ORLAYA TRADING LTD ν. Κωνσταντίνου Γεώργιος, Αρ. Αγωγής: 566/2009, 29 Μαρτίου 2010 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2010:A14 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Κ. Κουνίδου, Ε. Δ. Αρ. Αγωγής: 566/2009 Μεταξύ: ORLAYA TRADING LTD από την Πάφο Εναγόντων Και Κωνσταντίνου Γεώργιος από την Πάφο Εναγόμενου ------------------------- Ημερομηνία: 29 Μαρτίου 2010 Μονομερής Αίτηση για απόφαση ημερομηνίας 19.11.2009 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τους Ενάγοντες: κα Μενοίκου για κ. Χ. Φωτίου Για τον εναγόμενο: Καμία εμφάνιση Α Π Ο Φ Α Σ Η Οι ενάγοντες ζητούν εναντίον του εναγόμενου απόφαση για το ποσό των €2375 με τόκο από 18/2/2009, ποσό €7.70 ημερησίως από 18/2/2009 μέχρι την παράδοση πέντε ψηφιακών δίσκων και διάταγμα που να διατάσσει τον εναγόμενο μέσα σε 7 ημέρες από την επίδοση του να παραδώσει στους ενάγοντες τους πιο πάνω ψηφιακούς δίσκους. Οι ενάγοντες οι οποίοι, σύμφωνα με την Ε/Α, είναι εταιρεία που ασχολείται με την εκμίσθωση ψηφιακών δίσκων με περιεχόμενο κινηματογραφικές ταινίες υπό την εμπορική επωνυμία Broadccast και ο εναγόμενος που ήταν πελάτης τους, στις 15/3/2008 σύνηψαν σύμβαση μίσθωσης ψηφιακών δίσκων αορίστου διαρκείας. Με βάση την πιο πάνω συμφωνία, ο εναγόμενος είχε υποχρέωση όπως σε περίπτωση που καθυστερούσε να επιστρέψει τους ψηφιακούς δίσκους με τις ενδείξεις 1,2,3 και 7, για κάθε μέρα που καθυστερούσε θα έπρεπε να πλήρωνε το ποσό των €1.90, €1.70, €1.50 και €0.90 αντίστοιχα. Ενώ η χρέωση για την ενοικίαση ψηφιακών δίσκων με τις πιο πάνω ενδείξεις θα ήταν, για την ένδειξη 1 προς €2.10 την ημέρα, για την ένδειξη 2 προς €1.90 για 2 ημέρες, για την ένδειξη 3 προς €1.70 για 3 ημέρες και για την ένδειξη 7 προς €1.50 για 7 ημέρες. Ο εναγόμενος στις 15/3/2008 ενοικίασε από την ενάγουσα 5 ψηφιακούς δίσκους οι οποίοι 2 από αυτούς έφεραν την ένδειξη 1, δύο την ένδειξη 3 και ένας την ένδειξη 7. Ο εναγόμενος ήταν υποχρεωμένος να επιστρέψει στην ενάγουσα τις κινηματογραφικές ταινίες με την ένδειξη 1 στις 16/3/2008, τις κινηματογραφικές ταινίες με την ένδειξη 3 στις 18/3/2008 και την κινηματογραφική ταινία με την ένδειξη 7 στις 22/3/2008, κάτι το οποίο δεν έχει πράξει μέχρι σήμερα παρά το ότι η ενάγουσα τον έχει καλέσει επανειλημμένα να το πράξει. Το ποσό που οι ενάγοντες ζητούν με την αγωγή τους έχει υπολογιστεί (μέχρι την 18/2/2009, 6 ημέρες πριν την καταχώρηση της αγωγής) με βάση τις ημέρες καθυστέρησης επιστροφής των ψηφιακών δίσκων και τα ποσά που ο κάθε ψηφιακός δίσκος θα έπρεπε να χρεωνόταν με βάση την συμφωνία. Ο εναγόμενος παρά το ότι του επιδόθηκε η αγωγή στις 23/3/2009, σχετική ένορκη δήλωση βρίσκεται στον φάκελο του Δικαστηρίου (Τεκμήριο Α), δεν καταχώρησε εμφάνιση και οι ενάγοντες με αίτηση τους ημερομηνίας 19.11.2009, ζητούν την έκδοση απόφασης εναντίον του για όλα τα πιο πάνω ποσά και την έκδοση διατάγματος όπως πιο πάνω. Η αίτηση συνοδεύεται από ένορκο δήλωση του Διευθυντή των εναγόντων, ο οποίος ουσιαστικά επαναλαμβάνει το περιεχόμενο της έκθεσης απαίτησης. Στις 9.12.2010, μετά από άδεια του Δικαστηρίου, καταχωρήθηκε συμπληρωματική ένορκη δήλωση από τον Διευθυντή των εναγοντων, για σκοπούς παρουσίασης της επικαλούμενης στην Ε/Α σύμβασης. Στην μη ύπαρξη αναντίλεκτης μαρτυρίας και με βάση την ενώπιον μου μαρτυρία, βρίσκω πως τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης είναι όπως αυτά που εκτίθενται στην Έκθεση απαίτησης των εναγόντων. Το υπέρμετρο που εκ πρώτης όψεως προκύπτει από το ποσό που οι ενάγοντες αξιώνουν με την αγωγή τους σε σχέση με τα ενοικιασθέντα αντικείμενα, που είναι τα γνωστά DVDS, αλλά και το καθήκον της ενάγουσας να περιορίσει την ζημιά της, ήταν οι λόγοι που το Δικαστήριο ζήτησε να αγορεύσει η συνήγορος των εναγόντων. Για κάθε ένα DVD που οι ενάγοντες ενοικίασαν στον εναγόμενο μέχρι την καταχώρηση της αγωγής αξιώνουν το ποσό των €475.12.- Είναι η θέση των εναγόντων, ότι με την παράβαση των όρων της σύμβασης, υπέστη ζημιά λόγω αδυναμίας διάθεσης των ψηφιακών δίσκων που ο εναγόμενος είχε στην κατοχή, αφού με την κατακράτηση τους, οι ενάγοντες αποστερούνται τη κατοχή τους και κατά συνέπεια την προοπτική ενοικίασης τους για προσπορισμό κέρδους. Η ζημία των εναγόντων συνίσταται κυρίως, στην απώλεια κέρδους, το οποίο θα προσποριζόταν από τη μη αποστέρηση και ενοικίαση των ψηφιακών δίσκων, δηλαδή ποσά που θα πρέπει να επιδικαστούν στους ενάγοντες ώστε να πάρουν όσα χρήματα θα έπαιρναν αν η σύμβαση εκτελείτο κανονικά από τον εναγόμενο. Προς υποστήριξη της θέσης της, η συνήγορος των ενάγουσας επικαλέστηκε το Άρθρο 73
(1)του Κεφ. 149 και ως προς τις αρχές που διέπουν τον προσδιορισμό των αποζημιώσεων σε περίπτωση παράβασης σύμβασης παρέπεμψε στην απόφαση Αλπαν (Αδελφοί Τάκη) Λτδ κ.α ν. Θέλμας Τρυφωνίδου
(1996)1 ΑΑΔ
- Ούτε στην έκθεση απαίτησης γίνεται αναφορά και ούτε έχει παρουσιαστεί μαρτυρία ως προς την πραγματική αξία του κάθε DVD που ενοικίασαν οι ενάγοντες στον εναγόμενο, κάτι το οποίο ίσως να βοηθούσε το Δικαστήριο ως προς το είδος και το ύψος των αποζημιώσεων, τις οποίες θα έκρινε ότι θα έπρεπε να επιδικαστούν προς όφελος των εναγόντων στην προκειμένη περίπτωση. Έχοντας υπόψη τα ενώπιον μου στοιχεία, ειδικότερα την σύμβαση η οποία παρουσιάστηκε με την συμπληρωματική ένορκη δήλωση ημερομηνίας 9.12.2009, διαπιστώνω ότι η υπό κρίση περίπτωση εντάσσεται στη κατηγορία των περιπτώσεων που καλύπτεται από το άρθρο 74 του Κεφ.
- Σύμφωνα με το πιο πάνω άρθρο, όταν μια σύμβαση έχει παραβιαστεί στην ποια περιέχεται όρος ως προς το ποσό το οποίο θα πληρωθεί σε περίπτωση παράβασης, ή άλλη ποινική ρήτρα, τότε το συμβαλλόμενο μέρος που επικαλείται την παράβαση δικαιούται, ακόμα και αν δεν αποδειχτεί πραγματική ζημιά ή απώλεια εξαιτίας αυτής της παράβασης, να λάβει από το άλλο συμβαλλόμενο μέρος το οποίο έχει παραβιάσει την σύμβαση, εύλογη αποζημίωση η οποία δεν θα υπερβαίνει το ποσό το οποίο καθορίζεται ή, ανάλογα με τη περίπτωση, τη ποινική ρήτρα που προνοείται. Στην προκειμένη περίπτωση στην συμφωνία καθορίζεται το ποσό που θα δικαιούται η ενάγουσα ως αποζημίωση για κάθε μέρα παράληψης επιστροφής του ψηφιακού δίσκου, ανάλογα με την κατηγορία στην οποία ο δίσκος έχει ενταχθεί. Αποτελεί βασική αρχή του δικαίου των συμβάσεων ότι ο ενάγων θα πρέπει να λαμβάνει όλα τα εύλογα μέτρα προς μείωση της απώλειας την οποία έχει υποστεί ως αποτέλεσμα της παράβασης σύμβασης από τον εναγόμενο. Στην περίπτωση που αποτύχει να το πράξει, δηλαδή δεν λάβει όλα τα εύλογα μέτρα προς την πιο πάνω κατεύθυνση, δεν έχει το δικαίωμα να διεκδικεί αποζημιώσεις για οποιαδήποτε τέτοια απώλεια την οποία θα μπορούσε να είχε αποφύγει. Συγκεκριμένα το άρθρο 73
(3)του Κεφ. 149 αναφέρει τα εξής: Κατά τον υπολογισμό της απώλειας ή της ζημιάς που προέκυψε από την παράβαση σύμβασης, πρέπει να λαμβάνονται υπόψη τα μέσα τα οποία υπήρχαν για θεραπεία της δυσχέρειας η οποία προκλήθηκε συνεπεία της μη εκτέλεσης της σύμβασης Στην υπόθεση George Charalambous Ltd v. Kalos Kafes Ltd κ.α
(1997)1 ΑΑΔ 199 λέχθηκαν σχετικά με την πιο πάνω αρχή τα εξής: « Η γενική αρχή η οποία διέπει τον καθορισμό των ζημιών είναι εκείνη της αποζημίωσης, δηλαδή το αθώο μέρος πρέπει να τεθεί, σε όποιο βαθμό μπορεί αυτό να επιτευχθεί με το χρήμα, στην ίδια θέση στην οποία θα ήταν ως αν η σύμβαση είχε εκτελεστεί ....Η βασική αρχή της αποζημίωσης του αθώου μέρους από μια παράβαση συμφωνίας περιορίζεται από μια δεύτερη αρχή η οποία προκύπτει από την παράγραφο 3 του άρθρου 73 του Κεφ. 149. Με τη δεύτερη αυτή αρχή επιβάλλεται στον ενάγοντα το καθήκον λήψης λογικών μέτρων για περιορισμό της ζημιάς του. Ο ενάγων δεν μπορεί να απαιτήσει ζημία την οποία ήταν δυνατό να περιορίσει εάν λάμβανε προς τούτο λογικά μέτρα.» (βλέπε επίσης και Centra (Holdings) Ltd v. Reuters Ltd
(1999)1 AAΔ 288) Στην υπό κρίση περίπτωση, παρά την παράβαση της συμφωνίας, οι ενάγοντες δεν φαίνεται να έλαβαν κανένα εύλογο μέτρο προς αυτή την κατεύθυνση, δηλαδή για να περιορίσουν την ζημιά τους. Οι ενάγοντες θα μπορούσαν, μετά την πάροδο κάποιου λογικού χρονικού διαστήματος, να είχαν αντικαταστήσει τους ψηφιακούς δίσκους που είχαν ενοικιάσει στον εναγόμενο και δεν τους επέστρεψε, με άλλους, ώστε να έχει κατά αυτό τον τρόπο την δυνατότητα ενοικίασης τους και τον προσπορισμό κέρδους. Αυτή θα ήταν η πλέον λογική αλλά και αναμενόμενη ενέργεια από μέρους των εναγόντων για να περιορίσουν την ζημιά τους. Υπό το φως των πιο πάνω, θεωρώ πως μετά την άρνηση του εναγόμενου να επιστρέψει του ψηφιακούς δίσκους και αφού του δόθηκε προειδοποίηση και οχλήθηκε για αυτό χωρίς να το πράξει, θα έπρεπε οι ενάγοντες να είχαν προχωρήσει στην αντικατάσταση τους μέσα σε εύλογο χρονικό διάστημα, που αυτό θεωρώ ότι είναι οι 45 ημέρες. Αφού προέβηκα στους ανάλογους υπολογισμούς, το ποσό το οποίο καθορίζεται με βάση τις χρεώσεις της συμφωνίας, και που θεωρώ ότι δικαιούνται οι ενάγοντες είναι €346.50 (€7.70 X 45). Ενώ, έχοντας υπόψη μου ότι η ενάγουσα ζητά διάταγμα για την επιστροφή των ψηφιακών δίσκων θεωρώ ότι δεν δικαιούται ως θεραπεία την επιδίκαση του ποσού που αξιώνει υπό μορφή αποζημιώσεων για την καθυστέρηση επιστροφής τους από την καταχώρηση της αγωγής μέχρι και την επιστροφή τους. Συνεπακόλουθα εκδίδεται απόφαση υπέρ της ενάγουσας και εναντίον του εναγόμενου για το ποσό των €346.50. - πλέον νόμιμο τόκο και Διάταγμα ως η παράγραφος 12 (Γ) της έκθεση απαίτησης. Πλέον €167 έξοδα με Φ.Π.Α και €21 έξοδα επίδοσης τα οποία υπολογίστηκαν με βάση το ύψος της κλίμακας και που ποσού που έχει επιδικαστεί πιο πάνω. (Υπ.) .............. Κ. Κουνίδου, Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο