← Κύπρος

Χαράλαμπου Ανδρέα Κούππα ν. Πούλλας Τσαδιώτης Λίμιτεδ κ.α., Αρ. Αγωγής :- 787/2010, 16η Σεπτεμβρίου 2010

Χαράλαμπου Ανδρέα Κούππα ν. Πούλλας Τσαδιώτης Λίμιτεδ κ.α., Αρ. Αγωγής :- 787/2010, 16η Σεπτεμβρίου 2010 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2010:A31 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον :- Μ. Α. Ματθαίου Α. Ε. Δ. Αρ. Αγωγής :- 787/2010 Μεταξύ :- Χαράλαμπου Ανδρέα Κούππα Ενάγοντα Και Πούλλας Τσαδιώτης Λίμιτεδ Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας Εναγόμενοι Ημερομηνία :- Πέμπτη 16η Σεπτεμβρίου 2010 Αίτηση για Προσωρινό Διάταγμα ημερομηνίας 15/3/2010 Για τον Ενάγοντα - Αιτητή :- κ. Άγις Γεωργιάδης (Για ν΄ ακούσει απόφαση :- Αυτοπροσώπως / κα. Πατσαλίδου και κα. Κάιζερ ) Για την Εναγόμενη 1 - Καθ΄ ης η Αίτηση :- κ. Νικόλας Μάντης (Για ν΄ ακούσει απόφαση :- Αυτοπροσώπως / ............. ) Ενδιάμεση Απόφαση

  1. Ο ενάγων εξασφάλισε με μονομερή αίτηση την έκδοση προσωρινού διατάγματος με το οποίο η εναγόμενη 1 εμποδίζεται από το να πωλήσει, μεταβιβάσει, επιβαρύνει ή με οποιοδήποτε άλλο τρόπο αποξενώσει ή διαφορετικά διαθέσει τεμάχιο ακίνητης ιδιοκτησίας στο χωριό Δρούσεια της επαρχίας Πάφου (στο εξής θα καλείται το «επίδικο κτήμα»).
  2. Η εναγόμενη 1 καταχώρησε ένσταση εναντίον της συνέχισης σε ισχύ του επίδικου προσωρινού διατάγματος. Περιορίστηκε η ακρόαση σε επιχειρηματολογία. Πέραν από τη μαρτυρία και θέσεις των διαδίκων διατηρώ υπόψη μου και αντλώ καθοδήγηση από σχετική νομολογία.
  3. Ως προς την εφαρμογή του άρθρου 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφάλαιο 6, ο ευπαίδευτος δικηγόρος του ενάγοντα εισηγείται ότι το επείγον αποτελούσε επίδικο θέμα μέχρι την έκδοση του επίδικου διατάγματος και ότι πλέον δεν εξακολουθεί να είναι επίδικο θέμα. Η θέση αυτή κρίνεται λανθασμένη.
  4. Το θέμα του κατεπείγοντος δεν παύει να έχει σημασία απλώς επειδή ένα προσωρινό διάταγμα εκδόθηκε μονομερώς. Αφού δηλαδή πρώτα κρίθηκε ότι υπήρχε και αυτή η προϋπόθεση προς έκδοση ενός προσωρινού διατάγματος στην απουσία αντιδίκου δίχως παράλληλα αυτός να ακουστεί. Παράλληλα διαπιστώνω ότι η διαζευκτική απόδειξη της ύπαρξης άλλων ιδιαίτερων περιστάσεων αντί του κατεπείγοντος (όπως προνοείται από το άρθρο 9) δεν έχει διαδραματίσει οποιοδήποτε ρόλο στην όλη επιχειρηματολογία, έτσι ώστε το θέμα αυτό να χρήζει εξέτασης.
