστηριότητες και δεν αφορά τον ΚΟΤ εφόσον δεν λειτουργεί ως ξενοδοχείο σύμφωνα με το Νόμο. £ Καμμιά παράνομη ή αντισυμβατική χρήση δεν γίνεται από τους εναγομένους. Η παραχώρηση χώρου σε επιχείρηση ινστιτούτου θεραπείας και η διενέργεια σεμιναρίων, διαλέξεων ή δεξιώσεων δεν αποτελούν χρήσεις που εμπίπτουν στο νομικό προσδιορισμό του όρου «ξενοδοχείο». £ Αναφορικά με τις ιστοσελίδες αυτές δεν πρόκειται για καταχωρήσεις των εναγομένων. Πρόκειται για παλαιές καταχωρήσεις όταν το ξενοδοχείο κατείχε άδεια για λειτουργία των 27 δωματίων. Πιθανόν οι εν λόγω ιστοσελίδες να έχουν τις καταχωρήσεις από την επίσημη ιστοσελίδα του ΚΟΤ. £ Κανένα διάταγμα οι εναγόμενοι παραβιάζουν και δεν γίνεται οποιαδήποτε παράνομη χρήση. Δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος για τους ιδιοκτήτες σε περίπτωση ατυχήματος. Ένα ατύχημα μπορεί να συμβεί σε οποιονδήποτε εντός οποιουδήποτε ακινήτου πλην όμως οι ιδιοκτήτες που ενοικιάζουν ακίνητα δεν μπορεί να αποτρέπουν τη χρήση τους καθότι οποιαδήποτε χρήση μπορεί να προκαλέσει ατύχημα. £ Σε σχέση με τους ισχυρισμούς για φυσική φθορά είτε οι εναγόμενοι κατέχουν το ακίνητο είτε όχι υπόκειται, όπως όλα τα αντικείμενα, σε φυσική φθορά. Η φυσική φθορά αποτελεί συμβατική υποχρέωση των εναγόντων και δεν μειώνει την αξία του κτιρίου, ούτε απειλεί την καταστροφή του. £ Δεν εξηγείται πως και γιατί η χρήση του υποστατικού θα βλάψει και μάλιστα ανεπανόρθωτα τους ενάγοντες και την επιχείρηση τους. Οι ενάγοντες ουδεμία επιχείρηση έχουν που δύναται να ζημιώσει από την νόμιμη χρήση του ακινήτου από τους εναγόμενους. £ Οι ζημιές που αναφέρουν οι ενάγοντες δεν τις διεκδικούν με την αγωγή και πρόκειται για ζημιές που ακόμη δεν έχουν προκύψει. Περαιτέρω η οικονομική κατάσταση των εναγομένων είναι πολύ καλή, έχουν πληρώσει πέραν των €100,000 για ανακαινίσεις καθώς και ΛΚ40,000 για ενοίκιο και έκτοτε προβάλλουν απαιτήσεις τις οποίες οι ενάγοντες αρνούνται να ικανοποιήσουν κατά παράβαση των συμφωνηθέντων. Η μη πληρωμή ενοικίου δεν οφείλεται σε οικονομική ανεπάρκεια αλλά αφορά νομικούς λόγους και μάλιστα με ισχυρισμούς ότι μέχρι σήμερα οι εναγόμενοι πλήρωσαν περισσότερα χρήματα απ΄ ό,τι είχε συμφωνηθεί, εξ΄ ου και η Ανταπαίτηση. Περαιτέρω τα αιτούμενα διατάγματα δεν αποσκοπούν στην εξασφάλιση τυχόν υπέρ των εναγόντων εκδοθείσας απόφασης. Σε σχέση με την ένορκη δήλωση του κ.Πολυνίκη Αναστασίου ο κος Σωκράτους στην δική του ένορκη δήλωση ισχυρίζεται τα εξής: £ Πράγματι τον επισκέφθηκε ο εν λόγω κύριος και ο ενόρκως δηλών στην ένσταση του ανέφερε ότι δεν λειτουργούν ως ξενοδοχείο και ότι όλα τα δωμάτια είναι δεσμευμένα. Μάλιστα του ανέφερε ότι σχεδόν τα μισά δωμάτια έχουν παραχωρηθεί σε ιατρικό κέντρο για εξετάσεις, διαλέξεις και θεραπείες και ότι τα υπόλοιπα σε ένα σχολείο/ ίδρυμα του εξωτερικού για εκπαιδευτικές εκδρομές. Στον κύριο αυτό αναφέρθηκε ότι μόνο το Σεπτέμβριο θα υπάρχουν διαθέσιμα δωμάτια αλλά και ότι δεν τα παραχωρούν για ολιγοήμερες διακοπές διότι λειτουργούν διαφορετικά και όχι ως ξενοδοχείο. Του αναφέρθηκε, επίσης, ότι τα δωμάτια παραχωρούνται για ολιγότερο ένα μήνα με ημερήσιο μίσθωμα και δικαίωμα άμεσου τερματισμού και των δυο μερών. Αυτός είναι ο τρόπος λειτουργίας του ακινήτου ούτως ώστε να μην εμπίπτουν οι δραστηριότητες των εναγομένων στον ορισμό ξενοδοχείο σύμφωνα με το Νόμο. £ Τα διαφημιστικά φυλλάδια εκδόθηκαν από το 2006 όπου βρίσκονται εντός του ακινήτου και αφορούν διαφημιστικούς σκοπούς και τίποτα άλλο. Οι εναγόμενοι έχουν επίσης διαγράψει το «Hotel» από την εξωτερική πινακίδα και λειτουργούν ως «Lenios Beach» και σύμφωνα με συμβάσεις παραχώρησης χρήσης και υπηρεσιών κάτι που έχει αποκρυβεί. £ Υπάρχει υπέρμετρη καθυστέρηση στην υποβολή της παρούσας αίτησης. Οι ενάγοντες γνώριζαν για τα προβλήματα από το 2005 και, επίσης, ότι η λειτουργία του ξενοδοχείου ήταν παράνομη για κάποια περίοδο πλην, όμως, ουδέποτε εξέφρασαν παράπονο. Έχουν καταχωρήσει αγωγή πριν δυο χρόνια, λειτούργησαν οι εναγόμενοι ως επιχείρηση και το καλοκαίρι του 2008 και 2009 εν γνώσει των εναγόντων και ουδέποτε εξέφρασαν παράπονο. Τώρα δύο χρόνια μετά την καταχώρηση της αγωγής και πέντε χρόνια μετά τα προβλήματα με τις άδειες επιζητούν να απαγορεύσουν τη χρήση του ακινήτου, πράγμα άσχετο με τα επίδικα θέματα, και που, εν πάση περιπτώσει, καμία ζημία ή τουλάχιστο ανεπανόρθωτη δεν τους δημιουργεί. ΑΚΡΟΑΣΗ ΑΙΤΗΣΗΣ Κατά την ακρόαση της αίτησης αντεξετάστηκαν η κα Δ. Σοφοκλέους, ενόρκως δηλούσα στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση, και ο κος Σ. Σωκράτους, ενόρκως δηλών στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση. Προχωρώ να συνοψίσω τα κύρια σημεία της μαρτυρίας, τους όπως προέκυψε από την αντεξέταση. Από την αντεξέταση της κας Σοφοκλέους προέκυψαν τα εξής: Πριν την καταχώρηση της αίτησης οι ενάγοντες δεν είχαν πληροφόρηση ότι λειτουργούσε το ξενοδοχείο. Οι πληροφορίες προήλθαν από τρίτους και έκαναν οι ίδιοι έρευνα όπως και η ενόρκως δηλούσα στο διαδίκτυο. Συγκεκριμένα πληροφόρηση προέκυψε από τον κ. Πολυνείκη Αναστασίου όταν επισκέφθηκε το επίδικο υποστατικό, επίσης από άτομο και συγκεκριμένα δικηγόρο που επικοινώνησε με το γραφείο των δικηγόρων των εναγόντων όπως αναφέρεται στην παράγραφο 20 της ενόρκου δηλώσεως και, επίσης, από έρευνα στο διαδίκτυο και συγκεκριμένα στις ιστοσελίδες που αναφέρονται στην παράγραφο 18 της ενόρκου δηλώσεως. Η χρήση του υποστατικού χωρίς άδεια από τον ΚΟΤ περικλείει κίνδυνο για τους ενάγοντες σε περίπτωση που δεν τηρούνται οι κανόνες υγιεινής και καθαριότητας και εγερθούν αγωγές για αποζημιώσεις σε περίπτωση ατυχήματος. Οι ενάγοντες όντως δεν είναι κάτοχοι του επίδικου υποστατικού. Όσον αφορά την πρόκληση φυσικών ζημιών και φθορών στο υποστατικό τονίστηκε ότι αν παρθούν τα αρμόδια μέτρα οι ζημιές θα είναι πολύ λιγότερες. Σε περίπτωση που υπάρξουν αγωγές εναντίον των κατόχων αυτό θα επηρεάσει το καλό όνομα του Lenios Beach Hotel, όνομα που συνδέθηκε με τους ενάγοντες ως ιδιοκτήτες του επίδικου υποστατικού και ως τα άτομα που το καθιέρωσαν. Ο ισχυρισμός ότι η οικονομική κατάσταση των εναγομένων δεν είναι καλή προκύπτει από τη μη ικανότητά τους να πληρώσουν τα οφειλόμενα ενοίκια. Η ενόρκως δηλούσα αρνήθηκε την υποβολή ότι οι δραστηριότητες της εναγόμενης 1 δεν εμπίπτουν στη νομοθεσία του ΚΟΤ και ότι δεν παρέθεσε στοιχεία που να δείχνουν ότι λειτουργεί κατά παράβαση της σχετικής νομοθεσίας. Πρόσθεσε ότι υπάρχουν πληροφορίες ότι λειτουργεί το επίδικο υποστατικό ως ξενοδοχειακή μονάδα τόσο από μαρτυρίες όσο και από διαφημίσεις σε ιστοσελίδες που αναφέρθηκαν στην ένορκη δήλωση. Από την αντεξέταση του κου Σωκράτους προέκυψαν τα εξής: ü Από το 2008 σταμάτησαν οι εναγόμενοι να λειτουργούν το επίδικο υποστατικό ως ξενοδοχείο. ü Οι καταχωρήσεις σε ιστοσελίδες αφορούν παλαιότερες καταχωρήσεις. Κάποιοι μπορεί να διαφημίζουν ένα υποστατικό χωρίς την ενημέρωση του ξενοδόχου. Ο ίδιος δεν είχε οποιαδήποτε επαφή με τους ιδιοκτήτες των σχετικών ή αναφερόμενων ιστοσελίδων. Ο ίδιος δεν πλήρωσε ποτέ του σ΄ αυτούς, υπήρχαν όμως παλαιότερα συμφωνίες που έγιναν από τους προηγούμενους διαχειριστές. Με τις συγκεκριμένες ιστοσελίδες δεν είχε απ΄ ευθείας επαφή ή συνεργασία, ούτε παρείχε δωμάτια μέσω αυτών, ούτε πελάτης πλήρωσε μέσω ιστοσελίδων και ούτε ο ίδιος έδωσε οποιαδήποτε προμήθεια. ü Μετά το 2006 είχε επιθεωρήσεις από τον ΚΟΤ και μετά το έτος αυτό αφαιρέθηκε η άδεια ξενοδοχείου. ü Το επίδικο υποστατικό δεν λειτουργεί ως ξενοδοχείο. ü Όσον αφορά την ένορκη δήλωση του κου Πολυνείκη εξήγησε ότι σε ενδιαφερόμενους πελάτες τους αρνούνται ευγενικά χωρίς λεπτομέρειες διαμονή για ολιγοήμερες διακοπές και στη συγκεκριμένη περίπτωση του είχε λεχθεί ότι δεν μπορούσε να του προσφερθεί διαμονή. Εκείνο που προσφέρεται είναι χρήση του κτιρίου και διαμονή για περίοδο πέραν του ενός μηνός. Σήμερα υφίσταται συμφωνία με μια σχολή και αφορά διαμονή 300 ατόμων για την περίοδο από 26.6.10 μέχρι 26.8.
2. Ο άλλος πελάτης είναι μια ιατρός που της παραχωρήθηκε χρήση σε γραφεία του ισογείου. Αρνήθηκε δε την υποβολή ότι λειτουργεί στο χώρο ιατρικό κέντρο μη αδειούχο και παράνομα. Ο χώρος του εστιατορίου χρησιμοποιείται μόνο για τις ανάγκες των πελατών και συγκεκριμένα στην περίπτωση της σχολής για τα άτομα που διαμένουν, όπως αναφέρθηκε ανωτέρω. Ο χώρος αυτός ελέγχεται από τις υγειονομικές υπηρεσίες. Άλλη χρήση που γίνεται είναι η διοργάνωση δεξιώσεων με προσφορά φαγητού και ποτού. ü Έγιναν από τους εναγόμενους έξοδα συντήρησης πέραν των €100,000 και πολλές φορές ο ενόρκως δηλών επικοινώνησε με τους ιδιοκτήτες σε σχέση με το θέμα της αναγκαιότητας διενέργειας ανακαινίσεων και αντικατάστασης λόγω φυσικής φθοράς. Υπήρξαν από αρμόδιες υπηρεσίες υποδείξεις κατόπιν σχετικών επιθεωρήσεων για διενέργεια επιδιορθώσεων ή ανακαινίσεων στο υποστατικό. ü Όσον αφορά την κολυμβητική δεξαμενή εξήγησε ότι έχουν γίνει ενέργειες για σκοπούς εξασφάλισης άδειας και χρησιμοποιείται σήμερα από τα άτομα της σχολής και όχι από το κοινό. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Το ουσιαστικό δίκαιο για την έκδοση συντηρητικών διαταγμάτων παρέχεται στο Άρθρο 32 του Νόμου 14/60, ενώ η δικονομία για τέτοια διατάγματα προσδιορίζεται από τον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο και Κανονισμούς[1]. Το άρθρο αυτό παρέχει στο Δικαστήριο ευρεία εξουσία σχετικά με την έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων. Δεν θα παραθέσω εδώ το τόσο γνωστό άρθρο που εξετάστηκε από τα Κυπριακά Δικαστήρια σε σειρά υποθέσεων[2] αλλά θα προχωρήσω στην εξέταση των ουσιαστικών προϋποθέσεων που το άρθρο αυτό καθορίζει ότι πρέπει να συντρέχουν για να έχει το Δικαστήριο τη διακριτική ευχέρεια να εκδίδει παρεμπίπτοντα διατάγματα που θα έκρινε δίκαια ή πρόσφορα. Οι προϋποθέσεις αυτές είναι οι εξής: (α) η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση (β) η ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο ενάγων σε θεραπεία (γ) το ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, εκτός αν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Η πρώτη προϋπόθεση για την ύπαρξη του σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση κατά τη δίκη έχει ερμηνευθεί ότι δεν περιλαμβάνει ο,τιδήποτε πέραν του να καταδειχθεί μια συζητήσιμη υπόθεση (arguable case) με βάση τα δικόγραφα . Η προϋπόθεση ύπαρξης πιθανότητας ο ενάγων να δικαιούται σε θεραπεία επεξηγήθηκε ότι αναφέρεται στην απόδειξη ύπαρξης κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα επιτυχίας αλλά κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων (balance of probabilities) που είναι το μέτρο και/ή βαθμός απόδειξης που απαιτείται στις αστικές υποθέσεις. Η «πιθανότητα» στα πλαίσια της επιφύλαξης του Άρθρου 32

(1)απαιτεί από τον Αιτητή μόνο να δείξει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας. Όσον αφορά την τρίτη προϋπόθεση, δηλαδή ότι χωρίς την έκδοση του διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, αυτή εξετάζεται κάτω από το ερώτημα κατά πόσο η επιδίκαση αποζημιώσεων θα ήταν επαρκής θεραπεία με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης. Δηλαδή αν η επιδίκαση των αποζημιώσεων υπέρ του ενάγοντα στο τελικό στάδιο της υπόθεσης είναι αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων του, τότε η έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος δεν είναι απαραίτητη. Τα δύο πρώτα κριτήρια και προϋποθέσεις, είναι σε κάποιο βαθμό αλληλένδετα, ιδιαίτερα στην περιορισμένη σφαίρα εξέτασης σ΄ αυτό το ενδιάμεσο στάδιο όπου τα δικόγραφα εξετάζονται μαζί με το αποδεικτικό υλικό που εμπεριέχεται στις ενόρκους δηλώσεις και της μαρτυρίας που προκύπτει από την αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων. Μπορεί να λεχθεί ότι στην εξέταση της πρώτης προϋπόθεσης η βάση της αίτησης έχει άμεση σχέση με τη νομική θεμελίωση της αξίωσης, ενώ η δεύτερη προχωρεί και στην εξέταση της προσφερόμενης μαρτυρίας για την πραγματική θεμελίωση της αίτησης . Επιπρόσθετα με τις πιο πάνω τρεις προϋποθέσεις το Δικαστήριο θα πρέπει να σταθμίσει αν είναι εύλογο και δίκαιο να εκδώσει ή διατηρήσει το διάταγμα[3]. Το πραγματικό υπόβαθρο της Αίτησης πρέπει να διακριβούται μέσα από τις αντίστοιχες ένορκες δηλώσεις τηρούμενης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Δ.39 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Στο στάδιο όμως αυτό το Δικαστήριο δεν αναμένεται να αξιολογήσει τη μαρτυρία που τίθεται ενώπιον του και πρέπει να αποφεύγει τη διεξοδική διευκρίνιση και εξέταση επίδικων θεμάτων της αγωγής. Σ΄ αυτό το στάδιο το Δικαστήριο καλείται μόνο να εξετάσει κατά πόσο πληρούνται οι τρεις προϋποθέσεις που θέτει το Αρθρο 32 του Νόμου 14/60 όπως αναφέρθηκαν ανωτέρω. Για να αποδειχθούν δε οι τρεις αυτές προϋποθέσεις, ο αιτητής πρέπει να παραθέσει ενώπιον του Δικαστηρίου το υπόβαθρο της μαρτυρίας (the substratum of evidence), η οποία θα χρειαστεί σκοπό μόνο να δικαιολογήσει την έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος[4]. Ωστόσο, τονίζω ότι σε ενδιάμεσες αιτήσεις, όπως η παρούσα, τα θέματα δεν αποφασίζονται τελεσίδικα από το Δικαστήριο το οποίο θα πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε τελικά συμπεράσματα ως προς το πραγματικό και νομικό υπόβαθρο της υπόθεσης[5]. Στην υπόθεση Δημοκρατία της Σλοβενίας ν. Beograbska Banka

(1999)1 (Α) Α.Α.Δ. 225, 235, o Πρόεδρος Αρτεμίδης διατύπωσε το θέμα ως εξής: «Θα επαναλάβουμε, έστω με τον κίνδυνο να γίνουμε φορτικοί, ως οι διαπιστώσεις τις οποίες προβαίνουμε, γίνονται για τους σκοπούς της εξέτασης της έκδοσης ή μη του προσωρινού διατάγματος, αντικείμενο της πρωτόδικης απόφασης και της έφεσης. Όλα τα ζητήματα που εγείρονται στην αγωγή παραμένουν ζωντανά για ν΄ αποφασιστούν όταν θα εξεταστεί η ουσία της.» Στην υπόθεση P.A. Micrologic Consultants Ltd v. Microsoft Corporation

(2002)1 Α.Α.Δ. 1802 στη σελίδα 1809 ο Δικαστής Νικολάου διατύπωσε το θέμα ως εξής: «Σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του. Αυτό είναι το πραγματικό νόημα των επί του θέματος αποφάσεων μας: βλ. ενδεικτικά Κωνσταντινίδης ν. Μακρύγιωργου

(1978)1 Α.Α.Δ. 585, Οδυσσέως ν. Pieris Estates κ.α.

(1982)1 Α.Α.Δ. 557 και Κυτάλα ν. Χρυσάνθου κ.α.

(1996)1 Α.Α.Δ. 253. Αυτό συχνά παραγνωρίζεται στα Επαρχιακά Δικαστήρια τόσο από δικηγόρους όσο και από Δικαστές με αποτέλεσμα η διαδικασία να γίνεται απαραδέχτως πολύπλοκη και μακρά.» ΕΞΕΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΕΩΝ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 32 ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ 14/60 Το Δικαστήριο έχοντας κατά νου τις πιο πάνω αρχές θα εξετάσει κατά πόσο πληρούνται οι απαραίτητες προϋποθέσεις και κατά πόσο δικαιολογείται η έκδοση των αιτουμένων διαταγμάτων . Εξετάζοντας την πρώτη προϋπόθεση υπενθυμίζεται ότι με βάση τη νομολογία η ύπαρξη ζητήματος αποκαλύπτεται στη βάση του καταχωρημένου δικογράφου και αφορά τη νομική θεμελίωση της αξίωσης της ενάγουσας. Με βάση το ειδικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα οι ενάγοντες αξιώνουν διάταγμα για παράδοση κατοχής του επίδικου ακινήτου, ποσό €136,688.12 για οφειλόμενα ενοίκια και αποζημιώσεις για ακύρωση της άδειας κατάταξης του ακινήτου λόγω πράξεων ή παραλείψεων των εναγομένων. Οι πιο πάνω αιτούμενες θεραπείες βασικά περιστρέφονται γύρω από τη θέση ότι υπήρξε παράβαση συμφωνίας από τους εναγόμενους λόγω μη καταβολής οφειλόμενων ενοικίων και ότι, ως αποτέλεσμα αυτού του γεγονότος, οι ενάγοντες τερμάτισαν γραπτώς την επίδικη συμφωνία. Εκείνο το οποίο προκύπτει, με βάση το σύνολο του ειδικά οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος και τις αιτούμενες θεραπείες που περιέχονται, είναι ότι αποκαλύπτεται σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση που αφορά την κατ΄ ισχυρισμό παράβαση Συμφωνίας ενοικίασης από μέρους των Εναγομένων και, συνεπώς, η πρώτη προϋπόθεση πληρούται. Όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση, επαναλαμβάνω ότι είναι αρκετό οι Ενάγοντες να πείσουν το Δικαστήριο ότι έχουν κάποια σοβαρή πιθανότητα επιτυχίας. Οι ενάγοντες πρέπει να αναφέρονται σε γεγονότα που να πείθουν το Δικαστήριο ότι έχει πραγματική προοπτική επιτυχίας, η δε ικανοποίηση του εξαρτάται από τη συσχέτιση της νομικής θεμελίωσης της αξίωσης με την προσφερόμενη μαρτυρία, όπως αυτή εξάγεται σε αυτό το στάδιο από τις ένορκες δηλώσεις και την προφορική μαρτυρία που προκύπτει από την αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων εκατέρωθεν όπως έχει γίνει στην παρούσα περίπτωση. Η πλευρά των εναγόντων μέσω της ένορκης δήλωσης που καταχωρήθηκε προς υποστήριξη της υπό κρίση αίτησης ισχυρίζεται ότι οι εναγόμενοι παρέλειψαν να καταβάλουν δυο ετήσια ενοίκια για την περίοδο 1.8.06 μέχρι 31.7.08 κατά παράβαση της Συμφωνίας ενοικίασης που συνήψαν οι διάδικοι στις 28.7.05 και ότι, ως εκ τούτου, οι ενάγοντες τερμάτισαν την επίδικη συμφωνία. Επίσης προβάλλεται ισχυρισμός ότι από πράξεις ή παραλείψεις των εναγομένων προκλήθηκε ακύρωση της άδειας κατάταξης από τον ΚΟΤ όλων των διαμερισμάτων που έχει το επίδικο υποστατικό με αποτέλεσμα να προκληθεί ζημιά στους ενάγοντες. Από την άλλη οι εναγόμενοι ισχυρίζονται ότι η μη πληρωμή ενοικίων οφείλεται στο γεγονός ότι μέχρι σήμερα οι εναγόμενοι πλήρωσαν περισσότερα χρήματα απ΄ ό,τι είχε συμφωνηθεί και για το σκοπό αυτό έχουν καταχωρήσει και Ανταπαίτηση. Επίσης ισχυρίζονται ότι έχουν πληρώσει πέραν των €100.000.- για ανακαινίσεις καθώς και ΛΚ40.000.- για ενοίκιο και ότι έκτοτε προβάλουν απαιτήσεις τις οποίες οι ενάγοντες αρνούνται να ικανοποιήσουν κατά παράβαση των συμφωνηθέντων. Επαναλαμβάνω. Το Δικαστήριο δεν χρειάζεται αλλά ούτε και πρέπει να εξάξει οποιοδήποτε θετικό και/ή δεσμευτικό εύρημα ως προς τα συγκρουόμενα πραγματικά γεγονότα που περιστοιχίζουν τα πιο πάνω, απλώς να διαπιστώσει ότι οι προϋποθέσεις του Άρθρου 32 ικανοποιούνται. Αποφεύγω δε, επιμελώς, να καταλήξω σε οποιοδήποτε τελικό συμπέρασμα ως προς το πραγματικό και νομικό υπόβαθρο της υπόθεσης εφόσον σε μια τέτοια ενδιάμεση αίτηση τα ζητήματα που εγείρονται δεν αποφασίζονται τελεσίδικα. Η έρευνα του Δικαστηρίου θα πρέπει να σταματά όπου επιτρέπει τη διαπίστωση ύπαρξης ή ανυπαρξίας κάποιας προοπτικής επιτυχίας. Είναι αρκετό δε η Ενάγουσα - Αιτήτρια προς στοιχειοθέτηση και των τριών προϋποθέσεων που θέτει το Άρθρο 32

(1)του Νόμου 14/60 να παραθέσει ενώπιον του Δικαστηρίου το υπόβαθρο της μαρτυρίας η οποία θα χρειασθεί με σκοπό μόνο να δικαιολογήσει την έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος. Είναι η κρίση μου, λοιπόν, ότι τα όσα έχει επικαλεστεί η πλευρά των Εναγόντων στις ενόρκους δηλώσεις που κατατέθηκαν προς υποστήριξη της υπό εξέταση αίτησης, με το περιορισμένο βάρος που έχουν για τους σκοπούς της παρούσας διαδικασίας, είναι αρκετά για σκοπούς κατάδειξης ορατής πιθανότητας επιτυχίας. Θα εξετάσουμε στη συνέχεια και το κατά πόσο συντρέχει και η τρίτη προϋπόθεση του πιο πάνω Άρθρου, δηλαδή, να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρως δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση του διατάγματος. Βασικά εάν η φύση της υπόθεσης επιτρέπει δίκαιο υπολογισμό της ζημιάς και η επιδίκαση αποζημιώσεων στους Ενάγοντες/Αιτητές στο τελικό στάδιο είναι αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων τους, τότε η έκδοση του διατάγματος δεν είναι απαραίτητη. Όμως, όπου ο υπολογισμός είναι δύσκολος ή αδύνατος, τότε υπάρχει ενδεχόμενο να ικανοποιείται η προϋπόθεση[6]. Περαιτέρω, η τρίτη προϋπόθεση του Άρθρου 32 ικανοποιείται όχι μόνο όταν η επιδίκαση αποζημιώσεων δεν θα ήταν επαρκής θεραπεία αλλά και στην περίπτωση όπου υπάρχει ο κίνδυνος να μην μπορέσουν οι εναγόμενοι να ικανοποιήσουν απόφαση που ενδεχομένως ληφθεί εναντίον τους. Όπως προκύπτει από τη σχετική νομολογία η αδυναμία ή η δυσκολία απονομής πλήρους δικαιοσύνης επεκτείνεται και στο στάδιο της εκτέλεσης[7]. Αφορά δε την ύπαρξη περιουσιακών στοιχείων προς ικανοποίηση τυχόν μελλοντικής απόφασης υπέρ των Εναγόντων. Ο τότε Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου Α. Λοΐζου την υπόθεση Ζεμενίδης ν. Ζεμενίδης (Αρ. 1)

(1992)1 ΑΑΔ 14 αποσαφήνισε τη δυνατότητα έκδοσης παρεμπίπτοντος διατάγματος σε σχέση με περιουσιακά στοιχεία που δεν αποτελούν αντικείμενο της αγωγής με βάση το ΄Αρθρο 32 του Νόμου 14/

1. Το σχετικό κριτήριο είναι κατά πόσο, λαμβανομένου υπόψη του συνόλου της μαρτυρίας, υφίσταται βάσιμος κίνδυνος η απόφαση υπέρ των Εναγόντων να παραμείνει ανικανοποίητη. Εν πρώτοις να επισημάνω ότι, όπως προκύπτει από τα δικόγραφα, με την αγωγή που καταχωρήθηκε στην παρούσα υπόθεση οι ενάγοντες διεκδικούν διάταγμα παράδοσης της κατοχής του επίδικου ακινήτου, οφειλόμενα ενοίκια και αποζημιώσεις για ακύρωση της άδειας κατάταξης του ακινήτου λόγω πράξης ή παράλειψης των εναγομένων. Το δε αγώγιμο δικαίωμα στο οποίο βασίζεται η απαίτηση των εναγόντων, με βάση τους δικογραφημένους ισχυρισμούς τους, είναι η παράβαση από μέρους των εναγομένων Συμφωνίας ενοικίασης που είχαν υπογράψει με τους ενάγοντες δια της οποίας οι ενάγοντες τους ενοικίασαν το επίδικο ακίνητο. Σύμφωνα πάντοτε με τους δικογραφημένους ισχυρισμούς, η παράβαση Συμφωνίας από μέρους των εναγομένων συνιστάται στην παράλειψη καταβολής δυο ετησίων ενοικίων με αποτέλεσμα οι ενάγοντες να προχωρήσουν στον τερματισμό της επίδικης συμφωνίας. Με την υπό κρίση αίτηση οι ενάγοντες ζητούν την έκδοση διατάγματος που να απαγορεύει στους εναγόμενους τη χρήση του επίδικου υποστατικού ως ξενοδοχειακή μονάδα, ή για οποιοδήποτε σκοπό ή επάγγελμα ή να το διαφημίζουν ως ξενοδοχειακό κατάλυμα ή για άλλο σκοπό ή επάγγελμα και διάταγμα που να τους απαγορεύει από το να υπενοικιάζουν. Πρέπει από την αρχή να επισημανθεί ότι οι ενάγοντες-αιτητές επικαλούνται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση τους αφενός την πιθανότητα να υποστούν ζημιές αν βρεθούν υπόλογοι για αποζημιώσεις που μπορεί να καταχωρηθούν σε περίπτωση ατυχήματος τρίτου προσώπου, λόγω της χρήσης του υποστατικού χωρίς άδεια από τον ΚΟΤ και αφετέρου λόγω της πρόκλησης φυσικής φθοράς και ζημιάς στο υποστατικό ένεκα της χρήσης του υποστατικού κατά παράβαση διατάγματος Δικαστηρίου για αναστολή της λειτουργίας του. Σ' ό,τι αφορά το πρώτο που αναφέρθηκε ανωτέρω να διευκρινίσω ότι στην αντεξέταση της κας Σοφοκλέους παραδέκτηκε ότι οι κάτοχοι του υποστατικού δεν είναι οι ενάγοντες οι οποίοι είναι ιδιοκτήτες αλλά οι εναγόμενοι
2. Εν πάση περιπτώσει οι ζημιές στις οποίες αναφέρονται οι ενάγοντες και πιθανολογούν για το μέλλον δεν έχουν οποιαδήποτε σχέση με την παρούσα αγωγή και δεν αποτελούν μέρος της αξίωσης τους εναντίον των εναγομένων. Με άλλα λόγια αυτό το είδος ζημιάς το οποίο αναφέρεται στην υπό κρίση αίτηση ουδεμία σχέση έχει με την απαίτηση των εναγόντων και τις θεραπείες που επιζητούν εναντίον των εναγομένων που, υπενθυμίζω, αφορά απαίτηση για μη καταβληθέντα ενοίκια και ανάκτηση κατοχής του ακινήτου. Κατά συνέπεια η αναφορά στην ένορκη δήλωση των εναγόντων ότι, σε περίπτωση που εκδοθεί απόφαση υπέρ των εναγόντων , οι εναγόμενοι δεν θα είναι σε θέση να καλύψουν τέτοιου είδους ζημιές είναι παντελώς άσχετη για τον απλούστατο λόγο ότι αυτού του είδους ζημιές δεν αποτελούν μέρος της απαίτησης των εναγόντων και άρα δεν μπορεί να τίθεται σε σχέση με αυτές θέμα εξασφάλισης τυχόν υπέρ των εναγόντων εκδοθείσας απόφασης και συνεπακόλουθα οτιδήποτε αφορά την οικονομική κατάσταση των εναγομένων. Τα ίδια σχόλια και παρατηρήσεις επαναλαμβάνω και σε σχέση με τον ισχυρισμό των εναγόντων για πρόκληση ζημιών από τη φυσική φθορά που προκαλείται λόγω της χρήσης του υποστατικού από τους εναγόμενους κατά παράβαση διατάγματος Δικαστηρίου για αναστολή της λειτουργίας του υποστατικού ως ξενοδοχειακή μονάδα. Τέτοιου είδους ζημιές δεν αποτελούν μέρος της απαίτησης των εναγόντων εναντίον των εναγομένων στην παρούσα αγωγή και, συνακόλουθα, δεν διεκδικούνται. Τώρα όσον αφορά το θέμα της ανεπανόρθωτης ζημιάς που οι ενάγοντες επικαλούνται υπό το πρίσμα της 3ης προϋπόθεσης του Άρθρου 32 του Ν.14/60 οι ζημιές που έχουν επικαλεστεί οι ενάγοντες ως ενδεχόμενες λόγω της χρήσης που γίνεται από τους εναγομένους του επίδικου υποστατικού ήδη αναφέρθηκε ανωτέρω ότι ουδεμία σχέση ή συσχετισμό έχουν με τις θεραπείες και αξιώσεις που οι ενάγοντες επιζητούν στην παρούσα αγωγή. Όσον αφορά τον ισχυρισμό των εναγόντων ότι στο υποστατικό προκαλούνται φυσικές φθορές και ζημιές γεγονός που μειώνει την αξία του και/ή ακόμη μπορεί να προκαλέσει την ολική καταστροφή του αυτό στηρίχθηκε αποκλειστικά στη βάση του ισχυρισμού ότι το υποστατικό λειτουργεί ως ξενοδοχείο, ενώ υπήρξε διάταγμα αναστολής της λειτουργίας του ως ξενοδοχειακής μονάδας, χωρίς να προσφερθεί οποιαδήποτε άλλη μαρτυρία η οποία να κατατείνει προς την κατεύθυνση ότι υπάρχει κίνδυνος ανεπανόρθωτης ζημιάς σε σχέση με το ίδιο το ακίνητο, αντικείμενο της παρούσας αγωγής, έτσι ώστε να τίθεται θέμα διασφάλισης, μέσω ενδιάμεσης θεραπείας, της παρούσας πραγματικής κατάστασης του επίδικου ακινήτου μέχρι την τελική εκδίκαση της αγωγής. Στο σημείο αυτό θεωρώ χρήσιμο να αναφερθώ στα γεγονότα της υπόθεσης, Κυρισάββα κ.α. ν. Κύζη

(2001)1 ΑΑΔ 1245, την οποία επικαλέστηκε η κα Σοφοκλέους, για να τονίσω ότι αυτή διακρίνεται από την παρούσα υπόθεση. Στην υπόθεση Κυρισάββα (ανωτέρω) είχε καταχωρηθεί αγωγή με την οποία επιδιώκετο η εγγραφή του επίδικου κτήματος επ΄ ονόματι του διαχειριστή της περιουσίας του εφεσίβλητου δυνάμει χρησικτησίας και/ή δυνάμει συνεχούς αδιαφιλονίκητου και εχθρικής κατοχής και/ή ακύρωση οποιασδήποτε εγγραφής επ΄ ονόματι άλλων προσώπων και ιδιαίτερα των εφεσειόντων. Το θέμα που προέκυψε, ενώ εκκρεμούσε η αγωγή ήταν, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του εφεσίβλητου, ότι ο εφεσείων αρ. 2 παράνομα και αυθαίρετα και χωρίς άδεια οικοδομής επενέβη στο αμφισβητούμενο κτήμα με την ανέγερση περιπτέρου. Σημειώνω ότι εκεί το κτήμα τελούσε υπό αμφισβήτηση όσον αφορά την ιδιοκτησία του. Κρίθηκε δε πρωτόδικα, όταν ζητήθηκε προσωρινό διάταγμα το οποίο να απαγορεύει στους εφεσείοντες να συνεχίσουν να ανεγείρουν οποιαδήποτε οικοδομή και/ή να κατέχουν τέτοια οικοδομή και/ή να την χρησιμοποιούν εντός του επίδικου κτήματος, ότι θα προκαλείτο ανεπανόρθωτη ζημιά στο κτήμα αν αφήνετο να συμπληρωθεί η ανέγερση του περιπτέρου. Το Εφετείο επικυρώνοντας την πρωτόδικη απόφαση επεσήμανε ότι υπήρχαν ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου δεδομένα στη βάση των οποίων θα μπορούσε εύλογα να θεωρηθεί ότι θα ήταν δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εφόσον ο χαρακτήρας του κτήματος θα είχε σημαντικά, αλλά και τελεσίδικα, αλλοιωθεί αν αφηνόταν η οικοδομή (που περιλάμβανε την κατασκευή πεζοδρομίων, χώρου στάθμευσης, πρέμιξ, σιδηρών πασσάλων, πρόνοια όπως ορισμένα τμήματα παραχωρηθούν και εγγραφούν ως δημόσιοι πεζόδρομοι) να τελεσφορήσει. Συμφώνησε δε με τις επισημάνσεις του πρωτόδικου Δικαστηρίου οι οποίες ανάμεσα στ΄ άλλα είχαν ως εξής: «Πρόσθετα μέσα στα κριτήρια κατά την άποψη του Δικαστηρίου που θα πρέπει να ληφθούν υπόψη για την εξέταση αυτής της πτυχής, είναι και το ζήτημα το οποίο δεν έχει ουσιαστικά αμφισβητηθεί από τους καθ΄ ων, ότι δεν λήφθηκε ακόμη άδεια οικοδομής ενώ η πολεοδομική άδεια που λήφθηκε βασίσθηκε πάνω σε ορισμένα γεγονότα τα οποία δεν ήταν πλήρη, με αποτέλεσμα η αρμόδια αρχή όπως υποδεικνύει το τεκμήριο «ΣΤ» της Αίτησης να ζητήσει τη λήψη μέτρων από το Δήμο Αραδίππου για την αναστολή όλων των εργασιών. Αυτό το γεγονός από μόνο του, οδηγεί το Δικαστήριο στο συμπέρασμα ότι δεν μπορεί να θεωρείται εύκολη η αποκατάσταση της ζημιάς με την έννοια της επαναφοράς της στην προτέρα κατάσταση της πριν δηλαδή την επέμβαση εφόσον ενδεχόμενα θα υπάρχει εμπλοκή σε άλλες δικαστικές διαδικασίες για την κατεδάφιση του περιπτέρου με περαιτέρω προσπάθεια των καθ΄ ων να εξασφαλίσουν είτε εκ των υστέρων καλυπτική άδεια είτε παράταση χρόνου για την κατεδάφιση.» (δική μου υπογράμμιση) Είναι, λοιπόν, προφανές ότι η υπόθεση Κυρισάββα (ανωτέρω) δεν μπορεί να τύχει εφαρμογής στην παρούσα υπόθεση. Εκεί, υπό τα περιστατικά της υπόθεσης, υπήρχαν συγκεκριμένα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου για την ανεπανόρθωτη ζημιά που θα προκαλείτο στο κτήμα αν αφήνετο να προχωρήσει και συμπληρωθεί η ανέγερση περιπτέρου εντός αυτού και ενώ το κτήμα τελούσε υπό αμφισβήτηση όσον αφορά την ιδιοκτησία του μεταξύ των διαδίκων. Τέτοια στοιχεία για ανεπανόρθωτη ζημιά από τη χρήση που οι ενάγοντες ισχυρίζονται ότι κάνουν οι εναγόμενοι στο επίδικο υποστατικό δεν έχουν παρουσιάσει στην υπό κρίση αίτηση. Δεν είναι, ασφαλώς, αρκετό να γίνεται επίκληση περί παρανομίας εκ μέρους των εναγομένων ένεκα της χρήσης και του τρόπου λειτουργίας του επίδικου υποστατικού, σύμφωνα πάντοτε με τους ισχυρισμούς που προβάλουν οι ενάγοντες, αν αυτή η χρήση και ο τρόπος λειτουργίας δεν οδηγεί στη διαπίστωση ύπαρξης ανεπανόρθωτης ζημιάς υπό την έννοια ότι επηρεάζεται το ίδιο το ακίνητο σε συνάρτηση με τις διεκδικούμενες θεραπείες που στην παρούσα περίπτωση είναι, μεταξύ άλλων και το διάταγμα παράδοσης και ανάκτησης κατοχής του επίδικου ακινήτου. Δεν τίθεται θέμα έκδοσης προσωρινού διατάγματος για σκοπούς προστασίας των τρίτων από ισχυριζόμενες παράνομες ενέργειες των εναγομένων όταν δεν υπάρχει διασύνδεση και συσχετισμός αυτού με ισχυρισμό εκ μέρους των εναγόντων για το ότι θα ήταν δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο στην αγωγή με βάση τις αξιώσεις και απαιτήσεις που περιέχονται σ΄ αυτή. Άλλωστε η επιδίωξη παροχής ενδιάμεσης θεραπείας μέσω αίτησης για προσωρινό διάταγμα είναι μέτρο συνυφασμένο με την πιθανότητα εξασφάλισης ανάλογης θεραπείας κατά τη δίκη και δεν αποτελεί, ασφαλώς,αυτοσκοπό.[8] Ένα τελευταίο σχόλιο σε σχέση με τον ισχυρισμό των εναγόντων ότι οι ζημιές που επικαλούνται ότι θα προκύψουν από τις ενέργειες των εναγομένων, όπως τις περιγράφουν, και αφορούν στη χρήση και τρόπο λειτουργίας του επίδικου υποστατικού, δεν θα είναι σε θέση οι εναγόμενοι να τις καλύψουν σε περίπτωση που εκδοθεί απόφαση υπέρ τους. Πέραν του ότι αυτές οι ζημιές δεν είναι μέρος της απαίτησης των εναγόντων στην παρούσα αγωγή, όπως ήδη αναφέρθηκε πιο πάνω, υπογραμμίζω ότι ουδεμία μαρτυρία υπήρξε σε σχέση με την οικονομική κατάσταση των εναγομένων. Η μόνη αναφορά που έγινε από τους ενάγοντες ήταν ξεκάθαρα συμπερασματική και χωρίς οποιαδήποτε παράθεση στοιχείων. Συγκεκριμένα ισχυρίστηκαν ότι η οικονομική κατάσταση των εναγομένων δεν είναι καλή « γεγονός που επιμαρτυρείται και από τη μη ικανότητά τους να πληρώνουν τα οφειλόμενα στους ενάγοντες». Όμως, όπως προκύπτει από τα δικόγραφα για το θέμα της μη πληρωμής ενοικίων, υπάρχουν δυο διιστάμενες εκδοχές. Από τη μια αυτή των εναγόντων αλλά και από την άλλη αυτή των εναγομένων οι οποίοι ισχυρίζονται ότι η μη πληρωμή ενοικίου δεν οφείλεται σε οικονομική ανεπάρκεια αλλά αφορά νομικούς λόγους και συγκεκριμένα ότι μέχρι σήμερα πλήρωσαν περισσότερα χρήματα απ΄ ό,τι είχε συμφωνηθεί εξ΄ ου και προβάλουν Ανταπαίτηση αξιώνοντας διάφορα ποσά. Είναι φανερό απ΄ όλα τα πιο πάνω ότι οι ενάγοντες δεν κατάφεραν να αποδείξουν αυτό τον ισχυρισμό. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Κατ΄ ακολουθία όλων των πιο πάνω είναι κρίση μου ότι οι ενάγοντες απέτυχαν να στοιχειοθετήσουν την 3η προϋπόθεση του Άρθρου 32 του Ν.14/60. Συνεπακόλουθα η υπό κρίση αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των εναγομένων - καθ΄ ων η αίτηση 1 και 2 και σε βάρος των εναγόντων - αιτητών όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος της αγωγής. Λ. Δημητριάδου-Ανδρέου, Α.Ε.Δ [1] Δέστε Demades v. Studio

(1996)1 A.A.Δ. και Αίτηση Χάρη Φεσσά

(1990)1 Α.Α.Δ. 704. [2] Δέστε Acropol Shipping Co Ltd v. Petros I. Rossis

(1976)1 C.L.R. 38, Constantinides v. Macrigiorgi

(1978)1 C.L.R. 585, M & M Transport v. Εταιρεία Αστικών Λεωφορείων

(1981)1 C.L.R. 605, Odysseos v. Pieris Estates

(1982)1 C.L.R. 557, National Bank of Greece S.A. v. Motovia Ltd

(1987)1 C.L.R. 303, Pastella Marine Co Ltd v. National Iranian Tanker Co Ltd

(1987)1 C.L.R. 583, 599-602, Metro Shipping & Travel Ltd v. Global Cruises S.A.

(1989)1 Α.Α.Δ. 182, Ζεμενίδης ν. Ζεμενίδου

(1992)1 Α.Α.Δ. 54, Τσολάκη ν. Στυλιανίδη

(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 282), Louis Vuitton v. Dermosak Limited κ.α.

(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 1453. [3] Δέστε Bacardi v. Vinco

(1996)1(Β) Α.Α.Δ. 788 Ζηντίλης ν. Ανδρέου

(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1603, Mitsingas v. Timberland

(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1791 και Άκης (Μεταφορές Δεμάτων) Εξπρές Λτδ ν. C. Kokkouri Trading

(1998)1 Α.Α.Δ. 149. [4] Δέστε Hadjikyriacos Co Ltd v. United Biscuits UK Ltd

(1984)1 C.L.R. 263, 267-268 [5] Δέστε Adidas v. Jonitexo Ltd

(1984)1 C.L.R. 263, Άκης άλλως Γρηγόρης Ν. Γρηγορίου κ.α. ν. Χριστιάνα Σταύρου Χριστοφόρου

(1995)1 Α.Α.Δ. 248. [6] Δέστε Karydas Taxi v. Komodikis

(1975)1 C.L.R. 321. [7] Δέστε Παντελίδη ν. Πιερή

(1998)1(Α) Α.Α.Δ 2111, Larticon Ltd v. Detergenta Developments

(2004)1 Α.Α.Δ. 1121. [8] Δέστε Louis Vouitton v. Δερμοσάκ Λτδ κ.α.

(1992)1 ΑΑΔ 1453. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο