Επί τοις αφορώσι τoν Χάρη Σάββα, Αρ. Αίτ. Πτώχευσης 439/2009, 13.1.2010 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2010:A1 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον: Κ. Κουνίδου Ε.Δ Αρ. Αίτ. Πτώχευσης 439/2009 ΣΕ ΠΤΩΧΕΥΣΗ: Επί τοις αφορώσι τoν Χάρη Σάββα από την Πάφο ---------------------------------------------- ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 13.1.2010 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τους αιτητές : κ. Χ. Ζόππος Για τον καθ΄ου η αίτηση: κ. Στ. Φλωράκη Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την παρούσα αίτηση η Ελληνική Τράπεζα Δημόσια Εταιρεία Λτδ, ζητά από το Δικαστήριο, την έκδοση διατάγματος παραλαβής σε σχέση με την περιουσία του Χάρη Σάββα από την Πάφο. Ο καθ΄ου η αίτηση καταχώρησε ένσταση στην αίτηση, οι λόγοι της οποίας όμως περιορίστηκαν στον τρίτο και τέταρτο, ενώ ο πρώτος και ο δεύτερος λόγος αυτής έχουν εγκαταλειφθεί. Κατά την ακρόαση της αίτησης δηλώθηκαν τα πιο κάτω παραδεχτά γεγονότα: Στις 5/3/97 εκδόθηκε απόφαση στην αγωγή 2016/96 Ε.Δ. Πάφου, για το ποσό των €28.520,57 πλέον τόκους πλέον έξοδα, η οποία επισυνάπτεται με την αίτηση των Αιτητών. Το οφειλόμενο ποσό είναι εκκαθαρισμένο και άμεσα πληρωτέο. Στις 14/7/09 επιδόθηκε στον Καθ΄ ου η Αίτηση η ειδοποίηση πτώχευσης με αριθμό 662/09, η οποία καταχωρήθηκε στις 19/6/09 και η πράξη πτώχευσης διαπράχθηκε εντός τριών μηνών πριν την καταχώρηση της αίτησης πτώχευσης. Ο Καθ΄ ου η Αίτηση διέμενε στην Πάφο κατά το μεγαλύτερο μέρος των προηγούμενων έξι μηνών πριν την υποβολή της αίτησης πτώχευσης. Οι Αιτητές δεν είναι εξασφαλισμένοι πιστωτές. Επίσης εκ συμφώνου κατατέθηκε ως Τεκμήριο (Τεκμήριο1) κατάσταση λογαριασμού που αφορά το εξ΄ αποφάσεως χρέος του καθ΄ου η αίτηση υπογεγραμμένη και πιστοποιημένη από αρμόδιο υπάλληλο των Αιτητών. Μετά την δήλωση των πιο πάνω παραδεχτών γεγονότων από την πλευρά των αιτητών δεν παρουσιάστηκε καμία προφορική μαρτυρία ενώ για την υποστήριξη της ένστασης του κατάθεσε ο ίδιος ο καθ΄ου η αίτηση. Στην ένορκη κατάθεση του ο καθ΄ου η αίτηση, ανέφερε μεταξύ άλλων, ότι δεν είναι κάτοχος οποιασδήποτε κινητής ή ακίνητης περιουσίας και πως το μοναδικό του εισόδημα είναι ο μισθός του ο οποίος ανέρχεται στο ποσό των €2000.- ποσό το οποίο χρησιμοποιεί για να συντηρεί την οικογένεια του ενώ στην αιτήτρια κατάφερνε να δίνει €400 με €500 τον ένα μήνα στον ένα λογαριασμό που έχει και τον άλλο μήνα στον δεύτερο λογαριασμό που επίσης έχει στην ίδια τράπεζα. Στην τράπεζα πρότεινε επειδή εξοικονομούσε χρήματα να πληρώνει το ποσό των €700 τον μήνα και ο εργοδότης του δέχτηκε να το πληρώνει απευθείας στην τράπεζα, η τράπεζα όμως δεν δέχτηκε και ζητούσε €1000.- τον μήνα, ποσό το οποίο αν έδινε, όπως ανάφερε, θα σταματούσε την υπόθεση αυτή, επίσης ο καθ΄ου η αίτηση είπε ότι έχει εξασφαλίσει και δεύτερη εργασία και αναφέρθηκε στον μισθό τον οποίο θα λαμβάνει από την εργασία του αυτή. Οι συνήγοροι αμφοτέρων των πλευρών υποστήριξαν με τις αγορεύσεις τους τις θέσεις τους. Ειδική αναφορά σε αυτές θα γίνει πιο κάτω όπου τούτο θεωρηθεί αναγκαίο. Νομική Πτυχή του θέματος: Ο περί Πτωχεύσεως Νόμος Κεφ. 5 είναι στην ουσία αντιγραφή του αγγλικού Bankruptcy Act 1914. Η πτώχευση έχει χαρακτήρα οιονεί ποινικό και αποτελεί δυσμενή εξέλιξη στην υπόσταση του χρεώστη (βλ. Αρέστη ν. Λαική,
(2002)ΑΑΔ 1 (Β) 1258). Σκοπός της πτωχευτικής διαδικασίας, όπως τονίστηκε στην υπόθεση London Clubs Ltd v. Ρ. Παπαδόπουλου,
(2002)ΑΑΔ 1(Γ) 1699, είναι η προστασία και διασφάλιση της περιουσίας του υπό πτώχευση ώστε να χρησιμοποιηθεί όπως ο νόμος ορίζει για την ικανοποίηση εξ΄ολοκλήρου ή μερικώς και κατ΄ισονομία όλων των πιστωτών. Σύμφωνα με το άρθρο 5
(1)του Κεφ. 5, η αίτηση δεν μπορεί να πετύχει «εκτός», αν προϋπάρχουν κάποιες προυποθέσεις. Όπως προσδιορίστηκε στο σύγγραμμα Williams & Hunter on Bankruptcy 19η έκδοση σελ 44, η λέξη ¨εκτός¨ (unless), που χρησιμοποιείται στο αντίστοιχο αγγλικό άρθρο 4
(1)του Bankruptcy Act 1914, πρέπει να θεωρείται ως νομική αρχή, που επιβάλλει το βάρος απόδειξης της κάθε μίας από τις προϋποθέσεις του Νόμου, στον πιστωτή. Οι προϋποθέσεις (όρους) που το άρθρο 5
(1)εμπεριέχει και που πρέπει να πληρούνται κατά την καταχώρηση της αίτησης είναι: (α) Το χρέος που οφείλεται από τον χρεώστη προς τον πιστωτή ανέρχεται σε €854.30 (Λ.Κ. 500.-). (β) Το χρέος είναι εκκαθαρισμένο ποσό άμεσα πληρωτέο. (γ) Η πράξη πτώχευσης στην οποία εδράζεται η αίτηση, συνέβηκε εντός 3 μηνών από της καταχωρήσεως της αίτησης πτώχευσης (δ) Ο χρεώστης κατοικεί στην Κύπρο, ή μέσα σε περίοδο ενός χρόνου πριν την ημερομηνία καταχώρησης της αίτησης είχε τη συνήθη διαμονή του, ή είχε τόπο διαμονής, ή τόπο εργασίας στην Κύπρο, ή διεξήγε εργασίες στην Κύπρο προσωπικά ή με αντιπρόσωπο. Το άρθρο 6
(2)του Κεφ. 5 προνοεί, μάλλον επιτακτικά, ότι όταν το Δικαστήριο, ικανοποιηθεί, με τέτοια απόδειξη, θα εκδίδει διάταγμα παραλαβής σύμφωνα με την αίτηση. Ποια είναι η «τέτοια απόδειξη»; Στο άρθρο 6
(2)υπάρχει ξεκάθαρη η απάντηση. « Κατά την ακρόαση της αίτησης το Δικαστήριο θα απαιτεί απόδειξη (α) του χρέους που οφείλεται προς τον αιτούνται πιστωτή (β) της επίδοσης της αίτησης και (γ) της πράξης πτώχευσης .» Όπως προσδιορίστηκε στο σύγγραμμα Williams & Hunter on Bankruptcy 19η σελ. 44 και 45 το χρέος πρέπει να είχε προέλθει πριν από την πράξη πτώχευσης. Να ήταν πληρωτέο πριν την πράξη πτώχευσης και πρέπει να διατηρείται πληρωτέο μέχρι το στάδιο της ακρόασης της αίτησης πτώχευσης και ακόμα στο στάδιο της έκδοσης του διατάγματος παραλαβής. Αν στο μεταξύ το χρέος πληρωθεί δεν εκδίδεται διάταγμα. Η έκδοση ενός διατάγματος παραλαβής αποτελεί αποτέλεσμα άσκησης διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου σύμφωνα με το άρθρο 4 του Κεφ. 5 το οποίο διαλαμβάνει ως εξής: «Τηρουμένων των πιο πάνω ορισμένων όρων, αν χρεώστης διαπράξει πράξη πτώχευσης το Δικαστήριο δύναται, κατόπιν υποβολής αίτησης πτώχευσης είτε από τον πιστωτή είτε από το χρεώστη να εκδώσει διάταγμα, το οποίο στον Νόμο αυτό καλείται «διάταγμα παραλαβής», για την προστασία της περιουσίας του χρεώστη. Σχετική αναφορά, ως προς την διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου σε περίπτωση διάπραξης πράξης πτώχευσης να εκδώσει διάταγμα παραλαβής για τη προστασία της περιουσίας χρεώστη γίνεται και στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England 3η έκδοση τόμος 2, παράγραφος
- Σε ότι αφορά τον καθ΄ου η αίτηση που έχει καταθέσει ενώπιον μου, αποδέχομαι την μαρτυρία του. Εξέτασα με προσοχή την μαρτυρία του δεν έχω εντοπίσει οτιδήποτε το οποίο θα μπορούσε να κλονίσει την αξιοπιστία του, υπήρξε σταθερός, ήταν ειλικρινής και απαντούσε σε όλες τις ερωτήσεις που της τέθηκαν με ευθύτητα, χωρίς υπεκφυγές και με ειλικρίνεια. Αποδέχομαι ως αληθινά τα όσα έχει αναφέρει. Η συνήγορος του καθ΄ου η αίτηση αναφέρθηκε στους σκοπούς της πτωχευτικής διαδικασίας όπως αυτοί έχουν αποτυπωθεί μέσα από την νομολογία και με αναφορά στο άρθρο 2 του Κεφ. 5 υποστήριξε πως στην προκειμένη περίπτωση δεν μπορεί να εκπληρωθεί ο σκοπός της πτωχευτικής διαδικασίας αφού ο καθ΄ου η αίτηση δεν είναι κάτοχος περιουσίας σύμφωνα με τον νόμο. Σύμφωνα με την κα Φλωράκη ο «μισθός» δεν αποτελεί περιουσία όπως ο νόμος ορίζει και πως η αίτηση είναι άνευ αντικειμένου και για αυτό θα πρέπει να απορριφθεί. Αντίθετη ήταν η άποψη του συνηγόρου των αιτητών, ο οποίος ανέφερε ότι ο μισθός, τα χρήματα, αποτελούν περιουσία σύμφωνα με το λεκτικό του άρθρου 2 του Κεφ.
- Ως προς την ανυπαρξία περιουσιακών στοιχείων στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England 3η έκδοση τόμος 2, παράγραφος 601: «It is not a sufficient reason for refusing to make a receiving order that the debtor has not assets presently available for distribution among the creditors, as it is possible that there may be property coming to the debtor between the date of the receiving order and the date of the bankrupt's discharge. The court, however, has a discretion, and may refuse to make a receiving order if it is clearly convinced, not merely by the statement of the debtor but from all the circumstances of the case, that there are no assents and no prospect of any coming into existence, and that the only effect of a receiving order would be a waste of money in costs, especially where there is a previous bankruptcy still in existence, of where the proceedings are of an oppressive character.» Σε ελεύθερη μετάφραση: «Το γεγονός ότι ο χρεώστης δεν έχει προς το παρόν περιουσιακά στοιχεία διαθέσιμα για διανομή μεταξύ των πιστωτών, δεν αποτελεί επαρκή λόγο άρνησης έκδοσης διατάγματος παραλαβής, καθότι είναι πιθανό ότι μπορεί να υπάρχει περιουσία η οποία θα περιέλθει στον χρεώστη μεταξύ της ημερομηνίας του διατάγματος παραλαβής και την ημερομηνία απαλλαγής του πτωχεύσαντος. Το Δικαστήριο, όμως, έχει διακριτική ευχέρεια, και δύναται να αρνηθεί να εκδώσει διάταγμα παραλαβής εάν είναι σαφώς πεπεισμένο από τη κατάθεση του χρεώστη αλλά και από όλα τα δεδομένα της υπόθεσης, ότι δεν υπάρχουν περιουσιακά στοιχεία και καμιά προοπτική αυτά να υπάρξουν, και ότι το μόνο αποτέλεσμα ενός διατάγματος παραλαβής θα ήταν η σπατάλη χρημάτων σε έξοδα, ειδικά όπου ήδη εξακολουθεί να υπάρχει ακόμη μια προηγούμενη πτώχευση, ή όπου η διαδικασία έχει καταπιεστικό χαρακτήρα.» Από τα πιο πάνω προκύπτει πως και αν ακόμα δεν υπάρχει διαθέσιμη περιουσία για διανομή κατά τον χρόνο εξέτασης της αίτησης, η έκδοση ή όχι διατάγματος παραλαβής εξακολουθεί να είναι ζήτημα διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου. Το άρθρο 2 του Κεφ. 5 διαλαμβάνει ως εξής: «Περιουσία περιλαμβάνει χρήματα, εμπορεύματα, αγώγιμα δικαιώματα, γη και περιουσία κάθε περιγραφής ανεξάρτητα αν είναι κινητή ή ακίνητη, ή αν δεν βρίσκεται στην Κύπρο ή αλλού, επίσης υποχρεώσεις, δουλείες και κάθε είδους περιουσία, συμφέρον και όφελος, παρόν ή μελλοντικό, κεκτημένο ή υπό αίρεση, που προκύπτει από ή είναι συναφές με περιουσία όπως πιο πάνω ορίζεται πιο πάνω». Αφού έχω πιο πάνω αποδεχτεί την μαρτυρία του καθ΄ου η αίτηση καταλήγω ότι το μοναδικό του εισόδημα είναι αυτό το οποίο προέχεται από την εργασία του, ο μηνιαίως μισθός του, ύψους €2000.- και επίσης ότι από τις αρχές του νέου έτους θα εργάζεται 3 φορές την βδομάδα 3 με 5 ώρες την ημέρα και θα κερδίζει €15 την ώρα. Επίσης ότι δεν είναι κάτοχος κινητής και ακίνητης περιουσίας. Αρχικά όπως ορίζεται στο πιο πάνω άρθρο, περιουσία είναι χρήματα. Στην προκειμένη περίπτωση ο μισθός που καταβάλλεται στον καθ΄ου η αίτηση κάθε μήνα από την εργασία του είναι σε χρήματα ήτοι €2000.-. επίσης από την εργασία την οποία θα αναλάβει, όπως ο ίδιος την επανεξέταση του ανάφερε ότι «έχει κλείσει και είναι σίγουρο», η αμοιβή του η οποία λαμβάνει θα κυμαίνεται από €135 με €
- Το άρθρο 2 του Κεφ. 5 αναφέρεται σε «συμφέρον και όφελος, παρόν ή μελλοντικό, κεκτημένο ή υπό αίρεση, που προκύπτει από ή είναι συναφές με περιουσία όπως πιο πάνω ορίζεται πιο πάνω», συνεπακόλουθα με τα πιο πάνω, είναι η άποψη μου, ότι ο μισθός, αφού πρόκειται για χρήματα που καταβάλλονται στον καθ΄ου η αίτηση και για τα οποία αυτός έχει αξίωση στην καταβολή τους από τον εργοδότη του, καλύπτεται από το άρθρο 2 και πρόκειται για περιουσία εν τη έννοια του Νόμου. Αντίθετα θα κατάληγε ότι τα «χρήματα» που αναφέρονται στο πιο πάνω άρθρο καλύπτουν μόνο αποταμιεύσεις και τόκους που προκύπτουν από αυτές. Ενώ από την άλλη, για παράδειγμα αν ο μισθός κάποιου προσώπου ήταν αρκετά ψηλός και όχι ένας μέσος μισθός, όπως θα μπορούσε να χαρακτηριστεί αυτός του καθ΄ου η αίτηση, θα ήταν αδύνατη η χρησιμοποίηση του για τους σκοπούς της πτωχευτικής διαδικασίας. Ως εκ των ως άνω καταλήγω ότι η χρηματική αμοιβή από εργασία «μισθός», εμπίπτει στην έννοια του άρθρου 2 του Κεφ. 5 «χρήματα» και πως πρόκειται για περιουσία η οποία μπορεί να παραληφθεί από τον Επίσημο Παραλήπτη για τους σκοπούς της πτωχευτικής διαδικασίας. Είναι γεγονός ότι σε τέτοιες περιπτώσεις αυτό που συνηθίζεται να γίνεται είναι να εκδίδεται διάταγμα μηνιαίων αποκοπών εναντίον του χρεώστη, μετά από αίτηση του Επίσημου Παραλήπτη, το οποίο ποσό ο Επίσημος Παραλήπτη παραλαμβάνει και διαμένει κατ΄ ισονομία στους πιστωτές και προς ικανοποίηση των χρεών του χρεώστη - πτωχεύσαντα. Υπό το φως των πιο πάνω ο τρίτος λόγος της ένστασης απορρίπτεται. Η συνήγορος του καθ΄ου η αίτηση στην αγόρευση της, παρά το ότι δεν περιλαμβάνεται στην ένσταση του καθ΄ου η αίτηση ως λόγος ένστασης, εισηγήθηκε ότι θα πρέπει να εξετάστει αυτεπάγγελτα από το Δικαστήριο το γεγονός ότι δεν έχει δοθεί άδεια για εκτέλεση της απόφασης ημερομηνίας 5.3.1997 που σημαίνει ότι οι αιτητές δεν νομιμοποιούνται να εκτελέσουν την πιο πάνω απόφαση και δεν θεωρούνται πιστωτές με βάσει τον Περί Πτώχευσης Νόμο. Το άρθρο 3
(1)(g) του Περί Πτωχεύσεως Νόμου Κεφ. 5 επιβάλλει την ύπαρξη τελικής εκτελεστής απόφασης. Στην υπόθεση Νικολαίδης ν. Φετά
(1992)1 ΑΑΔ 970 τονίζεται ότι η απόφαση είναι εκτελεστή εάν δεν υπάρχει αναστολή εκτέλεσης. Αυτό που απαιτείται, σε περίπτωση παρέλευσης 6 ετών από την έκδοση μιας απόφασης είναι άδεια του δικαστηρίου για εκτέλεση της (βλέπε Δ.40Θ.8 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας). Η παρούσα διαδικασία έχει αποφασιστεί ότι δεν αποτελεί μέτρο εκτέλεσης αλλά είναι μια "sui generis" διαδικασία οιονεί ποινικού χαρακτήρα. Ως εκ τούτου δεν απαιτείται η εξασφάλιση άδειας του Δικαστηρίου για εκτέλεση της απόφασης, αν παρέλθει το πιο πάνω χρονικό διάστημα των 6 ετών, αφού η διαδικασία πτώχευσης δεν αποτελεί μέτρο εκτέλεσης μιας απόφασης όπως αναφέρθηκε και στην υπόθεση Αρέστη ν. Λαική
(2002)1 ΑΑΔ 1258. Τα πιο πάνω απαντούν στην θέση που πρόβαλε η συνήγορος του καθ΄ου η αίτηση Ισχυρίζεται ο καθ΄ου η αίτηση ότι η αίτηση θα πρέπει ως καταχρηστική να απορριφθεί. Ο λόγος είναι ότι σκοπός της αίτησης είναι η καταπίεση του στη εξόφληση του χρέους του. Στην υπόθεση London Clubs Ltd (ανωτέρω), τονίστηκε πως η πτωχευτική διαδικασία δεν σκοπεύει στον εξαναγκασμό του χρεώστη να εξοφλήσει το χρέος του προς συγκεκριμένο άτομο. Η πιο πάνω υποθεση αφορούσε ειδοποιήσεις πτώχευσης. Υποβλήθηκε αίτηση ακυρώσεως των επιδοθεισών ειδοποιήσεων πτώχευσης επειδή συνιστούσαν κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. Είχαν προηγηθεί άλλες δύο ειδοποιήσεις πτωχεύσεως οι οποίες αποσύρθηκαν από τους αιτητές αφού ο καθ΄ου η αίτηση συμφώνησε να πληρώνει το ποσό μηνιαίων δόσεων τριπλάσιο από εκείνο που είχε αρχικά συγκατατεθεί να πληρώνει. Το Εφετείο παρατήρησε πως δεν εξηγήθηκε στο πρωτόδικο δικαστήριο γιατί δεν είχε προωθηθεί η ορθή διαδικασία είσπραξης της εξ αποφάσεως οφειλής του εφεσίβλητου μετά που αυτός αμέλησε να καταβάλει τις καθυστερημένες δόσεις του. Παρά το ότι υπήρχε σχετικό διάταγμα του Δικαστηρίου για μηνιαίες δόσεις, οι εφεσείοντες δεν το προώθησαν προς εκτέλεση. Πέραν τούτου οι εφεσείοντες είχαν αποσύρει, προηγουμένως, τις δύο ειδοποιήσεις πτώχευσης, με αντάλλαγμα την αύξηση του ποσού των δύο διαταγμάτων μηνιαίων δόσεων από Λ.Κ.100.- το καθένα σε Λ.Κ.300.- το καθένα. Με εκείνα τα δεδομένα το Εφετείο αποφάνθηκε πως η διαδικασία που ανελήφθη από τους εφεσείοντες ήταν καταπιεστική εις βάρος του εφεσίβλητου , γιατί δεν απέβλεπε, με την ορθή χρήση της δικαστικής διαδικασίας, στην εκτέλεση των υπέρ του αποφάσεων, αλλά απέβλεπε στην καταπίεση του εφεσίβλητου με την κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. Στην υπόθεση Πετράκης ν. Κίμωνος
(2006)1 (Β) ΑΑΔ 1311, λέχθηκαν τα πιο κάτω: «Το όλο θέμα είναι θέμα γεγονότων. Εκεί που δεν υπάρχουν στοιχεία δόλου ή αθέμιτης εξασφάλισης χρημάτων ή πλεονεκτημάτων προς όφελος του συγκεκριμένου αιτητή - πιστωτή και εις βάρος του χρεώστη και των άλλων πιστωτών του, αίτηση εκδόσεως διατάγματος παραλαβής δεν θεωρείται ότι γίνεται για παράλληλο και αθέμιτο σκοπό ή κατά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας, έστω και αν έχει σαν συνεπαγόμενο αποτέλεσμα κάποιο πλεονέκτημα για τον πιστωτή». Στην προκειμένη περίπτωση ο καθ΄ου η αίτηση σύμφωνα με την ενώπιον μου μαρτυρία αλλά και με βάση το Τεκμήριο 1, κατάβαλε κατά περιόδους διάφορα χρηματικά ποσά έναντι του εξ αποφάσεως χρέους του. Ο καθ΄ου η αίτηση ανέφερε στην κυρίως εξέταση του και δεν αμφισβητήθηκε ότι η αξίωση της τράπεζας ήταν να πληρώνει €1000.- τον μήνα και όταν ο ίδιος πρόσφερε το ποσό των €700 μηνιαίως αυτό δεν έγινε αποδεχτό. Σε περίπτωση είπε που πλήρωνα το ποσό των €1000.- τότε η υπόθεση αυτή θα σταματούσε, χωρίς όμως να αναφέρει σε αυτό το σημείο αν αυτό του λέχθηκε από τους αιτητές ή αν αυτό είναι μια δική του εικασία. Από τα πιο πάνω δεν έχω πειστεί ότι οι αιτητές αποβλέπουν στην απόσπαση χρημάτων από την καθ΄ου η αίτηση κατά αθέμιτο τρόπο ή ότι χρησιμοποιούν την δικαστική διαδικασία της έκδοσης διατάγματος παραλαβή με άλλο στόχο, άλλον από εκείνο που προβλέπεται και κατά τρόπο καταπιεστικό για τον καθ΄ ου η αίτηση ως είναι η θέση του ιδίου. Οι αιτητές φαίνεται ότι αρνήθηκαν την διευθέτηση που ο ίδιος πρότεινε αφού δεν ικανοποιήθηκαν με το ποσό που προσφέρθηκε να πληρώνει μηνιαίως και του αντιπρότειναν ένα άλλο ποσό το οποίο ο ίδιος φαίνεται να μην μπορεί να πληρώνει. Επίσης, κάτι το οποίο δηλώθηκε από τον συνήγορο των αιτητών και έχει γίνει αποδεχτό από την συνήγορο του καθ΄ου η αίτηση, το οποίο θεωρώ σχετικό, είναι ότι οι αιτητές δεν γνωρίζουν και δεν είναι σε θέση να γνωρίζουν αν πράγματι ο καθ΄ου η αίτηση κατέχει κινητή ή ακίνητη περιουσία. Υπό το φως των πιο πάνω και ο τέταρτος λόγος της ένστασης απορρίπτεται. Στην προκειμένη περίπτωση από όλα τα ενώπιον μου στοιχεία έχω ικανοποιηθεί ότι: - υφίσταται οφειλή του καθ΄ου η προς τους αιτητές ύψους πέραν των €854. 30.- - το χρέος προέρχεται από Δικαστική απόφαση που δεν έχει ικανοποιηθεί (άρθρο 6
(1)
(2)) που κατέστη πληρωτέο (άρθρο 5
(1)(β)). - ότι η καθ΄ ου η αίτηση είναι οφειλέτης όπως ο Νόμος ορίζει και το Δικαστήριο τούτο έχει κατά τόπο αρμοδιότητα να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα αφού η καθ΄ου η αίτηση για τους τελευταίους έξι μήνες είχε την διαμονή του στην Πάφο. - οι πιστωτές δεν είναι εξασφαλισμένοι πιστωτές (άρθρο 5
(2)) - η πράξη πτώχευσης έχει αποδειχθεί. Στις 14/7/2009 επιδόθηκε στον καθ' ου η αίτηση και εντός 1 μηνός από την καταχώρησης της (καταχωρήθηκε στις 19/6/2009) η Ειδοποίηση Πτώχευσης υπ΄αρ. 662/2009 και το χρέος δεν πληρώθηκε εντός 7 ημερών (άρθρο 6
(2)και 3
(1)(g)). Το γεγονός αυτό συνιστά πράξη Πτώχευσης (βλ. άρθρο 3
(1)(ζ) του Περί Πτωχεύσεων Κεφ.5). Η αίτηση καταχωρήθηκε εντός 3 μηνών από την πράξη πτώχευσης, η αίτηση καταχωρήθηκε στις 8/10/2009. Διατηρώντας υπόψη μου πως σε αυτό το χρονικό σημείο, ότι πέραν του μισθού του καθ΄ου η αίτηση, δεν υπάρχει οποιαδήποτε άλλη κινητή η ακίνητη περιουσία, η οποία θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τους σκοπούς της πτωχευτικής διαδικασίας, και επίσης ότι δεν έχει καταδειχτεί προοπτική ύπαρξης περιουσίας άλλης πέραν του μισθού του καταλήγω πως δεν υπάρχει ουσιαστική χρησιμότητα στην έκδοση διατάγματος παραλαβής. Σύμφωνα με την ενώπιον μου μαρτυρία ο μοναδικός χρεώστης του καθ΄ου η αίτηση είναι η καθ΄ης η αίτηση έτσι που η πιθανή διανομή ποσού από τον μισθό του που θα παραληφθεί από τον επίσημο παραλήπτη θα γίνει μόνο προς την αιτήτρια για την εξόφληση που ποσού της απόφασης που εξασφάλισε εναντίον του αλλά και του άλλου δανείου που διατηρεί σε αυτή, πράγμα το οποίο θα μπορούσε να γίνει με την λήψη μέτρων εκτέλεσης όπως αίτηση έρευνας και διατάγματος αποκοπής απολαβών. Υπό τις περιστάσεις κρίνω ότι η διακριτική εξουσία του δικαστηρίου ως προς την έκδοση ή μη διατάγματος παραλαβής της περιουσίας του καθ΄ου η αίτηση δεν θα πρέπει να ασκηθεί προς όφελος της αιτήτριας. Συνεπακόλουθα η αίτηση απορρίπτεται. Δεν εκδίδω καμία Διαταγή για έξοδα με την ακόλουθη αιτιολογία. Οι λόγοι ένστασης του καθ΄ου η αίτηση στο σύνολο τους έχουν απορριφθεί ως εκ τούτου δεν θεωρώ δικαιολογημένη την έκδοση διαταγής ως προς τα έξοδα υπέρ του. Από την άλλη πλευρά η αίτηση της καθ΄ης η αίτηση για τους λόγους που πιο πάνω εξήγησα απορρίφθηκε, καταχωρήθηκε όμως χωρίς να υπάρχει από μέρους της αιτήτριας γνώση ως προς την ύπαρξη άλλων περιουσιακών στοιχείων κινητών η ακίνητων πέραν της ύπαρξης του μισθού του καθ΄ου η αίτηση. (Υπ)............ Κ. Κουνίδου Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο