Νεοκλής Γεωργίου ν. ASTY ELEVATORS LIMITED κ.α., Αρ. Αγωγής 4098/2009, 10 Μαρτίου 2010 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2010:A11 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον: Κ. Κουνίδου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής 4098/2009 Μεταξύ: Νεοκλής Γεωργίου, από τη Γεροσκήπου Ενάγοντα Και
- ASTY ELEVATORS LIMITED, από τη Λεμεσό
- Γεώργιος Ηλία, από τη Λεμεσό Εναγομένων ------------------------- ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 10 Μαρτίου 2010 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τoν ενάγοντα: κα Ν. Καθητζιώτου - Στασή Για τους εναγόμενους : Καμία εμφάνιση Α Π Ο Φ Α Σ Η Σύμφωνα με την έκθεση απαίτησης του ενάγοντα, κατά τον ουσιώδη χρόνο για την αγωγή, αυτός ήταν ηλικίας 29 ετών, υγιής και εργαζόταν ως ιδιωτικός υπάλληλος με μηνιαίο μισθό €700.- O ενάγων, κατά ή περί την 16.7.2009 ήταν οδηγός και/ή νόμιμος κάτοχος και/ή διαχειριστής του αυτοκινήτου με αριθμούς εγγραφής ΕΗΒ 864 μάρκας Ford Fiesta Van ιδιοκτησίας του Στέφανου Γεωργίου και ο εναγόμενος 2, ήταν ο οδηγός του αυτοκίνητου με αριθμούς εγγραφής ΗΜΧ 421 μάρκας Toyota Corolla, του οποίου ιδιοκτήτρια και/ή κάτοχος και/ή άλλως πως δικαιούχος ήταν η εναγόμενη
- Είναι ισχυρισμός του ενάγοντα ότι, ο εναγόμενος 2, οδηγούσε το πιο πάνω όχημα ως υπάλληλος και/ή υπηρέτης και/ή εντολοδόχος της εναγόμενης
- Κατά ή περί την 16.7.2009 και ώρα 13:30 και ενώ ενάγων οδηγούσε το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής ΕΗΒ 864, νόμιμα και κανονικά στην οδό Βύρωνος με βόρεια κατεύθυνση, ο εναγόμενος 2 παρέλειψε να ελαττώσει ταχύτητα και να σταματήσει επί του σήματος ΣΤΟΠ, το οποίο βρίσκεται στην οδό Πλούταρχου στο σημείο που ενώνεται με την οδό Βύρωνος και να δώσει προτεραιότητα ο οποίο που ερχόταν από δεξιά με αποτέλεσμα να ανακόψει την πορεία του, να συγκρουστεί μαζί του, με συνέπεια ο ενάγων να υποστεί σοβαρές σωματικές βλάβες, απώλειες, ζημιές και έξοδα. Η αξίωση του ενάγοντα εναντίον των εναγόμενων 1 και 2, είναι για το συνολικό ποσό των €5.281.34 πλέον τόκο και έξοδα. Το ποσό των €281.34 αξιώνει υπό μορφή ειδικών αποζημιώσεων και το ποσό των €5000 υπό μορφή γενικών αποζημιώσεων. Η αγωγή οδηγήθηκε σε απόδειξη, λόγω της παράλειψης των εναγόμενων να εμφανιστούν στην αγωγή. Για σκοπούς απόδειξης της αγωγής, κατατέθηκαν και σημειώθηκαν ως τεκμήρια, ένορκη δήλωση του ενάγοντα (Τεκμήριο Α), ένορκη δήλωση του Στέφανου Γεωργίου (Τεκμήριο Β), και ένορκη δήλωση του Γρηγόρη Καριολής (Τεκμήριο Γ). Η πιο πάνω μαρτυρία στο