Γιαννάκη Παναγή ν. KAREN GULLY, Αρ. Αγωγής: 1007/2008, 14 Ιουλίου 2010

Γιαννάκη Παναγή ν. KAREN GULLY, Αρ. Αγωγής: 1007/2008, 14 Ιουλίου 2010 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2010:A16 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ Λ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ - ΑΝΔΡΕΟΥ, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1007/2008 ΜΕΤΑΞΥ: Γιαννάκη Παναγή εκ Συνοικισμού Λιοπετρίου αρ.20, Αμμόχωστος Ενάγοντας και KAREN GULLY Happy Court, Αγία Νάπα Εναγομένης Αίτηση ημερ.09/06/2010 για διαγραφή Ημερομηνία: 14 Ιουλίου 2010 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Αιτητή/Ενάγοντα: κα Σ. Ποιητή Για Καθ' ης η Αίτηση/Εναγόμενη: κος Αλ. Κουκούνης ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η ΥΠΟ ΚΡΙΣΗ ΑΙΤΗΣΗ Με την παρούσα αίτηση, ο Αιτητής-Ενάγοντας ζητά την έκδοση διατάγματος για διαγραφή και/ή απάλειψη της παραγράφου 8 της Υπεράσπισης. Η αίτηση βασίζεται στη Δ.19, Θ.26, Δ.48, ΘΘ1-4, 8-9 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Η αίτηση δεν συνοδεύεται από ένορκη δήλωση και στηρίζεται στα γεγονότα όπως φαίνονται στο φάκελο της υπόθεσης. Όπως δε αναφέρεται στο σώμα της αίτησης, είναι προφανές ότι οι αιτούμενοι προς διαγραφή ισχυρισμοί της παρ. 8 της Υπεράσπισης είναι σκανδαλώδεις και/ή μη απαραίτητοι και/ή τείνουν να επηρεάσουν, παρεμποδίσουν ή καθυστερήσουν τη δίκαιη εκδίκαση της υπόθεσης. ΕΝΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΕΝΟΡΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΠΟΥ ΤΗ ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ Στην αίτηση καταχωρήθηκε ένσταση με παρόμοια νομική βάση. Σε αυτήν περιλαμβάνονται και η Δ.25, ΘΘ1-6, Δ.20, ΘΘ1-5, Δ.21, ΘΘ1-15, Δ.27, ΘΘ1-3 και Δ.39, ΘΘ1-21 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Επιπλέον, γίνεται επίκληση των συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου, όπως και στη Νομολογία. Ως λόγοι ένστασης εξειδικεύονται οι ακόλουθοι: · Επιδιώκεται η διαγραφή ισχυρισμών οι οποίοι είναι ουσιαστικοί, βασικοί, απαραίτητοι, και απόλυτα σχετικοί με τη στοιχειοθέτηση της Υπεράσπισης της Εναγομένης και την απόδοση της ευθύνης για το επίδικο δυστύχημα και για την πρόκληση των ισχυριζόμενων ζημιών. · Οι ισχυρισμοί που τέθηκαν στην παράγραφο 8 της Υπεράσπισης δεν είναι αντικανονικοί, ούτε παράτυποι, ούτε σκανδαλώδεις, ούτε παραβιάζουν με οποιοδήποτε τρόπο τους κανόνες σύνταξης δικογράφων και ούτε θα περιπλέξουν ή καθυστερήσουν την εκδίκαση της αγωγής, ούτε θα προκαλέσουν οποιαδήποτε αμηχανία ή ζημιά στην απαίτηση του Ενάγοντα. · Τυχόν έγκριση της αίτησης θα επηρεάσει ανεπανόρθωτα την υπόθεση της Εναγόμενης, η οποία θα στερηθεί της δυνατότητας να προσκομίσει μαρτυρία για απόδειξη ουσιωδών και βασικών ισχυρισμών της που βρίσκονται στην Υπεράσπιση. · Δεν παρατίθενται οποιοιδήποτε λόγοι που να υποστηρίζουν το αίτημα του Ενάγοντα. · Το αν έχει διωχθεί ποινικά ο Ενάγον, το αν έχει παραδεχθεί ή όχι της κατηγορίες για αμελή οδήγηση σε ποινική υπόθεση που αφορά το ίδιο δυστύχημα, αντικείμενο της παρούσας αγωγής και τι ενέργειες έκανε η Αστυνομία σχετικά με τη διερεύνηση του ατυχήματος, αποτελούν το κάθε ένα ξεχωριστά και όλα μαζί, γεγονότα τα οποία αφορούν την παρούσα αγωγή, είναι σχετικά με την απόδοση ευθύνης για το επίδικο ατύχημα και αναγκαία για την καλύτερη και πληρέστερη πληροφόρηση του Δικαστηρίου. Η ένσταση συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση της Χαρούλας Καϊλή, υπαλλήλου στο γραφείο των δικηγόρων της Εναγόμενης, στην οποία βασικά υιοθετούνται και επαναλαμβάνονται οι λόγοι ένστασης που αναφέρθηκαν ανωτέρω. ΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΙΣΗΓΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΜΕΡΩΝ Κατά την ακρόαση της αίτησης αμφότεροι οι συνήγοροι των διαδίκων, αγόρευσαν υποστηρίζοντας τις εκατέρωθεν θέσεις τους. Η κα Σ. Ποιητού, υποστήριξε ότι η παράγραφος 8 της Υπεράσπισης δεν προβάλει οποιοδήποτε ισχυρισμό είτε για ευθύνη του Ενάγοντα, είτε για συνυπαιτιότητα του, ούτε αναφέρεται σε οποιαδήποτε ποινική δίωξη ή τυχόν παραδοχή του Ενάγοντα. Το μόνο που αναφέρεται, πρόσθεσε, είναι ότι ο Ενάγων έχει διωχθεί ποινικά σε σχέση με παραβιάσεις των Περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων Νόμων και Κανονισμών. Επιπλέον, επεσήμανε, η παράγραφος 8 δεν παραπέμπει καν στους ισχυρισμούς της παραγράφου 4 της Υπεράσπισης για αμέλεια. Η συνήγορος εισηγήθηκε ότι η διατήρηση των ισχυρισμών αυτών στα δικόγραφα θα έχει ως συνέπεια την απώλεια χρόνου και χρήματος και πιθανόν περιπλοκή της υπόθεσης, για ισχυρισμούς που είναι εντελώς άσχετοι με τα επίδικα θέματα. Η κα Ποιητού, ανάφερε επίσης, ότι με την ένστασή του ο Εναγόμενος προσπαθεί να εισαγάγει γεγονότα τα οποία δεν αναφέρονται στην παράγραφο 8. Τόνισε ότι η παράγραφος 8 με κανένα τρόπο δεν συνδέεται με την ισχυριζόμενη αμέλεια του Ενάγοντα. Όσον αφορά τη νομική πτυχή, η συνήγορος, αφού επεσήμανε ότι η διαγραφή ισχυρισμών από τα δικόγραφα είναι εξαιρετικό μέτρο, υποστήριξε ότι στην παρούσα περίπτωση η παράγραφος 8 είναι αναντίλεκτα άσχετη και ζήτησε τη διαγραφή της αίτησης. Ο κ. Αλ. Κουκούνης, στη δική του αγόρευση, αφού αναφέρθηκε σε έκταση στις νομικές αρχές που εφαρμόζονται σε τέτοιου είδους αιτήσεις και στη σχετική νομολογία, υποστήριξε ότι ο ισχυρισμός ότι ο Ενάγοντας έχει διωχθεί ποινικά σε σχέση με παραβιάσεις του Περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμων και Κανονισμών κατά τον ίδιο τόπο και χρόνο που επεσυνέβη το επίδικο δυστύχημα, είναι ουσιαστικός, βασικός και απόλυτα σχετικός με τη στοιχειοθέτηση της υπεράσπισης της Εναγομένης, ότι το επίδικο δυστύχημα προκλήθηκε λόγω της αποκλειστικής αμέλειας και/ή σε μεγάλο βαθμό συντρέχουσας αμέλειας και/ή της παράβασης των νομίμων καθηκόντων και/ή υποχρεώσεων του Ενάγοντα, όπως αυτά αναλύονται λεπτομερώς στην παράγραφο 4 της Υπεράσπισης, όπου εξειδικεύονται λεπτομέρειες αμέλειας. Ο συνήγορος υποστήριξε, επίσης, ότι η υπό κρίση αίτηση είναι αδικαιολόγητη και ανυπόστατη, προκαλεί δε η ίδια καθυστέρηση στην εκδίκαση της αγωγής. Επεσήμανε, ακόμη, τυχόν έγκριση της αίτησης θα επηρεάσει ανεπανόρθωτα την υπόθεση της Εναγόμενης, η οποία θα στερηθεί της δυνατότητας να προσκομίσει μαρτυρία για την απόδειξη ουσιωδών και βασικών ισχυρισμών της που καταγράφονται στην Υπεράσπισή της. Τέλος ο κ. Κουκούνης, υποστήριξε ότι το αν έχει διωχθεί ποινικά ο Ενάγων, ή αν έχει παραδεχθεί ή όχι τις κατηγορίες για αμελή οδήγηση σε ποινική υπόθεση που αφορά το επίδικο δυστύχημα και οι ενέργειες που έκανε η Αστυνομία σχετικά με τη διερεύνηση του δυστυχήματος αυτού, αποτελούν το καθ' ένα ξεχωριστά και όλα μαζί, γεγονότα τα οποία αφορούν και σχετίζονται με την απόδοση ευθύνης για το επίδικο δυστύχημα. Εισηγήθηκε, κατά συνέπεια, ότι η υπό κρίση αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί με έξοδα υπέρ της Εναγόμενης. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η υπό εξέταση αίτηση βασίζεται στη Δ.19 θ.26[1] η οποία δίδει το δικαίωμα διαγραφής οποιουδήποτε θέματος σε οποιαδήποτε οπισθογράφηση ή δικόγραφο το οποίο μπορεί να είναι αχρείαστο ή σκανδαλώδες ή το οποίο τείνει να επηρεάσει ή ενοχλήσει ή καθυστερήσει τη δίκαιη διεξαγωγή της δίκης. Ενόψει της ομοιότητας των προνοιών Δ.19 θ.26 με αυτές του Order 19 r.27 των παλαιών Αγγλικών Κανονισμών καθοδήγηση μπορεί να αντληθεί από την αγγλική νομολογία επί του θέματος. Στην Ετήσια Πρακτική του 1958 (Annual Practice) στη σελ. 477 αναφέρεται ότι η διατύπωση του κανόνα είναι ευρεία αλλά η εφαρμογή του περιορίστηκε σε κάποια έκταση με τις αποφάσεις που δόθηκαν σχετικά μ' αυτό. Η γενική εφαρμογή του κανόνα καθορίζεται με την απόφαση του Bowen L.J. στην υπόθεση Knowles v. Roberts 38 Ch.D. 270 όπου αναφέρεται ότι το Δικαστήριο δεν θα πρέπει να υπαγορεύει στα μέρη πώς να συντάσσουν τα δικόγραφα και ότι αυτός ο κανόνας θα πρέπει να τηρείται σαν ιερός. Από την άλλη, όμως, ο κανόνας αυτός υπόκειται στον περιορισμό ότι τα μέρη δεν πρέπει να παραβιάζουν τους κανόνες ετοιμασίας των δικογράφων και ότι αν κάποιος διάδικος εισάγει δικόγραφο που είναι αχρείαστο και τείνει να επηρεάσει δυσμενώς και να καθυστερήσει την εκδίκαση τότε το δικόγραφο αυτό είναι πέραν των δικαιωμάτων του διαδίκου. Το σχετικό απόσπασμα από την πιο πάνω αγγλική απόφαση έχει ως εξής: «Τhe rule that the Court is not to dictate to parties how they should frame their case, is one that ought always to be preserved sacred. But that rule is, of course, subject to this modification and limitation, that the parties must not offend against the rules of pleading which have been laid down by the law; and if a party introduces a pleading which is unnecessary, and it tends to prejudice, embarrass, and delay the trial of the action, it then becomes a pleading which is beyond his right." Η εξουσία του Δικαστηρίου να διαγράφει ισχυρισμούς in limine είναι, αναμφίβολα, δραστική και δεν πρέπει να ασκείται παρά σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Αποτελεί ταυτόχρονα ένα χρήσιμο όπλο προς αποφυγή κατάχρησης της διαδικασίας με την προώθηση σκανδαλωδών, αχρήστων ή ενοχλητικών θεμάτων που είναι αντίθετα με την ορθή παρουσίαση των δικογράφων και των κανόνων αυτών όπως προδιαγράφει η Δ.19 θ.4[2] με βάση την οποία μόνο τα ουσιώδη γεγονότα πρέπει να δικογραφούνται τα οποία είναι και σχετικά με τα επίδικα θέματα. Όσον αφορά ειδικότερα την έννοια του αχρείαστου δικογράφου σε σχόλιο του Annual Practice του 1959 στη σελ. 477 αναφέρεται ότι το γεγονός και μόνο ότι το δικόγραφο του αντιδίκου περιέχει κάποια αχρείαστα θέματα δεν είναι ικανοποιητικός λόγος για αίτηση σύμφωνα με τον κανονισμό αυτό. Κάποια δήλωση δεν διαγράφεται απλώς και μόνο επειδή είναι αχρείαστη εφόσον κατά τα άλλα είναι αβλαβής.[3] Έτσι αν ουσιώδη γεγονότα διατυπώνονται με αχρείαστη μακρηγορία ή με αχρείαστη λεπτομέρεια το δικόγραφο δεν θα διαγραφεί. Αν, όμως, εντελώς επουσιώδη θέματα καταγράφονται με τέτοιο τρόπο ώστε ο αιτητής να πρέπει να απαντήσει σε αυτά και με αυτό τον τρόπο εγείρονται άσχετα θέματα τα οποία θα καταλήξουν στην πρόκληση εξόδων, ταλαιπωρίας και καθυστέρησης, τότε αυτά θα διαγραφούν γιατί θα επηρεάσουν τη δίκαιη εκδίκαση της υπόθεσης[4]. ´Oπως τονίστηκε και στην υπόθεση Williams and Glyns Bank v. Ship "Maria"

(1984)1 CLR 821 στη σελ. 827: « It is well settled that the mere fact that an allegation is unnecessary, is not a ground for striking it out. (Rock v. Pursell

(1887)84 L.T. Jo.45) Nor is a pleading embarrassing because it contains allegations which are inconsistent (Child v. Stenning

(1887)5 Ch.D. 695) or stated in the alternative, provided they are pleaded clearly and distinctly and in separate paragraphs." Κύριος σκοπός της Δ.19, Θ. 26 είναι η συμμόρφωση των διαδίκων με τους κανόνες σύνταξης δικογράφων. Κατά την εξέταση αίτησης όπως και η παρούσα δεν επιχειρείται εξέταση της εγκυρότητας του δικογράφου.[5] Σχετικά με το πότε ένα δικόγραφο προκαλεί αμηχανία, χρήσιμη αναφορά μπορεί να γίνει στο Σύγγραμμα Bullen & Leake, Precedent of Pleadings 12η έκδοση σελ. 147: "Accordingly a pleading is embarrassing which is ambiguous or unintelligible or which states immaterial matter and so raises irrelevant issues which may involve expense, trouble and delay and thus will prejudice the fair trial of the action, and so is a pleading which contains unnecessary or irrelevant allegations." Όπως λέχθηκε από τον Cotton L.J. στην υπόθεση Philips v. P. 4 Q.B139:- "In my opinion it is absolutely essential that the pleading not to be embarrassing to the defendants should state those facts which will put the defendants on the guard and tell them what they have to meet when the case comes on for trial." Γενικά σκανδαλώδη, ενοχλητικά και άχρηστα θέματα είναι εκείνα τα οποία θεωρούνται ανήθικα ή υποβιβαστικά ή γίνονται με στόχο τον επηρεασμό της άλλης πλευράς, αλλά αν είναι σχετικά τότε δεν είναι κατ΄ ανάγκη και σκανδαλώδη, ούτε και διαγράφεται ισχυρισμός απλώς και μόνο διότι είναι αχρείαστος, εκτός και αν είναι εμφανώς άσχετος. Πλατειασμός ο οποίος, όμως, δεν οδηγεί σε αοριστία ή σε διφορούμενες θέσεις ή είναι αβλαβής, δεν αποτελεί λόγο διαγραφής. Επίσης, ούτε και το γεγονός ότι στα δικόγραφα προβάλλονται αλληλοσυγκρουόμενοι ισχυρισμοί μπορεί να οδηγήσει σε διαγραφή. Η πολυλογία και περιττολογία δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να ενθαρρύνονται. Όπως αναφέρθηκε και στην υπόθεση Παγκύπριος Εταιρεία Αρτοποϊών ν. Σοφοκλή Σαββίδη

(1997)1 (β) Α.Α.Δ. 685, η διατύπωση και παρουσίαση της υπόθεσης στα δικόγραφα πρέπει να είναι λιτή χωρίς πλατειασμούς, ενώ η μαρτυρία με την οποία μπορεί να αποδειχθεί οποιοδήποτε από τα επίδικα θέματα δεν έχει θέση σε δικόγραφο. Τέλος σημειώνω ότι η εξουσία του Δικαστηρίου για διαγραφή είναι δυνητική. ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΝΟΜΙΚΩΝ ΑΡΧΩΝ ΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ ΥΠΟΘΕΣΗΣ Καθοδηγούμενη από τις πιο πάνω νομικές αρχές προχωρώ να εξετάσω την υπό κρίση αίτηση. Εν πρώτοις διαπιστώνω ότι ο ισχυρισμός που περιέχεται στην παράγραφο 8 της Υπεράσπισης ότι ο Ενάγοντας-Αιτητής έχει διωχθεί ποινικά σε σχέση με παραβιάσεις του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου και Κανονισμών και του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων (Τεχνικός ΄Ελεγχος και Κέντρα Τεχνικού Ελέγχου) Νόμος του 2007 στις οποίες έχει προβεί κατά ή περί τις 22/4/08 δεν είναι ασύνδετος με τις λεπτομέρειες αμελείας και /ή παράβασης του εκ του Νόμου και Κανονισμών απορρεόντων καθηκόντων του ενάγοντα όπως διατυπώνονται στην παράγραφο 4 της Υπεράσπισης και ειδικότερα οι λεπτομέρειες υπό στοιχεία (γ), (δ), (ε), (στ), (ζ), (η), (θ) και (ιστ). Μπορεί να μην παραπέμπει η παράγραφος 8 στην παράγραφο 4 της Υπεράσπισης αλλά μια ανάγνωση του συνόλου της Υπεράσπισης οδηγεί, πιστεύω, στο πιο πάνω συμπέρασμα. Έχοντας διατυπώσει το πιο πάνω συμπέρασμα αυτό δεν σημαίνει ότι η παράγραφος 8 της Υπεράσπισης ήτο αναγκαία. Με άλλα λόγια στο βαθμό που έχουν διατυπωθεί στην παράγραφο 4 της Υπεράσπισης σχετικές λεπτομέρειες αμελείας και /ή παράβαση του εκ του Νόμου και Κανονισμών απορρεόντων καθηκόντων του ενάγοντα οι ισχυρισμοί της παραγράφου 8 δεν κρίνονται ότι χρειάζονταν να δικογραφηθούν. Ανεξάρτητα από την πιο πάνω θέση το ερώτημα που εγείρεται προς εξέταση είναι κατά πόσο τέτοιας φύσεως ισχυρισμοί, όπως αυτοί που προβάλλονται και περιέχονται στην παράγραφο 8 της Υπεράσπισης που κρίθηκαν ότι δεν ήτο αναγκαίο να δικογραφηθούν χρήζουν, ως συνέπεια μιας τέτοιας διαπίστωσης, διαγραφής. Ήδη επισημάναμε στο στάδιο που συνοψίζαμε τη νομική πτυχή ότι σε αιτήσεις του είδους που εξετάζουμε το Δικαστήριο δεν θα πρέπει να υπαγορεύει στα διάδικα μέρη πώς να συντάσσουν τα δικόγραφα τους και ότι το Δικαστήριο δεν εκδίδει διάταγμα διαγραφής κάποιου ισχυρισμού απλώς και μόνο επειδή είναι αχρείαστος εφόσον κατά τα άλλα είναι αβλαβής. Κατά τη γνώμη μου η υπό εξέταση αίτηση αποτελεί τέτοια περίπτωση εφόσον η παράγραφος 8 της Υπεράσπισης περιέχει μη αναγκαίους προς δικογράφηση ισχυρισμούς οι οποίοι, ωστόσο, είναι αβλαβείς. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Ως αποτέλεσμα κρίνω ότι δεν δικαιολογείται η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου προς την κατεύθυνση που εισηγήθηκε η πλευρά του αιτητή-ενάγοντα και, συνεπώς, η υπό κρίση αίτηση απορρίπτεται. Όσον αφορά τα έξοδα δεν βρίσκω κανένα λόγο για να παρεκκλίνω από το γενικό κανόνα ότι τα έξοδα της διαδικασίας ακολουθούν το αποτέλεσμα, εκτός αν υπάρχει καλός λόγος για έκδοση διαφορετικής διαταγής και, συνεπώς, ο εναγόμενος-καθ΄ ου η αίτηση δικαιούται στα έξοδα του. Ο ενάγων-αιτητής να καταβάλει στο τέλος της κυρίως υπόθεσης τα έξοδα της παρούσας αίτησης όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ...................... Λ. Δημητριάδου-Ανδρέου, Α.Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] "The Court or a Judge may, at any stage of the proceedings, order to be struck out or amended any matter in any indorsement or pleading which may be unnecessary or scandalous or which may tend to prejudice, embarrass, or delay the fair trial of the action." [2] "Every pleading shall contain, and contain only, a statement in a summary form of the material facts on which the party pleading relies for his claim or defence, as the case may be, but not the evidence by which they are to be proved, ............." [3] Βλ. Vector Omega A.G. v. Του πλοίου M/V Girvas

(2000)1 ΑΑΔ 125 [4] "The mere fact that an opponent´s pleading contains some unnecessary matter is not sufficient ground for an application under this Rule. A statement will not be struck out merely because it is unnecessary, so long as it is otherwise harmless .. Thus if material facts be pleaded at unnecessary length or with unnecessary detail, the pleading will not be struct out; such prolixity will be left to the taxing master to deal with as a question of costs. ... It is no part of the defendant´s duty to reform the plaintiff´s pleading; but if wholly immaterial matter be set out in such a way that the applicant must plead to it and so raise irrelevant issues which may involve expense, trouble and delay, then the irrelevant matter will be struck out, as it will prejudice the fair trial of the action.." [5] βλ. Cyber Group Ltd v. Κυριάκου Χαραλαμπίδη κ.α.

(2004)1 Α.Α.Δ. 1852. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.