  5. Σε σχέση με την υπόσταση και θεμελίωση μονομερούς αίτησης αναφέρονται σχετικά από τον Πική Π. στη σελίδα 604 της απόφασης στην Resola (Cyprus) Ltd. v. Χάρη Χρίστου

(1998)1Β Α. Α. Δ. 598, , τα εξής, :- «Το επείγον για την παροχή θεραπείας αποτελεί δικαιοδοτικό όρο. Μόνο, εφόσο καταδεικνύεται το κατεπείγον του αιτήματος, δικαιολογείται, όλως εξαιρετικά, η άσκηση δικαστικής εξουσίας στην απουσία του εναγομένου. Μόνο τότε μπορεί να συγχωρηθεί η παρέκκλιση από το θεμελιώδη κανόνα της δικαιοσύνης, να ακούσει και τα δύο μέρη πριν εκφέρει κρίση.» Υπενθυμίζω σε σχέση με τα γεγονότα της Resola (Cyprus) Ltd. v. Χάρη Χρίστου τα εξής. Παρέτεινε το πρωτόδικο Δικαστήριο την ισχύ προσωρινού διατάγματος παρά τη διαπίστωση αποτυχίας του ενάγοντα να αποδείξει την ύπαρξη πρόθεσης εκ μέρους της εναγομένης εταιρείας για αποξένωση της ακίνητης ιδιοκτησίας της. Σημειωτέον ότι η κατ΄ ισχυρισμό αυτή πρόθεση στοιχειοθετούσε την επείγουσα ανάγκη για παροχή θεραπείας άνευ ετέρου. Κρίθηκε ότι η κακή οικονομική κατάσταση της εναγομένης ως επίσης και η απουσία συνεκτικού συνδέσμου μεταξύ της και της Κύπρου δικαιολογούσαν την οριστικοποίηση του συγκεκριμένου μέρους του διατάγματος ως ασφάλεια για την ικανοποίηση πιθανής απόφασης υπέρ του ενάγοντα. Εντούτοις το Ανώτατο Δικαστήριο με αναφορά στην ίδια τη διαπίστωση του πρωτόδικου Δικαστηρίου, ότι δεν είχε προσαχθεί αποδεκτή μαρτυρία η οποία να καταδεικνύει πρόθεση αποξένωσης, έκρινε ότι καταρριπτόταν με αυτό τον τρόπο το ίδιο το βάθρο του διατάγματος. Το οποίο συνίστατο στην ύπαρξη ανάγκης για την παροχή θεραπείας άνευ καθυστερήσεως. Παρατηρήθηκε επίσης ότι τέτοια ανάγκη δεν είχε αποκαλυφθεί με την αίτηση του ενάγοντα και ότι στο βαθμό δε που διευκρινίστηκαν οι ισχυρισμοί του κατά τη δίκη, καταδείχθηκε ότι δεν υπήρχε τίποτε το οποίο να προσδίδει επείγοντα χαρακτήρα στο αίτημα για την έκδοση απαγορευτικού διατάγματος. Η δε απόκρυψη ουσιωδών γεγονότων, κρίθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο, ότι αποτελούσε «.πρόσθετο ανεξάρτητο λόγο.» για την ακύρωση του διατάγματος. Ο οποίος είχε άμεση σχέση με την κατ΄ ισχυρισμό πρόθεση αποξένωσης. Καθότι ο ενάγων δεν αποκάλυψε ότι αυτή περιήλθε στη γνώση του τουλάχιστον τεσσεράμιση μήνες νωρίτερα. Το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε ότι δεν είχαν στοιχειοθετηθεί οι προϋποθέσεις για τη χορήγηση θεραπείας στην απουσία του αντιδίκου ενώ επιπλέον δεν είχαν αποκαλυφθεί ουσιώδη γεγονότα σε σχέση με το κατεπείγον του αιτήματος. Η έφεση έγινε δεκτή και το διάταγμα ακυρώθηκε.
  1. Κρίνω ότι ο παράγοντας του κατεπείγοντος εξακολουθεί να αποτελεί επίδικο θέμα. Συνεπώς, θα πρέπει να εξεταστεί η μαρτυρία η οποία προσφέρθηκε προς στοιχειοθέτηση του. Η επίδικη συμφωνία και μεταβίβαση έγιναν τον Ιούλιο του
  2. Το επίδικο διάταγμα εκδόθηκε στις 17/3/
  3. Ισχυρίστηκε ο ενάγων, μετά από μονομερή του ακύρωση της συμφωνίας στις 9/3/2010, ότι «.οι εναγόμενοι, όπως οι ίδιοι, λέγουν, σκοπεύουν να πωλήσουν το κτήμα». Στη παράγραφο 1 της ένορκης δήλωσης του ισχυρίστηκε ότι «.εκτός όπου λέγω διαφορετικά, γνωρίζω προσωπικά τα γεγονότα που παρακάτω ορκίζομαι». Συμπεραίνει το Δικαστήριο ότι ο ενάγων γνώριζε προσωπικά από τα όσα κάποιοι από «τους εναγόμενους» είχαν πει στον ίδιο σκόπευαν να πωλήσουν το επίδικο κτήμα. Η χρήση του πληθυντικού δεν εξουδετερώνει το γεγονός ότι προφανώς η εναγόμενη 1 αποτελεί νομική οντότητα, δηλαδή εταιρεία περιορισμένης ευθύνης.
  4. Βάσει του ισχυρισμού ύπαρξης πρόθεσης πώλησης του επίδικου κτήματος κρίθηκε από το Δικαστήριο υπαρκτός ο παράγοντας του κατεπείγοντος έτσι ώστε να παρεχόταν το δικαιοδοτικό βάθρο έκδοσης του διατάγματος στην απουσία της εναγομένης
  6. Ακόμη και εκ πρώτης όψεως ο ισχυρισμός του ενάγοντα (ότι «.οι εναγόμενοι, όπως οι ίδιοι, λέγουν, σκοπεύουν να πωλήσουν το κτήμα») κρίνεται γενικός και αόριστος. Δεν προκύπτει με οποιοδήποτε τρόπο από τη προβολή του η ταυτότητα οποιουδήποτε προσώπου ή οποιωνδήποτε προσώπων. Ούτε και στη συνέχεια καθορίστηκε ή διευκρινίστηκε ο ισχυρισμός αυτός.
  7. Ο ενόρκως δηλών προς υποστήριξη της ένστασης διευθυντής της εναγομένης 1 Χρήστος Αθηνοδώρου (στο εξής θα καλείται ο «διευθυντής») αμφισβήτησε έντονα την αλήθεια αυτού του ισχυρισμού (βλ. σχετικά την παράγραφο 7 της ένορκης δήλωσης του).
  8. Αναφορικά με αυτή την αμφισβήτηση ο ενάγων είχε την ευχέρεια να ζητήσει είτε άδεια για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης είτε διάταγμα αντεξέτασης του διευθυντή. Όμως επέλεξε όπως περιοριστεί στην αόριστη και γενική προβολή του αρχικού του ισχυρισμού. Ενδεχομένως καθώς, όπως μεταγενέστερα διευκρινίστηκε, λανθασμένα θεωρήθηκε ότι ο παράγοντας του κατεπείγοντος δεν εξακολουθούσε να αποτελεί επίδικο θέμα.
  9. Πραγματικά, διατηρώντας υπόψη τα πιο πάνω δεδομένα, δηλαδή την αοριστία και γενικότητα του συγκεκριμένου ισχυρισμού του ενάγοντα σε συνδυασμό με την αμφισβήτηση του από τον διευθυντή και την επιλογή του ενάγοντα να μην αντιμετωπίσει με οποιοδήποτε δικονομικά διαθέσιμο τρόπο αυτή την αμφισβήτηση, ο ενάγων κρίνεται ως αναξιόπιστος όταν προέβαλε τον ισχυρισμό ύπαρξης πρόθεσης αποξένωσης του επίδικου κτήματος. Αυτό το οποίο διαπιστώνεται είναι η ανυπαρξία του παράγοντα του κατεπείγοντος κατά το στάδιο έκδοσης του διατάγματος. Κατ΄ επέκταση διαπιστώνεται έλλειψη του απαραίτητου δικαιοδοτικού υπόβαθρου προς έκδοση του στην απουσία της εναγομένης
  11. Αυτή και μόνο η διαπίστωση αρκεί προς ακύρωση του διατάγματος. Θεωρώ όμως ότι θα ήταν πιο δίκαιο και ορθότερο όπως το Δικαστήριο εξετάσει και τις υπόλοιπες σχετικές προϋποθέσεις είτε προς παράταση είτε προς ακύρωση του διατάγματος. Έτσι ώστε σε περίπτωση κατά την οποία κατ΄ έφεση το συμπέρασμα του Δικαστηρίου αναφορικά με τη σημασία της ανυπαρξίας του παράγοντα του κατεπείγοντος κριθεί λανθασμένο θα υπάρχει παράλληλα και προς εξέταση ολοκληρωμένο το σκεπτικό του Δικαστηρίου επί όλων των υπολοίπων σχετικών θεμάτων.
  12. Η νομική βάση της αίτησης αποτελείται από τα άρθρα 4, 5 και 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφάλαιο 6 και το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/60). Περιττό να επαναλάβω όσα προνοούνται σχετικά από αυτά τα άρθρα. Διατηρεί το Δικαστήριο υπόψη του αυτά τα άρθρα και σχετική ερμηνευτική νομολογία. Διευκρινίζω επίσης ότι δεν αναδεικνύεται η δυνατότητα εφαρμογής του άρθρου 5 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου. Ενώ σε σχέση με το άρθρο 4 του ιδίου Νόμου παρά και τη δυνατότητα ανεξάρτητης εφαρμογής του θεωρώ ότι αυτή θα πρέπει να εξεταστεί σε συσχετισμό με τις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου.
  13. Σχετικά με αυτές τις προϋποθέσεις σε αυτό το ενδιάμεσο στάδιο κρίνω ότι ελλείπει μόνο η εξής προϋπόθεση έτσι ώστε να κρινόταν εύλογο και δίκαιο όπως παραταθεί η ισχύς του επίδικου διατάγματος. Ότι υπάρχει η πιθανότητα ο ενάγων να δικαιούται θεραπεία. Δεν θα ήταν ορθό ή επιτρεπτό να αναλυθεί σε βάθος η ουσία της αγωγής. Αυτό αποτελεί έργο του Δικαστηρίου το οποίο θα δικάσει την αγωγή. Περιορίζεται το Δικαστήριο προς αιτιολόγηση του συμπεράσματος αποτυχίας του ενάγοντα να στοιχειοθετήσει αυτή την προϋπόθεση στα εξής σημεία. Βάσει της μαρτυρίας κρίνεται εκ πρώτης όψεως πιο πειστική η εξής θέση της εναγομένης
  14. Πρώτο, ότι ήταν γνωστό και στους δύο συμβαλλόμενους κατά το χρόνο τόσο της συμφωνίας πώλησης όσο και της δήλωσης μεταβίβασης ότι το εμβαδόν του επίδικου κτήματος δεν ήταν 6.689 τετραγωνικά μέτρα, δεύτερο, ότι η σχετική εγγραφή δεν βασιζόταν στα εν χρήσει σχέδια, τρίτο, ότι υπήρχε πιθανότητα το εμβαδόν να αυξομειωθεί κατόπιν επιτόπιας έρευνας και, τέλος, ότι αυτά τα δεδομένα έγιναν αποδεκτά και από τους δύο συμβαλλομένους δίχως δηλαδή αυτοί να τελούν σε πλάνη αναφορικά με την έκταση του επίδικου κτήματος, ως πραγματικό γεγονός ουσιώδες στη συμφωνία (βλ. σχετικά το άρθρο 21 του περί Συμβάσεων Νόμου, Κεφάλαιο 149).
  15. Επομένως, έχοντας υπόψη τα όσα αναφέρονται πιο πάνω η ισχύς του προσωρινού διατάγματος ακυρώνεται. Ενώ, διατηρώντας υπόψη το αποτέλεσμα εκδίκασης της τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται υπέρ της εναγομένης 1 και εις βάρος του ενάγοντα όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο μετά από την εκδίκαση της αγωγής.
  16. Τέλος, θα ήθελα απλά να διευκρινίσω το εξής σε σχέση με το δεδομένο ότι η απόφαση αυτή είχε ετοιμαστεί προς έκδοση στις 23/7/2010 αλλά δυστυχώς είχε απωλεσθεί μετά από κλοπή προσωπικών μου αντικειμένων, μεταξύ αυτών και του προσωπικού μου υπολογιστή εντός του οποίου ήταν αποθηκευμένη. Παρά και την αναμενόμενη διαφορά στη διατύπωση της αλλά και στοχευμένη μείωση στην έκταση της, τόσο το σκεπτικό όσο και το αποτέλεσμα αυτής της απόφασης ουσιαστικά παραμένουν τα ίδια όπως και της απωλεσθείσας απόφασης. Μ. Α. Ματθαίου Α. Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.