← Κύπρος

Παναγιώτη Χωματένου ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, Αρ. Αγωγής: 4096/2005, 14 Οκτωβρίου, 2010

Παναγιώτη Χωματένου ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, Αρ. Αγωγής: 4096/2005, 14 Οκτωβρίου, 2010 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2010:A84 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρήστου Γ. Φιλίππου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 4096/2005 Μεταξύ: Παναγιώτη Χωματένου Ενάγοντος και Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας Εναγόμενου Ημερομηνία: 14 Οκτωβρίου, 2010 Εμφανίσεις: Για τον Ενάγοντα: Μιχαλάκης Κυπριανού & Σια Δ.Ε.Π.Ε., τον χειρισμό της υπόθεσης είχε ο κ. Μ. Χαραλάμπους Για τον Εναγόμενο: κα Δ. Νικολάτου Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο ενάγοντας στις 13.06.2005 ήταν είκοσι ετών και όπως ισχυρίζεται ήταν μέχρι τότε ένα καθ΄ όλα υγιές και εργατικό άτομο. Με την αγωγή του αξιώνει από την Κυπριακή Δημοκρατία μέσω του Γενικού Εισαγγελέα γενικές και ειδικές αποζημιώσεις για σωματικές βλάβες τις οποίες ισχυρίζεται ότι υπέστη εκείνη την ημερομηνία όταν συνέβηκε ατύχημα σε ναρκοπέδιο κοντά σε φυλάκιο όπου υπηρετούσε τότε τη θητεία του στην Εθνική Φρουρά (Ε.Φ.) και για το οποίο επιρρίπτει την αποκλειστική ευθύνη στη Κυπριακή Δημοκρατία. Η εκδοχή του ενάγοντος όπως προκύπτει από την έκθεση απαιτήσεως του αλλά και από τη μαρτυρία που παρουσίασε είναι ότι κατά τον επίδικο χρόνο υπηρετούσε την θητεία του στην Ε.Φ. σε φυλάκιο της περιοχής Αθηένου αλλά βρισκόταν εκτός υπηρεσίας με τετραήμερη άδεια. Κατά την τελευταία ημέρα της άδειας του και ενώ βρισκόταν 5 - 6 μέτρα από τον τόπο που ήταν τοποθετημένη νάρκη, εντός του ναρκοπεδίου με το όνομα Μάρκουλος (ναρκοπέδιο 1 Γ7), που βρισκόταν κοντά στο φυλάκιο όπου υπηρετούσε, ενώ ο ίδιος βρισκόταν εκτός του ναρκοπεδίου, εξερράγη η νάρκη όταν μπήκε εντός του ναρκοπεδίου ο σκύλος του. Αποτέλεσμα της έκρηξης της νάρκης ήταν ο τραυματισμός του και η πρόκληση σ΄αυτόν ζημιών και απωλειών και εξόδων τα οποία διεκδικεί από την Κυπριακή Δημοκρατία στην οποία επιρρίπτει αποκλειστική ευθύνη για επιδειχθείσα αμέλεια και/ ή παράβαση των εκ του νόμου απορρεόντων καθηκόντων της, λεπτομέρειες των οποίων παραθέτει στο δικόγραφο του. Ο εναγόμενος αρνείται ότι η Κυπριακή Δημοκρατία φέρει οποιανδήποτε ευθύνη για τον τραυματισμό του ενάγοντος συνεπεία αμέλειας, την οποία με τη τελική εισήγηση της ευπαίδευτης συνηγόρου που τον εκπροσώπησε επιρρίπτει αποκλειστικά στον ίδιο τον ενάγοντα και κατά συνέπεια η Κυπριακή Δημοκρατία δεν ευθύνεται καθόλου για τις σωματικές βλάβες, ζημιές και απώλειες που έχει υποστεί και ούτε είναι υπόχρεη απέναντι του σε οποιεσδήποτε αποζημιώσεις. Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ: Ο ενάγοντας κατάθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου ο ίδιος και κάλεσε ακόμα επτά μάρτυρες (ΜΕ) ενώ η πλευρά του εναγόμενου κάλεσε πέντε μάρτυρες (ΜΥ). Κατά τη διάρκεια της παράθεσης της μαρτυρίας κατατέθηκαν είτε εκ συμφώνου είτε έγιναν αποδεκτά μετά από ένσταση 27 συνολικά τεκμήρια. Στη συνέχεια θα καταγράψω σε γενικές γραμμές τις θέσεις των μαρτύρων με τη σειρά που κατέθεσαν ενώπιον του δικαστηρίου καθώς όπου χρειαστεί θα αναφερθώ σε λεπτομέρειες τους στο στάδιο της αξιολόγησης της μαρτυρίας. Ο ενάγοντας κ. Παναγιώτης Χωματένος (ΜΕ1) ανέφερε ότι στις 13.06.2005 που συνέβη ο ατύχημα υπηρετούσε τον 2ο χρόνο της θητείας του στην Ε. Φ. σε τάγμα πεζικού στη περιοχή Κόσιη. Βρισκόταν με 4ήμερη άδεια η οποία έληγε στις 21:30 της ίδιας ημέρας. Πριν επιστρέψει στο φυλάκιο του για να αναλάβει καθήκοντα και περί ώρα 18:00 πήρε τα κυνηγετικά του σκυλιά από τα οποία το ένα ήταν ράτσας german pointer περίπατο κοντά στη περιοχή του φυλακίου του. Στάθμευσε το αυτοκίνητο του σε κάποια απόσταση οπότε ξαφνικά το πιο πάνω κυνηγετικό του σκυλί ράτσας german pointer έτρεξε μπροστά από εκείνον και αυτός το ακολούθησε και προσπάθησε να το σταματήσει, δεν πρόλαβε και αυτό εισήλθε εντός του ναρκοπεδίου και αμέσως άκουσε να εκρήγνυται μια νάρκη που σκότωσε τον σκύλο του και τραυμάτισε τον ίδιο. Μεταφέρθηκε από συναδέλφους του στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας όπου έτυχε περίθαλψης σύμφωνα με το Τεκμήριο 2 και εξήλθε του νοσοκομείου στις 22.06.2005 με βελτίωση της κατάστασης του και με οδηγίες για επανεκτίμηση της στα εξωτερικά ιατρεία από ορθοπεδικό. Περιέγραψε με λεπτομέρειες τα τραύματα του και τις θεραπείες στις οποίες υποβλήθηκε τόσο ως εσωτερικός όσο και ως εξωτερικός ασθενής μετά που εξήλθε του νοσοκομείου τόσο σε αυτό της Λάρνακας όσο και της Λευκωσίας και σε ιδιώτες ιατρούς. Ισχυρίστηκε ότι το συμβάν συνέβηκε λόγω μη κατάλληλης συντήρησης και/ ή διατήρησης του ναρκοπεδίου το οποίο δεν είχε καθόλου προστασία ούτε και είχαν ληφθεί μέτρα ασφάλειας που να εμποδίζουν την είσοδο σε αυτό ζώων και ανθρώπων. Ισχυρίστηκε ότι η περίφραξη του ναρκοπεδίου έγινε σε πολύ μικρή απόσταση από τη τελευταία νάρκη, βρισκόταν δηλαδή μόνο σε απόσταση 3 - 4 μέτρα ενώ σύμφωνα με τους κανονισμούς θα έπρεπε να ήταν σε απόσταση πέραν των 15 μέτρων. Σε διευκρινιστική ερώτηση από τον συνήγορο του ανέφερε ότι το ναρκοπέδιο ήταν περιφραγμένο με τρεις σειρές από τέλια τα οποία είχαν μεταξύ τους κενό 30 εκ. και ότι είχε ύψος 1 μέτρο. Ο σκύλος του είχε περάσει από το κενό που δημιουργείτο ανάμεσα στα τέλια και προχώρησε 3 - 4 μέτρα και εκράγηκε η νάρκη. Επέρριψε ευθύνη συνεπεία αμέλειας στη Κυπριακή Δημοκρατία όπως την καθορίζει στις λεπτομέρειες της έκθεσης απαιτήσεως του στη παράγραφο 6 (Α) - (ΣΤ). Η Εθνική Φρουρά, από ό,τι πληροφορήθηκε, από την επόμενη ημέρα του ατυχήματος προέβηκε σε συντήρηση του ναρκοπεδίου τοποθετώντας πρόσθετο σκαθαρωτό τέλι στη περίφραξη. Ισχυρίστηκε ότι από τον καιρό που έπαθε το δυστύχημα η απόδοση του στην εργασία του στη φάρμα κοτόπουλων του πατέρα του έχει περιορισθεί σε μεγάλο βαθμό και ότι έτσι σημειώθηκε μεγάλη μείωση στα εισοδήματα του. Ισχυρίστηκε περαιτέρω ότι νοιώθει πολύ άσχημα για τα σημάδια που υπάρχουν στο σώμα του, και ότι ένα από τα πιο σημαντικά προβλήματα που του δημιουργήθηκαν είναι και ο ακούσιος τερματισμός του ως ποδοσφαιριστής. Ισχυρίστηκε ότι υπέστη τις ακόλουθες ειδικές ζημιές: Ότι είχε πληρώσει €342,00 για ιατρικές εκθέσεις και άλλα έξοδα ιατρών. Κατάθεσε και σημειώθηκε ως Τεκμήριο 2 το Ιατρικό πιστοποιητικό του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας όπου όπως φαίνεται για την εξασφάλιση του κατέβαλε το ποσό των €47.84σ., απόδειξη πληρωμής του ιατρού Δρ. Νίκου Ιωάννου για ποσό €128,15σ. για εξέταση που του έκανε και την ετοιμασία της έκθεσης του η οποία σημειώθηκε ως Τεκμήριο

  1. Ανέφερε επίσης ότι θα χρειαστεί να καταβάλει ποσό περίπου €684,00 για εγχείρηση για αφαίρεση των βλημάτων από τον αριστερό αντίχειρα του και ένα ποσό περίπου €3.418,00 για θεραπεία και πλαστική εγχείρηση για εξάλειψη των σημαδιών που βρίσκονται στη δεξιά πλευρά του σώματος του από το γόνατο μέχρι τον ώμο. Αναγνώρισε και σημειώθηκε ως Τεκμήριο 3 την κατάθεση την οποία έδωσε δύο ημέρες μετά το επεισόδιο και ενώ βρισκόταν στο Νοσοκομείο το περιεχόμενο της οποίας όμως απέδωσε στον αξιωματικό της Ε.Φ. και ανακριτή της υπόθεσης τον τότε Ταγματάρχη κ. Ζένιο Ζένιου, ο οποίος του τη διάβασε και συμφώνησε με αυτή καθώς λόγω του ότι δεν αισθανόταν καλά ήθελε να τελειώνει μ΄αυτή το συντομότερο για να απαλλαχθεί από την παρουσία του εν λόγω αξιωματικού από κοντά του. Ο θείος του ενάγοντος κ. Κυριάκος Μαγκλής (ΜΕ2) ανέφερε ότι εκείνη την ημέρα υπηρετούσε ως εθνοφύλακας σε κάποιο φυλάκιο της περιοχής και πληροφορήθηκε ότι ο ενάγοντας είχε τραυματιστεί από έκρηξη νάρκης. Έντρομος μετέβη επί τόπου για να διαπιστώσει τι είχε συμβεί. Εκεί βρήκε αστυνομικούς οι οποίοι τον κάλεσαν να μη πλησιάσει το χώρο λόγω του ατυχήματος που είχε επισυμβεί, ο ενάγοντας στο μεταξύ είχε μεταφερθεί σε νοσοκομείο. Ισχυρίστηκε ότι τελικά του επιτράπηκε να πλησιάσει και όταν πήγε να βγάλει φωτογραφίες με το κινητό του, κάποιος που φορούσε πολιτικά ρούχα και του φάνηκε αξιωματικός της Ε. Φ. και βρισκόταν κοντά στο σκοτωμένο σκυλί εντός του ναρκοπεδίου και κοντά στη περίφραξη, τού το απαγόρευσε. Είχε προσέξει ένα λάκκο σε απόσταση που όπως την υπολόγισε δεν ξεπερνούσε τα τέσσερα μέτρα από την περίφραξη του ναρκοπεδίου ο οποίος δημιουργήθηκε από τη σκασμένη νάρκη. Μια βδομάδα μετά το ατύχημα, ενώ περνούσε από το δρόμο, ανέφερε ότι είδε στρατιώτες και φορτηγό να διορθώνουν τα τέλια και τη περίφραξη του ναρκοπεδίου. Ο κ. Κωνσταντίνος Φιάκκου (ΜΕ3) ανέφερε ότι υπηρετούσε κατά την επίδικη περίοδο τη θητεία του στην Ε.Φ. στο ίδιο φυλάκιο με τον ενάγοντα και ήταν μαζί στο ίδιο φυλάκιο για χρονική περίοδο 6 με 7 μήνες. Ανέφερε ότι ήταν απόγευμα και ετοιμαζόταν να ξαπλώσει οπότε άκουσε ένα δυνατό κρότο. Ντύθηκε και έτρεξε προς το ναρκοπέδιο που βρισκόταν σε απόσταση 500 μέτρα περίπου από το φυλάκιο τους μαζί με δύο άλλους συναδέλφους του. Βρήκε τον ενάγοντα στο έδαφος έχοντας τις αισθήσεις του αλλά βαριά τραυματισμένο και καταματωμένο και σε κατάσταση σόκ. Συνάδελφοι του τον μετέφεραν σε Νοσοκομείο. Ο ίδιος παρέμεινε στη σκηνή μέχρι να έρθουν εκεί αξιωματικοί. Ο ενάγοντας βρισκόταν σε απόσταση 2 - 3 μέτρα από το συρματόπλεγμα του ναρκοπεδίου ο δε σκοτωμένος σκύλος κειτόταν κοντά στο συρματόπλεγμα εντός του ναρκοπεδίου. Η νάρκη όπως ανέφερε είχε σκάσει σε απόσταση 4 - 5 μέτρα από το συρματόπλεγμα και είχε δημιουργήσει μεγάλο λάκκο. Οι πινακίδες που υπήρχαν στο συρματόπλεγμα ήταν σκουριασμένες και δεν υπήρχαν προειδοποιητικές πινακίδες πριν το συρματόπλεγμα. Σε σχέση με το ίδιο το ναρκοπέδιο ανέφερε ότι ως στρατιώτης δεν είχε καμιά πληροφόρηση εκ μέρους της Ε. Φ. απλά το είχε προσέξει όταν υπηρετούσε στο παρακείμενο φυλάκιο. Ανέφερε ότι ο ενάγοντας κάποιες φορές έπαιρνε τον σκύλο του στο φυλάκιο. Ο ίδιος γνώριζε ότι απαγορευόταν κάτι τέτοιο. Ο πατέρας του ενάγοντος κ. Πάμπος Χωματένος (ΜΕ 4) κλήθηκε για να καταθέσει ως τεκμήρια φωτογραφίες του χώρου του ατυχήματος οι οποίες λήφθηκαν ενόψει της δίκης σε πολύ μεταγενέστερο χρόνο από τον επίδικο και τις οποίες τελικά δεν του επιτράπηκε να καταθέσει καθώς όπως ήταν η απόφαση μου είχαν ληφθεί παράνομα από απαγορευμένη στρατιωτική περιοχή. Ανέφερε ότι το ναρκοπέδιο από το φυλάκιο όπου υπηρετούσε ο ενάγοντας βρισκόταν σε απόσταση 100 μέτρων και ότι την επόμενη ημέρα που είχε περάσει από το ναρκοπέδιο άλλαζαν τα τέλια. Ισχυρίστηκε ότι η περιοχή είχε χαρακτηριστεί ως απαγορευμένη περιοχή κυνηγίου μόλις τα τελευταία δύο χρόνια, μετά δηλαδή το ατύχημα και ότι στην ίδια περιοχή κυνηγοί έβγαζαν για βόλτα τους σκύλους τους για εκπαίδευση. Ισχυρίστηκε ότι ο ενάγοντας υποφέρει από τα τραύματα του και ότι ο τραυματισμός του έχει επιπτώσεις στη δουλειά του. Ανέφερε ότι ο ενάγοντας έπαιζε ποδόσφαιρο πριν το ατύχημα ενώ τώρα πλέον δεν παίζει. Ο κ. Άγγελος Νεοφύτου (ΜΕ 5) μηχανοδηγός στο επάγγελμα, κατάθεσε 12 φωτογραφίες τις οποίες είχε λάβει την προηγούμενη της κατάθεσης του δηλαδή στις 4.06.2009 στη παρουσία αξιωματικού της Εθνικής Φρουράς, οι οποίες απεικονίζουν την περίφραξη του ναρκοπεδίου και ανέφερε ότι αυτή ήταν η ίδια όπως και κατά το 2005 με τρεις σειρές ακιδωτό συρματόπλεγμα και προειδοποιητικές πινακίδες. Ο Δρ. Νίκος Ιωάννου (ΜΕ 6) είναι ειδικός ορθοπεδικός. Είχε εξετάσει τον ενάγοντα και προς τούτο ετοίμασε ιατρική έκθεση με ημερομηνία 20.09.2005 την οποία κατάθεσε ως Τεκμήριο
  2. Κατάθεσε δέσμη εγγράφων όπως ιατρικό πιστοποιητικό με ημερομηνία 22.06.2005 και τα έγγραφα που το συνοδεύουν ως Τεκμήριο
  3. Τρεις ακτινογραφίες οι οποίες απεικονίζουν θραύσματα που φέρει ο ενάγοντας σε διάφορα μέρη του σώματος του κατατέθηκαν ως Τεκμήριο 7(α,β,και γ). Υιοθέτησε ο περιεχόμενο της έκθεσης του όπου είχε καταγράψει τόσο αντικειμενικά όσο και υποκειμενικά ευρήματα. Σε σχέση με τα θραύσματα που ακόμα βρίσκονται στο σώμα του ενάγοντος εκτός αυτού που βρίσκεται στον αντίχειρα του και το οποίο του εισηγήθηκε να το αφαιρέσει, τα υπόλοιπα εφόσον δεν τον επηρεάζουν λειτουργικά είναι η εισήγηση του να μην αφαιρεθούν. Ο μάρτυρας αναφέρθηκε περαιτέρω σε μόνιμα κατάλοιπα τα οποία θα αντιμετωπίζει ο ενάγοντας στη ζωή του. Όπως ανέφερε η ύπαρξη των θραυσμάτων στο σώμα του ενάγοντος δεν αποτρέπει τη διενέργεια μαγνητικής τομογραφίας, αν όμως ποτέ χρειαστεί μπορεί να γίνει εφόσον κριθεί απόλυτα αναγκαία. Εξάλλου, όπως ανέφερε, υπάρχουν σήμερα με την πρόοδο της ιατρικής επιστήμης και άλλες μέθοδοι διάγνωσης χωρίς κατ΄ανάγκη να απαιτείται η μαγνητική τομογραφία. Παραδέχθηκε ότι στην έκθεση του ιατροσυμβουλίου, η οποία κατατέθηκε ως Τεκμήριο 8, δεν υπάρχει αναφορά για συνέπειες συνεπεία των τραυμάτων του ενάγοντα στο γόνατο και στον ώμο όπως ο ίδιος τις κατέγραψε. Παραδέχθηκε ότι ήταν ο ενάγοντας που του είχε πει ότι η νάρκη που εξερράγη βρισκόταν σε απόσταση 6 μέτρων όπως την κατέγραψε στην έκθεση του. Από την πολύχρονη πείρα του που ανάγεται από τις διακοινοτικές ταραχές του 1963-1964 σε τραυματισμούς από νάρκες μπορούσε να πει ότι αυτή βρισκόταν σε κάποια απόσταση χωρίς να μπορεί να την προσδιορίσει με ακρίβεια σίγουρα όμως άφησε να νοηθεί βρισκόταν πέραν των 6 μέτρων. Τα τραύματα του ενάγοντος επουλώθηκαν πλήρως, το εύρος των κινήσεων του μπορεί να είναι πλήρες με κάποια όμως αδυναμία. Μέχρι σήμερα που παρακολουθεί τον ενάγοντα δεν έχει διαπιστώσει εκφυλιστικές αλλοιώσεις. Το θραύσμα στον αριστερό αντίχειρα μπορεί να αφαιρεθεί με επέμβαση που μπορεί να γίνει και σε κρατικό νοσοκομείο αλλά αν επιλέξει ιδιώτη ιατρό μπορεί να τον χρεώσει με το ποσό των €400,
  4. Μπορεί να γίνει με τοπική αναισθησία και σίγουρα θα προκαλέσει πόνο στον ενάγοντα μετά τη παρέλευση της δράσης του αναισθητικού. Σημειώνω ότι ο μάρτυρας δεν κλήθηκε να αναγνωρίσει το φωτοαντίγραφο της απόδειξης την οποία εξέδωσε για την πληρωμή του των €128,15σ. και έτσι παρέμεινε όπως είχε κατατεθεί ως Τεκμήριο προς Αναγνώριση. Ο εν αποστρατεία αξιωματικός της Εθνικής Φρουράς από το 2005 κ. Γεώργιος Παπαπαύλου (ΜΕ 7) κατάθεσε ως εμπειρογνώμονας σε θέματα ναρκοπεδίων εφόσον είχε υπηρετήσει ως Διοικητικής της Διοίκησης Μηχανικού της Εθνικής Φρουράς μεταξύ των ετών 1995-
  5. Εξήγησε ότι η περίφραξη ενός ναρκοπεδίου σύμφωνα με το STANAG του Νάτο, εγχειρίδιο εκστρατείας 10-80, αποτελείται από δύο σειρές ακιδωτό συρματόπλεγμα, η μία σειρά στο ύψος του αστράγαλου και η δεύτερη στο ύψος της μέσης ενός κανονικού άντρα. Είναι στερεωμένη σε μεταλλικούς πασσάλους, οι οποίοι έχουν απόσταση μεταξύ τους 15 βήματα ή μέτρα. Στο άνοιγμα των δύο πασάλων τοποθετείτε στο πάνω συρματόπλεγμα τριγωνική πινακίδα με την ένδειξη Νάρκη. Με διαταγή του ΓΕΕΦ τοποθετήθηκε στις περιφράξεις ναρκοπεδίων και ενδιάμεσα και τρίτη σειρά. Ισχυρίστηκε ότι κατά καιρούς συνέβησαν ορισμένα ατυχήματα είτε με ζώα είτε με ανθρώπους που εισήλθαν σε ναρκοπέδια. Το εγχειρίδιο 10-80 προβλέπει ότι η νάρκη από τη περίφραξη πρέπει να έχει απόσταση 15 μέτρα ή βήματα. Ανέφερε ότι εάν η νάρκη που εξερράγη και τραυμάτισε τον ενάγοντα ήταν νάρκη κατά προσωπικού ¨εκ πηδούντος σώματος Μ 16¨ όπως την περιέγραψε, αυτή έχει τη δυνατότητα εκρηγνυόμενη, τα θραύσματα της να φθάσουν σε απόσταση 25 μέτρων. Ανέφερε ότι και αν ακόμα ο ενάγοντας βρισκόταν στα 25 μέτρα και πάλι πιθανόν να τραυματιζόταν. Εξήγησε τα δύο είδη ναρκών, τις αντιαρματικές και τις κατά προσωπικού, οι οποίες χωρίζονται σε δύο κατηγορίες τις ¨εκ πηδούντος σώματος¨ και τις ¨εκρηκτικού κύματος¨ των οποίων η διαφορά έγκειται στον τρόπο που προκαλούν τη ζημιά ή τον θάνατο. Ανέφερε ότι όλα τα ναρκοπέδια της Εθνικής Φρουράς περιφράσσονται με τρεις σειρές ακιδωτό συρματόπλεγμα, σε κάποια ναρκοπέδια στα οποία είχαν προκληθεί ατυχήματα, με διαταγή του Γ.Ε.Ε.Φ. τοποθετήθηκε διαφορετική περίφραξη με πακλαβωτό σύρμα το οποίο είναι και το πιο ασφαλές. Το ναρκοπέδιο όπου συνέβηκε το ατύχημα του ενάγοντος βρίσκεται σε αγροτική περιοχή και δεν εφάπτεται οποιουδήποτε δρόμου. Συμφώνησε με τη θέση της υπεράσπισης ότι η συγκεκριμένη περίφραξη του ναρκοπεδίου, εκεί όπου υπέστη το ατύχημα ο ενάγοντας, ήταν η προβλεπόμενη, όπως καθορίζεται με βάση τους ισχύοντες κανονισμούς και διαταγές τις οποίες εφαρμόζει η Εθνική Φρουρά και ισχύει για όλα τα ναρκοπέδια, βασίζεται δε στα διεθνή πρότυπα και συγκεκριμένα στο STANAG του Νάτο. Ανέφερε ότι η περίφραξη με πακλαβωτό σύρμα προκαλεί δυσκολία στην αφαίρεση της σε περίπτωση πολέμου γεγονός που απαιτεί χρόνο, είναι όμως αποτρεπτικό και το κόστος της να γίνει σε όλα τα ναρκοπέδια. Δεν έκαμε αξιολόγηση των αποτελεσμάτων μιας τέτοιας περίφραξης τόσο από πλευράς ασφάλειας όσο και επιχειρησιακά. Ανέφερε ότι υπεύθυνοι για την τακτική επιθεώρηση και συντήρηση των περιφράξεων και των προειδοποιητικών σημάνσεων τους είναι οι Μονάδες εντός των οποίων υπάρχουν ναρκοπέδια. Συμφώνησε ότι σε σχέση με το είδος της νάρκης που εξερράγη σύμφωνα με το Εγχειρίδιο Εκστρατείας Μηχανικού 10-82 Α, αμερικάνικες νάρκες κατά προσωπικού έχουν δραστικότητα 30 μέτρα και η επικίνδυνη περιοχή είναι 200 μέτρα. Συμφώνησε με εισήγηση ότι ακόμα και εάν η απόσταση της περίφραξης από τη νάρκη που εξερράγη ήταν 20 μέτρα ο ενάγοντας πιθανόν και πάλι να τραυματιζόταν και συμφώνησε περαιτέρω ότι εάν η απόσταση της νάρκης από τη περίφραξη ήταν μόνο 3 - 4 μέτρα όπως ισχυρίζεται ο ενάγοντας τότε αυτός θα τραυματιζόταν πολύ σοβαρότερα και ίσως και θανάσιμα. Ο Δρ. Μάριος Παντζιαρής (ΜΕ 8) είναι νευρολόγος και η ιατρική του έκθεση με ημερομηνία 21.11.2006 κατατέθηκε ως Τεκμήριο
  6. Όταν ο ενάγοντας τον είχε επισκεφθεί για πρώτη φορά στις 19.10.2006 και του παραπονέθηκε για αδυναμία του δεξιού άνω άκρου, διαπίστωσε αδυναμία στην εγγύς μοίρα δηλαδή στο κομμάτι που είναι κοντά στον ώμο. Προς διερεύνηση αυτής της σημειολογίας διενεργήθηκε έλεγχος αγωγιμότητας νεύρων και ηλεκτρομυογράφημα του δεξιού άνω άκρου. Ο εργαστηριακός έλεγχος ήταν απόλυτα φυσιολογικός, χωρίς στοιχεία οξείας ή χρόνιας απονεύρωσης στους μυς του δεξιού άνω άκρου. Αυτό σημαίνει, όπως ανέφερε, ότι κλινικά οι ρίζες από τον αυχένα στα χέρια δεν είχαν βλάβη. Ισχυρίστηκε ότι δεν αποκλείεται περίπτωση κάκωσης του αυχενικού νωτιαίου μυελού αλλά αντενδεικνύεται η εκτέλεση Μαγνητικής Τομογραφίας λόγω της ύπαρξης μεταλλικών θραυσμάτων στα μαλακά μόρια του τραχήλου. Σχολίασε την έκθεση του ιατροσυμβουλίου παρατηρώντας ότι σ΄αυτή δεν φαίνεται οποιαδήποτε έρευνα, καταγράφονται αντικειμενικά ευρήματα και δεν φαίνεται ότι διενεργήθηκε ηλεκρομυογράφημα στο δεξιό άνω άκρο. Η περιγραφή που κάνει του ατυχήματος είναι αυτή που του είχε πει ο ενάγοντας. Εξήγησε ότι η λέξη ¨αντενδεικνύεται¨ που χρησιμοποίησε για την μαγνητική τομογραφία σημαίνει ότι απαγορεύεται όταν υπάρχουν μεταλλικά θραύσματα στο σώμα κάποιου και δεν υπάρχουν άλλες διαγνωστικές μέθοδοι για τη διαπίστωση κάκωσης του αυχενικού νωτιαίου μυελού. Ο κ. Ζένιος Ζένιου (ΜΥ 1) ανέφερε ότι ήταν κατά τον επίδικο χρόνο Υποδιοικητής του τάγματος όπου υπηρετούσε ο ενάγοντας. Στις 13.06.2005 το απόγευμα είχε ενημερωθεί τηλεφωνικά από το Διοικητή του για το ατύχημα ο οποίος τον κάλεσε να μεταβεί επί τόπου. Μέσα σε δέκα λεπτά μετέβη στο χώρο όπου είχε συμβεί το ατύχημα και εκεί βρήκε τον ΕΠΥ Γιαννάκη Αντωνίου που ήταν ο Αξιωματικός Φυλακίων και τον στρατιώτη Κωνσταντίνο Φιάκκου. Έκαμε λεπτομερή αναφορά στις ενέργειες του όταν έφτασε στο χώρο του ατυχήματος. Ανέφερε ότι κοίταξε μέσα στο χώρο του ναρκοπεδίου για να εντοπίσει το σημείο έκρηξης της νάρκης κάτι που στάθηκε αδύνατο δεδομένης της απόστασης που ήταν τοποθετημένη και το είδος της νάρκης που εξερράγη η οποία δεν δημιουργεί κρατήρα. Η περίφραξη την οποία ήλεγξε ήταν πλήρης καθώς υπήρχαν τρεις σειρές από ακιδωτό συρματόπλεγμα και όλες οι προειδοποιητικές σημάνσεις. Ορίστηκε ο ίδιος ανακριτής της υπόθεσης με γραπτή διαταγή της μονάδας (Τεκμήριο 13). Εκτελώντας αυτά τα καθήκοντα έλαβε καταθέσεις από τον ενάγοντα στο νοσοκομείο όπου βρισκόταν για νοσηλεία και ο οποίος δεν του είχε παραπονεθεί ότι είχε κάποιο πρόβλημα το οποίο τον εμπόδιζε να του δώσει κατάθεση. Με την ολοκλήρωση της ανάκρισης που διεξήγαγε υπέβαλε τον φάκελο της στον Διοικητή του ο οποίος τον προώθησε ιεραρχικά. Είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο ενάγοντας επειδή ήξερε ότι υπήρχε κίνδυνος να εκραγεί νάρκη κατά προσωπικού με την ενδεχόμενη είσοδο του σκύλου του στο ναρκοπέδιο άρχισε να τρέχει για να τον πιάσει πριν αυτός μπει στο ναρκοπέδιο. Ανέφερε ότι κάθε στρατιώτης ή αξιωματικός που υπηρετεί στη μονάδα ενημερώνεται από τα παρατηρητήρια της μονάδας σχετικά με τις εχθρικές δυνάμεις, τη γραμμή κατάπαυσης του πυρός και τα κωλύματα. Στη συνέχεια τους γίνεται και επί τόπου υπόδειξη και η διαδικασία αυτή επαναλαμβάνεται τουλάχιστον μια φορά το μήνα για όλους τους στρατιώτες. Την αποστολή αυτή κατά την επίδικη χρονική περίοδο είχε ο Υπολοχαγός Πέτρος Βοσκός ο οποίος στο μεταξύ έχει αποβιώσει ο οποίος του είχε κάμει επί τούτου και σχετική αναφορά. Σε σχέση με την επικινδυνότητα των ναρκοπεδίων ο ενάγοντας γνώριζε ότι δεν έπρεπε να πλησιάζουν σε αυτά εκτός μετά από διαταγή του Διοικητή του Λόχου ή του Τάγματος. Ο ενάγοντας είχε τιμωρηθεί με 10ήμερη ποινή κράτησης για τον λόγο ότι στις 13.06.2005 και περί ώρα 18:38 ευρισκόμενος σε αναρρωτική άδεια, προσέγγισε ναρκοπέδιο πέριξ του οποίου είχε βάλει το σκύλο του για εκπαίδευση, ενώ γνώριζε ότι απαγορεύεται η προσέγγιση σε αυτό. Ανέφερε ότι το ναρκοπέδιο Μάρκουλος βρίσκεται σε αγροτική περιοχή και δεν εφάπτεται οποιουδήποτε δρόμου. Συγκεκριμένα βρίσκεται περίπου 30 μέτρα νότια του αυτοκινητόδρομου Κόσιη - Αθηένου και σε απόσταση 400 μέτρα περίπου από το φυλάκιο Μάρκουλος. Στο ναρκοπέδιο υπήρχαν όλες οι σημάνσεις που καθορίζονται στους ισχύοντες κανονισμούς και διαταγές που εφαρμόζει η Εθνική Φρουρά και συγκεκριμένα: (α) πριν την περίφραξη του ναρκοπεδίου υπήρχαν προειδοποιητικές πινακίδες όπου αναγράφεται στα ελληνικά και αγγλικά η φράση ¨Προσοχή Ναρκοπέδιο - Caution Minefield¨, (β) επί της περίφραξης υπήρχαν αναρτημένες τριγωνικές πινακίδες με την ένδειξη ¨Νάρκες - Mines¨. Η περίφραξη στο συγκεκριμένο ναρκοπέδιο ήταν και εξακολουθεί να είναι από τρεις σειρές ακιδωτό συρματόπλεγμα. Η συγκεκριμένη περίφραξη είναι η προβλεπόμενη όπως καθορίζεται με την πάγια διαταγή υπ΄αριθμό 2-30/2000 (Τεκμήριο 18). Το είδος της βασίζεται στα διεθνή πρότυπα (STANAG 2036) και στο Εγχειρίδιο Εκστρατείας ΕΕ 10-80, όπου προβλέπεται ότι η περίφραξη αποτελείται από δύο σειρές ακιδωτό συρματόπλεγμα. Στο τέλος κάθε μήνα οι Μονάδες, εντός των οποίων υπάρχουν ναρκοπέδια, αναφέρουν ιεραρχικά την πληρότητα της περίφραξης και σήμανσης των ναρκοπεδίων με προσωπική ευθύνη του Διοικητή της Μονάδας. Έτσι γινόταν και στη μονάδα όπου ανήκει το ναρκοπέδιο Μάρκουλος και κατά την επίδικη περίοδο (Τεκμήριο 19). Ισχυρίστηκε ότι ο ίδιος με διαταγή του Διοικητή του διενεργούσε τέτοιους ελέγχους. Ανέφερε ότι δεν μπορούσε να αναφερθεί στις στρώσεις των ναρκοπεδίων εφόσον υπάρχει ειδικό τμήμα γι΄αυτές το δε σχεδιάγραμμα τους υπάρχει στη μονάδα του αλλά είναι άκρως απόρρητο ειδικού χειρισμού. Φτάνοντας στη σκηνή του ατυχήματος και για όση ώρα παρέμεινε εκεί πλην των πιο πάνω αξιωματικού φυλακίων Γιαννάκη Αντωνίου και στρατιώτη Φιάκκου είχαν πάει και ο Πέτρος Βοσκός και αστυνομικοί στους οποίους έδωσε οδηγίες να μην επιτρέψουν σε κανένα να πλησιάσει. Δεν είχε δει οποιονδήποτε άλλο στη σκηνή. Σύμφωνα με όσα γνωρίζει η νάρκη τύπου ¨εκ πηδούντος σώματος¨ όπως ήταν αυτή που εξερράγη δεν δημιουργεί κρατήρα και αφήνει ελάχιστο κορνιαχτό - σκόνη. Ανέφερε ότι η απόσταση της πρώτης νάρκης από το συρματόπλεγμα πρέπει να είναι 15 μέτρα. Υπέθεσε ότι εάν ήταν πιο κοντά, όπως ισχυρίζεται ο ενάγοντας, τότε πιθανόν αυτός να ήταν νεκρός. Η έκρηξη έγινε επειδή ο σκύλος είχε τρέξει εντός του ναρκοπεδίου. Υπέθεσε ότι ο σκύλος πάτησε στον πυροκροτητή της νάρκης ενώ έτρεχε και γι΄αυτό βρέθηκε κοντά στη περίφραξη σκοτωμένος. Δεν είχε προσέξει εντός του ναρκοπεδίου υπολείμματα αίματος ή διαφορά στο έδαφος. Διαφώνησε με υποβολή ότι κρύβει την αλήθεια και ότι η νάρκη βρισκόταν όχι στα 15 μέτρα αλλά σε πολύ μικρότερη απόσταση. Ισχυρίστηκε ότι είχε ενημερώσει τηλεφωνικά τον ενάγοντα ότι θα μετέβαινε στο νοσοκομείο στις 15.06.2005 και θα του λάμβανε κατάθεση και αυτός δεν του είχε αναφέρει ότι δεν ένοιωθε καλά. Στην κατάθεση είχε καταγράψει όσα του είχε αναφέρει ο ενάγοντας. Απέρριψε υποβολή ότι ήταν ο ίδιος που κατέγραψε όπως αυτός ήθελε την κατάθεση την οποία τελικά υπέγραψε από φόβο ο ενάγοντας. Παραδέχθηκε ότι τον είχε ρωτήσει εάν είχε οποιαδήποτε απαίτηση από την Εθνική Φρουρά όπως προβλέπεται σε σχετική διαταγή και αυτός απάντησε πως δεν είχε. Εξήγησε ότι δεν αποκλείονται από κάποιο κανονισμό διευκρινιστικές ερωτήσεις κατά τη λήψη της κατάθεσης. Ανέφερε ότι 10 ημέρες μετά το ατύχημα είχαν προβεί σε έλεγχο της σήμανσης και της περίφραξης του ναρκοπεδίου όπως προβλέπεται από τους κανονισμούς. Τέτοιο έγγραφο με σχετική αναφορά είχε υπογραφεί από τον Διοικητή, τον Υποδιοικητή και τον Αξιωματικό του 3ου Γραφείου. Η περίφραξη σε κάποιο γειτονικό ναρκοπέδιο με ψηλό τέλι είχε γίνει πιλοτικά με εντολή του Γ.Ε.Ε.Φ. χωρίς ο ίδιος να γνωρίζει τον λόγο. Αρνήθηκε υποβολή ότι δεν είχαν ληφθεί τα απαραίτητα μέτρα στο συγκεκριμένο ναρκοπέδιο έτσι που να εμποδιζόταν η είσοδος ανθρώπων και ζώων σ΄αυτό. Επρόκειτο όπως ανέφερε για απαγορευμένη περιοχή κυνηγίου και ότι απαγορεύεται η προσέγγιση σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις σε απόσταση μικρότερη των 500 μέτρων. Ανέφερε ότι αν ο ενάγοντας διατηρούσε τον σκύλο του στο φυλάκιο του τότε το έκανε κρυφά και παράνομα καθώς κάτι τέτοιο απαγορευόταν. Δεν γνώριζε για τη συνθήκη της Οττάβας που αφορά τις νάρκες. Γνώριζε όμως ότι είχαν καταστραφεί όλες οι νάρκες κατά προσωπικού που βρισκόντουσαν στις αποθήκες της Εθνικής Φρουράς και για τις νάρκες στα ναρκοπέδια υπάρχει προγραμματισμός για καταστροφή τους. Ο Μιχάλης Αντωνίου (ΜΥ 2) είναι Επαρχιακός Λειτουργός στο Ταμείο Θήρας των Επαρχιών Λάρνακας - Αμμοχώστου. Κατάθεσε χάρτη (Τεκμήριο 20) στον οποίο υπέδειξε τη περιοχή όπου έγινε το ατύχημα και η οποία δεν εμπίπτει σε οποιανδήποτε επιτρεπόμενη περιοχή άσκησης κυνηγετικών σκύλων με βάσει τον περί Σκύλων Νόμο αλλά ούτε και κατά την ισχύουσα τότε Α.Δ.Π. με ημερομηνία 14.01.2005 υπ΄αριθμό 38 (Τεκμήριο 21). Οι περιοχές όπου απαγορεύεται το κυνήγι σηματοδοτούνται με ειδικές πινακίδες ανάλογα με τις περιοχές που κατά καιρούς απαγορεύονται και δημοσιεύονται με σχετικό διάταγμα του Υπουργού Εσωτερικών στην Επίσημη Εφημερίδα. Ένας κυνηγός οφείλει να γνωρίζει τις απαγορευμένες περιοχές κυνηγίου. Ο χρόνος κατά τον οποίο συνέβη το ατύχημα ήταν απαγορευμένη περίοδος κυνηγίου αλλά και εάν ήταν ανοιχτή περίοδος σύμφωνα με νομοθεσία απαγορεύεται οποιαδήποτε κυνηγετική δραστηριότητα 300 μέτρα από στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Από ό,τι γνώριζε δεν υπάρχει οποιοσδήποτε κανονισμός ή υποχρέωση για πληροφόρηση του στρατού αναφορικά με τις απαγορευμένες περιοχές άσκησης κυνηγετικών σκύλων. Ο κ. Μιχαλάκης Γαβριηλίδης (ΜΥ 3) υπηρετεί στην Εθνική Φρουρά από το 1985 και από το 1987 στο Τάγμα Μηχανικού και συγκεκριμένα στη Διμοιρία Ναρκαλιευτών έχει δε την ειδικότητα του πυροτεχνουργού. Γνώριζε για το επίδικο ατύχημα το οποίο είχε προκαλέσει η είσοδος σκύλου σε ναρκοπέδιο. Είχε διαταχθεί να μεταβεί στο συγκεκριμένο ναρκοπέδιο για να εντοπίσει την εκραγείσα νάρκη. Το εν λόγω ναρκοπέδιο όπως εξήγησε βρίσκεται σε αγροτική περιοχή σε απόσταση περίπου 400 μέτρα από το φυλάκιο Μάρκουλος και ευρίσκεται στην ουδέτερη ζώνη. Εξήγησε ότι πριν εισέλθει στο ναρκοπέδιο προσπάθησε να εντοπίσει το σημείο της εκραγείσας νάρκης κάτι που ήταν αδύνατο λόγω της βλάστησης που υπήρχε, της απόστασης που ήταν τοποθετημένη και το είδος της νάρκης που είχε εκραγεί η οποία δεν αφήνει σημάδια αφού δεν δημιουργεί κρατήρα. Εισήλθε στο ναρκοπέδιο με ανιχνευτή μετάλλων για αυτοψία του χώρου και για εξακρίβωση και εντοπισμό της εκραγείσας νάρκης. Εντόπισε ότι είχε εκραγεί η υπ΄αριθμό 33 νάρκη κατά προσωπικού και ήλεγξε για τυχόν ζημιές τις παρακείμενες νάρκες και την απόσταση μεταξύ τους καθώς και την απόσταση της εκραγείσας νάρκης από το συρματόπλεγμα της περίφραξης. Κατάθεσε ως Τεκμήριο 22 την σχετική αναφορά του με ημερομηνία 13.07.
  7. Εξήγησε την στρώση των ναρκοπεδίων και τις αποστάσεις των ναρκών μεταξύ τους αλλά και από την περίφραξη. Σε σχέση με αυτά τα θέματα ακολουθούνται πιστά οι οδηγίες του εγχειριδίου εκστρατείας ΕΕ 10-80 μέρος του οποίου κατάθεσε ως Τεκμήριο
  8. Το υπό αναφορά ναρκοπέδιο είχε στρωθεί για πρώτη φορά το 1974 από Ελλαδίτη Αξιωματικό του Μηχανικού και ακολούθησε δεύτερη στρώση του το 1993 από ομάδα στην οποία συμμετείχε και ο ίδιος. Το 2007 ακολούθησε τρίτη στρώση κατά την οποία δεν τοποθετήθηκαν νάρκες κατά προσωπικού λόγω της Σύμβασης της Οττάβας. Ανέφερε συγκεκριμένα τον αριθμό των ναρκών που στρώθηκαν κατά τη δεύτερη στρώση στην οποία συμμετείχε. Η εκραγείσα νάρκη ήταν στην Α΄ ναρκολωρίδα που όπως διαπίστωσε απείχε 15 μέτρα από την υφιστάμενη περίφραξη. Σε σχέση με τη δραστικότητα και επικινδυνότητα της εν λόγω νάρκης κατάθεσε το Τεκμήριο 24 σύμφωνα με το οποίο η δραστική περιοχή είναι 30 μέτρα και η επικίνδυνη περιοχή μέχρι και τα 200 μέτρα. Η δική του πιθανή εξήγηση για το πως ο σκύλος του ενάγοντος βρέθηκε νεκρός κοντά στη περίφραξη ήταν ότι η ταχύτητα με την οποία έτρεχε ο σκύλος, το βάρος του και ο χρόνος των δύο δευτερολέπτων που χρειάζεται αφότου πατηθεί για να εκραγεί το συγκεκριμένο είδος νάρκης σε σχέση με την απόσταση όπου βρέθηκε ο σκύλος νεκρός ήταν αρκετός χρόνος για να φθάσει μέχρι τη περίφραξη πλησίον της οποίας τελικά βρέθηκε. Με αναφορά στη δραστικότητα της συγκεκριμένης νάρκης και την απόσταση που βρισκόταν ο ενάγοντας, 2-3 μέτρα εκτός του ναρκοπεδίου, ανέφερε ότι η απόσταση των 17-18 μέτρων όπου βρισκόταν από την εκραγείσα νάρκη ήταν τέτοια που θα τον τραυμάτιζε. Ισχυρίστηκε ότι σε περίπτωση που η νάρκη βρισκόταν σε απόσταση 3 - 4 μέτρα από την περίφραξη, όπως είναι ο ισχυρισμός του ενάγοντος, τότε αυτός θα τραυματιζόταν πολύ σοβαρότερα, ίσως και θανάσιμα. Εξήγησε τα μέτρα προστασίας που λαμβάνονται σε σχέση με τα ναρκοπέδια σύμφωνα πάντα με το εγχειρίδιο εκστρατείας 10-80 (Τεκμήριο 9) και την Πάγια Διαταγή υπ΄αριθμό 2-30/2000 (Τεκμήριο 18). Όταν είχε μεταβεί ο ίδιος στο εν λόγω ναρκοπέδιο τόσο η περίφραξη όσο και οι προειδοποιητικές σημάνσεις ήταν πλήρεις. Ανέφερε και αυτός ότι οι Μονάδες εντός των οποίων βρίσκονται τα ναρκοπέδια ήταν οι υπεύθυνες για την επιθεώρηση και συντήρηση της περίφραξης και της σήμανσης τους και προς τούτο κάθε τέλος το μήνα γίνεται από αυτές σχετική αναφορά με προσωπική ευθύνη του Διοικητική της Μονάδας. Αναφέρθηκε και αυτός για την υποχρέωση και ευθύνη της Εθνικής Φρουράς να ενημερώνει σχετικά το προσωπικό της για τους κινδύνους των ναρκοπεδίων με σκοπό την ασφάλεια των στρατιωτών. Αναφέρθηκε στη Σύμβαση της Οττάβας και στις υποχρεώσεις της Κυπριακής Δημοκρατίας που απορρέουν από αυτή και τις ενέργειες της για συμμόρφωση με τις πρόνοιες της. Κατά την αντεξέταση του αναφέρθηκε με λεπτομέρειες σε όλα τα χαρακτηριστικά του εν λόγω ναρκοπεδίου αναφερόμενος σε ναρκολωρίδες, ναρκοσειρές και αριθμούς ναρκών και προς τούτο κατάθεσε τα σχεδιαγράμματα (Τεκμήρια 25 και 26). Επεξήγησε περαιτέρω τον τρόπο της αυτοψίας που διενήργησε και τις μετρήσεις που έκαμε, επαναλαμβάνοντας ότι η εκραγείσα νάρκη απείχε από το συρματόπλεγμα 15 μέτρα. Σκοπός της αυτοψίας που διενήργησε ήταν να ελέγξει ποια νάρκη είχε εκραγεί και εάν είχαν τηρηθεί οι προβλεπόμενες αποστάσεις. Επανέλαβε και ήταν κατηγορηματικός ότι το είδος της νάρκης που είχε εκραγεί δεν αφήνει κατάλοιπα ή υπολείμματα και ότι πρέπει να ψάξει κάποιος για να βρει ποια νάρκη είχε εκραγεί όπως και έκαμε ο ίδιος στη προκείμενη περίπτωση. Η ακτίνα δράσεως της εν λόγω νάρκης είναι 30 μέτρα και ακριβώς επειδή ο ενάγοντας βρισκόταν στα 18 μέτρα γι΄αυτό και τραυματίστηκε μόνο στον ώμο και στο γόνατο. Η περίφραξη που έγινε σε γειτονικό ναρκοπέδιο με πακλαβωτό τέλι το 2008 ήταν σε δοκιμαστική βάση, πρόκειται για ένα πιλοτικό σχέδιο η αποτελεσματικότητα της οποία θα εξεταζόταν σε βάθος χρόνου από την ηγεσία του Γ.Ε.Ε.Φ. και όχι επειδή επιβαλλόταν από κάποιους κανονισμούς. Η περίφραξη του ναρκοπεδίου Μάρκουλος δεν υπολειπόταν από πλευράς ασφάλειας και ήταν σύμφωνη με τους κανονισμούς. Επέμενε ότι το υπό αναφορά ναρκοπέδιο διασφαλίζει από πλευράς περίφραξης και προειδοποιήσεων την ασφάλεια των πολιτών με βάσει τη συνθήκη της Οττάβας. Ο Δρ.Νίκος Καραπατάκης (ΜΥ 4) είναι χειρούργος ορθοπεδικός και μέλος του ιατροσυμβουλίου που εξέτασε τον ενάγοντα και εξήγησε τα ευρήματα του. Ανέφερε ότι θα μπορούσε να αφαιρεθεί από κρατικό νοσοκομείο το θραύσμα στο αριστερό αντίχειρα του ενάγοντος. Τα υπόλοιπα θραύσματα τα οποία περιχαρακώνονται και απομονώνονται από τους γύρω ιστούς δεν θα έχουν οποιεσδήποτε συνέπειες στην υγεία του ενάγοντος και αυτό φαίνεται και από το χρόνο που έχει παρέλθει έκτοτε, χωρίς ο ενάγοντας να παρουσιάσει κάποιο πρόβλημα. Εξήγησε ότι έγινε ηλεκτρομυογράφημα του δεξιού κάτω άκρου του ενάγοντος και δεν έκριναν σκόπιμο να επαναλάβουν κάτι τέτοιο στα άνω άκρα αφού υπήρχε ήδη τέτοιο από ιδιώτες ιατρούς. Τα ευρήματα εν πάση περιπτώσει που δείχνουν και τα δύο είναι φυσιολογικά. Είχε γίνει κατά την εξέταση του κλινική εξέταση του άνω και κάτω άκρου και επειδή δεν παρουσίαζαν οτιδήποτε, γι΄αυτό και δεν γίνεται αναφορά στην έκθεση τους. Ανέφερε ότι είχαν μελετήσει από προηγουμένως όλες τις εξετάσεις και τα πιστοποιητικά που είχαν εκδοθεί για τον ενάγοντα, τόσο από ιατρούς του νοσοκομείου όσο και από τους ιδιώτες ιατρούς του. Σε σχέση με τον ισχυρισμό περί ατροφίας, ανέφερε ότι μέχρι ένα εκατοστό είναι αμελητέα. Εξήγησε γιατί τα αντικειμενικά ευρήματα δεν αναγράφονται στις εκθέσεις του ιατροσυμβουλίου όταν αυτά είναι φυσιολογικά. Η ιατρική εξέταση του ενάγοντος είχε διαρκέσει περί τα 20 με 30 λεπτά. Τα αντικειμενικά ευρήματα του Δρος Ιωάννου δεν υπήρχαν κατά την τελική εξέταση και στην έκθεση έγραψαν όσα θεωρούσαν απαραίτητα από ορθοπεδικής σκοπιάς. Το ηλεκτρομυογράφημα ελέγχει και τα νεύρα και τους μυς και εάν κάποιος έχει μηδαμινή ατροφία δεν το δείχνει. Αρνήθηκε υποβολές ότι το ιατροσυμβούλιο εξυπηρετεί συμφέροντα και ότι αποκρύβει την αλήθεια όπως συνέβη και στη παρούσα περίπτωση όπου δεν είχε καταγράψει τα αντικειμενικά ευρήματα του. Η Δρ. Αρίστη Κούρρη (ΜΥ 5) είναι προϊσταμένη στον Τομέα της Μαγνητικής Τομογραφίας στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας και επιβεβαίωσε την ύπαρξη μεταλλικών ξένων σωμάτων στο σώμα του ενάγοντος και την ανυπαρξία οποιωνδήποτε συνεπειών στην υγεία του συνεπεία αυτού του γεγονότος. Σε περίπτωση ύπαρξης αντενδείξεων και αυτό συμβαίνει όταν έχουμε τοποθετημένο βηματοδότη ή μεταλλικό κλίκ στον εγκέφαλο ή ξένα σώματα κοντά σε ζωτικά όργανα και προκύψει ανάγκη να διενεργηθεί μαγνητική τομογραφία, τότε εξετάζεται το μέγεθος και η αναγκαιότητα της διενέργειας της και εν πάση περιπτώσει δεν αποκλείεται. Εξήγησε ότι ένας ασθενής μπορεί να μπει σε Μαγνητικό Τομογράφο και να περιγράψει εάν αισθανθεί έντονο πόνο. Σε μια τέτοια περίπτωση η διαδικασία της τομογραφίας διακόπτεται. Τα ξένα σώματα σε μια τέτοια διαδικασία δεν αναμένεται να μετακινηθούν. Ανέφερε ότι οι μόνες μοιραίες περιπτώσεις είναι να τοποθετηθεί ασθενής με βηματοδότη. Οι άλλες αντενδείξεις αναφέρονται λόγω δυνητικού κινδύνου. Ανάλογα με την περιοχή διερεύνησης υπάρχει η αξονική τομογραφία, η οποία δεν έχει αντικατασταθεί από τον μαγνητικό τομογράφο. Αποτελεσματικές παθολογικές εξετάσεις γίνονται ακόμα και με υπερηχογράφημα και κλινική εξέταση. Ανέφερε ότι στα 20 χρόνια της εργασίας της σ΄αυτόν το τομέα έχει δει πάρα πολλά ξένα σώματα σε σώματα ασθενών και ότι μετά από χρόνια δημιουργείται μια κάψα γύρω από αυτά και δεν μετακινούνται. Οι έλεγχοι που μπορούν να γίνουν σε ένα ασθενή δεν περιορίζονται σε μαγνητικό τομογράφο αλλά ανάλογα με τη πάθηση παραπέμπεται και σε άλλου είδους ελέγχους όπως σε περίπτωση παθολογικών ευρημάτων σε αξονική τομογραφία η οποία δεν έχει αντικατασταθεί από τον μαγνητικό τομογράφο όπως και σε υπερηχογράφημα και κλινική εξέταση. Ανέφερε ότι πολλοί κυνηγοί έχουν στο σώμα τους σφαιρίδια και δεν απαγορεύεται να μπουν σε μαγνητικό τομογράφο. ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ: Οι αγορεύσεις των ευπαίδευτων συνηγόρων ήταν εξαντλητικά λεπτομερείς και εμπεριστατωμένες. Κάλυψαν όλα τα θέματα που έχουν εγερθεί κατά την ακροαματική διαδικασία, σχολίασαν τη δοθείσα μαρτυρία και η κάθε πλευρά κάλεσε το δικαστήριο να δεχθεί τη μαρτυρία που προσκόμισε η δική της πλευρά ως αξιόπιστη σε σχέση με όλα τα επίδικα θέματα και ειδικότερα τις συνθήκες του ατυχήματος, την περιγραφή της κατάστασης του ναρκοπεδίου από πλευράς μέτρων ασφάλειας που διέθετε, τις θεραπείες του ενάγοντα και τις συνθήκες διεξαγωγής της ανάκρισης από αξιωματικό της Ε.Φ. και να δεχθεί ως αξιόπιστη την δική της μαρτυρία και ως προς το ζήτημα των αποζημιώσεων εάν ήθελε επιρριφθεί ευθύνη στη Κυπριακή Δημοκρατία για το ατύχημα, εισηγήθηκαν δε την κατά την άποψη τους δίκαιη αποζημίωση. Κάλεσαν επίσης το δικαστήριο να ασπαστεί τη νομική επιχειρηματολογία που ανέπτυξε η κάθε πλευρά για τις διάφορες πτυχές της υπόθεσης. Ειδικότερη αναφορά σε θέσεις των δύο πλευρών τόσο σε σχέση με την αντίληψη που αποκόμισαν για τη δοθείσα μαρτυρία όσο και για τη νομική πτυχή της υπόθεσης θα γίνει στη συνέχεια και στο κατάλληλο μέρος της απόφασης. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΗΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ - ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Είχα την ευκαιρία να δω, να ακούσω και να παρακολουθήσω με προσοχή τον ενάγοντα και τους μάρτυρες του όπως και τους μάρτυρες της πλευράς του εναγόμενου να καταθέτουν στην ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης. Παρακολούθησα τον τρόπο που απαντούσαν στις διάφορες ερωτήσεις που τους υποβλήθηκαν, το καλό μνημονικό τους και γενικά τη συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα (βλ. C&A Pelekanos Assoc. Ltd v. Πελεκάνου

(1999)1 Α.Α.Δ. σελ. 1273, στις σελ. 1280 -1281). Για τον τρόπο αντίκρισης μιας μαρτυρίας θα έχω περαιτέρω υπόψη μου τα όσα λέχθηκαν στην υπόθεση Ομήρου v. Δημοκρατίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 506, ότι δηλαδή η αξιολόγηση της μαρτυρίας ενός μάρτυρα πρέπει να γίνεται με βάση το περιεχόμενο, την ποιότητα, την πειστικότητα και τη σύγκριση της με την υπόλοιπη μαρτυρία. Επίσης στα όσα έχουν λεχθεί από τον έντιμο κ. Σ. Ναθαναήλ, Δ. πάνω στο ίδιο ζήτημα της αξιολόγησης της μαρτυρίας στη πρόσφατη απόφαση στην υπόθεση Γεώργιος & Σπύρος Τσαπή Λτδ v. Παναγιώτη Πολυβίου, Πολ. Έφεση αρ. 99/2007 με ημερ. 9.04.2009 στις σελ. 7 -
  1. Η προσπάθεια μου θα διαλαμβάνει περαιτέρω την σύγκριση και αντιπαραβολή μεταξύ τους τις προφορικές μαρτυρίες, τις παραδοχές και αρνήσεις των μαρτύρων σε συσχετισμό με τα παραδεκτά γεγονότα και την έγγραφη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μου την οποία έχω εξετάσει και μελετήσει με προσοχή. Τέλος, θα λάβω υπόψη μου τις επισημάνσεις που έγιναν από τους ευπαίδευτους συνηγόρους των διαδίκων κατά τις τελικές τους αγορεύσεις όπου ανάλυσαν την μαρτυρία κατά τον τρόπο βέβαια που η κάθε πλευρά την αντιλήφθηκε και τις θέσεις ή απόψεις τους επί της νομικής πτυχής της υπόθεσης και την ερμηνεία που η κάθε πλευρά προσέδωσε σε αυτή. Έχοντας όλα τα πιο πάνω κατά νουν αισθάνομαι ότι είμαι έτοιμος για την αξιολόγηση της μαρτυρίας. Σαν γενική παρατήρηση θα μπορούσα να αναφέρω εξ αρχής ότι ήταν η διαπίστωση μου ότι η προσπάθεια της πλευράς του ενάγοντος αποσκοπούσε στο να επιρριφθεί ευθύνη στη Δημοκρατία για ελλείψεις σε σχέση με τα μέτρα προστασίας τα οποία θα έπρεπε να είχε λάβει για την προστασία των πολιτών από την ύπαρξη ναρκοπεδίου με νάρκες κατά προσωπικού στη συγκεκριμένη περιοχή όπου επεσυνέβη το ατύχημα. Κατά την ανάλυση της μαρτυρίας στη συνέχεια θα γίνει αναφορά ακριβώς στα διάφορα σημεία από τα οποία οδηγήθηκα στο πιο πάνω συμπέρασμα. Η μαρτυρία του ίδιου του ενάγοντος παρουσιάζει τα ακόλουθα χαρακτηριστικά τα οποία θα μπορούσαν να αναχθούν σε αδυναμίες: α. Ισχυρίστηκε ότι η κατάθεση του κατά τη διερεύνηση της υπόθεσης από την Εθνική Φρουρά δεν ήταν θεληματική και δεν είπε όσα αναφέρονται σ΄αυτή με την ελεύθερη θέληση και βούληση αλλά του είχαν υποβληθεί από τον ανακριτή της υπόθεσης που όρισε η Ε.Φ., τον Υποδιοικητή της μονάδας όπου υπηρετούσε και ενόσω ακόμα δεν αισθανόταν καλά δύο μόλις ημέρες μετά τον τραυματισμό του ευρισκόμενος ακόμα στο νοσοκομείο. Θα παρατηρήσω ότι πέρασαν χρόνια από τότε και μόλις ενώπιον του Δικαστηρίου για πρώτη φορά πρόβαλε αυτούς τους ισχυρισμούς του. Δεν μου διαφεύγει το γεγονός ότι πολύ νωρίς μετά το ατύχημα, και όταν ακόμα ανάρρωνε από τα τραύματα του, είχε λάβει νομική συμβουλή όταν μάλιστα η παρούσα αγωγή κινήθηκε μόλις πέντε μήνες μετά το ατύχημα. Παρόλα αυτά δεν έκαμε οποιοδήποτε διάβημα για να αμφισβητήσει την εν λόγω κατάθεση του και να αμφισβητήσει περαιτέρω την αντικειμενικότητα της έρευνας που διεξήγαγε ο κ. Ζένιου (ΜΥ1), όπως έκαμε ενώπιον του Δικαστηρίου. Θα μπορούσε κάλλιστα να είχε προσφύγει στην αστυνομία ζητώντας την περαιτέρω διερεύνηση της υπόθεσης του τραυματισμού του είτε από αυτή είτε να αποταθεί σε άλλα αρμόδια όργανα του κράτους. Σ΄αυτό το σημείο θα ήθελα να ανοίξω μια παρένθεση και να επισημάνω ότι ήταν μάλλον ατυχής η μόνη διερεύνηση ενός τέτοιου περιστατικού να γίνει από τον ίδιο τον Υποδιοικητή της μονάδας της Ε.Φ. η οποία ήταν επιφορτισμένη για τη συντήρηση του συγκεκριμένου ναρκοπεδίου. Για εσωτερικούς σκοπούς της Ε.Φ. ίσως θα μπορούσε να γίνει αυτή η διερεύνηση αλλά για σκοπούς ανεξάρτητης και αντικειμενικής έρευνας διερωτώμαι γιατί να μην είχε διαταχθεί είτε από τον Αρχηγό της Εθνικής Φρουράς είτε από τον Υπουργό Άμυνας τέτοια έρευνα από οποιοδήποτε άλλη αρχή ή υπηρεσία. Είναι πιστεύω ερώτημα το οποίο θα πρέπει να προβληματίσει τις αρμόδιες αρχές του κράτους μας. Παρόλα τα πιο πάνω, κρίνω ότι είναι εκ των υστέρων σκέψη η αμφισβήτηση της κατάθεσης του και αποσκοπούσε στο να διασκεδάσει τις εντυπώσεις που προκαλεί το περιεχόμενο της. Δέχομαι ότι τα όσα είπε σε εκείνη την κατάθεση του ανταποκρίνονται στην αλήθεια και ότι αυτή δόθηκε αυθόρμητα και χωρίς καμιά πίεση, εκφοβισμό ή υπόσχεση εκ μέρους του κ. Ζένιου. Βέβαια η δήλωση του σε αυτή ότι δεν αξιώνει οτιδήποτε από τη Δημοκρατία σίγουρα δεν μπορεί να ενέχει οποιανδήποτε σημασία. Απορρίπτω τον ισχυρισμό του ότι όσα φέρεται ότι είπε ήταν υποβολές του πιο πάνω ανακριτή καθώς τα όσα καταγράφονται σ΄αυτή είναι φανερό ότι είναι η κατά φυσικό τρόπο περιγραφή των ενεργειών και των σκέψεων του πριν συμβεί το ατύχημα αλλά και αφότου αυτό συνέβη. Σε σχέση δε με τις συνθήκες κάτω από τις οποίες έδωσε την κατάθεση του κρίνω ότι εφόσον είχε ενημερωθεί εκ των προτέρων ότι θα τον επισκεπτόταν γι΄αυτόν τον σκοπό ο κ. Ζένιου και δεν αρνήθηκε να τον δεχθεί επικαλούμενος την κατάσταση της υγείας του, τα όσα υποστήριξε ενώπιον του Δικαστηρίου ότι τάχα δεν ένοιωθε καλά όταν έδιδε την κατάθεση του και ότι ήθελε να ξεμπερδεύει μαζί του το συντομότερο είναι εκ των υστέρων σκέψεις και τα απορρίπτω και για τον λόγο ότι προβλήθηκαν πολύ καθυστερημένα έτσι που καθίστανται αναξιόπιστα. Ο μάρτυρας δεν μου προκάλεσε την εικόνα ενός αφελούς ανθρώπου που θα υπέγραφε ό,τι του υπέβαλλαν. Επομένως κρίνω ότι τα όσα ανέφερε στην εν λόγω κατάθεση του ανταποκρίνονται στην αλήθεια. β. Όσον αφορά την ενημέρωση που τύγχαναν από την Ε.Φ. κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας τους σε αυτή και ειδικότερα όσοι υπηρετούσαν στο συγκεκριμένο φυλάκιο, πλησίον του ναρκοπεδίου, φάνηκε από την μαρτυρία όλων των αξιωματικών της Ε.Φ. που κατέθεσαν ως μάρτυρες ότι η ενημέρωση του προσωπικού της Ε.Φ. ενέπιπτε μέσα στα πλαίσια της εκπαίδευσης τους στην Ε. Φ. αλλά και στην ενημέρωση που τύγχαναν με την ανάληψη των καθηκόντων τους στη συγκεκριμένη μονάδα, ότι δηλαδή στη περιοχή υπήρχαν ναρκοπέδια τα οποία ήταν επικίνδυνα για ανθρώπους και ζώα όταν εισέρχονταν σ΄αυτά. Προσπάθησε χωρίς επιτυχία και χωρίς πειθώ να ισχυριστεί ότι τάχα δεν είχαν τύχει τέτοιας ενημέρωσης. Το αντίθετο όμως υποστήριξαν και οι δύο αξιωματικοί της Ε.Φ. που κατέθεσαν για την υπεράσπιση για την συνήθη ενημέρωση που τυγχάνουν οι στρατιώτες όταν καλούνται να υπηρετήσουν σε τέτοιες μονάδες, μαρτυρία την οποία και αποδέχομαι. Δέχομαι επομένως ότι ο ενάγοντας αν πράγματι δεν είχε ακούσει για την επικινδυνότητα των ναρκοπεδίων είναι γιατί ο ίδιος δεν ήθελε να ακούσει κατά την συνήθη εκπαίδευση και ενημέρωση που τύγχαναν στην Ε. Φ. εφόσον είναι παραδεκτό ότι κατά τον επίδικο χρόνο υπηρετούσε ήδη για αρκετούς μήνες σε μονάδα εντός της δικαιοδοσίας της οποίας ενέπιπτε και η ευθύνη συντήρησης του συγκεκριμένου ναρκοπεδίου το οποίο βρισκόταν πλησίον του φυλακίου όπου υπηρετούσε. Εάν πάλι δεν ήξερε για τους κινδύνους που εγκυμονούσε η είσοδος ενός ζώου στο ναρκοπέδιο τότε προς τι η απέλπιδα προσπάθεια του να αποτρέψει τον σκύλο του να εισέλθει εντός του ναρκοπεδίου και στη συνέχεια η προσπάθεια που κατέβαλε, όπως την περιέγραψε, όπως εξέλθει από το ναρκοπέδιο η οποία τον οδήγησε μέχρι και το συρματόπλεγμα του ναρκοπεδίου. Επομένως γνώριζε για τον κίνδυνο που εγκυμονούσε η είσοδος ενός σκύλου σε ναρκοπέδιο όπου υπήρχαν νάρκες κατά προσωπικού και αυτή η γνώση του διαψεύδει τον πιο πάνω ισχυρισμό του περί μη ενημέρωσης τους από τους αξιωματικούς τους. γ. Για το ζήτημα της ύπαρξης κατάλληλης περίφραξης και προειδοποιητικών πινακίδων παρατηρώ ότι ο ενάγοντας παραδέχθηκε ότι γνώριζε την ύπαρξη των ναρκοπεδίων στη περιοχή και γνώριζε τα μέτρα προστασίας που υπήρχαν σε αυτά με περίφραξη από τρεις σειρές ακιδωτό τέλι και προειδοποιητικές πινακίδες τόσο για την επίστηση της προσοχής σε ανυποψίαστους περαστικούς όσο και επί του ίδιου του συρματοπλέγματος. Έστω και αν αυτές δεν ήταν ολοκαίνουργιες - που δεν αναμένεται πάντοτε να είναι καινούργιες, εφόσον εκείνο που ενδιαφέρει είναι αν είναι ευδιάκριτα τα σήματα των προειδοποιήσεων που φέρουν και να περιέχουν και μεταδίδουν τις κατάλληλες προειδοποιήσεις στους ανυποψίαστους περαστικούς. Περί του αντιθέτου δεν υπήρξε μαρτυρία. Επισημαίνω ότι ο ενάγοντας δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ανυποψίαστος περαστικός εφόσον γνώριζε την ύπαρξη του ναρκοπεδίου και υπηρετούσε στη μονάδα της Ε.Φ. που ήταν επιφορτισμένη και με τη συντήρηση του, επιπλέον ήταν κάτοικος της περιοχής και κυνηγός. Ήταν δε σε απόλυτη σύμπλευση με τον πατέρα του ΜΕ4 όταν και οι δύο ανέφεραν ότι από την επόμενη κιόλας του ατυχήματος συνεργεία της Ε.Φ. άρχισαν να επισκευάζουν τα πιο πάνω θέλοντας να δημιουργήσουν την εντύπωση ότι η Ε.Φ. κάτι ήθελε να αποκρύψει ενώ ο ΜΕ 2 ανέφερε ότι είχε προσέξει άνδρες στη περιοχή μετά από μια βδομάδα όπως εξάλλου ανέφερε και ο ΜΥ
  2. Εάν οι προειδοποιητικές πινακίδες που υπήρχαν ήταν σκουριασμένες ¨αγιωμένες¨, αυτό δεν μειώνει την αποστολή τους. δ. Ήταν η θέση του ότι η νάρκη που εξερράγη βρισκόταν σε απόσταση 3 - 4 μέτρα από τη περίφραξη. Αυτή η αντίληψη του όμως δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα όπως εμπεριστατωμένα ανέφερε καταθέτοντας σχετικό σχεδιάγραμμα (Τεκμήριο 28) ο ΜΥ 3 αλλά και ο ΜΥ 1 δεν είχε αντιληφθεί λάκκο μεγάλο ή μικρό τον οποίο δημιούργησε η εκραγείσα νάρκη η οποία ούτως ή άλλως δεν αφήνει σημάδια. Πέραν αυτού σύμφωνα με τη μαρτυρία τόσο των ΜΕ 6 και 7 όσο και του ΜΥ 3 την οποία και αποδέχομαι, ο τραυματισμός του εάν βρισκόταν σε τέτοια απόσταση από την εκραγείσα νάρκη όπως ο ίδιος την προσδιόρισε θα ήταν πολύ πιο βαρύς ίσως και μοιραίος. Δεν μου διαφεύγει ότι για το ίδιο θέμα της απόστασης που προσδιόρισε ότι βρισκόταν η εκραγείσα νάρκη, υπήρξε σύμπλευση της μαρτυρίας των μαρτύρων που κάλεσε ο ίδιος ο ενάγοντας και συγκεκριμένα του θείου του (ΜΕ2) και του Φιάκκου (ΜΕ3), τη μαρτυρία των οποίων θα σχολιάσω στη συνέχεια. Κρίνω ότι σ΄αυτό το ζήτημα ήταν φανερή η καθοδήγηση και η προσυνεννόηση μεταξύ των πιο πάνω μαρτύρων. ε. Για το ζήτημα της κατοχής ή διατήρησης σκύλου στο φυλάκιο του, αν και όχι αποφασιστικής σημασίας για την κατάληξη μου, αλλά ως ζήτημα που άπτεται της αξιοπιστίας του, ανέφερε ότι ο προηγούμενος Διοικητής του είχε απαγορεύσει τη κατοχή σκύλων στο φυλάκιο και άφησε να νοηθεί ότι ο νέος Διοικητής του ανεχόταν την φύλαξη σκύλων στο φυλάκιο. Ο Φιάκκου (Μ.Ε. 3) που υπηρετούσε στο ίδιο φυλάκιο γνώριζε, όπως παραδέχθηκε, ότι απαγορευόταν η φύλαξη και διατήρηση σκύλων στο φυλάκιο. Βρίσκω ότι επ΄αυτού ο ενάγοντας ενεργούσε κατά το δοκούν και διατηρούσε σκύλο στο φυλάκιο κρυφά και χωρίς να έχει συγκατάθεση ή έστω την ανοχή των ανώτερων του και παρά την απαγόρευση που υπήρχε. Δεν παρουσίασε την άδεια κατοχής κυνηγόσκυλου την οποία κατά την μαρτυρία του ανέφερε ότι διέθετε η οποία ούτως ή άλλως θα ήταν άνευ σημασίας. Χρησιμοποιούσε τη φράση ¨ έβγαλα για περίπατο¨ τους σκύλους μου και όχι για εκπαίδευση, όπως είχε αναφέρει στην κατάθεση του, και αυτό γνωρίζοντας ότι απαιτείται άδεια και θα πρέπει να γίνεται σε καθορισμένες περιοχές η εκπαίδευση κυνηγόσκυλων. στ. Βρίσκω ότι ήταν υπερβολικός όταν περιέγραφε την κατάσταση της υγείας του συνεπεία του τραυματισμού του και ότι τάχα έχει μειωθεί η απόδοση του στην εργασία του. Όταν συνέβη το ατύχημα ήταν στην ηλικία των είκοσι ετών, υπηρετούσε τον 2ο χρόνο της θητείας του στην Ε. Φ., προηγουμένως πήγαινε σχολείο από όπου αποφοίτησε, όπως ο ίδιος ανέφερε. Διερώμαι πότε πρόλαβε να εργαστεί και να φανερωθεί αργότερα η μείωση της αποδοτικότητας του στην εργασία. Δεν τέθηκε ενώπιον μου ισχυρισμός ή μαρτυρία ότι είχε πλήρη ή έστω μερική απασχόληση στην οικογενειακή φάρμα πριν το ατύχημα σε οποιοδήποτε στάδιο της ζωής του και αν λάμβανε μισθό. Δεν παρουσίασε οποιοδήποτε αποδεικτικό στοιχείο για τον ισχυρισμό του αυτό όπως τυχόν φορολογικές δηλώσεις ή δηλώσεις στο Τμήμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Για τους πιο πάνω λόγους καταλήγω ότι οι ισχυρισμοί του για μείωση της ικανότητας του για εργασία δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα εφόσον και οι ιατρικές του εξετάσεις και ευρήματα δεν παρουσιάζουν αυτή την εικόνα αλλά θέλησε να παρουσιάσει εξογκωμένα τα συμπτώματα και τις συνέπειες του τραυματισμού του. Οι δαπάνες στις οποίες υποβλήθηκε ή θα υποβληθεί σε σχέση με τη θεραπεία ή αποκατάσταση των ζημιών του και τις οποίες δέχομαι, είναι η ακόλουθες: €47,84σ. για την εξασφάλιση του ιατρικού πιστοποιητικού του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας, €128,15σ. για την εξέταση που υποβλήθηκε από τον Δρ. Νίκο Ιωάννου. Είναι γεγονός ότι δεν ζητήθηκε η αναγνώριση της απόδειξης που εξέδωσε ο εν λόγω ιατρός από τον ίδιο όταν κατάθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου και παρέμεινε ως Τεκμήριο προς Αναγνώριση, εντούτοις δέχομαι τη μαρτυρία του ενάγοντος ότι κατέβαλε σ΄αυτόν το πιο πάνω ποσό το οποίο ήταν δικαιολογημένο για να εξετασθεί από ένα ιδιώτη ιατρό και να πάρει την ιατρική του γνώμη και να έχει μια ιατρική έκθεση πέραν από αυτήν των κυβερνητικών ιατρών. Δέχομαι επίσης το ποσό των €400.00 για μελλοντική εγχείρηση αφαίρεσης του θραύσματος από τον αριστερό του αντίχειρα σύμφωνα με τη μαρτυρία του ιατρού Ιωάννου. Παρατηρώ ότι για το ποσό των Λ.Κ.2.000,00 που διεκδικεί για μελλοντική θεραπεία που θα αφορά πλαστική εγχείρηση για να εξαλειφθούν τα σημάδια από το σώμα του δεν έχει αποδειχθεί καθ΄οιονδήποτε τρόπο, ούτε και επέδειξε αυτά τα σημάδια στο Δικαστήριο για να φανεί αν πράγματι του προκαλούν τέτοια συμπτώματα όπως σοβαρή πτώση της αυτοπεποίθησης του και ντροπή έτσι που να μη μπορεί να εμφανιστεί σε παραλία που θα δικαιολογούσε κάποιο ποσό για μια τέτοια θεραπεία. Το ζήτημα επομένως της επέμβασης για αισθητική βελτίωση της όψης του δέρματος του δεν προωθήθηκε με κατάλληλη μαρτυρία και επομένως παρέμεινε αναπόδεικτη και η σχετική αξίωση του. ζ. Περιέγραψε την εξέταση που έτυχε από το ιατροσυμβούλιο ως πρόχειρη και μη αντικειμενική. Αντίθετη εικόνα παρουσίασε σε σχέση με αυτή ο ιατρός Δρ. Καραπατάκης. Αυτή την εικόνα εξάλλου παρουσιάζουν τα ιατρικά πιστοποιητικά τα οποία κατατέθηκαν και τα οποία είχε λάβει υπόψη του το ιατροσυμβούλιο και η ίδια η έκθεση του ιατροσυμβουλίου. Περαιτέρω όπου κρίθηκε αναγκαίο υποβλήθηκε και σε πιο εξειδικευμένες εξετάσεις όπως ήταν ηλεκτρομυογράφημα του δεξιού κάτω άκρου. Ήταν φανερή δε η απογοήτευση του, την οποία μετέδωσε στο Δικαστήριο για το γεγονός ότι δεν πέτυχε το σκοπό του να κηρυχθεί σε κάποιο ποσοστό ανίκανος προς εργασία και γι΄αυτό αιτιάται το ιατροσυμβούλιο. η. Ο ισχυρισμός του ότι υπέστη ζημιά από απώλεια καριέρας ποδοσφαιριστή δεν προωθήθηκε και ως εκ τούτου δεν θα με απασχολήσει περαιτέρω. Συνοψίζοντας, κρίνω ότι δεν έπεισε για την ισχυριζόμενη έλλειψη μέτρων ασφάλειας τα οποία διέθετε το συγκεκριμένο ναρκοπέδιο, την αντικανονική απόσταση της εκραγείσας νάρκης από τη περίφραξη, την έλλειψη πληροφόρησης εκ μέρους της Ε.Φ. για τους κινδύνους που εγκυμονούσε η ύπαρξη ναρκοπεδίου με νάρκες κατά προσωπικού και βρίσκω ότι υπερέβαλλε σε σχέση με τις ζημιές και τις απώλειες τις οποίες ανέφερε ότι υπέστη συνεπεία του ατυχήματος. Ο κ. Κυριάκος Μαγκλής (ΜΕ2) ήταν φανερό ότι κατάθεσε με σκοπό να βοηθήσει τον ενάγοντα στην εκδοχή του ως προς την απόσταση που ήταν τοποθετημένη η εκραγείσα νάρκη από την περίφραξη του ναρκοπεδίου την οποία υπολόγισε ότι δεν ξεπερνούσε τα τέσσερα μέτρα. Δέχομαι ότι προσπάθησε να φωτογραφήσει τη σκηνή αμέσως μετά το ατύχημα και του απαγορεύτηκε να το κάμει, το ότι ο ΜΥ 1 είχε δώσει σχετικές οδηγίες το παραδέχθηκε και ο ίδιος στην κατάθεση του ενώπιον του Δικαστηρίου αν και δεν θυμόταν την παρουσία του ΜΕ 2 στη σκηνή. Ίσως δε αυτό να έγινε μέσα στα πλαίσια της γενικότερης απαγόρευσης που υπάρχει για λήψη φωτογραφιών πλησίον στρατιωτικών εγκαταστάσεων. Εάν όπως του υποβλήθηκε είχε τέτοια έγνοια εκείνη τη στιγμή αμέσως μετά το ατύχημα, μήπως δηλαδή παραποιηθεί πραγματική μαρτυρία, αντί να τρέξει στο νοσοκομείο να δει την εξέλιξη της υγείας του ενάγοντος ή κοντά στους γονείς του για να τους συμπαρασταθεί, τότε γιατί δεν ενήργησε προς αυτόν το σκοπό αμέσως είτε ο ίδιος είτε αναφέροντας το γεγονός ότι του απαγορεύτηκε να φωτογραφήσει τη σκηνή στους γονείς του ενάγοντος ή στον ίδιο τον ενάγοντα έτσι που ίσως με τη συνδρομή του δικηγόρου του να γίνονταν εξετάσεις από ανεξάρτητους εμπειρογνώμονες έτσι ώστε οποιαδήποτε υποψία για παραποίηση της πραγματικής μαρτυρίας στη σκηνή ή συγκάλυψη τυχόν ευθυνών της Ε.Φ. να αποφεύγετο. Όχι μόνο δεν έγιναν τα πιο πάνω αλλά ο ενάγοντας δέχθηκε δύο ημέρες αργότερα να δώσει κατάθεση σε αξιωματικό της Ε. Φ. που ορίστηκε ως ανακριτής για τις συνθήκες του ατυχήματος και να καταγράψει όσα αναφέρει σ΄αυτή και να δηλώνει μάλιστα ότι δεν είχε καμιά απαίτηση από την Ε. Φ. Για τους λόγους αυτούς απορρίπτω τον ισχυρισμό του ότι τάχα είχε δει κάποιο λάκκο ο οποίος προκλήθηκε από την εκραγείσα νάρκη σε απόσταση που δεν ξεπερνούσε τα τέσσερα μέτρα από την περίφραξη. Πρόκειται για ένα υποβολιμαίο ισχυρισμό και εκ των υστέρων σκέψη. Η απόσταση της εκραγείσας νάρκης από την περίφραξη είναι θέμα το οποίο θα με απασχολήσει και στη συνέχεια. Ο κ. Κωνσταντίνος Φιάκκος (ΜΕ3) και αυτός με όλες τις αδυναμίες που παρουσίασε η μαρτυρία του για ζητήματα που δεν θυμόταν τέσσερα μόλις χρόνια μετά το ατύχημα για τα οποία είτε απαντούσε ότι δεν θυμόταν ή τα ανασκεύαζε όταν του υποβαλλόταν η πραγματικότητα, δεν μου προκάλεσε την καλύτερη εντύπωση ως μάρτυρας που προσήλθε για να πει στο δικαστήριο την αλήθεια. Θέλησε να παρουσιάσει τη σχέση του με τον ενάγοντα με τον οποίο είναι ομοχώριοι, της ίδιας ηλικίας και υπηρετούσαν στο ίδιο φυλάκιο αδιάφορες και απομακρυσμένες. Η σχέση που είχαν όπως την παρουσίασε δεν πείθει λαμβάνοντας τα πιο πάνω δεδομένα. Κρίνω λοιπόν ότι η μαρτυρία του ήταν προκατειλημμένη και είχε σχετική καθοδήγηση για να βοηθήσει τη πλευρά του ενάγοντος. Ισχυρίστηκε και αυτός ότι η εκραγείσα νάρκη βρισκόταν σε απόσταση 4 - 5 μέτρα από την περίφραξη και ότι αυτή είχε δημιουργήσει ένα μεγάλο λάκκο. Θέλησε ακόμα να δημιουργήσει εντυπώσεις περιγράφοντας τις προειδοποιητικές πινακίδες που υπήρχαν ως σκουριασμένες αν και παραδέχθηκε ότι υπήρχαν τέτοιες διαψεύδοντας τον ενάγοντα. Τέλος, φανερά καθοδηγημένος ανέφερε ότι ως στρατιώτες δεν είχαν οποιανδήποτε πληροφόρηση είτε για την ύπαρξη των ναρκοπεδίων κοντά στο φυλάκιο τους ούτε για την επικινδυνότητα τους αν και κάποια στιγμή παραδέχθηκε ότι τους τα υπέδειξαν από κάποιο ύψωμα κοντά στο φυλάκιο τους. Για τους λόγους αυτούς η μαρτυρία του απορρίπτεται ως αναξιόπιστη. Ο κ. Πάμπος Χωματένος (ΜΕ 4) πατέρας του ενάγοντος ανέφερε ότι την επόμενη κιόλας μέρα από το ατύχημα είχε προσέξει ότι άλλαζαν τα τέλια της περίφραξης του ναρκοπεδίου. Κρίνω ότι δεν είπε την αλήθεια γι΄αυτό το ζήτημα εφόσον κάτι τέτοιο δεν αναφέρθηκε από κανένα άλλο μάρτυρα. Όπως αναφέρθηκε από τον ΜΥ1 μετά πάροδο δέκα περίπου ημερών και εντός των πλαισίων της συνήθους επιθεώρησης και ελέγχου της περίφραξης και των μέτρων προστασίας των ναρκοπεδίων έγινε τέτοιος έλεγχος αλλά όχι και αντικατάσταση του συρματοπλέγματος το οποίο παρέμεινε όπως είχε και μετά από τέσσερα και πλέον χρόνια όπως δείχνουν και οι φωτογραφίες του Τεκμηρίου 4 οι οποίες κατατέθηκαν από την πλευρά του ενάγοντος και όπως ανέφερε και ο ίδιος ο ΜΕ 5 που τις έλαβε. Επομένως η μαρτυρία του επί αυτού του σημείου δεν αποσκοπούσε παρά στο να προκαλέσει εντυπώσεις στο δικαστήριο ότι τάχα η περίφραξη έχριζε άμεσης επιδιόρθωσης. Ο ενάγοντας ισχυρίστηκε το ίδιο πράγμα στην δική του κατάθεση και αυτό δείχνει τη μεταξύ τους προσυνεννόηση η οποία παρατηρώ ότι δεν υπήρξε σε τέτοιο βαθμό και με τον συγγενή τους τον ΜΕ 2 ο οποίος αναφερόμενος στο ίδιο θέμα ισχυρίστηκε ότι πρόσεξε περνώντας από το μέρος μια βδομάδα αργότερα κάποιο συνεργείο όπως είναι εξάλλου και η μαρτυρία της πλευράς του εναγόμενου ότι πράγματι είχε μεταβεί συνεργείο για την επιθεώρηση των μέτρων ασφάλειας του ναρκοπεδίου κατά τη συνήθη πρακτική. Επιπλέον ο ισχυρισμός του ότι ο τραυματισμός του ενάγοντος του είχε προκαλέσει επιπτώσεις στη δουλειά του δεν πείθει καθώς δεν παρουσιάστηκε οποιαδήποτε άλλη μαρτυρία αναφορικά με το πόσο ήταν το εισόδημα του ενάγοντος από αυτή την εργασία ή έστω υπολογισμός της μείωσης της συνεισφοράς του και για πόσο χρόνο στην οικογενειακή επιχείρηση. Περαιτέρω και η αναφορά του στο ότι σταμάτησε να ασχολείται με το ποδόσφαιρο ελέγχεται ως ανακριβής εφόσον για το ίδιο θέμα ο ίδιος ο ενάγοντας ανέφερε ότι είχε σταματήσει λίγο πριν γίνει το ατύχημα αυτή την δραστηριότητα του, για την οποία σε κάθε περίπτωση δεν παρουσιάστηκε οποιαδήποτε άλλη μαρτυρία από το σωματείο όπου αγωνιζόταν όπως ήταν ο ισχυρισμός του. Δέχομαι την μαρτυρία του κ. Άγγελου Νεοφύτου (ΜΕ 5) σε σχέση με τη λήψη των φωτογραφιών του Τεκμηρίου 4 και τι απεικονίζουν αυτές και ότι η περίφραξη είναι και σήμερα όπως και τότε που συνέβη το ατύχημα. Δέχομαι από τη μαρτυρία του ότι στη περιοχή έβλεπε κατά καιρούς να διακινούνται διάφορα πρόσωπα όπως κυνηγοί, φαρμαδόροι αλλά και πολίτες που μετέβαιναν στη περιοχή για περίπατο. Το γεγονός ότι υπήρχε μια τέτοια διακίνηση χωρίς να προκληθεί άλλο επεισόδιο με έκρηξη νάρκης στο συγκεκριμένο ναρκοπέδιο συνηγορεί τουλάχιστον υπέρ της άποψης της υπεράσπισης ότι τα μέτρα προστασίας ήταν τέτοια που απέτρεπαν την είσοδο ανθρώπων εντός του ναρκοπεδίου εφόσον μάλιστα δεν αναφέρθηκε επεισόδιο έκρηξης νάρκης από είσοδο ανθρώπων στο συγκεκριμένο ναρκοπέδιο. Η μαρτυρία του ιατρού Δρος Νίκου Ιωάννου (ΜΕ 6) η οποία αφορούσε τα ευρήματα του από τις εξετάσεις στις οποίες υπέβαλε τον ενάγοντα κρίνω ότι ήταν αντικειμενική και δεν έχω καμιά δυσκολία να την αποδεχθώ, μαρτυρία εξάλλου η οποία επί της ουσίας της δεν διαφέρει με όσα καταγράφονται στα ιατρικά πιστοποιητικά των κυβερνητικών ιατρών ή την μαρτυρία τους όπως αυτή του ΜΥ 4 Δρος Καραπατάκη. Δέχομαι ότι η μαρτυρία του κ. Γεώργιου Παπαπαύλου (ΜΕ 7) προέρχεται από ειδικό επί των ναρκοπεδίων εφόσον υπήρξε διοικητής της μονάδας της Εθνικής Φρουράς η οποία είχε και έχει υπό τον έλεγχο της την στρώση και περίφραξη ναρκοπεδίων. Δέχομαι τα όσα ανέφερε ότι ανταποκρίνονται στην αλήθεια και ότι η μαρτυρία του υπήρξε αντικειμενική. Τα όσα υποστήριξε δεν διαφέρουν από τις βασικές θέσεις της υπεράσπισης και έτσι η μαρτυρία του κρίνω ότι δεν είναι υποβοηθητική των θέσεων της πλευράς του ενάγοντος σε σχέση με τα μέτρα ασφάλειας του ναρκοπεδίου. Δέχομαι από τη μαρτυρία του Δρος Μ. Παντζιαρή (ΜΕ 8) όσα αφορούν τα ευρήματα του και τις διαπιστώσεις του από την εξέταση του ενάγοντος. Απορρίπτω όμως τη θέση του ότι ο ενάγοντας δεν μπορεί να υποβληθεί σε μαγνητική τομογραφία ενόψει των θραυσμάτων που παραμένουν στο σώμα του και επί του θέματος αυτού δέχομαι τη μαρτυρία της ΜΥ 5 Δρος Κούρρη ως ειδικής επί των θεμάτων αυτών τόσο από πλευράς εκπαίδευσης όσο και πολύχρονης εμπειρίας στο συγκεκριμένο τομέα στην οποία επιπλέον συνηγορεί και η μαρτυρία του Δρος Ιωάννου (Μ.Ε.6). Δέχομαι ότι η μαρτυρία των ΜΥ 1,2 και 3 ανταποκρίνεται στην αλήθεια των όσων οι ίδιοι αλλά και μέσω επίσημων εγγράφων μπορούσαν να γνωρίζουν σε σχέση με τις συνθήκες που επικρατούσαν στο συγκεκριμένο ναρκοπέδιο όπου συνέβη το ατύχημα, για τη τοποθεσία όπου αυτό βρίσκεται, το μέγεθος του, τη στρώση του, την περίφραξη του και τα προειδοποιητικά μέτρα ασφαλείας που κατά καιρούς λαμβάνονταν για την προστασία του κοινού και τις διαπιστώσεις των ΜΥ 1 και 3 μετά το ατύχημα τα οποία και θα καταγραφούν στη συνέχεια στα ευρήματα μου σε σχέση με την εκραγείσα νάρκη. Ο Δρ. Καραπατάκης (ΜΥ4) παρά την έντονη αντεξέταση και αμφισβήτηση των ιατρικών συμπερασμάτων τα οποία αναγράφονται στην ιατρική έκθεση του ιατροσυμβουλίου (Τεκμήριο 8) παρέμεινε σταθερός στα όσα ευρήματα καταγράφηκαν σ΄αυτή και περαιτέρω εξήγησε κατά πειστικό τρόπο για όσα δεν αναγράφονται και τον λόγο που αυτά δεν αναγράφονται. Δέχομαι τη μαρτυρία του χωρίς καμιά επιφύλαξη η οποία δεν διαφέρει εξάλλου επί ουσιωδών θεμάτων με τα ιατρικά πιστοποιητικά και εκθέσεις που παρουσιάστηκαν αλλά και με αυτή τη μαρτυρία του Δρος Ν. Ιωάννου (Μ.Ε.6). Δέχομαι ότι η επέμβαση στον αριστερό αντίχειρα του ενάγοντος μπορεί να γίνει και σε κρατικό νοσοκομείο αν έτσι επιλέξει ο ενάγοντας. Η μαρτυρία της Δρος Αρίστης Κούρρη (ΜΥ5) ως ειδικής για το θέμα για το οποίο κλήθηκε να καταθέσει κρίνεται ως εμπεριστατωμένη και ανεξάρτητη. Διαφώτισε το Δικαστήριο με τις γνώσεις και την εμπειρία της και με αντικειμενικό τρόπο για τις συνέπειες που μπορεί να έχει σε ένα άνθρωπο και από πλευράς εξετάσεων που πιθανόν να χρειαστεί κατά τη διάρκεια της ζωής του η χρήση μαγνητικού τομογράφου όταν στο σώμα του υπάρχουν διάφορα θραύσματα όπως αυτά του ενάγοντος. Δέχομαι τα όσα ανέφερε ότι η διενέργεια μαγνητικής τομογραφίας στον ενάγοντα δεν αποκλείεται με τα θραύσματα που παρέμειναν στο σώμα του και την επισήμανση της ότι πλέον η ιατρική επιστήμη προσφέρει πολλές άλλες μεθόδους και δυνατότητες εξέτασης χωρίς να είναι απόλυτα αναγκαία η χρήση μαγνητικού τομογράφου. ΕΥΡΗΜΑΤΑ: Η αξιολόγηση της μαρτυρίας που τέθηκε ενώπιον μου όπως την κατέγραψα πιο πάνω με οδηγεί στα ακόλουθα ευρήματα: Ο ενάγοντας κατά τον επίδικο χρόνο υπηρετούσε τον 2ο χρόνο της θητείας του στην Ε.Φ. σε φυλάκιο της περιοχής Αθηένου Λάρνακας. Σε απόσταση περίπου 400 μέτρα από το εν λόγω φυλάκιο και 30 μέτρα νότια του αυτοκινητόδρομου Κόσιη - Αθηένου βρίσκεται το ναρκοπέδιο 1 Γ7 με το κοινό όνομα Μάρκουλος. Σε αυτό έχουν τοποθετηθεί αρχικά μετά την τουρκική εισβολή του 1974 και ακολούθως σε δύο άλλες περιπτώσεις αντιαρματικές νάρκες και νάρκες κατά προσωπικού ¨εκ πηδούντος σώματος¨ Μ.16 Α1 με δραστικότητα 30 μέτρα και επικίνδυνη περιοχή 200 μέτρα. Κατά την τοποθέτηση τους είχαν τηρηθεί οι οδηγίες του Εγχειριδίου Εκστρατείας Μηχανικού ΕΕ 10-82 Α και STANAG 2036 και η πάγια διαταγή 2-30/
  3. Τα προβλεπόμενα μέτρα ασφάλειας τόσο της περίφραξης του ναρκοπεδίου όσο και των προειδοποιητικών πινακίδων ήταν σύμφωνα με τους κανονισμούς και την πάγια διαταγή του Γ.Ε.Ε.Φ. που εφαρμοζόταν κατά την επίδικη περίοδο σε σχέση με τα ναρκοπέδια. Είναι κοινά παραδεκτό ότι ο ενάγοντας στις 13.06.2005 βρισκόταν με αναρρωτική άδεια από τη μονάδα του η οποία έληγε την 21:30 της ίδιας ημέρας και τραυματίστηκε περί ώρα 18:00 πριν επιστρέψει στη μονάδα του και αναλάβει καθήκοντα από θραύσματα νάρκης σε διάφορα σημεία του σώματος του όταν εξερράγη νάρκη κατά προσωπικού τύπου Μ.16 Α1 η οποία βρισκόταν στη 33η σειρά ναρκοδέσμη της 1ης ναρκολωρίδας σε απόσταση 15 μέτρων από τη περίφραξη του πιο πάνω ναρκοπεδίου. Ο ενάγοντας βρισκόταν εκτός του ναρκοπεδίου πλησίον της περίφραξης και σε απόσταση 3 - 4 μέτρα από αυτή όπου βρέθηκε τρέχοντας πίσω από τον κυνηγόσκυλο του τον οποίο εκπαίδευε σε παρακείμενα του ναρκοπεδίου χωράφια και ο οποίος εισήλθε στο ναρκοπέδιο διαφεύγοντας της προσοχής ή του ελέγχου του και διαπερνώντας την περίφραξη ανάμεσα από τις τρεις σειρές από ακιδωτό τέλι από τα οποίο ήταν κατασκευασμένη. Στη συνέχει ο σκύλος πάτησε στη πιο πάνω περιγραφείσα νάρκη με αποτέλεσμα να φονευθεί και να βρεθεί νεκρός πλησίον της περίφραξης εντός του ναρκοπεδίου ο δε ενάγοντας να τραυματιστεί σε διάφορα σημεία του σώματος του ενώ βρισκόταν πλησίον της περίφραξης αλλά εκτός του ναρκοπεδίου. Επομένως καθίσταται εύρημα μου ότι ο ενάγοντας βρισκόταν στο χώρο εκτός διατεταγμένης υπηρεσίας εφόσον ακόμα βρισκόταν με αναρρωτική άδεια. Ο ενάγοντας στη συνέχεια μεταφέρθηκε από συναδέλφους του που προσέτρεξαν στη σκηνή στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας όπου έτυχε περίθαλψης παραμένοντας ως εσωτερικός ασθενής από τις 13.06.2005 μέχρι και την 22.06.2005 οπότε και εξήλθε με οδηγίες παρακολούθησης του ως εξωτερικού ασθενή από ορθοπεδικό. Στη συνέχεια έτυχε περαιτέρω περίθαλψης και εξετάσεων τόσο στα Κρατικά Νοσοκομεία της Λάρνακας και Λευκωσίας όσο και σε ιδιώτες ιατρούς. Συγκεκριμένα ο ενάγοντας υπέστη: (α) Ρωγμώδες κάταγμα στον κόνδυλο του δεξιού μηριαίου οστού και του τοποθετήθηκε γύψινος νάρθηκας ο οποίος του αφαιρέθηκε έξι βδομάδες μετά τον τραυματισμό του, (β) πολλαπλά τραύματα από είσοδο θραυσμάτων στην δεξιά ωμική ζώνη, (γ) αιμάτωμα στην δεξιά τραχηλική χώρα από είσοδο θραύσματος, (δ) τραύμα στον αριστερό αντίχειρα από θραύσματα στην περιφερική φάλαγγα και τραύμα του αριστερού δείκτη από θραύσμα στην μέση φάλαγγα, (ε) τραύματα στο μέτωπο και δεξιό αντιβράχιο. Βρίσκω ότι ο ενάγοντας υπέστη επώδυνα τραύματα, υπέφερε από αρκετούς πόνους και υπέστη ταλαιπωρία μέχρι να επουλωθούν τα τραύματα του και θα υπόκειται σε ενοχλήσεις από τα θραύσματα τα οποία παραμένουν στο σώμα του αλλά και δυσκαμψίες τόσο στο πόδι όσο και στον ώμο όπου τα τραύματα του ήταν και τα σοβαρότερα. Υπέστη ακόμα ταλαιπωρία με τη προσθήκη νάρθηκα για έξι εβδομάδες όπως και ψυχολογικό και ψυχικό τραυματισμό και οδύνη. Η δυσχέρεια που παρουσιάζει στο χέρι του δεν είναι αποτρεπτική ή τον παρακωλύει στο να το χρησιμοποιεί σε οποιανδήποτε εργασία. Στο δέρμα του παρατηρούνται μικρές στρογγυλές ουλές από τις οποίες ορισμένες είναι ευαίσθητες στη πίεση. Μια ουλή στα πλάγια του δεξιού ώμου παρουσιάζει εμβάθυνση. Οι κινήσεις του δεξιού γόνατος του είναι πλήρεις. Με ψηλάφηση και πίεση στα πλάγια της επιγονατίδας εκλύεται πόνος. Οι μυς (τετρακέφαλος) πάνω από το γόνατο είναι ατροφικός και παρουσίαζε κατά τον Σεπτέμβριο του 2005 διαφορά 3 εκ. από τη φυσιολογική περίμετρο του αριστερού μηρού. Η έκταση του γόνατος έναντι αντιστάσεως είναι μειωμένη έναντι της δύναμης στο αριστερό γόνατο. Ο δεξιός ώμος παρουσιάζει περιορισμό στην πρόσθια ανάταση και στην απαγωγή του ώμου. Κατά τη προσπάθεια παθητικής κίνησης πέραν του ορίου της επιτυγχανόμενης ενεργητικής κίνησης εκλύεται πόνος. Σε σχέση με τον αριστερό αντίχειρα η κάμψη της περιφερειακής φάλαγγας είναι μειωμένη γι΄αυτό και συστήνεται η αφαίρεση του θραύσματος στον αντίχειρα. Στην ανάγκη είναι δυνατή η χρησιμοποίηση μαγνητικού τομογράφου. Ο ενάγοντας συνεπεία του τραυματισμού του υποβλήθηκε σε διάφορα έξοδα και δαπάνες όπως €47,84σ. για την εξασφάλιση του ιατρικού πιστοποιητικού του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας, €128,15σ. για την εξέταση που υποβλήθηκε από τον Δρ. Νίκο Ιωάννου. Θα χρειαστεί δε €400.00 για μελλοντική εγχείρηση αφαίρεσης του θραύσματος από τον αριστερό του αντίχειρα αν αποφασίσει να υποβληθεί σε εγχείριση από ιδιώτη ιατρό. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ ΑΜΕΛΕΙΑΣ: Το ζήτημα που θα με απασχολήσει στη συνέχεια είναι το κατά πόσο η Κυπριακή Δημοκρατία διέπραξε το αστικό αδίκημα της αμέλειας και επομένως υπέχει με τα πιο πάνω δεδομένα ευθύνη και είναι υπόχρεη σε αποζημιώσεις απέναντι στον ενάγοντα για τις ζημιές τις οποίες υπέστη συνεπεία του ατυχήματος που προκλήθηκε σε χώρο ο οποίος βρισκόταν υπό τον έλεγχο της και συνεπεία πράξεων και δραστηριοτήτων της σ΄αυτόν τον χώρο. Η ευθύνη του κατόχου προβλέπεται από το Άρθρο 51
(2)(β) του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου. Για εύκολη αναφορά παρατίθεται το σχετικό άρθρο του Νόμου:
(2)Υποχρέωση, να μην επιδεικνύεται αμέλεια υφίσταται στις πιο κάτω περιπτώσεις, δηλαδή- (α) .................................. (β) ο κάτοχος ακίνητης ιδιοκτησίας υπέχει τέτοια υποχρέωση έναντι κάθε προσώπου που τελεί νόμιμα, καθώς και έναντι του κυρίου οποιασδήποτε ιδιοκτησίας που αποκτήθηκε νόμιμα, εντός, επί ή τόσον πλησίον της ακίνητης αυτής ιδιοκτησίας ώστε κατά τη συνήθη πορεία πραγμάτων να επηρεάζεται από την αμέλεια: Νοείται ότι ο κύριος και ο κάτοχος ακίνητης ιδιοκτησίας υπέχουν από κοινού τέτοια υποχρέωση σε σχέση με τη συντήρηση και την επισκευή της ακίνητης αυτής ιδιοκτησίας, έναντι κάθε προσώπου που δεν βρίσκεται, καθώς και έναντι του κυρίου ιδιοκτησίας που δεν βρίσκεται εντός ή επί της ακίνητης αυτής ιδιοκτησίας ή εντός ή επί οποιασδήποτε ακίνητης ιδιοκτησίας η οποία συνέχεται και κατέχεται μαζί με την ακίνητη αυτή ιδιοκτησία από τον κύριο και τον κάτοχό της ή από τον καθένα από αυτούς: Νοείται περαιτέρω ότι ο κάτοχος ακίνητης ιδιοκτησίας δεν υπέχει τέτοια υποχρέωση σε σχέση με την κατάσταση ή τη συντήρηση ή την επισκευή της ακίνητης αυτής ιδιοκτησίας έναντι απλού αδειούχου (bare licensee) ο οποίος βρίσκεται ή η ιδιοκτησία του οποίου βρίσκεται, εντός ή επί της ακίνητης αυτής ιδιοκτησίας, παρά μόνο για προειδοποίηση αυτού, για οποιοδήποτε κρυμμένο ή απαρατήρητο κίνδυνο εντός ή επί ακίνητης ιδιοκτησίας, τον οποίο ο κάτοχος γνωρίζει ή πρέπει κατά τεκμήριο να θεωρηθεί ότι γνωρίζει. Για τους σκοπούς του άρθρου αυτού «απλός αδειούχος» σημαίνει οποιοδήποτε πρόσωπο το οποίο εισέρχεται νόμιμα σε ακίνητη ιδιοκτησία άλλως παρά --- (i) Σε σχέση με εργασία στην οποία έχει συμφέρον ο κάτοχος της ακίνητης ιδιοκτησίας ή (ii) Κατά τη νόμιμη εκτέλεση δημόσιου καθήκοντος βάσει των διατάξεων οποιουδήποτε νομοθετήματος ή άλλως πως. Και περιλαμβάνει τους προσκαλεσμένους, εκτός αυτούς που είναι με αμοιβή, και τους υπηρέτες του κατόχου της ακίνητης ιδιοκτησίας. Το άρθρο 51
(2)(β) δημιουργεί και ρυθμίζει τις ακόλουθες κατηγορίες υποχρέωσης, αναπαράγοντας τις αρχές του κοινού δικαίου: (α) Γενική υποχρέωση του κατόχου. Αυτή προκύπτει από το πρώτο μέρος της παραγράφου (β). Η υποχρέωση οφείλεται προς τους νόμιμα βρισκόμενους στην ακίνητη ιδιοκτησία ή πλησίον της και προς τους κυρίους περιουσίας που βρίσκεται νόμιμα εκεί. Η υποχρέωση αυτή είναι του επιπέδου και βαθμού της γενικής κοινής υποχρέωσης που εφαρμόζεται σε κάθε περίπτωση αμέλειας. (β) Υποχρέωση για συντήρηση και επισκευή. Τόσο ο κύριος όσο και ο κάτοχος ακίνητης ιδιοκτησίας υπέχουν υποχρέωση έναντι προσώπων ή ιδιοκτησίας προσώπων που δεν βρίσκονται στην ακίνητη ιδιοκτησία ή σε συνεχόμενη που κατέχεται μαζί από τον κύριο και τον κάτοχό της ή από κάθε ένα απ' αυτούς. Η υποχρέωση αυτή αφορά και σχετίζεται μόνο με τη συντήρηση και επισκευή της ακίνητης τους ιδιοκτησίας. Η πρόνοια αυτή περιέχεται στην πρώτη επιφύλαξη της παραγράφου (β). (γ) Υποχρέωση έναντι αδειούχων και προσκεκλημένων. Από τις συνδυασμένες πρόνοιες της δεύτερης επιφύλαξης της παραγράφου (β) και τον ορισμό του «απλού αδειούχου» που ακολουθεί, προκύπτει ότι, σχετικά με την συντήρηση και επισκευή ακίνητης ιδιοκτησίας, η υποχρέωση δεν υφίσταται όσον αφορά αδειούχους το μόνο καθήκον που υπάρχει είναι για προειδοποίηση για κρυμμένους κινδύνους που ο κάτοχος γνωρίζει ή έπρεπε να γνωρίζει. Υπάρχει όμως τέτοια ευθύνη και υποχρέωση προς προσκεκλημένους (invetees). Αναφορικά με την υποχρέωση προς επεμβασίες το άρθρο 51
(2)(β) δεν ρυθμίζει ρητά το θέμα αυτό, αφού πραγματεύεται μόνο περιπτώσεις νόμιμης παρουσίας σε ακίνητη ιδιοκτησία. Όμως και εδώ φαίνεται να ισχύουν και να εφαρμόζονται οι αρχές του κοινού δικαίου, όπως έχουν ερμηνευτεί και διαμορφωθεί από την κυπριακή νομολογία, όπως επεξηγείται πιο κάτω. Σε αυτό το σημείο πρέπει να επισημανθεί ότι η υποχρέωση του κατόχου που ρυθμίζεται στο άρθρο 51
(2)(β) αφορά μόνο υποχρέωση που σχετίζεται με την συντήρηση και την επιδιόρθωση των υποστατικών, και δεν σχετίζεται με το κοινό καθήκον επιμέλειας του κατόχου σε σχέση με τις δραστηριότητές του στην ακίνητη ιδιοκτησία. Τούτο επισημάνθηκε και στην Κυριακίδης ν. Tenededzian
(1994)1 Α.Α.Δ. σελ. 504, όπου λέχθηκε ότι, όταν πρόκειται για δραστηριότητες του κατόχου, η ευθύνη και η υποχρέωση είναι η ίδια είτε αυτή αφορά αδειούχους είτε προσκεκλημένους. Η διάκριση μεταξύ 'απλού αδειούχου' και 'προσκεκλημένων' αποκτά σημασία μόνο όπου η ζημιά προκαλείται από τη στατική κατάσταση του ακινήτου (occupancy duty). Το θέμα αναλύθηκε και με αναφορά σε αγγλική νομολογία στην απόφαση Φραγκεσκίδης Λτδ v. Μάμα (απόφαση πλειοψηφίας)
(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. σελ. 70. Η ίδια πιο πάνω απόφαση Φραγκεσκίδης καταλήγει ως ακολούθως: ¨Στην υπόθεση G.I.P. Constructions v. Neophytou and Another
(1983)1 A.A.Δ. 669 η οποία αναφέρεται στην απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου, υποδεικνύεται ότι ο κάτοχος υποστατικών ο οποίος επιθυμεί να περιορίσει τις κινήσεις των επισκεπτών μέσα στα υποστατικά, πρέπει να το πράξει ειδικά και ρητά (βλ. Stone v. Taffe and Another
(1974)3 All E.R. 1016) διαφορετικά παραμένει υπόλογος για οποιαδήποτε ζημιά ήθελε υποστεί από τις συνέπειες των κινδύνων που ήταν λογικά προβλεπτοί. Στην ίδια απόφαση επισημαίνεται η σύγχρονη τάση εναρμονισμού των υποχρεώσεων του κατόχου υποστατικών κατά το κοινό δίκαιο με τις σύγχρονες αντιλήψεις περί κοινωνικού καθήκοντος. Όπως υποδεικνύεται στην υπόθεση G.I.P. Constructions, ανωτέρω, τα όρια του καθήκοντος προς τον γείτονα προσδιορίζει η ανθρωπιστική συμπεριφορά η οποία αναμένεται από τον κάθε πολίτη στον προγραμματισμό και την εκτέλεση των δραστηριοτήτων του. Το τεκμήριο αυτό, ως το μέτρο κρίσεως της συμπεριφοράς του εναγόμενου, σημειώθηκε κατά τρόπο εύγλωττο στην απόφαση British Rainways Board v. Herrington
(1972)1 All E.R. 749. Το ότι η πιθανότητα εκδηλώσεως του κινδύνου ήταν μικρή (slight) δεν απαλλάττει τον κάτοχο των υποστατικών από τη λήψη προστατευτικών μέτρων εφόσον ο κίνδυνος είναι προβλεπτός, όπως ήταν στην παρούσα υπόθεση (βλ. μεταξύ άλλων, Thake and another v. Maurice
(1968)1 All E.R. 497).¨ Σε σχέση με την υποχρέωση προς απλούς αδειούχους, όπως προκύπτει από τη δεύτερη επιφύλαξη του άρθρου 51
(2)(β), ο κάτοχος δεν υπέχει υποχρέωση έναντι απλού αδειούχου, παρά μόνο να τον προειδοποιεί για οποιοδήποτε κρυμμένο ή λανθάνοντα κίνδυνο που ο κάτοχος γνωρίζει ή που θα έπρεπε να γνωρίζει. Στην υπόθεση Δημητριάδης v. Φαρφαρά,
(1997)1 Α.Α.Δ. σελ. 430 στη σελ. 435 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: ¨Για να θεμελιωθεί το αστικό αδίκημα της αμέλειας απαιτείται έλλειψη της προσήκουσας προσοχής στις περιπτώσεις που ο νόμος αναγνωρίζει ότι υπάρχει καθήκον επιμέλειας. Πρέπει ακόμη να υπάρχει αιτιώδης σύνδεσμος με την πράξη ή παράλειψη και τη ζημιά που επήλθε. Τέλος, απαιτείται η δυνατότητα πρόβλεψης τουλάχιστον της ζημιάς που υπέστη ο ενάγων. Το καθήκον επιμέλειας προς όσους εισέρχονται ή βρίσκονται παράνομα σε ξένη περιουσία αποτέλεσε αντικείμενο ξεχωριστής και μακρόχρονης νομολογιακής μεταχείρισης και επεξεργασίας. Σημαντική για το θέμα ήταν η απόφαση της Βουλής των Λόρδων στη British Railways Board v. Herrington,
(1972)1 All E.R. 749. Δεν οφείλεται καθήκον επιμέλειας σε κάθε παραβάτη. Τα παιδιά όμως αποτελούν ιδιαίτερη περίπτωση. Και αναγνωρίζεται σε αυτά μεγαλύτερο δικαίωμα απ΄ ότι σε άλλες κατηγορίες παραβατών. Ιδιαίτερα εκείνες των ενηλίκων.¨ Στην υπόθεση Vasiliou v. Constantinides and Another,
(1972)7 J.S.C. 877 τονίστηκε και το θέμα του βάρους απόδειξης, που βρίσκεται στους ώμους του Ενάγοντα, για να αποδείξει την ιδιότητά του ως αδειούχου και όχι επεμβασία. Αναφορικά με την υποχρέωση προς προσκεκλημένους το καθήκον του κατόχου συνίσταται στη λήψη μέτρων που να καθιστούν το υποστατικό εύλογα ασφαλές και να εμποδίζουν ζημιά από ασυνήθιστο κίνδυνο που ο κάτοχος γνωρίζει ή οφείλει να γνωρίζει. Ο κάτοχος υποστατικών, που επιθυμεί να περιορίσει τις κινήσεις προσκεκλημένων μέσα στα υποστατικά πρέπει να το κάμει ειδικά και ρητά. Διαφορετικά θα είναι υπόλογος για οποιαδήποτε ζημιά, που οι προσκεκλημένοι θα υποστούν, ως αποτέλεσμα λογικά προβλεπτού κινδύνου. Η υποχρέωση του κατόχου προς επεμβασίες είναι εντελώς διαφορετική από εκείνη προς προσκεκλημένους ή αδειούχους. Το πλήρες Επαρχιακό Δικαστήριο στη Vasiliou v. Constantinides and Another (ανωτέρω), αφού ανέλυσε τη μέχρι τότε νομολογία, δέχθηκε τη θέση πως δεν υπάρχει υποχρέωση επιμέλειας σε πρόσωπα που βρίσκονται παράνομα στην ακίνητη περιουσία για τον απλό λόγο ότι ο κάτοχος δεν αναμένεται να προβλέψει την παρουσία τους. Όπου όμως τέτοια παρουσία είναι απρόβλεπτη, τότε υπάρχει το κοινό, σύνηθες καθήκον επιμέλειας. Στην υπόθεση Δημοκρατία ν. Παπαζισήμου,
(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) σελ. 599 επικυρώθηκε πρωτόδικη απόφαση με την οποία επιδικάστηκαν αποζημιώσεις εναντίον της Δημοκρατίας για άλογο που σκοτώθηκε από έκρηξη νάρκης όταν αυτό μπήκε σε ναρκοπέδιο. Ο Πικής, Δ., (όπως ήταν τότε), εκδίδοντας την ομόφωνη απόφαση του Εφετείου, καθόρισε τις πιο κάτω αρχές όπως αυτές συνοψίστηκαν στην έκδοση των αποφάσεων ως εκφράζουσες τη νομική θέση στο θέμα:
(1)Η πρόσφατη νομολογία οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η θέση ότι ο κάτοχος γης δεν φέρει ευθύνη έναντι προσώπων, που επεμβαίνουν (trespass) σε γη, που τελεί υπό την αποκλειστική φύλαξή του, δεν ευσταθεί. Ο κοινός ανθρωπισμός και η αλληλεγγύη προς τον πλησίον επιβάλλουν καθήκον στον κάτοχο να λαμβάνει προστατευτικά μέτρα για τυχόν ζημιές ή κακώσεις, που μπορεί να προκληθούν και σε πρόσωπα, που κατά λογική πρόβλεψη μπορεί να επέμβουν στη γη του.
(2)Η εκπλήρωση του πιο πάνω καθήκοντος προς τρίτους εξαρτάται από την γνώση και τα μέσα, που διαθέτει ο κάτοχος για παρεμπόδιση πρόκλησης τέτοιας ζημίας.
(3)Το καθήκον για λήψη μέτρων υπάρχει οποτεδήποτε η πιθανότητα επέμβασης στην γη είναι ουσιαστική. Το καθήκον επαυξάνεται κατ' αναλογία προς τον κίνδυνο. Ο προσδιορισμός του καθήκοντος δεν είναι ανεξάρτητος από τους λόγους της ίδιας της επέμβασης.
(4)Το καθήκον υφίσταται τόσο στις περιπτώσεις, που ο κίνδυνος προέρχεται από φυσικά αίτια, όσον και στις περιπτώσεις, που είναι δημιούργημα του ανθρώπου.
(5)Το καθήκον δεν περιορίζεται μόνο στην απρόσκλητη είσοδο ατόμων αλλά και σε ζώα και σε πτηνά. Επιπρόσθετα, ο ενάγοντας ενώ γνώριζε και /ή υπό τις περιστάσεις θα πρέπει να θεωρηθεί ότι γνώριζε τον κίνδυνο και εκουσίως εξέθεσε τον εαυτό του στον εν λόγω κίνδυνο και επομένως έχει εφαρμογή η αρχή volenti non fit injuria. Σύμφωνα με το άρθρο 59 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου «σε αγωγή που εγείρεται για αστικό αδίκημα συνιστά υπεράσπιση το ότι ο ενάγοντας είχε γνώση και αντίληψη ή πρέπει να θεωρηθεί ότι έχει γνώση και αντίληψη της κατάστασης πραγμάτων που προκαλεί τη ζημιά και ότι εκούσια εξέθεσε τον εαυτό του ή την ιδιοκτησία του σε αυτή». Στην υπόθεση Ευαγγέλου ν. Ναυτιλιακής Εταιρείας Αμαθούς Λτδ κ.α.,
(1997)1 (Α) Α.Α.Δ. σελ.187 αποφασίστηκε μεταξύ άλλων ότι προϋπόθεση για την επίκληση της αρχής είναι η ανάληψη, εκ μέρους του ενάγοντα, του κινδύνου από τον οποίο προέκυψε η ζημιά. Ισχύει η αρχή αυτή, εφόσον ο ενάγοντας αναλαμβάνει τον κίνδυνο, αποποιούμενος ταυτοχρόνως, κάθε δικαιώματος για την διεκδίκηση αποζημιώσεων. Εφόσον τυγχάνει εφαρμογής η αρχή volenti non fit injuria, συνιστά πλήρη υπεράσπιση και όχι λόγο για μετριασμό των αποζημιώσεων, όπως στην περίπτωση της συντρέχουσας αμέλειας. Έχοντας λοιπόν υπόψη τα γεγονότα της υπόθεσης και τη νομική πτυχή της υπόθεσης είναι η κατάληξη μου ότι η Δημοκρατία φέρει ευθύνη για τις ζημιές τις οποίες υπέστη ο ενάγοντας συνεπεία του ατυχήματος. Αυτή συνίσταται στο ότι ενώ θα έπρεπε να φρόντιζε έτσι ώστε να αποτρεπόταν το ενδεχόμενο τραυματισμού οποιουδήποτε πολίτη βρισκόταν έξω από την περίφραξη του ναρκοπεδίου από τη τυχαία έκρηξη μιας νάρκης κατά προσωπικού, εντούτοις παραγνώρισε αυτόν τον προβλεπτό κίνδυνο. Φάνηκε από τη μαρτυρία ότι η δραστικότητα των θραυσμάτων από μια νάρκη κατά προσωπικού έφτανε μέχρι και τα 30 μέτρα. Σε τέτοια περίπτωση θα έπρεπε τουλάχιστον η περίφραξη να είχε τοποθετηθεί σε απόσταση πέραν των 30 μέτρων και όχι στα 15 μέτρα από την πρώτη νάρκη. Δεν έχω καμιά αμφιβολία αποδεχόμενος τη μαρτυρία της υπεράσπισης σ΄αυτό το ζήτημα ότι η Ε.Φ. τήρησε ευλαβικά τους κανονισμούς που διέπουν το ζήτημα της στρώσης του συγκεκριμένου ναρκοπεδίου και των προστατευτικών μέτρων που λήφθηκαν. Είναι γεγονός αναμφισβήτητο από την άλλη ότι δεν υπήρχε οποιαδήποτε απαγόρευση σε οποιονδήποτε να πλησιάσει μέχρι και την περίφραξη του ναρκοπεδίου εφόσον αυτός ακριβώς ήταν και ο προορισμός της, να υποδηλώνει δηλαδή μέχρι που θα μπορούσε να πλησιάσει άνθρωπος. Θα έπρεπε να είχε προβλεφθεί το ενδεχόμενο τυχαίας πρόκλησης έκρηξης νάρκης και ύπαρξης πλησίον της περίφραξης ενός ανθρώπου με ενδεχόμενο τον τραυματισμό του. Θυμίζω ότι γι΄αυτό το ζήτημα υπήρξε μαρτυρία την οποία και αποδέχθηκα μεταξύ άλλων και από τον Μ.Ε. 5 ότι στη περιοχή κυκλοφορούσαν άνθρωποι για διάφορους λόγους. Εφόσον από την άλλη η περίφραξη όπως περιγράφηκε ήταν τέτοια που επέτρεπε εύκολα την είσοδο ζώου στο χώρο του ναρκοπεδίου με το ενδεχόμενο να προκαλέσει την έκρηξη νάρκης, όπως συνέβηκε και στη προκείμενη περίπτωση, είτε θα έπρεπε η κατασκευή της περίφραξης να ήταν τέτοια που να απέτρεπε την είσοδο εντός του περιφραγμένου χώρου ζώων και ανθρώπων είτε αυτή θα έπρεπε να ήταν τοποθετημένη πέραν των 30 μέτρων από την πρώτη νάρκη έτσι που να αποκλειόταν κάθε ενδεχόμενο τραυματισμού οποιουδήποτε ανθρώπου που θα μπορούσε τυχαία να βρίσκεται πλησίον της περίφραξης. Επομένως είναι η άποψη μου ότι έστω και εάν τυπικά τα προστατευτικά μέτρα που προβλέπονται από τους ισχύοντες κανονισμούς πληρούνταν, εντούτοις αυτά δεν ήταν τόσο επαρκή ώστε να είναι αποτρεπτικά από το ενδεχόμενο εισόδου σ΄αυτό ζώου ή ανθρώπου με αποτέλεσμα να προκληθεί έκρηξη νάρκης που θα επέφερε τραυματισμό ή ακόμα και τον θάνατο σε ζώο ή άνθρωπο. Σε όσα ακριβώς προσπάθησα να εξηγήσω πιο πάνω βρίσκω ότι έγκειται και η ευθύνη της Δημοκρατίας και σ΄αυτό το σημείο επαναλαμβάνω τα όσα αναφέρθηκαν στην υπόθεση Φραγκεσκίδης (πιο πάνω) όπως τα παραθέτω στις σελ. 34 και 35. Η στάση του ενάγοντος να παραμείνει έξω από τον περιφραγμένο χώρο του ναρκοπεδίου, έστω και πλησίον της περίφραξης και από εκεί να καλεί τον σκύλο του να εξέλθει από αυτό, φανερώνει ακριβώς την άγνοια του για τον κίνδυνο που διέτρεχε ευρισκόμενος στο σημείο εκείνο ακόμα και έξω από τον περιφραγμένο χώρο εντός όμως του πεδίου δράσης της πρώτης νάρκης. Για τους πιο πάνω λόγους κρίνω ότι δεν συντρέχει στη παρούσα υπόθεση η υπεράσπιση volenti non fit injuria όπως ήταν η εισήγηση εκ μέρους της υπεράσπισης και αυτό καθώς πέραν της υπόδειξης των κωλυμάτων, μεταξύ των οποίων και τα ναρκοπέδια, δεν τέθηκε ενώπιον μου μαρτυρία ότι η Ε.Φ. επεσήμανε τον κίνδυνο είτε με εκπαίδευση του προσωπικού της είτε με προειδοποιητικές πινακίδες τον οποίο διέτρεχαν διερχόμενοι εκτός της περιφράξεως του ναρκοπεδίου από τυχαία έκρηξη νάρκης με δραστικότητα που επεκτεινόταν πέραν της περίφραξης του. Εν όψη της πιο πάνω κατάληξης μου η οποία κατά την άποψη μου υποστηρίζεται τόσο από τη νομοθεσία μας όσο και από την κυπριακή νομολογία δεν κρίνω σκόπιμο να σχολιάσω την νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Ε.Δ.Α.Δ.) με την οποία εξάλλου ταυτίζεται η κυπριακή νομολογία και στην οποία με παρέπεμψε ο ευπαίδευτος συνήγορος του ενάγοντος αλλά ούτε και θα αναλύσω διατάξεις της Συνθήκης της Οττάβας της οποίας η Κύπρος είναι μέλος και η οποία αφορά την απαγόρευση της χρήσης, αποθήκευσης, παραγωγής και μεταφοράς των ναρκών κατά προσωπικού και για την καταστροφή τους (Ν. 37(ΙΙΙ)/2002)της οποίας διατάξεις, όπως ήταν η εισήγηση, η Κυπριακή Δημοκρατία παραβίασε με την διατήρηση του εν λόγω ναρκοπεδίου στην κατάσταση στην οποία βρισκόταν κατά τον επίδικο χρόνο δηλαδή το 2005 κατά παράβαση των διατάξεων της Συνθήκης. ΟΙ ΓΕΝΙΚΕΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ: Η νομολογία μας είναι πλούσια σε σχέση με τις αρχές που διέπουν την επιδίκαση γενικών αποζημιώσεων. Το Δικαστήριο είναι επιφορτισμένο με το καθήκον υπολογισμού των γενικών αποζημιώσεων του φυσικού πόνου, της ταλαιπωρίας, της απώλειας, των ανέσεων και απολαύσεων της ζωής που υπέστη ο ενάγοντας σαν συνέπεια του τραυματισμού του. Οι αποζημιώσεις που επιδικάζονται από τα Δικαστήρια πρέπει να είναι δίκαιες και λογικές. Στόχος είναι να αποδοθεί δικαιοσύνη στην απώλεια και στη ζημιά χωρίς να τίθεται υπέρμετρο βάρος στον αδκοπραγούντα. Όπως τονίζεται στην κλασική πλέον πάνω στο ζήτημα απόφαση Paraskevaides (Overseas) Ltd v. Christofi,
(1982)1 C.L.R. 789: ". Το ποσό που επιδικάζεται πρέπει να είναι κοινωνικά αποδεκτό. Συνεπώς, η κοινωνική δεοντολογία κατά τον ουσιώδη χρόνο είναι σε κάθε περίπτωση παράγοντας σχετικός προς το έργο μας, ειδικά σε σχέση με τη χρηματική απώλεια. Η χρηματική ζημιά ως περισσότερο επιδεκτική μαθηματικού υπολογισμού εξαρτάται λιγότερο από κοινωνικά κριτήρια. Στόχος του εγχειρήματος είναι η κατάληξη, στο τέλος της πορείας σε αριθμό που είναι δίκαιος και εύλογος κάτω από τις περιστάσεις της υπόθεσης." Είναι σταθερή η τάση για ελευθεροποίηση των ποσών που επιδικάζονται ως γενικές αποζημιώσεις η οποία καταλήγει σε αύξηση τους σε σύγκριση με εκείνο που θεωρείτο το μέτρο στο παρελθόν έτσι που να τοποθετείται μεγαλύτερη αξία στον ανθρώπινο πόνο. Σε κάθε περίπτωση πρέπει να λαμβάνονται υπόψη οι πραγματικότητες, όπως μπορούν να εξακριβωθούν, με γνώμονα και την αγοραστική αξία του χρήματος κατά το χρόνο της επιδίκασης των αποζημιώσεων ως αυτοτελή παράγοντα αλλά και ως συγκριτικό όταν ανατρέχουμε σε υποθέσεις του παρελθόντος στο βαθμό που αυτές σε περιπτώσεις αυτής της φύσεως θα μπορούσε να είναι βοηθητικές. Σύμφωνα με τη νομολογία μας οι γενικές αποζημιώσεις πρέπει να περιλαμβάνουν και το ποσό για τον πόνο, τη δυσχέρεια και την ταλαιπωρία που θα υποστεί ως αποτέλεσμα μελλοντικής χειρουργικής επέμβασης (βλ. Μαυροπετρή v. Λουκά,
(1995)1 Α.Α.Δ. σελ. 66). Τελικά, σκοπός των αποζημιώσεων είναι η αποκατάσταση του θύματος του αστικού αδικήματος στη θέση στην οποία εύλογα θα μπορούσε να αναμένεται ότι θα βρισκόταν εάν δεν τραυματιζόταν. Αυτή είναι η βασική αρχή η οποία διέπει τον καθορισμό των αποζημιώσεων στο δίκαιο των αστικών αδικημάτων υπό τον όρο πάντα ότι η ζημιά η οποία αποδίδεται είναι εύλογη. Προηγούμενες αποφάσεις δεν αποτελούν δεσμευτικό προηγούμενο υπό την έννοια της αρχής του stare decisis αλλά παρέχουν καθοδήγηση. Στην υπόθεση Χριστόδουλος Παναγιώτου ν. Φραγκέσκου κ.ά.,
(1999)1 (Α) Α.Α.Δ. σελ. 687 όπου το θύμα τροχαίου ατυχήματος ήταν ένας άνδρας ηλικίας 54 χρόνων υπέστη μεγάλο αιμάτωμα στην ινιακή χώρα της κεφαλής, κάκωση της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης, αιμάτωμα στον κορμό και θλάση της οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης, συντριπτικό κάταγμα του αριστερού γόνατος με κάταγμα της κεφαλής της περόνης, κάταγμα στον αριστερό αστράγαλο, κάταγμα οπίσθιου χείλους της κάτω αρθριτικής επιφάνειας της κνήμης και επιφανειακό αιμάτωμα του δεξιού γόνατος. Είχε δύσκολη ανάρρωση με επιπλοκές που προκάλεσαν στον ενάγοντα μεγάλο πόνο και ψυχική ταλαιπωρία. Μόνιμα κατάλοιπα: Πλήρης αποδιοργάνωση της άρθρωσης του αριστερού γόνατος με πρόκληση δυσκολίας στη βάδιση και πλήρη αδυναμία βάδισης σε ανώμαλο έδαφος. Πιθανότητα ανάπτυξης οστεοαρθρίτιδας, η οποία ήδη παρατηρείτο. Επιδικάσθηκαν ως γενικές αποζημιώσεις £9.000, οι οποίες κρίθηκαν έκδηλα ανεπαρκείς και αυξήθηκαν σε £15.000 κατ' έφεση. Στην υπόθεση Harmsworth κ.ά. ν. Salamis Glory κ.ά.,
(2003)1(Γ) Α.Α.Δ. σελ.1617 όπου το ένα από τα θύματα ατυχήματος ήταν γυναίκα ηλικίας 76 ετών είχε υποστεί ανοικτό κάταγμα του κάτω τριτημορίου της δεξιάς κνήμης και περόνης. Έφερε τραύμα μήκους 25 εκατοστά στην πρόσθια και εξωτερική περιοχή της δεξιάς κνήμης, περιορισμό της κινητικότητας, δυσκολία στην είσοδο και έξοδο από αυτοκίνητο και αδυναμία στη χρησιμοποίηση δημόσιων μεταφορικών μέσων. Επιδικάσθηκε το ποσό των £15.000 ως γενικές αποζημιώσεις. Στην υπόθεση Miller κ.ά. v. Petek,
(1999)1 (Γ) Α.Α.Δ. σελ. 2091, το θύμα οδικού ατυχήματος ήταν γυναίκα ηλικίας 55 ετών υπέστη εγκεφαλική διάσειση με συμπτώματα κεφαλαλγίας, ζάλης, εμετούς και διανοητική σύγχυση και αμνησία, θλαστικό τραύμα σχήματος Χ κατά την ινιακή χώρα μήκους 3 και 4 εκατοστών, αιμάτωμα μεταθλάσεως δεξιού οφθαλμού και συστοίχου ζυγωματικής χώρας με ρωγμώδες κάταγμα του ζυγωματικού οστού, θλάση της μύτης και ρινορραγία. Παραπονείτο για επίμονη ζάλη υπό μορφή ιλίγγου καθώς και αιμωδία δεξιάς ζυγωματικής χώρας και άνω χείλους και για ανοσμία. Τελικά κατάλοιπα: Μόνιμη και ολοκληρωτική απώλεια της αίσθησης της όσφρησης, μείωση της αίσθησης της γεύσης, ενοχλήσεις και μουδιάσματα στο δεξί μέρος του προσώπου και του άνω χείλους, πονοκέφαλοι και ίλιγγος. Επιδικάσθηκε το ποσό των £18,000 ως γενικές αποζημιώσεις, το οποίο επικυρώθηκε κατ' έφεση. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του ενάγοντος με παρέπεμψε μεταξύ άλλων στην υπόθεση Σολομωνίδης v. Ζεβλού κ.ά.
(2000)1(Α) Α.Α.Δ. σελ.228 όπου νεαρό άτομο ηλικίας 12 ετών κατά το ατύχημα που είχε υποστεί τον Ιούλιο του 1990 του προκλήθηκε ανοικτό κάταγμα και επιφυσιόλυση κάτω επίφυσης δεξιού μηριαίου με εκτεταμένη κάκωση μαλακών μορίων, ανοικτό συντριπτικό κάταγμα έσω σφυρού και πρόσθιας αρθρικής επιφάνειας της κνήμης δεξιάς ποδοκνημικής άρθρωσης και ρακοποίηση δέρματος και μαλακών μορίων της περιοχής του έξω σφυρού δεξιάς ποδοκνημικής αρθρώσεως με μόνιμα κατάλοιπα την βράχυνση, βλαισιογονία και εκφυλιστικές αλλοιώσεις και ουλές από τις πολλαπλές εγχειρήσεις και βάδιση με χωλότητα και εξωτερική στροφή δεξιού σκέλους, 15 μοίρες βλαισογονία δεξιά, μείωση της κάμψης του δεξιού γόνατος, επιμήκης ουλή 25 εκ. στη πρόσθια επιφάνεια του μηρού και του γόνατος, μετατραυματική υπερτροφία των μαλακών μορίων πέριξ της αρθρώσεως στη δεξιά ποδοκνημική άρθρωση, χειρουργικά τραύματα στο έσω και έξω σφυρό συνολική βράχυνση κατά 3 εκ. του δεξιού σκέλους. Επιδικάσθηκαν πρωτόδικα Λ.Κ.20.000 γενικές αποζημιώσεις οι οποίες κρίθηκαν έκδηλα ανεπαρκείς και αυξήθηκαν σε Λ.Κ.30.000 στο εφετείο. Η υπόθεση αυτή φορούσε τραύματα και συνέπειες σίγουρα πολύ σοβαρότερα από ότι η παρούσα. Το ίδιο θα έλεγα για την υπόθεση Γεωργίου v. Νικολάου,
(2006)1 (Α) Α.Α.Δ. σελ. 83 όπου ένα μικρό κοριτσάκι ηλικίας μόλις 4 ετών κατά τον τραυματισμό του είχε υποστεί μεταξύ άλλων τραυμάτων κάταγμα της αριστερής κλείδας, ουλές στη μετωπιαία χώρα, στο κάτω χείλος, στο πηγούνι, κάταγμα του αυχένα, απώλεια οδόντων και επηρεασμό ανάπτυξης των οδόντων και των κέντρων γνάθου και ελαφρά διάσειση. Θα έπρεπε δε να υποβληθεί σε πλαστική χειρουργική επέμβαση για διόρθωση των ουλών και σε επέμβαση εμφύτευσης δοντιών και της παρέμειναν μόνιμα κατάλοιπα όπως δυσμορφία, πρόβλημα στη περιοχή της γνάθου, ψυχολογικά προβλήματα και αισθήματα κατωτερότητας και όπου το ποσό των γενικών αποζημιώσεων που της επιδικάσθηκαν των Λ.Κ.30.700,00 κρίθηκε έκδηλα ανεπαρκές και αυξήθηκε σε Λ.Κ.40.000,00. Στην υπόθεση Χαραλάμπους v. Ξυδά,
(2007)1(Β) Α.Α.Δ. σελ.792 όπου ο ενάγοντας υπέστη τραυματισμούς σε οδικό δυστύχημα κατά τον Δεκέμβριο του 1999 και υπέστη θλαστικό τραύμα αριστερού αντίχειρα, κάταγμα βάσεως 5ου μετακαρπίου αριστερού χεριού, συντριπτικό κάταγμα κοτύλης αριστερού ισχίου, διάστρεμμα αριστερού γόνατος και αίμαθρο τραύματος αριστερού αντίχειρος. Του είχε γίνει συρραφή του θλαστικού τραύματος του αντίχειρα και τοποθετήθηκε γύψινος νάρθηκας για την ακινητοποίηση του κατάγματος της φάσεως του 5ου μετακαρπίου του αριστερού χεριού. Επίσης έγινε δερματική έλξης αριστερού κάτω άκρου για τρεις εβδομάδες. Παρέμεινε στο νοσοκομείο για περίοδο 25 περίπου ημερών και εκτός εργασίας για περίοδο οκτώ μηνών. Μετά πάροδο χρόνου παρουσιάστηκε οστεοαρθρίτιδα και διαπιστώθηκε δυσκολία στο βαθύ κάθισμα και κούραση στην ορθοστασία και στο παρατεταμένο περπάτημα. Θα χρειαστεί στο μέλλον αντικατάσταση της άρθρωσης του ισχίου. Το πρωτόδικο δικαστήριο έχοντας υπόψη τα τραύματα που υπέστηκε ο εφεσείων και τα επακόλουθα εκ τούτων που παρέμειναν ως μόνιμα, καθώς και την πιθανότητα δημιουργίας οστεοαθρίτιδας καθώς και τον πόνο και την ταλαιπωρία που υπέστη καθόρισε τις γενικές αποζημιώσεις σε Λ.Κ.8.000,00 οι οποίες αυξήθηκαν από το Εφετείο στις Λ.Κ.12.000,00. Στην υπόθεση Κυριάκου v. Λοϊζίδη,
(1989)1 (Α) Α.Α.Δ. 414 η ενάγουσα ήταν ηλικίας 20 ετών κατά το χρόνο του δυστυχήματος. Υπέστη τις ακόλουθες κακώσεις:
  1. Επιπλεγμένο κάταγμα της πρώτης φάλαγγος του δεξιού τετάρτου δακτύλου με εμπλοκή της αρθριτικής επιφανείας της 1ης φαλαγγικής αρθρώσεως.
  2. Κάταγμα της τελευταίας φάλαγγας του δεξιού 3ου δακτύλου.
  3. Θλαστικόν τραύμα της ραχιαίας επιφανείας της δεξιάς χειρός μεταξύ της περιοχής του 4ου και 5ου μετακαρπίου. 4.Επιπεπλεγμένο κάταγμα του δεξιού 5ου μετακαρπίου.
  4. Αίμαθρον δεξιού γόνατος.
  5. Δύο μικρά θλαστικά τραύματα προσθίας επιφανείας του δεξιού γόνατος.
  6. Μικρόν θλαστικόν τραύμα με μερικήν απώλειαν μαλακών μορίων της άκρης του δεξιού 3ου δακτύλου του άκρου ποδός. Η ενάγουσα υπό γενική αναισθησία υποβλήθηκε σε εγχείρηση κατά την οποία τοποθετήθηκαν σύρματα εσωτερικά για ακινητοποίηση των καταγμάτων τα οποία αφαιρέθηκαν ένα μήνα περίπου αργότερα, υπό τοπική αναισθησία. Υπήρχαν ακόμα τα ακόλουθα αντικειμενικά κατάλοιπα: Ουλή μεγέθους 5 εκ. περίπου στην ραχιαίαν επιφάνεια του δεξιού 5ου μετακαρπίου, ουλή μεγέθους 2 εκ. στην ραχιαίαν επιφάνεια της πρώτης φάλαγγος του δεξιού τετάρτου δακτύλου, ουλή μεγέθους 3 εκ Χ2 εκ στην εσωτερική πλευρά του δεξιού γόνατος και άλλες δύο μικρές πληγές στην ίδια περιοχή του δεξιού γόνατος. Στο δεξί χέρι όλες οι άλλες κινήσεις του καρπού είναι φυσιολογικές όπως και αριστερά εκτός από τη πρώτη φαλαγγική άρθρωση του δεξιού τετάρτου δακτύλου που υπάρχει 10 μοίρες έλλειψη της εκτάσεως αυτής. Δηλαδή η κίνηση της αρθρώσεως αυτής είναι από 10° μέχρι 90° αντί να είναι 0° μέχρι 90°. Τέλος η ενάγουσα παραπονείτο για πόνο στην περιοχή του 5ου μετακαρπίου, και πόνο και μερική δυσκαμψία του δεξιού τετάρτου δακτύλου χειρός. Πρωτόδικα επιδικάστηκε ποσό Λ.Κ.6.000 ως γενικές αποζημιώσεις το οποίο επικυρώθηκε από το Εφετείο. Στην Ανδρέου v. Θεμιστοκλέους
(2004)1 (Α) Α.Α.Δ. 355. Ο Ενάγοντας, νεαρός άντρας ηλικίας 20 ετών είχε υποστεί σοβαρά κατάγματα στις ματατάρσιες και τις μετατασοφαλαγγικές αρθρώσεις του δακτύλου του αριστερού άκρου ποδός, βαθύ ακανόνιστο θλαστικό τραύμα με ρακοποίηση των μαλακών μορίων, αποκόλληση δέρματος και αποκάλυψη του οστού της κνήμης στο άνω ήμισυ 12 εκ. περίπου και βαθύ ακανόνιστο θλαστικό τραύμα με αποκόλληση δέρματος στην πρόσθια επιφάνεια του γόνατος μήκους 10 εκ. περίπου. Υποβλήθηκε σε πολλές πλαστικές επεμβάσεις για κάλυψη των τραυμάτων με δέρμα για τη βελτίωση της κινητικότητας της άρθρωσης του γόνατος, την απελευθέρωση των μυών και την βελτίωση της κινητικότητας του κάτω άκρου. Μόνιμα κατάλοιπα: Δύσμορφες ουλές, παραμόρφωση και απώλεια κινητικότητας τριών δακτύλων, χωλότητα περιορισμένου βαθμού, περιορισμός κινητικότητας του αριστερού γόνατος, οίδημα κατά την ορθοστασία και πόνος κατά τη βάδιση. Πρωτόδικα επιδικάστηκαν Λ.Κ.30.000,00 ως γενικές αποζημιώσεις οι οποίες αυξήθηκαν σε Λ.Κ.40.000,00 κατ΄ έφεση. Πριν καταλήξω για τις γενικές αποζημιώσεις που δικαιούται ο ενάγοντας θα πρέπει να παρατηρήσω ότι δεν απασχόλησε κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας ιδιαίτερα το ζήτημα της απαίτησης για απώλεια μελλοντικών απολαβών ούτε και υπήρξε σχετική εισήγηση (βλ. αξιώσεις των υποπαρ. (β) και (γ) των Γενικών αποζημιώσεων της Έκθεσης απαιτήσεως του). Σε κάθε περίπτωση κρίνω ότι τέτοιες απώλειες δεν έχουν αποδειχθεί, εξάλλου ο ενάγοντας κατά τον επίδικο χρόνο υπηρετούσε ακόμα στην Ε.Φ. και εξάντλησε το υπόλοιπο της θητείας του με αναρρωτικές άδειες. Με βάσει δε τα ευρήματα στα οποία κατέληξα πιο πάνω αυτός δεν έχει κανένα πρόβλημα για άσκηση οποιασδήποτε εργασίας, αν και σύμφωνα με τους θεράποντες ιατρούς του την μαρτυρία των οποίων αποδέχθηκα, παρέμειναν κάποια συμπτώματα τα οποία κατέγραψα πιο πάνω, επομένως η όποια διαφαινόμενη ζημιά ή απώλεια συμπλέκεται με τις γενικές αποζημιώσεις και αποτιμάται κάτω από πλατιά σκοπιά υπό το φως του συνόλου των δεδομένων της υπόθεσης (βλ. Κωμιάτη v. Πολίτσου
(2001)Α.Α.Δ 1 (Α) σελ. 226 και Τιτώνη v. Χαρ. Πηλακούτας Λτδ
(2001)Α.Α.Δ. 1(Α) σελ. 479). Σε κάθε περίπτωση δεν παρουσιάστηκε μαρτυρία για εισοδήματα από εργασία που είχε τότε ο ενάγοντας ή αυτά τα οποία θα μπορούσε να έχει σε μεταγενέστερο χρόνο και τα οποία απώλεσε ή είναι μειωμένα, επομένως με αυτά τα δεδομένα δεν θα μπορούσε να γίνει κανένας υπολογισμός. Έχοντας λοιπόν υπόψη τα τραύματα που υπέστη ο ενάγοντας τα οποία καταγράφονται πιο πάνω στα ευρήματα μου, τον πόνο και την ταλαιπωρία και τις συνέπειες που είχαν και θα έχουν στη ζωή του όπου σε όλη τη ζωή του θα φέρει στο σώμα του μεταλλικά θραύσματα της νάρκης, τις αρχές που ακολουθούνται από τη νομολογία μας σε σχέση με τον υπολογισμό των αποζημιώσεων που θα εδικαιούτο και μεταξύ άλλων αποφάσεων και τις πιο πάνω από τις οποίες λαμβάνω καθοδήγηση παρόλο ότι δεν συμπίπτουν κάθε φορά οι τραυματισμοί με αυτούς που υπέστη ο ενάγοντας αλλά ούτε και τα ιδιαίτερα περιστατικά των θυμάτων, πράγμα εξάλλου αδύνατο, κρίνω ότι θα ήταν δίκαιη και εύλογη αποζημίωση ως γενικές αποζημιώσεις το ποσό των €30.000,00. ΟΙ ΕΙΔΙΚΕΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ; Η νομολογία μας επιτάσσει όπως ο ενάγων έχει υποχρέωση να αποδεικνύει τη ζημιά του με θετική μαρτυρία και αυστηρά, με σαφήνεια και στοιχεία (βλ. Demetrios Emmanuel & Another v. Andronicos Nicolaou & Another,
(1977)1 CLR 15, Aloupou & Another v. Hadjhigeorghiou & Another,
(1984)1 CLR 475, Λαζούρας ν. Σκυλλουριώτου,
(1992)1 ΑΑΔ 168, Θεμιστοκλέους ν. Παρασκευά
(1992)1 ΑΑΔ 498 και Παπαδοπούλου ν. Νικολάου,
(1998)1 ΑΑΔ 1147, 1152, 1153), Ηρακλέους v. Του Ταχύπλοου σκάφους ¨Νίκη¨κ.ά.
(1994)1 Α.Α.Δ.510. Έχοντας υπόψη τις πιο πάνω αρχές καταλήγω ότι ο ενάγοντας έχει αποδείξει ως ειδικές ζημιές τις οποίες υπέστη και στις οποίες έχω αναφερθεί πιο πάνω κατά την ανάλυση της μαρτυρίας του ποσό των €575,99σ. το οποίο επίσης κρίνω ότι δικαιούται. ΚΑΤΑΛΗΞΗ: Καταλήγω ότι ο ενάγοντας πέτυχε να αποδείξει ευθύνη την οποία φέρει η Κυπριακή Δημοκρατία συνεπεία αμέλειας της για την πρόκληση του ατυχήματος και τον τραυματισμό του. Επιδικάζονται υπέρ του ενάγοντος ως γενικές αποζημιώσεις το ποσό των €30.000,00 το οποίο θα φέρει νόμιμο τόκο από την ημέρα καταχώρησης της αγωγής δηλαδή την 2.11.2005 πλέον €576,00 ως ειδικές αποζημιώσεις εκ των οποίων το ποσό των €176,00 θα φέρει νόμιμο τόκο επίσης από της ημερομηνίας καταχώρησης της αγωγής και το ποσό των €400,00 από σήμερα. Για τη επιδίκαση τόκων έλαβα υπόψη μου τις υποθέσεις Φοινικαρίδης κ.ά. v. Γεωργίου κ.ά.
(1991)1 Α.Α.Δ. 475 και Στεφανή v. Λαμπή
(1999)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1847. Τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα και θα είναι υπέρ του ενάγοντος και εναντίον του εναγόμενου όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο στην ανάλογη κλίμακα. (Υπ.) ....................................................... Χρ. Γ. Φιλίππου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.