σύνολο της, ως αναντίλεκτη μαρτυρία, γίνεται αποδεκτή από το Δικαστήριο. Ευρήματα Δικαστηρίου: Με βάση την ενώπιον κατατεθείσα μαρτυρία καταλήγω στα ακόλουθα ευρήματα: Κατά ή περί την 16.7.2009 και ώρα 13:30 και ενώ ο ενάγων οδηγούσε το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής ΕΗΒ 864, ιδιοκτησίας του Στέφανου Γεωργίου, νόμιμα και κανονικά στην οδό Βύρωνος με βόρεια κατεύθυνση, ο εναγόμενος 2, ο οποίος οδηγούσε το όχημα με αριθμούς εγγραφής ΗΜΧ 421 ιδιοκτησίας της εναγόμενης 1, παρέλειψε να ελαττώσει ταχύτητα και να σταματήσει επί του σήματος ΣΤΟΠ, το οποίο βρίσκεται στην οδό Πλούταρχου στο σημείο που ενώνεται με την οδό Βύρωνος και να δώσει προτεραιότητα στον ενάγοντα, ο οποίος ερχόταν από τα δεξιά, με αποτέλεσμα να ανακόψει την πορεία του. Η πιο πάνω ενέργεια του εναγόμενου 2 είχε ως αποτέλεσμα τα δύο οχήματα να συγκρουστούν μεταξύ τους. Από την σύγκρουση των δύο οχημάτων, το αυτοκίνητο που οδηγούσε ο ενάγων, υπέστηκε ζημιές, ο ίδιος τραυματίστηκε και μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο Πάφου και εισήχθη στην Χειρουργική κλινική όπου και παρέμεινε μέχρι τις 16.7.2009 ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ: Βάση της παρούσας αγωγής αποτελεί το αστικό αδίκημα της αμέλειας όπως προδιαγράφεται από το άρθρο 51 του Κεφ.
- Τα στοιχεία που συνθέτουν το αστικό αδίκημα της αμέλειας τέθηκαν στην υπόθεση Στρατμαρκο Λτδ ν. Μιχαήλ
(1989)1 C.L.R. 453, όπου αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Στο σημείο αυτό επιβάλλεται μια διευκρίνιση των στοιχείων που συνθέτουν το αστικό αδίκημα της αμέλειας. Αμέλεια είναι, κατά το άρθρο 51 του Περί Αστικών Αδικημάτων,............ ..............,παράβαση καθήκοντος επιμέλειας. Το καθήκον τούτο περιλαμβάνει την επιμέλεια που υποθετικά καταβάλει ο μέσος λογικός άνθρωπος κάτω από τις ίδιες αντικειμενικές συνθήκες και περιστάσεις που ενεργούσε ο εναγόμενος. Βασικό χαρακτηριστικό της αμέλειας είναι, καταρχήν, η έλλειψη της προσήκουσας προσοχής την οποία ο δράστης όφειλε και μπορούσε στις δοσμένες περιστάσεις να καταβάλει για να μην προκαλέσει ζημιά στον πλησίον του. Τα στοιχεία του 'μέσου συνετού ανθρώπου' και του 'πλησίον' διαγράφουν τα όρια της επιμέλειας την οποία όφειλε να καταβάλει ο εναγόμενος. Η έννοια του καθήκοντος επιμέλειας ολοκληρώνεται με το στοιχείο της δυνατότητας πρόβλεψης ότι, δηλαδή η ενεργούμενη παρά το καθήκον επιμέλειας πράξη μπορεί να προκαλέσει το συγκεκριμένο ζημιογόνο αποτέλεσμα.» Το πώς ενεργεί ένας οδηγός σε συγκεκριμένη περίπτωση σχετικά με το θέμα της αμέλειας έχει καθιερωθεί νομολογιακά ότι το κριτήριο είναι αντικειμενικό και το μέτρο ο προσεκτικός οδηγός (βλ. Μελέτιος Ρούσου ν. Χρίστος Αριστοδήμου
(1989)1 Α.Α.Α 12) και όχι ο εναγόμενος οδηγός (βλ. Μαρκαντώνης ν. Δημάκης
(1989)1 Α.Α.Δ 387) ή ο τέλειος οδηγός. Στην υπόθεση Αδωνης Αλεξάντρου ν. Αντρης Λεβέντη
(1996)1 Α.Α.Δ 420 έχουν λεχθεί τα εξής: Το κριτήριο της αμέλειας είναι καθολικό και απρόσωπο. Η αμέλεια κρίνεται αντικειμενικά με γνώμονα τις αντιδράσεις ενός συνετού οδηγού ο οποίος χρησιμοποιεί τον δρόμο λελογισμένα και με συναίσθηση της ευθύνης για την ασφάλεια των άλλων που χρησιμοποιούν τον δρόμο. Σχετική με την υπό κρίση περίπτωση, θεωρώ ότι είναι η υπόθεση Μακρίδη ν. Χαρίτωνος
(2001)1 (B) A.A.Δ. 1130. Στην υπόθεση αυτή λέχθηκαν τα εξής: « Καθήκον του εφεσείοντα προτού εισέλθει στον κύριο δρόμο ήταν να βεβαιωθεί ότι ήταν ασφαλές να το πράξει χωρίς να θέτει σε κίνδυνο οποιοδήποτε που χρησιμοποιούσε νόμιμα τον κύριο δρόμο. Το αν σταμάτησε στο αλτ ή όχι πριν να επιχειρήσει την είσοδο του στη λεωφόρο επιδεικνύοντας την αδιαφορία και την αμέλεια που αναδεικνύονται από τα γεγονότα, είναι άσχετο και χωρίς βαρύνουσα σημασία. Για να αποδειχθεί συντρέχουσα αμέλεια θα πρέπει να αποδειχθεί σφάλμα και υπαιτιότητα στον εφεσίβλητο λόγω μη λήψης κατάλληλης προφύλαξης». Μέσα από την νομολογία (βλ. Τουμαζή ν. Αλκιβιάδη
(1994)1 ΑΑΔ 420, Παναγιώτου ν. Χατζηγιάννη,
(1994)1 ΑΑΔ 178 ) προκύπτει ότι ένας οδηγός που χρησιμοποιεί κύριο δρόμο δεν αναμένεται να προβλέψει ότι ένας άλλος οδηγός θα προβάλει από πάροδο χωρίς να πρώτα να σταματήσει για να βεβαιωθεί ότι είναι ασφαλής να το πράξει, εκτός εάν υπάρχει κάποια ένδειξη που να τον θέτει σε επιφυλακή ότι ο εισερχόμενος μπορεί να μην σταματήσει. Εφαρμόζοντας τις νομικές αρχές που προκύπτουν από την πιο πάνω αναφερόμενη νομολογία στα γεγονότα της υπό εξέταση υπόθεσης, καταλήγω ότι μοναδική αιτία πρόκλησης του επίδικου δυστυχήματος ήταν η συμπεριφορά του εναγόμενου 2, ο οποίος παρέλειψε να ελαττώσει ταχύτητα και να σταματήσει επί του σήματος ΣΤΟΠ, με αποτέλεσμα να ανακόψει την νόμιμη πορεία του οχήματος που οδηγούσε ο ενάγοντας στην οδό Βύρωνος. Η πιο πάνω ενέργεια του εναγόμενου 2, είχε ως αποτέλεσμα τα δύο οχήματα να συγκρουστούν μεταξύ τους. Αποτέλεσμα της πιο πάνω παράβασης του καθήκοντος επιμέλειας του εναγόμενου 2, ήταν η σύγκρουση των οχημάτων και ο τραυματισμός του ενάγοντα. Β. ΕΚ ΠΡΟΣΤΗΣΕΩΣ ΕΥΘΥΝΗ ΕΝΑΓΟΜΕΝΗΣ 1: Αποτελεί ισχυρισμό του ενάγοντα ότι ο εναγόμενος 2 οδηγούσε το όχημα με αριθμούς εγγραφής ΗΜΧ 421, ως υπάλληλος και/ή ως υπηρέτης και/ή ως εντολοδόχος της εναγόμενης 1, η οποία τύγχανε ιδιοκτήτρια και/ή κάτοχος και/ή άλλως πως δικαιούχος του και/ή υπό συνθήκες που καθιστούν αυτή εκ προστήσεως υπεύθυνη. Σύμφωνα με την νομολογία βλ. Ποταμίτης κ.α ν. Ιωάννου
(1992)1 Α.Α.Δ. σελ. 479 στην σελ. 481 λέχθηκαν τα εξής: « Εκ προστήσεως ευθύνη προσώπου για τις συνέπειες αστικού αδικήματος που διαπράττεται από άλλο πρόσωπο ρυθμίζεται από το άρθρο 13 του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148. Εκ προστήσεως ευθύνη φέρει ο εναγόμενος για τις πράξεις άλλου προσώπου όταν (α) αυτές εξουσιοδοτούνται ή επικυρώνονται, ή (β) συνιστούν πράξεις εργοδοτούμενου (υπηρέτη) στο πλαίσιο της εργασίας του.» Στην προκειμένη περίπτωση χρήσιμη είναι η αναφορά στην υπόθεση Ηellenic Mining Co Ltd v. Galaxy Tours Ltd
(1978)1 C.L.R 414, στην οποία αποφασίστηκε ότι για την απόδοση εκ προστήσεως ευθύνης στον ιδιοκτήτη αυτοκινήτου, πρέπει να καταδειχτεί ότι ο οδηγός ενεργούσε είτε ως αντιπρόσωπος είτε ως εργοδοτούμενος στο πλαίσιο της εργασίας του. Όπως έχει αναφερθεί στην απόφαση A. Demosthenous Antiprosopies Ltd v. Katsourides
(1988)1 C.L.R 665, η ύπαρξη ή μη της εκ προστήσεως ευθύνης, καταδεικνύεται μετά την αξιολόγηση του μαρτυρικού υλικού. Σύμφωνα με την ενώπιον μου μαρτυρία ο εναγόμενος 2, κατά τον ουσιώδη για την αγωγή χρόνο ήταν υπάλληλος της εναγόμενης 1 και οδηγούσε το όχημα με το οποίο ενεπλάκη στο δυστύχημα ιδιοκτησίας της εναγόμενης 1 και με την άδεια της, κατά την διάρκεια της εργασίας του ασκώντας τα καθήκοντα του ως συντηρητής ανελκυστήρων που η εναγόμενη 1 είχε εγκαταστήσει στην Πάφο. Το δυστύχημα έγινε μόλις είχε τελειώσει με τον συνάδελφο και συνοδηγό του, την επιδιόρθωση του ανελκυστήρα της πολυκατοικίας που βρίσκεται στην οδό Βύρωνος 8, κοντά στον τόπο που ατυχήματος. Υπό το φως των πιο πάνω καταλήγω ότι ο ενάγων πέτυχε να αποδείξει την εκ προστήσεως ευθύνη της εναγόμενης 1. ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ: Ειδικές αποζημιώσεις: Θα προχωρήσω τώρα να εξετάσω το θέμα των ειδικών αποζημιώσεων: Είναι εμπεδωμένη νομική αρχή ότι οι ειδικές αποζημιώσεις πρέπει να εξειδικεύονται στην απαίτηση και να αποδεικνύονται με αυστηρότητα. Στον McGregor on Damages, 15η Έκδοση, παράγραφος 23, σελίδα 15, αναφέρεται:- "Special damages, on the other hand, are such as the law will not infer from the nature of the act. They do not follow in ordinary course. They are exceptional in their character and, therefore, they must be claimed specially and proved strictly.". H πιο πάνω αρχή έχει υιοθετηθεί και επιβεβαιωθεί και από τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου σε σειρά αποφάσεων (Βλέπε, μεταξύ άλλων, Σπύρου ν. Χατζηχαραλάμπους
(1989)1 Ε C.L.R. 298, Emmanuel v. A. Nicolaou
(1977)1 C.L.R. 15, Zachariou v. Lioness
(1983)1 C.L.R. 415 Pourikkos v. Fevzi
(1963)2 C.L.R, Ηρακλέους ν. Πίτρου
(1994)1 ΑΑΔ 239). Ο ενάγων αξιώνει ως ειδικές αποζημιώσεις το συνολικό ποσό των €281.34 ως ακολούθως, ποσό €233.50 για απώλεια ημερομισθίων και ποσό €47.84 για την ιατρική έκθεση του Νοσοκομείου Πάφου. Αναφορικά με το ποσό των €233.50 δεν παρουσιάστηκε καμία μαρτυρία και με βάση την ένορκη δήλωση του ενάγοντα (βλ. παρ. 10) η αξίωση αυτή έχει εγκαταλειφθεί. Αναφορικά με το ποσό που πλήρωσε για την έκδοση και παραλαβή του ιατρικού πιστοποιητικού όπως αναφέρει και στην ένορκη του δήλωση, σχετικό είναι το Τεκμήριο 2 που επισυνάπτεται με την ένορκη του δήλωση και θεωρώ ότι έχει αποδειχτεί. Β. Γενικές αποζημιώσεις: Το δικαστήριο αποδεχόμενο την μαρτυρία του ενάγοντα βρίσκει ότι ο ενάγων έχει υποστεί τις σωματικές βλάβες που αναφέρονται στο Τεκμήριο
- Συγκεκριμένα ότι ο ενάγων αντιμετώπισε μετά το δυστύχημα τους πιο κάτω τραυματισμούς:
- Κάκωση κεφαλής
- Πόνο στο στέρνο.
- Ζάλη και κεφαλαλγία. Στο Νοσοκομείο ο ενάγοντας παρέμεινε μέχρι τις 17.7.2009 ενώ παρέμεινε κλινήρης μέχρι τις 27.7.
- ΑΡΧΕΣ: Οι αρχές που διέπουν την επιδίκαση γενικών αποζημιώσεων έχουν καθιερωθεί επίσης από την νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και διαπιστώνεται μία τάση για αύξηση των αποζημιώσεων που επιδικάζονταν στο παρελθόν (Σχετικές αποφάσεις Paraskevaides (Overseas) Ltd v. Christofi
(1982)1 C.L.R. 789, Θεμιστοκλέους ν. Παρασκευάς
(1992)1 Α.Α.Δ. 498, Μαυροπετρή ν. Γεωργίου Λουκά
(1995)1 Α.Α.Δ, 66. Στην Μαυροπετρή (πιο πάνω) σελ 74 -75 έχουν αναφερθεί τα ακόλουθα: « Η νομολογία αποκαλύπτει σταθερή άνοδο του επιπέδου των γενικών αποζημιώσεων, τάση που αντανακλά μεγαλύτερη ευαισθησία για τον ανθρώπινο πόνο, την αγωνία της αναπηρίας και την ψυχική οδύνη από την περιθωριοποίηση από τις συνήθεις δραστηριότητες του ανθρώπου» « Σταθερή είναι όμως η αρχή του δικαίου ότι οι αποζημιώσεις πρέπει να είναι κοινωνικά παραδεκτές. Η αποζημίωση για αστικά δεν έχει σκοπό την τιμωρία αλλά την αποκατάσταση. Αυτή τούτη η ατέλεια του χρήματος ως μέσο για αποκατάσταση, δεν πρέπει να επενεργεί προς επαύξηση των αποζημιώσεων.» Οι χρηματικές αποζημιώσεις εξαρτώνται άμεσα από την σοβαρότητα των τραυμάτων, τον πόνο την ταλαιπωρία και τη δυσχέρεια που προκαλούν τα τραύματα και η διάρκεια αποθεραπείας κα σοβαρότητας, υπόψη λαμβάνεται ο παράγοντας της αξίας του χρήματος που υπόκειται σε μείωση με την πάροδο του χρόνου (βλ. Ορφανίδης ν. Γεωργίου
(1994)1 Α.Α.Δ. 253, και Νεοφύτου ν. Δημητρίου
(1992)1 (Ε) Α.Α.Δ 430). Το ύψος των αποζημιώσεων είναι αλληλένδετο με τα ιδιαίτερα περιστατικά κάθε τραυματισθέντα. Ισχύει η αρχή ότι στον τομέα των αποζημιώσεων ότι η δυσχέρεια του ανθρώπινου πόνου αντιμετωπίζεται με μεγαλύτερη ευαισθησία. Η υγεία είναι ο κοινός παρονομαστής για την ευημερία του ανθρώπου. Οι αποζημιώσεις είναι το μέσο για την αποτίμηση του ανθρώπινου πόνου και την αντιμετώπιση των λειτουργικών δυσχερειών που φέρει ο τραυματισμός. ( Βλ. Paraskevaides (Overseas) Ltd v. Christofis
(1992)1 Α.Α.Δ σελ 789) Είναι σύνηθες για τον καθορισμό του ύψους των αποζημιώσεων σε μία υπόθεση το Δικαστήριο να αντλεί καθοδήγηση και να λαμβάνει υπόψη του το ύψος των αποζημιώσεων που έχουν επιδικαστεί σε προηγούμενες αποφάσεις στις οποίες υπάρχει αναλογία στην έκταση των κακώσεων και τα επακόλουθα τους έτσι ώστε να επιδέχονται σύγκριση. (βλ.Κική Ανδρέου ν Wilhelm Junquirth
(1995)1 A.A. Δ 431) Η συνήγορος του ενάγοντα σύμφωνα με την αγόρευση της σε ότι αφορά το ζήτημα των γενικών αποζημιώσεων εισηγήθηκε ότι το δικαστήριο θα πρέπει να θεωρήσει το ποσό των € 5,000.- ως δίκαια υπό τις περιστάσεις αποζημίωση και να το επιδικάσει προς όφελος του ενάγοντα. Αφού έχω λάβει υπόψη μου τις πιο πάνω αρχές σε σχέση με τον τρόπο υπολογισμού των χρηματικών αποζημιώσεων, το είδος και την φύση των κακώσεων που υπέστη ο ενάγων, τον πόνο και την ταλαιπωρία η οποία προκλήθηκε σε αυτόν, την κατάσταση των τραυμάτων του, τις εισηγήσεις της συνηγόρου του, εφαρμόζοντας επίσης την αρχή ότι κάθε περίπτωση πρέπει να κρίνεται με βάση τα δικά της περιστατικά, επιδικάζω στον ενάγοντα το ποσό των €1,600.- υπό μορφή γενικών αποζημιώσεων, ποσό το οποίο βρίσκω ότι αποτελεί στην περίπτωση του δίκαιη και εύλογη αποζημίωση. Συνεπακόλουθα εκδίδεται απόφαση υπέρ του ενάγοντα και εναντίον του εναγόμενου για το ποσό των €47.84.- υπό μορφή ειδικών αποζημιώσεων, καθώς και ποσό €1.600.- ως γενικές αποζημιώσεις. Τα πιο πάνω ποσά θα φέρουν νόμιμο τόκο από την 16.7.2009 μέχρι εξόφλησης. Τα έξοδα της αγωγής εκ ποσού €323.- πλέον Φ.Π.Α και €34 έξοδα επίδοσης επιδικάζονται επίσης υπέρ του ενάγοντα και εναντίον του εναγόμενων. (Υπ.) Κ. Κουνίδου Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητή cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο