BARCLAYS BANK PLC ν. GM PAPAYIANNIS PROPERTIES LTD κ.α., Αρ. Αγωγής: 368/1995, 29 Ιανουαρίου, 2010

(6)ετών από την ημερομηνία της έκδοσης της. Σημειώνω ότι την 24.09.2003 είχε εκδοθεί παρόμοιο διάταγμα από άλλο αδελφό Δικαστή. Την 9.10.2009 καταχωρήθηκε η υπό εκδίκαση αίτηση. Με αυτή ο εναγόμενος 2 - αιτητής, εξαιτείται όπως εκδοθεί διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να διατάσσει την ακύρωση και /ή τον παραμερισμό του διατάγματος του Δικαστηρίου ημερομηνίας 28.01.2009 για άδεια ανανέωσης εκτέλεσης της δικαστικής απόφασης. Η αίτηση έχει ως νομική βάση τους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.40, Θ. 8, Δ.48, Θ. 13 και Δ.48 Θ. 8

(1), Θ. 8(κκ) Θ.8

(4),Θ. 9 και τις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου καθώς και το Άρθρο 30 του Συντάγματος. Τα γεγονότα στα οποία βασίζεται η αίτηση υποστηρίζονται από ένορκο δήλωση του αιτητή - εναγόμενου 2 κ. Μιχάλη Παπαγιάννη. Καταγράφω στη συνέχεια τα όσα ο αιτητής προβάλλει στην ένορκη δήλωση του: Οι ενάγοντες κατά ή περί την 15.06.2005 εξέδωσαν απόφαση του Δικαστηρίου εναντίον του και των άλλων εναγόμενων 1 και 3 για το ποσό των Λ.Κ.177,510,89σ. με τόκο προς 9% ετησίως από 20.12.1994 μέχρι εξοφλήσεως. Το πιο πάνω χρέος ήταν εξασφαλισμένο με την υποθήκη Υ. 2039/92 και οι ενάγοντες δυνάμει της πιο πάνω δικαστικής απόφασης επεφύλαξαν το δικαίωμα τους να προχωρήσουν σε εκποίηση της και κατά ή περί το 2001 προχώρησαν με τη συγκατάθεση όλων των εναγομένων σε πώληση του, το προϊόν της πώλησης κατετέθη έναντι του εξ αποφάσεως χρέους στις 20.07.2001 ήτοι Λ.Κ.146,

1. Επιπρόσθετα οι ενάγοντες για εξασφάλιση της απαίτησης τους εναντίον του κατέθεσαν στις 30.01.1997 ΜΕΜΟ 99/1997 που αφορά ισόγεια δική του οικία στην Αγλαντζιά. Ακολούθως πλήρωσε στις 27.02.2002 έναντι του εξ αποφάσεως χρέους του το ποσό των Λ.Κ.5.000,00 γιατί οι ενάγοντες τον απειλούσαν ότι θα τον πτώχευαν αφού κατάθεσαν ειδοποίηση πτώχευσης εναντίον του, και μετέπειτα πλήρωσε το ποσό των Λ.Κ.7.000,00 στις 18.01.2005 κατόπιν συμφωνίας να αποσύρουν την αίτηση πτώχευσης που καταχώρησαν εναντίον του με αριθμό 71/
2. Από τον Ιανουάριο 2005 οι ενάγοντες δεν τον ενόχλησαν παρά μόνο καταχώρησαν εκ νέου ειδοποίηση πτώχευσης εναντίον του και σήμερα αντιμετωπίζει ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας την αίτηση αρ. 498/2009 για πτώχευση του η οποία είναι ορισμένη στις 3.11.
3. Μόλις έλαβε την αίτηση πτώχευσης 498/2009 ανέθεσε στον δικηγόρο του να προβεί σε έρευνα στο δικαστικό φάκελο σε σχέση με αυτή την υπόθεση και από την έρευνα στο φάκελο του Δικαστηρίου από ότι τον πληροφόρησε προκύπτουν τα ακόλουθα: (α) Η δικαστική απόφαση ανανεώθηκε δύο φορές στις 24.09.2003 και στις 28.01.2009 με μονομερή αίτηση των εναγόντων. (β) Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση ημερομηνίας 19.01.2009 για την ανανέωση της δικαστικής απόφασης ορκίζεται η δικηγορική υπάλληλος των δικηγόρων των εναγόντων κ. Άντρη Ζάγκουλου οποία αναφέρει στην παράγραφο 11 της ενόρκου δηλώσεως της ότι οι εναγόμενοι εξακολουθούν να οφείλουν το ποσό της απόφασης πλέον τόκους και έξοδα αφήνοντας να νοηθεί ότι ουδέν ποσόν πληρώθηκε το οποίο δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. (γ) Επαναλαμβάνει ότι έναντι του εξ αποφάσεως χρέους πληρώθηκε στις 20.07.2001 ποσό Λ.Κ.146,000,00 το οποίο προήλθε από την πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου Υ.2039/92, ως επίσης ποσό Λ.Κ.5.000- στις 27.02.2002 και ποσό Λ.Κ.7.000- στις 18.01.
4. Το Επαρχιακό Δικαστήριο Αμμοχώστου στις 28.01.2009 κατόπιν μονομερούς αίτησης των Εναγόντων ημερομηνίας 19.01.2009 για ανανέωση της άδειας εκτέλεσης της απόφασης εξέδωσε διάταγμα ανανέωσης της απόφασης του Δικαστηρίου ερήμην του και με αυτό τον τρόπον του στέρησε το δικαίωμα να εμφανισθεί στο Δικαστήριο και να προβάλει τη θέση του. Οι ενάγοντες θα έπρεπε να καταχωρήσουν αίτηση δια κλήσεως γιατί αφορά ανανέωση της απόφασης για εκτέλεση λόγω παρέλευσης έξι ετών και ιδιαιτέρως γιατί στην παρούσα υπόθεση παρήλθαν περίπου 14 χρόνια από της έκδοσης της. Το Δικαστήριο όπως φαίνεται από το πρακτικό του ημερομηνίας 28.01.2009 που εξέδωσε την διαταγή για ανανέωση της απόφασης δεν έλαβε υπόψη του και/ ή αγνόησε το γεγονός ότι οι ενάγοντες δεν έδειξαν κανένα λόγο ότι δεν είναι πρακτικά δυνατό να επιδοθεί η αίτηση σε αυτόν και τους άλλους εναγόμενους και λανθασμένα άσκησε τη διακριτική του ευχέρεια και εξέδωσε την διαταγή για άδεια έκδοσης εκτέλεσης μετά τη λήξη έξι χρόνων από την απόφαση. Έχει στερηθεί με τη μη επίδοση της αίτησης στον ίδιο προσωπικά του δικαιώματος του να προβάλει τους ισχυρισμούς του και το σύνολο των οικονομικών του υποχρεώσεων προς τους ενάγοντες. Έχει λάβει γνώση της ανανέωσης για πρώτη φορά όσον αφορά την άδεια εκτέλεσης της απόφασης την 29.09.2009 μετά από την έρευνα που έκαμε ο δικηγόρος του στο φάκελο της αγωγής. Οι ενάγοντες - αιτητές στην αίτηση τους με ημερομηνία 19.01.2009 κανένα στοιχείο δεν προσκόμισαν για να ικανοποιήσουν το Δικαστήριο ότι δεν ήταν πρακτικά δυνατό να εκδώσουν κλήση ή να του επιδώσουν την κλήση ως όφειλαν δυνάμει των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και επιπρόσθετα απέκρυψαν από το δικαστήριο τις πληρωμές που έγιναν. Ο τόπος διαμονής του ήταν και είναι για χρόνια σταθερός και γνωστός στην Καθ΄ής η Αίτηση Τράπεζα. Η διεύθυνση κατοικίας του είναι γνωστή στους ενάγοντες και η επίδοση αίτησης θα του γινόταν χωρίς καμιά δυσκολία. Το Δικαστήριο δεν μπορούσε να ασκήσει την διακριτική του ευχέρεια και να εκδώσει διάταγμα ανανέωσης εκτέλεσης της απόφασης γιατί οι Ενάγοντες δεν ανέφεραν κανένα λόγο γιατί να μην γίνει επίδοση σε αυτόν και στους άλλους εναγόμενους. Από όσα καλύτερα γνωρίζει και πληροφορείται και εξ όσων τον συμβουλεύει ο δικηγόρος του η παρούσα αίτηση του είναι βάσιμη και δικαιολογημένη και ότι με την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα του παρασχεθεί η δυνατότητα και το δικαίωμα να εκθέσει ενώπιον του δικαστηρίου την υπεράσπιση του και να ευρίσκονται ενώπιον του δικαστηρίου όλα τα γεγονότα για σκοπούς απονομής της δικαιοσύνης και δεν θα δημιουργηθεί οιαδήποτε αδικία, βλάβη ή προσβολή των δικαιωμάτων των εναγόντων. Από τα γεγονότα της υπόθεσης φαίνεται καθαρά ότι το δικαστήριο δεν έλαβε καθόλου υπόψη του το γεγονός ότι θα έπρεπε να του επιδοθεί η αίτηση πριν την έκδοση του διατάγματος για ανανέωση της εκτέλεσης απόφασης, γιατί αυτό είναι επιτακτικό δυνάμει της Δ.48(κκ) ως επίσης δεν έλαβε υπόψη του ότι παραβιάζεται το δικαίωμα του να ακουσθεί από το Δικαστήριο κατά παράβαση του άρθρου 30 του Συντάγματος. Ειλικρινά πιστεύει και όπως τον συμβουλεύει o δικηγόρος του η απόφαση του δικαστηρίου είναι αντικανονική και παραβιάζει το συνταγματικό του δικαίωμα να τύχει δίκαιης δίκης, να προβάλει τους ισχυρισμούς και την υπεράσπιση του ενώπιον του Δικαστηρίου και είναι ορθό και δίκαιο και προς το συμφέρον της δικαιοσύνης όπως εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα και του δοθεί το δικαίωμα να υπερασπισθεί τα δικαιώματα και τα συμφέροντα του. Με την ειδοποίηση περί της πρόθεσης για ένσταση η ενάγουσα - καθ΄ής η αίτηση έχοντας ως νομική της βάση τους περί Πολιτικής Δικονομίας θεσμούς Δ.39 Θ.Θ. 1-21, Δ.48 Θ. 4, Δ.27 Θ. 3 και τη Νομολογία καθώς επίσης τις συμφυείς εξουσίες και γενική πρακτική του Δικαστηρίου προβάλλει τους ακόλουθους λόγους ένστασης: Η αίτηση του Αιτητή είναι παράτυπη και δεν έχει και/ ή δεν αναφέρεται σε αυτή οποιοδήποτε νομικό έρεισμα και/ ή δεν έχει νομική βάση. Η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση δεν υποστηρίζει και/ ή δεν στοιχειοθετεί και /ή υιοθετεί με οποιοδήποτε τρόπο και/ ή επαρκώς το Διάταγμα που αξιώνεται με την αίτηση. Η έκδοση του Διατάγματος του Δικαστηρίου ημερομηνίας 28.01.2009 για άδεια ανανέωσης εκτέλεσης της δικαστικής απόφασης που εξεδόθη στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή έγινε καθ΄ όλα νόμιμα και σύμφωνα με τους Θεσμούς της Πολιτικής Δικονομίας. Κανένα δικαίωμα του Αιτητή δεν έχει παραβιαστεί και/ ή στερηθεί με την εν λόγω διαδικασία. Δεν υπάρχουν ιδιαίτεροι λόγοι και/ ή συνθήκες για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος σε αυτό το στάδιο της διαδικασίας. Η παρούσα αίτηση από τον αιτητή αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας καθότι εγέρθηκε πανομοιότυπη ταυτόχρονη διαδικασία υπό τύπο ένστασης σε αίτηση πτώχευσης εναντίον του Αιτητή από την Καθ΄ής η Αίτηση. Ο Αιτητής εξακολουθεί να μην έχει ξεχρεώσει όλο το οφειλόμενο ποσό στην Καθ΄ής η Αίτηση. Ο Αιτητής με τη παρούσα αίτηση προσπαθεί να αποφύγει και/ή καθυστερήσει την εξόφληση του εξ΄αποφάσεως χρέος του. Όλα τα ουσιώδη γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η αιτούμενη ακύρωση και/ ή παραμερισμός του διατάγματος του Δικαστηρίου ημερομηνίας 28.01.2009 ήταν εις γνώση του Αιτητή για μεγάλο χρονικό διάστημα και /ή καθ όλον τον ουσιώδη χρόνο και μετά πολλών εμφανίσεων ενώπιον του Δικαστηρίου. Περαιτέρω και/ ή διαζευκτικά, ο Αιτητής με την αίτηση του ουσιαστικά ζητά την προσθήκη νέων ισχυρισμών και/ ή γεγονότων και/ή αγώγιμων δικαιωμάτων τα οποία δεν ισχύουν. Σε περίπτωση που εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα σε αυτό το στάδιο της διαδικασίας αυτό θα παρεμποδίσει την εκτέλεση της απόφασης του Δικαστηρίου και/ ή όλων των αγώγιμων δικαιωμάτων της ενάγουσας που πηγάζουν από την απόφαση του Δικαστηρίου υπέρ της ενάγουσας και θα προκαλέσει καθυστέρηση στην εκτέλεση της απόφασης και στην εξόφληση του εξ΄αποφάσεως χρέους του Αιτητή κατά παράβαση των θεμελιωδών δικαιωμάτων της Ενάγουσας - Καθ΄ης η αίτηση. Δεν είναι με οποιοδήποτε τρόπο εύλογο και/ ή προς το συμφέρον της δικαιοσύνης να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα στο παρόν στάδιο της διαδικασίας. Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η ένσταση υποστηρίζονται με ένορκη δήλωση της Άννας Πέτρου Υποδιευθύντριας στο Τμήμα Ανάκτησης Χρεών της Ενάγουσας η οποία δηλώνει γνώστης αυτών των γεγονότων και είναι εξουσιοδοτημένη να προβεί στην ένορκο δήλωση. Αρνείται τους ισχυρισμούς της ενόρκου δηλώσεως του Μιχάλη Παπαγιάννη και υποστηρίζει μετά από νομική συμβουλή ότι η αίτηση είναι νόμω και ουσία αβάσιμη. Προβάλλει περαιτέρω τα ακόλουθα ως τα αληθινά γεγονότα της υπόθεσης: Η υποθήκη Υ.2039/92 στην οποία αναφέρεται ο Αιτητής, ήταν στο όνομα της εναγόμενης 3 Γαβριέλλας Ίκαρου Ζαχαριάδη εναγόμενης 3 και συζύγου του εναγόμενου 2 και αυτή κατέβαλε κατά ή περί τον Ιούλιο του 2001 το ποσό των Λ.Κ.146.000,00 στην ενάγουσα και η υποθήκη απαλλάχτηκε. Απαλλάχτηκε επίσης το Μέμο επί του σχετικού ακινήτου με αριθμό εγγραφής Β
5. Η ενάγουσα - καθ΄ης η αίτηση καθ΄ όλο τον ουσιώδη χρόνο ήταν πρόθυμη να βοηθήσει τον Αιτητή να συμμορφωθεί με τη δικαστική απόφαση και να τον διευκολύνει στην αποπληρωμή του οφειλόμενου υπολοίπου ποσού αφού κατά ή περί τον Φεβρουάριο του 2002 το ΜΕΜΟ 99/1997 ακυρώθηκε από την ενάγουσα όταν ο Αιτητής πλήρωσε το ποσό των Λ.Κ.5.000,00 στην ενάγουσα. Κατά ή περί τον Ιανουάριο του 2005 αποσύρθηκε και η αίτηση πτώχευσης αρ. 71/2004 που καταχωρήθηκε από την ενάγουσα εναντίον του εναγόμενου 2 αφού αυτός προκάλεσε την ενάγουσα να μην προχωρήσει και ότι πρόθεση του ήταν να συμμορφωθεί με την απόφαση του Δικαστηρίου και ζήτησε χρόνο για να προβεί σε διευθέτηση της οφειλής του. Κατέβαλε περαιτέρω το ποσό των Λ.Κ.7.000,00 ως ένδειξη της πρόθεσης του να ξεχρεώσει το οφειλόμενο υπόλοιπο. Εξ όσων κάλλιον γνωρίζω ο Αιτητής - Εναγόμενος 2 από την τελευταία πληρωμή το 2005 δεν κατέβαλε οποιοδήποτε άλλο ποσό προς εξόφληση του υπόλοιπου οφειλόμενου ποσού και δεν έκανε οποιαδήποτε άλλη προσπάθεια ώστε να συμμορφωθεί με τη δικαστική απόφαση. Η κατάσταση λογαριασμού του εναγόμενου 2 - Αιτητή δεικνύει οφειλόμενο υπόλοιπο κατά ή περί την 30.11.2008 το ποσό των € 373.213,60σ. πλέον τόκους προς 9% από 1.12.
6. Εξ όσων λαμβάνει νομική συμβουλή, η έκδοση του διατάγματος του δικαστηρίου ημερομηνίας 28.01.2009 για άδεια ανανέωσης εκτέλεσης της δικαστικής απόφασης που εξεδόθη στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή έγινε καθ΄ όλα νόμιμα. Εξ όσων συμβουλεύεται από τους δικηγόρους τους, η αίτηση του Αιτητή είναι αβάσιμη και αδικαιολόγητη καθ΄ότι ο εναγόμενος 2 γνωρίζει την οφειλή του στην ενάγουσα και παρόλα αυτά εξακολουθεί να αρνείται και/ ή να αποφεύγει και/ ή να καθυστερεί την αποπληρωμή του χρέους του προς την ενάγουσα. Εξ όσων πληροφορείται από τους δικηγόρους τους, θα ήταν παράλογο και αντίθετο προς την δικαιοσύνη αν πετύχαινε η παρούσα αίτηση, ιδιαιτέρως του λόγου ότι η παρούσα αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας καθότι εγέρθηκε πανομοιότυπη ταυτόχρονη διαδικασία υπό τύπο ένστασης σε αίτηση πτώχευσης εναντίον του Αιτητή από την Καθ΄ής η Αίτηση. Ενόψει των ανωτέρω και όπως τους συμβουλεύουν οι δικηγόροι τους, η έκδοση του διατάγματος ανανέωσης της απόφασης έγινε καθ΄ όλα νόμιμα και η αίτηση του Αιτητή πρέπει να απορριφθεί ώστε να προχωρήσει η διαδικασία πτώχευσης με αρ. 489/2009 ημερομηνίας 3.11.2009 που καταχωρήθηκε από την ενάγουσα εναντίον του Αιτητή - Εναγόμενου
7. Η ακρόαση της αίτησης προχώρησε με βάση το περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων χωρίς να αντεξετασθεί οποιοσδήποτε από τους ενόρκως δηλούντες. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των δύο πλευρών στις αγορεύσεις τους αναφέρθηκαν σε ισχυρισμούς και γεγονότα που συμπεριλήφθηκαν στην αίτηση και την ένσταση και στις αντίστοιχες ένορκες δηλώσεις που τις υποστηρίζουν. Η ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ: Σχετικοί με τη παρούσα αίτηση είναι οι ακόλουθοι θεσμοί περί Πολιτικής Δικονομίας: Δ.48 Θ. 8

(4): ¨Any person) other than the applicant) affected by an order made ex parte may apply by summons to have it set aside or varied and the Court or Judge may set aside or vary such order on such terms as may seem just¨. Σε μετάφραση: ¨Οποιοδήποτε πρόσωπο (εκτός από τον αιτητή) που επηρεάζεται από ένα διάταγμα που έγινε μονομερώς μπορεί να αποταθεί διά κλήσεως για παραμερισμό ή διαφοροποίηση του και το Δικαστήριο ή Δικαστής μπορεί να το παραμερίσει ή να το διαφοροποιήσει με τέτοιους όρους που θα ήθελαν φανεί δίκαιοι.¨ Δ. 40 Θ. 8: ¨Where six years have elapsed since the judgment or date of the order, or where any change has taken place by death or otherwise in the parties entitled or liable to execution, the party alleging himself to be entitled to execution accordingly. And such Court or Judge may , if satisfied that the party so applying is entitled to issue execution, make an order to that effect, or may order that any issue or question necessary to determine the rights of the parties shall be tried in any of the ways in w2hich any question in an action may be tried. And in either case the Court or Judge may impose such terms as to costs or otherwise as shall be just¨. Σε μετάφραση: ¨Όταν έχουν περάσει έξι

(6)χρόνια από την απόφαση ή την ημερομηνία του διατάγματος ή όπου έχει επέλθει οποιαδήποτε αλλαγή λόγω θανάτου ή άλλως πως στους διαδίκους που δικαιούνται ή υποχρεούνται σε πληρωμή, ο διάδικος που ισχυρίζεται ότι δικαιούται εις εκτέλεση μπορεί να αποταθεί στο Δικαστήριο ή το Δικαστή για έκδοση σχετικής άδειας εκτέλεσης. Και το Δικαστήριο ή ο Δικαστής μπορεί, αν ικανοποιηθεί ότι ο διάδικος που αποτείνεται ότι δικαιούται σε εκτέλεση, να εκδώσει διάταγμα για αυτόν το σκοπό ή μπορεί να διατάξει όπως οποιοδήποτε ζήτημα ή ερώτημα αναγκαίο για να αποπερατώσει τα δικαιώματα των διαδίκων δικαστεί κατά οποιοδήποτε από τους τρόπους που μπορούν να δικαστούν οποιαδήποτε ερωτήματα σε μιαν αγωγή. Και σε οποιαδήποτε των περιπτώσεων το Δικαστήριο ή ο Δικαστής μπορεί να επιβάλει τέτοιους όρους ως προς τα έξοδα ή άλλως που θα ήθελε κρίνει δικαίους.¨ Δ. 48 Θ. 8

(1)(kk): ¨ The following applications may be made ex parte- (

1. kk)Under Order 40, rule 8, for leave to issue execution after six years have elapsed since the judgment or order or where any change has taken place in the parties entitled or liable to execution, if the Court or Judge is satisfied that it is impracticable to serve a summons or give notice thereof and the property on which it is desired to levy execution has devolved by death;¨ Σε μετάφραση; ¨Οι πιο κάτω αιτήσεις μπορούν να γίνουν μονομερώς (ex parte): (
2. kk)για άδεια έκδοσης εκτέλεσης μετά τη λήξη έξι χρόνων από την απόφαση ή διάταγμα ή όπου έγινε αλλαγή στους διαδίκους που δικαιούνται ή είναι υπόλογοι σε εκτέλεση αν το Δικαστήριο ή Δικαστής ικανοποιηθεί ότι δεν είναι πρακτικό να επιδοθούν κλήσεις ή να δοθεί ειδοποίηση και η περιουσία η οποία υπόκειται σε εκτέλεση έχει μεταβιβασθεί λόγω θανάτου¨. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ - ΚΑΤΑΛΗΞΗ: Η διαταγή 48 Θ. 8

(4)είναι η δικαιοδοτική διάταξη που παρέχει στο Δικαστήριο την εξουσία να επιληφθεί μιας τέτοιας αίτησης. Αυτή από μόνη της απαντά στο ερώτημα που έθεσε κατά την αγόρευση του ο κ. Πισιάρας κατά πόσο δηλαδή το παρών Δικαστήριο έχει εξουσία να επιληφθεί μιας τέτοιας φύσης αίτησης όταν ήταν το ίδιο που εξέδωσε το επίδικο διάταγμα. Προκύπτει από την μελέτη των πιο πάνω θεσμών ότι αίτηση για άδεια εκτέλεσης μιας απόφασης μετά τη πάροδο των έξι

(6)χρόνων από την έκδοση της απόφασης ή του διατάγματος εμπίπτει στην κατηγορία εκείνων των αιτήσεων οι οποίες μπορούν να καταχωρηθούν μονομερώς, εκτός εάν συντρέχουν κάποιοι άλλοι λόγοι ή προϋποθέσεις. Θα πρέπει δηλαδή ο Δικαστής ή το Δικαστήριο να ικανοποιηθεί ότι δεν είναι πρακτικό να επιδοθούν κλήσεις ή να δοθεί ειδοποίηση στους ενδιαφερόμενους. Επομένως θα πρέπει να επιδίδεται η αίτηση στους ενδιαφερόμενους εκτός εάν δεν είναι πρακτικό να τους επιδοθεί η κλήση ή να ειδοποιηθούν. Στη προκείμενη περίπτωση μελετώντας την αίτηση που είχε υποβληθεί και την ένορκο δήλωση που την υποστήριζε και με βάσει την οποία εκδόθηκε το επίδικο διάταγμα, διαπιστώνεται ότι η εκεί αιτήτρια και καθ΄ής η αίτηση στη παρούσα, υπέβαλε την αίτηση της για άδεια εκτέλεσης της απόφασης μονομερώς χωρίς να εξηγεί τους λόγους για τους οποίους δεν ήταν πρακτικά εφικτή η δυνατότητα επίδοσης της στους ενδιαφερόμενους - εναγόμενους ή της δυνατότητας να τους δοθεί σχετική ειδοποίηση. Με την παράλειψη αυτή και λαμβάνοντας υπόψη τον χρόνο που παρήλθε από της εκδόσεως της αποφάσεως μέχρι και της υποβολής της αίτησης για εκ νέου ανανέωση της άδειας εκτέλεσης της, κρίνω ότι απουσίαζε ουσιώδης προϋπόθεση η οποία θα έπρεπε να είχε εκπληρωθεί πριν το Δικαστήριο επιληφθεί επί της ουσίας της την αίτηση αυτή, της παροχής δηλαδή της δυνατότητας στη πλευρά των ενδιαφερομένων να παραστούν εάν επιθυμούσαν στη διαδικασία και να εκφέρουν τις απόψεις τους. Ως εκ τούτου και μόνο εξ αυτού του λόγου το διάταγμα που εξεδόθη πάσχει και θα πρέπει να ακυρωθεί γιατί οι εναγόμενοι στερήθηκαν το δικαίωμα της πληροφόρησης τους και της δυνατότητας τους να παρίστανται, αν επιθυμούσαν, σε εκείνη τη διαδικασία για να εκθέσουν τους ισχυρισμούς τους ως προς την αλήθεια των γεγονότων που υποστήριζαν την αίτηση. Πέραν όμως των πιο πάνω δικονομικών θεσμών συντρέχει κατά την άποψη μου στη περίπτωση και παραβίαση συνταγματικών διατάξεων και επιταγών. Αυτή της παρ. 2 του Άρθρου 30 του Συντάγματος: ¨Έκαστος κατά τη διάγνωση των αστικών του δικαιωμάτων και υποχρεώσεων ή οποιασδήποτε κατ΄αυτού ποινικής κατηγορίας, δικαιούται ανεπηρεάστου, δημόσιας ακροαματικής διαδικασίας εντός εύλογου χρόνου, ενώπιον ανεξάρτητου, αμερόληπτου και αρμόδιου δικαστηρίου ιδρυομένου δια νόμου¨. Αλλά και αυτή της παρ. 3 του ίδιου Άρθρου :¨Έκαστος έχει το δικαίωμα να προβάλει τους ισχυρισμούς αυτού ενώπιον του δικαστηρίου και να έχει χρόνον επαρκή διά την προπαρασκευήν τούτων¨. Εξετάζοντας περαιτέρω τους ισχυρισμούς και γεγονότα που προβάλλονται στα αντίστοιχα έγγραφα που υποβλήθηκαν στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας, εύκολα μπορεί να γίνει αντιληπτό ότι όταν το Δικαστήριο εξέδιδε το επίδικο διάταγμα δεν είχε όλα τα στοιχεία ενώπιον του τα οποία θα το βοηθούσαν στο να ασκήσει ορθά τη διακριτική του ευχέρεια. Τα γεγονότα που προβλήθηκαν τόσο από τον εναγόμενο 2 - αιτητή όσο και από την ενάγουσα - καθ΄ής η αίτηση αντίστοιχα στην αίτηση και στην ειδοποίηση περί της πρόθεσης ένστασης και στις ενόρκους δηλώσεις που τις υποστηρίζουν, συγκρινόμενα με όσα προβλήθηκαν προς υποστήριξη της αίτησης με την οποία δόθηκε η σχετική άδεια από το δικαστήριο, καταδεικνύουν του λόγου το αληθές, ότι δηλαδή το Δικαστήριο δεν είχε ενώπιον του όλα όσα απαιτούνταν και την πραγματική εικόνα για την ορθή άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας για την παροχή ή όχι της αιτούμενης άδειας και την έκδοση σχετικού διατάγματος. Σημαντικό στοιχείο το οποίο απουσίαζε και ως προς αυτό θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι υπήρξε παραπλάνηση του Δικαστηρίου, ήταν η καταβολή σημαντικού μέρους του οφειλόμενου ποσού. Μάλιστα δηλωνόταν ρητά στη παράγραφο 11 της ενόρκου δηλώσεως ότι οι εναγόμενοι εξακολουθούσαν να οφείλουν το ποσό της αποφάσεως πλέον τους τόκους και τα έξοδα ενώ στην ένορκο δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση, αυτή της Άννας Πέτρου, γίνεται παραδοχή για την πληρωμή σημαντικών ποσών. Επομένως το συμπέρασμα ότι δεν υπήρχαν όλα τα αναγκαία στοιχεία ενώπιον του Δικαστηρίου ή υπήρξαν τέτοια στοιχεία που οδήγησαν το Δικαστήριο στο να παραπλανηθεί ως προς τα αληθινά γεγονότα που χαρακτήριζαν την υπόθεση όταν αποφάσιζε και εξέδιδε το επίδικο διάταγμα δεν είναι αυθαίρετο. Όπως περαιτέρω υποστηρίζεται από τον αιτητή - εναγόμενο 2, αυτός προέβη στο παρών διάβημα μόλις πληροφορήθηκε τα όσα προηγήθηκαν της έκδοσης του διατάγματος του οποίου ζητείται η ακύρωση. Επομένως δεν συντρέχει περίπτωση καθυστέρησης αν και κάτι τέτοιο δεν προβλήθηκε ως ειδικός λόγος ένστασης αλλά το σχολιάζω σε απάντηση του λόγου ένστασης περί κατάχρησης της διαδικασίας. Για τους πιο πάνω λόγους είναι η κατάληξη μου ότι η αίτηση θα πρέπει να πετύχει. Επομένως εκδίδεται διάταγμα ως το Α της αίτησης. Τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται υπέρ του Αιτητή - εναγόμενου 2 και εναντίον της ενάγουσας - καθ΄ής η αίτηση όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ....................................................... Χρ. Γ. Φιλίππου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο