Ευαγγελίας Πουλλά ν. Studiolo Enterprises Ltd κ.α., Αρ. Αγωγής :- 2165/2007, 7η Οκτωβρίου 2010

Ευαγγελίας Πουλλά ν. Studiolo Enterprises Ltd κ.α., Αρ. Αγωγής :- 2165/2007, 7η Οκτωβρίου 2010 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2010:A41 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον :- Μ. Α. Ματθαίου Α. Ε. Δ. Αρ. Αγωγής :- 2165/2007 Μεταξύ :- Ευαγγελίας Πουλλά Ενάγουσα Και Studiolo Enterprises Ltd Χαράλαμπος Τζορμπατζίδη Εναγόμενοι Ημερομηνία :- Πέμπτη 7η Οκτωβρίου 2010 Αίτηση Παραμερισμού ημερομηνίας 18/12/2009 Για τους Εναγόμενους - Αιτητές :- κος. Ρίκκος Ν. Ερωτοκρίτου (Για ν΄ ακούσει απόφαση :- Αυτοπροσώπως / κα. Μαρία Παπαδημήτρη ) Για την Ενάγουσα - Καθ΄ ης η Αίτηση :- κα. Κατερίνα Χατζηχαραλάμπους (Για ν΄ ακούσει απόφαση :- Αυτοπροσώπως / κα. Ευαγγελία Πουλλά ) Απόφαση

1. Περιληπτικά ζητούν με την αίτηση τους οι εναγόμενοι από το Δικαστήριο διατάγματα με τα οποία πρώτο, να παραμερίζεται η απόφαση η οποία εκδόθηκε εναντίον τους στις 3/12/2007 και δεύτερο, να ακυρώνεται η επίδοση προς τον εναγόμενο 2 ως αντικανονική.
2. Η ενάγουσα καταχώρησε σχετική ένσταση ενώ η ακρόαση της αίτησης περιορίστηκε σε αγορεύσεις των δικηγόρων των διαδίκων.
3. Κατ΄ αρχάς οφείλω να παρατηρήσω ότι οι εναγόμενοι δεν έχουν παρουσιάσει οποιαδήποτε σχετική μαρτυρία ή επιχειρηματολογία προς προώθηση του αιτήματος τους για παραμερισμό της επίδοσης. Ούτε και διαπιστώνεται με βάση το περιεχόμενο του φακέλου ο οποιοσδήποτε λόγος με βάση τον οποίο τέτοιο αίτημα να δικαιολογείται. Ως εκ τούτου αναπόφευκτα αυτό το μέρος του αιτήματος τους δεν μπορεί να εγκριθεί από το Δικαστήριο.
4. Ως προς το μέρος του αιτήματος με το οποίο ζητείται παραμερισμός της απόφασης αυτό ουσιαστικά στηρίζεται σε ισχυρισμό ότι η ενάγουσα εξαπάτησε τους εναγομένους καθότι ανέφερε στον εναγόμενο 2 ότι η αγωγή «κατά λάθος» καταχωρήθηκε εναντίον τους και ότι θα αποσυρόταν άμεσα με οδηγίες που θα έδιδε στη δικηγόρο της. Η καθ΄ ης η αίτηση ενάγουσα απορρίπτει αυτό τον ισχυρισμό ως αναληθή και ανυπόστατο δίδοντας παράλληλα τη δική της εκδοχή, αναφορικά με την επικοινωνία την οποία ο εναγόμενος 2 είχε μαζί της, στη παράγραφο 8 της ένορκης δήλωσης της.
5. Σύμφωνα με αυτή την εκδοχή, αυτό το οποίο προβάλει ως η αλήθεια η ενάγουσα, είναι ότι, βασιζόμενη σε διαβεβαιώσεις του εναγομένου 2 και άλλων κοινών φιλικών τους προσώπων, δεν θα προχωρούσε σε μέτρα εκτέλεσης εναντίον των εναγομένων άμεσα εφόσον θα εξοφλούσε άμεσα άλλη αγωγή και στη συνέχεια θα εξοφλούσε και αυτή την αγωγή μετά από την είσπραξη πληρωμών από συμφωνίες τις οποίες είχε συνάψει η εναγόμενη
7. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι ενόρκως δηλούντες δεν αντεξετάστηκαν ενώ δεν καταχωρήθηκαν είτε συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις των είτε οποιεσδήποτε ένορκες δηλώσεις άλλων ατόμων. Διατηρώντας υπόψη τα όσα σχετικά αναφέρουν στις ένορκες δηλώσεις τους τόσο ο εναγόμενος 2 όσο και η ενάγουσα, δεν έχω πεισθεί ότι αυτό το οποίο συνέβη πραγματικά ήταν ότι η ενάγουσα παραπλάνησε και εξαπάτησε τον εναγόμενο 2 έτσι ώστε να μην δοθούν οδηγίες για εκπροσώπηση του από δικηγόρο στην αγωγή.
8. Η εκδοχή της ενάγουσας κρίνεται πιο λογική και αξιόπιστη ενώ αυτή του εναγομένου 2 κρίνεται υπερβολική και εξωπραγματική. Το κλητήριο ένταλμα της αγωγής επιδόθηκε σε αμφότερους τους εναγομένους στις 24/6/2007, καταχωρήθηκε αίτηση για απόφαση λόγω παράλειψης καταχώρησης εμφάνισης στις 10/8/2007 και μετά από καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης εκδόθηκε απόφαση στις 3/12/2007 ενώ όπως προκύπτει από τους ισχυρισμούς τόσο της ενάγουσας όσο και του εναγομένου 2 μέτρα εκτέλεσης δεν λήφθηκαν μέχρι και τα τέλη του έτους 2009, δηλαδή περίπου δύο χρόνια μετά από την έκδοση της επίδικης απόφασης. Τα γεγονότα αυτά συνάδουν προς ενίσχυση της εκδοχής της ενάγουσας, ιδιαίτερα η παρατηρούμενη καθυστέρηση στη λήψη μέτρων εκτέλεσης της επίδικης απόφασης.
9. Πραγματικά έχοντας υπόψη αυτή την αξιολόγηση της μαρτυρίας στο σύνολο της κρίνω ότι οι εναγόμενοι δεν έχουν προβάλει οποιοδήποτε αξιόπιστο λόγο είτε για τη παράλειψη καταχώρησης εμφάνισης είτε για τη καθυστέρηση στην υποβολή της αίτησης υπό εξέταση. Διερωτώμαι μάλιστα πως είναι δυνατό ο εναγόμενος 2 να προβάλει τους όσους ισχυρισμούς παραθέτει περί δήθεν εξαπάτησης των εναγομένων στη παράγραφο 8 της ένορκης δήλωσης του και εντός της ίδιας ένορκης δήλωσης, στη παράγραφο 13, να ισχυρίζεται εντελώς αντιφατικά ότι από «.τυχαίους και ανεξέλεγκτους λόγους, χωρίς υπαιτιότητα μου, μου στερήθηκε το δικαίωμα να εμφανιστώ και ακουστώ στο Δικαστήριο.». Πως είναι δυνατό η κατ΄ ισχυρισμό εξαπάτηση των εναγομένων από την ενάγουσα να εξισώνεται με «τυχαίους και ανεξέλεγκτους λόγους»;
10. Αναφορικά με την αποκάλυψη υπεράσπισης από τους εναγομένους ως μία από τις απαιτούμενες προϋποθέσεις προς έγκριση της αίτησης υπό εξέταση διατηρώ υπόψη μου τη μαρτυρία την οποία η ενάγουσα παρουσίασε προς απόδειξη της αξίωσης της και έκδοση της επίδικης απόφασης ως επίσης και τα όσα σχετικά αναφέρονται στις υποπαραγράφους Α έως και Δ της παραγράφου 11 της ένορκης δήλωσης του εναγομένου
12. Μόνο ο ισχυρισμός περί ανυπαρξίας συμφωνίας για την αμοιβή της ενάγουσας θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι αποκαλύπτει υπεράσπιση καθώς απορρίπτεται με αυτόν η θέση της ενάγουσας ότι όντως εκτέλεσε οποιαδήποτε εξωδικαστηριακή εργασία προς όφελος των εναγομένων και κατά συνέπεια συγκαταλέγονται με αυτό τον ισχυρισμό και οι βάσεις υπεράσπισης σύμφωνα με τις παραγράφους Α και Γ σε σχέση βεβαίως πάντοτε με ισχυριζόμενα προσφερόμενες υπηρεσίες από την ενάγουσα. Καθότι αυτές οι βάσεις υπεράσπισης θα μπορούσαν να ισχύουν μόνο εάν γινόταν πρώτα δεκτό ότι όντως η ενάγουσα εκτέλεσε εξωδικαστηριακή εργασία προς όφελος των εναγομένων. Ενώ η βάση υπεράσπισης στη παράγραφο Δ προσφέρεται απλά προς ενίσχυση της βασικότερης θέσης (παράγραφος Β) αναφορικά με την ανυπαρξία συμφωνίας εκτέλεσης εξωδικαστηριακής εργασίας.
13. Θεωρώ ότι δεν θα ήταν ορθό να υπεισέλθω εις βάθος σε ανάλυση της προτεινόμενης υπεράσπισης. Απλά δέχομαι ότι η θέση ως προς την ανυπαρξία συμφωνίας για την εκτέλεση εξωδικαστηριακής εργασίας αποκαλύπτει υπεράσπιση. Εντούτοις κρίνω ότι η αποκάλυψη υπεράσπισης από μόνη της δεν είναι αρκετή έτσι ώστε να εγκριθεί το αίτημα των εναγομένων.
14. Εάν όντως οι εναγόμενοι είχαν την υπεράσπιση την οποία επικαλούνται και η ενάγουσα ουδέποτε ενήργησε ως δικηγόρος τους και παρά το γεγονός αυτό καταχωρήθηκε αγωγή με την οποία η ίδια διεκδικούσε ένα καθόλου ευκαταφρόνητο ποσό της τάξης των £230.462,00 ως δικηγορική αμοιβή τότε ποιος είναι ο λόγος με βάση τον οποίο ο εναγόμενος 2 εμπιστεύτηκε, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, την ενάγουσα ότι θα έδιδε οδηγίες για την άμεση απόσυρση της αγωγής; Η πραγματικότητα ακόμη και σε σχέση με τη διαπίστωση αποκάλυψης υπεράσπισης, σύμφωνα και με την αποδοχή της εκδοχής της ενάγουσας επί αυτού, είναι ότι οι εναγόμενοι εκμεταλλεύτηκαν ουσιαστικά μία κατάσταση πραγμάτων η οποία είχε δημιουργηθεί προς δική τους εξυπηρέτηση με τη καθυστέρηση λήψης μέτρων εκτέλεσης εναντίον τους.
15. Διατηρώντας δηλαδή υπόψη τους όσους ισχυρισμούς οι διάδικοι έχουν θέσει υπόψη του Δικαστηρίου κρίνω ότι η διαγωγή των εναγομένων, σύμφωνα και με την εκδοχή της ενάγουσας η οποία γίνεται δεκτή από το Δικαστήριο ως αξιόπιστη, πλήττει πραγματικά το θεμέλιο της απονομής της δικαιοσύνης. Η επιλογή των εναγομένων πρώτα, να βασιστούν σε παράλειψη λήψης μέτρων εκτέλεσης της επίδικης απόφασης και εκμεταλλευτούν αυτό το γεγονός ενώ ακολούθως, με τη λήψη αυτών των μέτρων, μετά από δική τους παράλειψη να τηρήσουν το αντάλλαγμα (δηλαδή, εξόφληση της αγωγής) επί τη βάσει του οποίου η ενάγουσα τους παρείχε χρόνο δίχως να προχωρήσει σε μέτρα εκτέλεσης, κρίνεται ως πραγματικά ασυγχώρητη και περιφρονητική μέχρι βαθμού καταφρόνησης όχι μόνο της δικαστικής διαδικασίας αλλά και των δικαιωμάτων της ενάγουσας (βλ. σχετικά την Milouca Motor Trading Ltd. v. Χρύσανθου Κούρτη