A J Vouros Limited Προποντίδος ν. Z X FAMI LIMITED, Αρ. Αγωγής 4512/2010, 21ην Οκτωβρίου 2011

(2004)1Γ Α.Α.Δ. 1660 και αναφορικά με την αίτηση των Λευτέρη Μήλου και Πανίκου Χατζηλοϊζου

(2008)1Α Α.Α.Δ.280 ισχυρίστηκε ότι το επίδικο αίτημα επιτρέπεται μόνο όπου αποκαλύπτονται εξαιρετικοί λόγοι που να δικαιολογούν τούτο, κάτι το οποίο δεν ισχύει εδώ. Ως εκ τούτου, κατέληξε, η αίτηση είναι αόριστη και κακόπιστη. Τέλος, ο κος Φλωρίδης ανέφερε ότι αίτημα ως το υπό κρίση δεν υποβάλλεται ex-parte αλλά δια κλήσεως. Στην προκείμενη περίπτωση η αίτηση ήτο μονομερής και αντίθετη με τα προβλεπόμενα στη σχετική δικονομική διάταξη και ως εκ τούτου είναι εκ προοιμίου άκυρη και μή θεραπεύσιμη. Στον αντίποδα η κα Παπαμιλτιάδους παρέπεμψε τόσο στη Δ.39 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών όσο και στις υποθέσεις Krashias Shoe Factory Ltd v. Adidas

(1989)1E, Α.Α.Δ.750 και Louis Vuitton v. Δερμοσακ Ltd

(1992)1 Α.Α.Δ.1453. Ισχυρίστηκε συναφώς ότι το Δικαστήριο κέκτηται διακριτικής εξουσίας να εγκρίνει το αίτημα, ενώ υπέδειξε πως σύμφωνα με τη νομολογία αν το Δικαστήριο αρνηθεί στους αιτητές το επίδικο αίτημα η μαρτυρία των καθ' ών η αίτηση, δηλαδή η ένορκη δήλωση του διευθυντή των καθ' ών η αίτηση, θα παραμείνει αναμφισβήτητη και θα αξιολογηθεί αναλόγως, και τούτο παρ' ότι οι αιτητές επιθυμούν να αμφισβητήσουν τη σχετική μαρτυρία. Ορθά πιστεύω οι δυο συνήγοροι εξέλαβαν ως δεδομένο ότι αίτημα ως το υπό κρίση συνιστά άσκηση διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου (βλ. σχετικά αναφορικά με την αίτηση των Λευτέρη Μήλου και Πανίκου Χατζηλοϊζου (πιο πάνω), στη σελίδα 286). Σημειώνεται περαιτέρω ότι η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου δεν ασκείται κατά το δοκούν αλλά δικαστικά και σύμμετρα (βλ. Ιωάννου v. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ.596). Αυτή η αρχή καταδεικνύει ότι σε κάθε περίπτωση ο αιτητής οφείλει να παραθέσει στο Δικαστήριο λόγους που δικαιολογούν άσκηση της διακριτικής του εξουσίας κατά θετικό τρόπο. Όπως φαίνεται στο πρόσωπο της ένστασης τρείς από τους εκεί αναφερόμενους λόγους αμφισβητούν ότι η αίτηση αποκαλύπτει οιουσδήποτε λόγους, ή εξαιρετικούς λόγους, και ως εκ τούτου συνάγεται το συμπέρασμα ότι δεν πληροί τις προϋποθέσεις έκδοσης τέτοιου διατάγματος (βλ. λόγους ένστασης 2, 5 και 6). Είναι εν προκειμένω γεγονός ότι το περιεχόμενο της ενόρκου δηλώσεως που συνοδεύει την επίδικη αίτηση είναι φειδωλό. Ο λόγος δια τον οποίο ζητείται η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, σύμφωνα πάντα με τους αιτητές, συμπυκνώνεται σε μια μόνο φράση στην τέταρτη παράγραφο όπου αναφέρεται ότι 'είναι απαραίτητος δια να παρουσιάσουν οι Αιτητές την υπόθεση των και να αντικρούσουν τους ισχυρισμούς που αναφέρονται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Ένσταση των. Είναι εμφανές ότι ουσιαστικά γεγονότα δεν απεκαλύφθησαν ή αναφέρονται λανθασμένα'. Προτού επεκταθώ περαιτέρω παρεμβάλλω εδώ ότι δεν συμφωνώ με τη θέση των καθ' ών η αίτηση πως το επίδικο διάταγμα εκδίδεται μόνο εφόσον συντρέχουν εξαιρετικοί λόγοι. Κρίνω πως ο λόγος της υπόθεσης αναφορικά με την αίτηση του Rana Wahed Ali (πιο πάνω), δεν τυγχάνει εφαρμογής εφόσον περιορίζεται αυστηρά σε διαδικασία προνομιακού εντάλματος. Οι αγγλικές αποφάσεις στις οποίες παραπέμπει επίσης αφορούν προνομιακά εντάλματα, ενώ ανάλογα ισχύουν και για τη Διαταγή 59, Θ.44 των παλαιών Αγγλικών Διαδικαστικών Κανονισμών. Συνακόλουθα, κρίνω ότι ο ισχυρισμός των καθ' ών η αίτηση περί εξαιρετικών περιστάσεων συνιστά άγνωστη προϋπόθεση για διαδικασία ως υπό κρίση και είναι υπέρμετρη και ανεφάρμοστη. Επανέρχομαι όμως στην ένορκη δήλωση των αιτητών. Παρά το φειδωλό του περιεχομένου της δεν πρέπει να παραγνωρίζεται ότι το Δικαστήριο δύναται να αντλήσει πληροφορίες και από το περιεχόμενο του φακέλου του Δικαστηρίου. Ως προς το θεμιτό τέτοιας διαδικασίας σχετική είναι η υπόθεση Νέμιτσας v. Chaparian, Πολ. Έφεση 284/08 ημερ. 10/05/11. Τέτοια εξέταση, αλλά και η ίδια η αίτηση αντεξέτασης, παραπέμπει στην αίτηση παρακοής και την ένορκη δήλωση που τη συνοδεύει, καθώς και στην ένσταση των καθ' ών η αίτηση στην αίτηση παρακοής και την υποστηρικτική τούτης ένορκη δήλωση. Σωρευτική ανάγνωση των δυο ενόρκων δηλώσεων αποκαλύπτει ότι∙ Ο ομνύων την ένορκη δήλωση των αιτητών ισχυρίζεται πως είναι ο οικονομικός διευθυντής τούτων και έχει προσωπική γνώση των γεγονότων, ισχυρισμό τον οποίο αμφισβητεί ο ομνύων την ένορκη δήλωση των καθ' ών η αίτηση. Περαιτέρω, η αμφισβήτηση των καθ' ών η αίτηση επεκτείνεται ακόμη και σε αυτή την ισχυριζόμενη από τους αιτητές επίδοση του διατάγματος, ενώ συνδιάζει τούτη και με τον απαιτούμενο χρόνο συμμόρφωσης. Επιπλέον οι καθ' ών η αίτηση απορρίπτουν και αμφισβητούν τους ισχυρισμούς των αιτητών περί παραβιάσεως του διατάγματος στις αναφερόμενες ημερομηνίες και αναφέρουν πως κατ' εκείνο το χρόνο τα ισχυριζόμενα προϊόντα δεν αποτελούσαν ιδιοκτησία τους ενώ ο ομνύων την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση τους υποστηρίζει ότι∙ αφενός ουδέποτε παραβίασαν το σχετικό διάταγμα και αφετέρου, εάν προκύψει μαρτυρία αναφορικά με τέτοια παραβίαση τούτη δεν ήτο ηθελημένη. Περαιτέρω, απορρίπτοντας σχετικούς ισχυρισμούς των αιτητών οι καθ' ών η αίτηση διατείνονται ότι δεν παραβίασαν καθ' οιονδήποτε τρόπο το διάταγμα και ότι οι αιτητές δεν έχουν υποστεί οιανδήποτε ζημία. Τέλος, ισχυρίζονται ότι από το Μάϊο του 2010 τερμάτισαν διάθεση προς πώληση των εμπορευμάτων των αιτητών μαζί με εμπορεύματα των ιδίων και πως για αυτή την απόφασή τους ενημέρωσαν μέσω τηλεφώνου αλλά και προσωπικά τους πελάτες τους, συμπεριλαμβανομένων και αυτών που κατονομάζουν οι αιτητές ως τα πρόσωπα από τα οποία αγόρασαν προϊόντα που απαγορεύετο δυνάμει διατάγματος Δικαστηρίου. Η πιο πάνω ανάλυση του περιεχομένου των δυο ενόρκων δηλώσεων καταδεικνύει ότι η επίδικη αίτηση δεν είναι γενική και αόριστη. Πίσω από την επίδικη αίτηση βρίσκεται η αίτηση παρακοής και η ένσταση σε αυτή. Αντιπαράβολή των δυο ενόρκων δηλώσεων που συνοδεύουν αίτηση και ένσταση, αντίστοιχα, αποκαλύπτει αυτούς ακριβώς τους αμφισβητούμενους ισχυρισμούς που οι αιτητές προτίθενται να διερευνήσουν δια αντεξετάσεως του ομνύοντος την ένορκη δήλωση των καθ' ών η αίτηση. Δεν κρίνω σκόπιμο να αναφέρω εξαντλητικά ό,τι αμφισβητείται. Ούτως ή άλλως το περιεχόμενο κάθε μιας από τις δύο ένορκες δηλώσεις ομιλεί αφ' ευατού και ανάγνωση και των δυο αποκαλύπτει ό,τι αμφισβητείται. Καταλήγω συνεπώς ότι αβάσιμη είναι η θέση των καθ' ών η αίτηση πως η επίδικη αίτηση είναι γενική και αόριστη και ότι δεν πληροί τις προϋποθέσεις που τάσσει ο νόμος. Περαιτέρω, εφόσον οι ισχυρισμοί των δυο ενόρκων δηλώσεων, επί των ιδίων θεμάτων, είναι εκ διαμέτρου αντίθετοι, ενώ περαιτέρω προστίθενται από τους καθ' ών η αίτηση άγνωστοι ισχυρισμοί, δεν μπορώ να αντιληφθώ τη θέση τούτων ότι όφειλαν οι αιτητές να γνωρίζουν το σύνολο του μαρτυρικού υλικού και περαιτέρω να θέσουν τούτο εξαρχής ενώπιον του Δικαστηρίου. Αν εξαιρέσει κανείς τους ισχυρισμούς που άπτονται θεμάτων που εγείρονται και στις δύο ένορκες δηλώσεις, πως είναι δυνατό να γνώριζαν οι αιτητές οτιδήποτε εμπίπτει στη σφαίρα προσωπικής γνώσης των καθ' ών η αίτηση, φερ' ειπείν ότι οι καθ' ών η αίτηση ενημέρωσαν τους πελάτες τους, και δη τους κατονομαζόμενους, αναφορικά με τερματισμό διάθεσης ή πώλησης των επίδικων εμπορευμάτων. Είναι κατανοητό ότι τέτοιος ισχυρισμός, ως εκ της φύσεώς, του ήτο γνωστός μόνο στους καθ' ών η αίτηση. Ως εκ τούτου, αδύνατο ήτο για τους αιτητές να τον γνωρίζουν και δη να τον αμφισβητήσουν εκ των προτέρων. Όλα τα πιο πάνω αποκαλύπτουν ότι οι αιτητές δεν υποχρεούντο να γνωρίζουν ό,τι σήμερα επιθυμούν να αμφισβητήσουν, και περαιτέρω, πρόθεση σήμερα αμφισβήτησης τέτοιων θεμάτων δεν κρίνεται, δίχως άλλο, κακόπιστη. Περαιτέρω, δογματική κρίνεται η άλλη θέση των καθ' ών η αίτηση περί προσπάθειας εκμαίευσης μαρτυρίας (Fishing of evidence). Δοθέντος ότι οι ισχυρισμοί που τίθενται εν αμφιβόλω εμπίπτουν στην αποκλειστική γνώση των καθ' ών η αίτηση, δεν κατανοώ γιατί το αίτημα αντεξέτασης συνιστά εκμαίευση μαρτυρίας. Δεν πρέπει να παραγνωρίζεται ότι το άρθρο 30.3(γ) του Συντάγματος κατοχυρώνει την αντεξέταση μάρτυρος ως συνταγματικό δικαίωμα των διαδίκων. Περαιτέρω, η αναφορά των καθ' ών η αίτηση ότι η διαδικασία της αίτησης παρακοής είναι οιωνεί ποινική και ότι το βάρος απόδειξης, που είναι στον ύψιστο βαθμό, το επωμίζεται ο αιτητής, επίσης δεν βοηθά τους καθ' ών η αίτηση. Είναι οι ίδιοι οι καθ' ών η αίτηση που επέλεξαν να προβούν σε ένορκη δήλωση και συνεπώς δεν νομιμοποιούνται σήμερα, αφότου έχουν παραθέσει τους ισχυρισμούς τους, να προφασίζονται τη διαδικασία και το βαθμό απόδειξής της, ούτως ώστε να αποφύγουν αντεξέταση. Οι καθ' ών η αίτηση ισχυρίζονται ακόμη ότι η Δ.48 καθιστά σαφές ότι αίτηση ως η υπο κρίση δεν αποφασίζεται μονομερώς αλλά αφότου επιδοθεί και στην άλλη πλευρά. Η καταχώριση της παρούσης ως ex-parte, ισχυρίζονται οι καθ' ών η αίτηση, συνιστά παρατυπία και καθιστά την αίτηση άκυρη εκ προοιμίου. Κατ' αρχάς σημειώνεται πως οι περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικοί Κανονισμοί αποκαλύπτουν ότι αίτημα ως το υπό κρίση υποβάλλεται δια κλήσεως. Παρ' όλα ταύτα, ό,τι διαφεύγει των καθ' ών η αίτηση είναι πως∙ αφενός το Δικαστήριο έδωσε οδηγίες επίδοσης της αίτησης, όπως και έγινε, και αφετέρου, ότι η Δ.64 καθιστά παρατυπία και δη θεραπεύσιμη κάθε διαδικασία που δεν υποβάλλεται στον κατάλληλο χρόνο ή με τον κατάλληλο τύπο ή τρόπο. Βασικό κριτήριο για τη θεραπεία παράτυπου διαβήματος είναι η έγκυρη διαπίστωση της παρατυπίας και η αντιμετώπιση τούτης και τυχόν επιπτώσεις που επέφερε στην άλλη πλευρά (βλ. Αθανασιάδη v. Αλεξάνδρου

(1991)1 Α.Α.Δ. 942 και Wunderlich v. Παναγιώτου

(1999)1Α Α.Α.Δ.366). Στην προκειμένη περίπτωση η παρατυπία της αίτησης δεν είχε καμία επίπτωση στους καθ' ών η αίτηση και θεραπεύτηκε αμέσως μόλις τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου εφόσον το Δικαστήριο έδωσε οδηγίες επίδοσης. Ενόψει όλων των πιο πάνω καταλήγω ότι δεν μπορεί να υποστηριχθεί ότι η επίδικη αίτηση είναι εκ προοιμίου άκυρη. Προτού ολοκληρώσω σημειώνω ότι η θέση των καθ' ών η αίτηση πως οι αιτητές δύναντο να απαντήσουν τους όποιους ισχυρισμούς δια συμπληρωματικής ενόρκου δηλώσεως και πως παράλειψη τους να πράξουν τούτο είναι καταλυτικής σημασίας για το επίδικο αίτημα, δεν με βρίσκει σύμφωνο. Αφενός η τροποποίηση της Δ.48, κ.4 δεν στόχευε σε κατάργηση του δικαιώματος αντεξέτασης και της σχετικής Δ.39, κ.1 και αφετέρου, η αμφισβήτηση συγκεκριμένων ισχυρισμών δεν επιτυγχάνεται πάντα με πρόσθετο απαντητικό ισχυρισμό. Η περίπτωση άγνωστων στο ένα μέρος ισχυρισμών, είναι κλασσικό παράδειγμα αδυναμίας απάντησης τούτων δια συμπληρωματικής ενόρκου δηλώσεως. Για όλους τους λόγους που πιο πάνω προσπάθησα να εξηγήσω κρίνω ότι το επίδικο αίτημα είναι δικαιολογημένο. Συνακόλουθα εκδίδω Διάταγμα όπως ο Χρήστος Ζαχαρίου παρουσιαστεί ενώπιον του Δικαστηρίου, σε ημερομηνία που θα καθορισθεί στη συνέχεια, προς το σκοπό αντεξέτασης του αναφορικά με το περιεχόμενο της ενόρκου δηλώσεως του ημερομηνίας 13/01/11 η οποία υποστηρίζει την ειδοποίηση για πρόθεση ένστασης των καθ' ών η αίτηση στην αίτηση παρακοής ημερομηνίας 13/10/10. Τα έξοδα της παρούσης επιδικάζονται υπέρ του αιτητή και εναντίον των καθ' ών η αίτηση. (Υπ.) ...................................... Λ.Α. Παντελή, Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ε.χ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο