Εις πτώχευσιν του Λάμπρου Χριστοφή ν. Κλεάνθη Π. Κλεάνθους κ.α., Αίτηση αρ. 284/2011, 284/2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2011:A33 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Γ. Ν. Γιασεμή, Π.Ε.Δ. Αίτηση αρ. 284/2011 Εις πτώχευσιν του Λάμπρου Χριστοφή Οφειλέτη Αίτησις υπό των
- Κλεάνθη Π. Κλεάνθους, διαχειριστού της περιουσίας του Αποβιώσαντος Παύλου Γεωργίου
- Κλεάνθη Κλεάνθους
- Χριστιάνας Πέτρου
- Κώστα Γεωργίου
- Χαράλαμπου Γεωργίου
- Ανδρέας Πίτσιλλος Λτδ
- Πόλυ Κλεάνθους
- Χαράλαμπου Παπαϊωάννου Πιστωτών 15 Νοεμβρίου,
- Αίτηση για Αναστολή Αίτησης Πτώχευσης ημερ. 14.9.2011 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τον Αιτητή: κα H. Καραβιώτου Για τους Καθ' ων η Αίτηση: κ. Κ. Μιχαηλίδης ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα ενδιάμεση αίτηση ζητείται η αναστολή της οποιασδήποτε περαιτέρω διαδικασίας στην κύρια αίτηση με την οποία επιδιώκεται η έκδοση διατάγματος παραλαβής της περιουσίας του αιτητή, χρεώστη Λάμπρου Χριστοφή. Το αίτημα, ανωτέρω, στηρίζεται κυρίως στο άρθρο 97 του περί Πτώχευσης Νόμου, Κεφ. 5 και σε ό,τι αυτό ακριβώς προνοεί, όπως κατέστησε σαφές η ευπαίδευτη συνήγορος του αιτητή. Ενώ δεν παρέλειψε να επισημάνει πως δεν υπάρχει νομολογία όσον αφορά την ερμηνεία του. Όμως, παρέπεμψε σε νομολογία ερμηνευτική των προνοιών της Δ.35 κ.18 ως δεικνύουσας την τάση, όπως το έθεσε, όταν ζητείται αναστολή εκτέλεσης μιας απόφασης η οποία έχει εφεσιβληθεί. Ο ευπαίδευτος συνήγορος των καθ' ων η αίτηση, πιστωτών, εισηγήθηκε ότι το άρθρο 97 δεν ισχύει στην προκειμένη περίπτωση. Όπως, ούτε και η προαναφερθείσα δικονομική πρόνοια, η οποία εφαρμόζεται σε σχέση με την αναστολή εκτέλεσης απόφασης σε αγωγή η οποία έχει προσβληθεί με έφεση. Όσον αφορά την τελευταία θέση, ανωτέρω, θεωρώ πως είναι ορθή. Ειδικά υπό το φως της πρόνοιας στο άρθρο 97 και, βεβαίως, των όσων θα αναφερθούν στη συνέχεια σε σχέση με την εφαρμογή της. Στο σημείο αυτό απλά να σημειωθεί ότι με την πρόνοια στο άρθρο 97 και άλλες συναφείς πρόνοιες, ο περί Πτώχευσης Νόμος παρέχει ολοκληρωτική κάλυψη σε θέματα αναστολής, όταν η ανάγκη αυτή προκύπτει στα πλαίσια της πτωχευτικής διαδικασίας. Θα γίνει αναφορά σε όλες τις σχετικές πρόνοιες στη συνέχεια. Όμως, θα πρέπει πρώτα να παρατεθεί το πραγματικό υπόβαθρο επί του οποίου η παρούσα αίτηση στηρίζεται, και το οποίο αποτελεί κοινό τόπο μεταξύ των δύο πλευρών. Συγκεκριμένα, στη βάση μιας απόφασης η οποία εκδόθηκε προ αρκετού χρόνου εναντίον του αιτητή καθιστώντας τον εξ αποφάσεως χρεώστη, έναντι των καθ' ων η αίτηση, πιστωτών, για μεγάλο χρηματικό ποσό, οι τελευταίοι εξέδωσαν και στις 25.10.2010 επέδωσαν προς αυτό, προσωπικά, πτωχευτική ειδοποίηση στο πλαίσιο της Ειδοποίησης Πτώχευσης 1312/2010 του Ε.Δ. Λευκωσίας. Την 1.11.2010 ο αιτητής υπέβαλε αίτηση για παραμερισμό της η οποία αφού εκδικάστηκε απορρίφθηκε στις 15.6.
- Επίσης, αποφασίστηκε ότι η πράξη πτώχευσης τελέστηκε κατ' εκείνη την ημερομηνία. Προφανώς, είχε προηγουμένως ανασταλεί η δράση του άρθρου 3
(1)(ζ), για τέλεση πράξης πτώχευσης εντός επτά
(7)ημερών. Εν πάση περιπτώσει, ο αιτητής αντέδρασε στην πιο πάνω απόφαση καταχωρώντας έφεση με την οποία την αμφισβητεί. Ας σημειωθεί πως η πρωτόδικη απόφαση η οποία δημιούργησε το εν λόγω εξ αποφάσεως χρέος έτυχε της έγκρισης του Εφετείου στα πλαίσια σχετικής έφεσης. Στο μεταξύ, στις 28.6.2011 καταχωρίστηκε η παρούσα αίτηση πτώχευσης. Με την υπό εξέταση ενδιάμεση αίτηση ο αιτητής ζητά την αναστολή οποιασδήποτε περαιτέρω διαδικασίας σ' αυτή, επικαλούμενος προς τούτο την εξουσία που παρέχει στο δικαστήριο το άρθρο 97. Προβλέπει τα εξής: «Το Δικαστήριο δύναται οποτεδήποτε, για επαρκή λόγο να εκδώσει διάταγμα αναστολής των διαδικασιών της αίτησης πτώχευσης είτε εντελώς είτε για περιορισμένο χρόνο, με τέτοιους όρους και τηρουμένων τέτοιων προϋποθέσεων ως το Δικαστήριο θεωρεί δίκαιο». Στον περί Πτώχευσης Νόμο υπάρχουν ακόμα δύο πρόνοιες οι οποίες παρέχουν τη δυνατότητα για αναστολή αίτησης πτώχευσης. Είναι πολύ συγκεκριμένες σε ό,τι αφορούν. Αυτή στο άρθρο 6
(4)αναφέρεται στην περίπτωση κατά την οποία εκκρεμεί έφεση εναντίον της απόφασης επί της οποίας στηρίζεται η ειδοποίηση πτώχευσης. Σαφώς, δεν εμπίπτει σε αυτή η παρούσα υπόθεση. Αν και η συνήγορος του αιτητή είχε υπαινιχθεί ότι θα μπορούσε να τυγχάνει και εδώ εφαρμογής. Δεν εδόθησαν, όμως, οποιεσδήποτε περαιτέρω διευκρινίσεις και θεωρώ πως η εν λόγω εισήγηση έχει εγκαταλειφθεί. Η άλλη πρόνοια, στο άρθρο 6
(6), αφορά στην περίπτωση που ο χρεώστης εμφανίζεται στην ακρόαση της αίτησης πτώχευσης και αμφισβητεί ότι οφείλει στον πιστωτή. Τότε, το δικαστήριο δύναται να διατάξει την αναστολή κάθε διαδικασίας σε σχέση με την αίτηση μέχρι την εκδίκαση του ζητήματος της μη οφειλής που εγείρει ο χρεώστης. Πασιφανώς, ούτε και αυτή η πρόνοια τυγχάνει εφαρμογής στην παρούσα περίπτωση. Ο ευπαίδευτος συνήγορος των καθ' ων η αίτηση, πιστωτών, τόνισε ιδιαίτερα την ύπαρξη των προαναφερθέντων προνοιών και ειδικά αυτής στο άρθρο 6
(4). Συγκεκριμένα, εισηγήθηκε ότι αφού υπάρχουν εξειδικευμένες πρόνοιες οι οποίες ρυθμίζουν τα της ανάγκης για αναστολή αίτησης πτώχευσης πριν από την εκδίκαση της, το άρθρο 97 θα πρέπει να εφαρμόζεται μετά την έκδοση διατάγματος παραλαβής. Για την εισήγηση του αυτή στηρίχθηκε σε παρόμοια τοποθέτηση των συγγραφέων του συγγράμματος Williams and Muir Hunter, The Law and Practice in Bankruptcy, 19η έκδοση, στη σελίδα
- Eισηγούνται, με αναφορά το αντίστοιχο αγγλικό άρθρο, ότι «this section is presumably meant to stay proceedings after receiving order". Δεν παραπέμπουν σε νομολογία για την πιο πάνω εισήγηση τους και αντίθετα προβαίνουν σε αυτή με αρκετή επιφύλαξη. Υπάρχει λόγος, μάλλον, o oποίος θα έλεγα ότι εντοπίζεται στη γενικότητα με την οποία είναι διατυπωμένη η πρόνοια του άρθρου
- Εισάγεται με τη φράση «Το Δικαστήριο δύναται οποτεδήποτε...». Άρα, είναι προφανές ότι δεν τίθεται σε αυτό οποιοσδήποτε χρονικός περιορισμός ούτε ορίζεται οποιοδήποτε στάδιο στην πορεία της διαδικασίας της αίτησης πτώχευσης εντός του οποίου να δύναται να ασκηθεί η εν λόγω εξουσία, η οποία παρεμπιπτόντως, όπως προκύπτει από το κείμενο, είναι διακριτικής φύσεως. Όμως, δεν είναι και χωρίς οποιοδήποτε περιορισμό που διενεργείται η άσκηση της. Όπως αναφέρεται περαιτέρω στην πρόνοια αυτή, διάταγμα αναστολής μπορεί να εκδοθεί «για επαρκή λόγο». Δεν έχει υποδειχθεί ποιος θα μπορούσε να είναι τέτοιος λόγος στην προκειμένη περίπτωση. Ενώπιον δε του δικαστηρίου υπάρχει μόνο η ένορκη δήλωση του χρεώστη, αιτητή, την οποία ορκίστηκε προς υποστήριξη της παρούσας αίτησης. Σχετικοί για την υπό εξέταση πτυχή θα μπορούσε να θεωρηθούν δύο συγκεκριμένοι ισχυρισμοί του. Με τον πρώτο προβάλλεται η θέση ότι το ποσό του εξ αποφάσεως χρέους είναι τόσο μεγάλο ώστε να μην μπορεί να ανταποκριθεί προβαίνοντας στην εξόφληση του, η δε έκδοση διατάγματος παραλαβής θα προκαλέσει την οικονομική καταστροφή του ως επιχειρηματία. Θεωρώ ότι πρόκειται για ισχυρισμό ο οποίος δεν έχει θέση στην παρούσα διαδικασία. Αφορά θέμα ουσίας το οποίο θα μπορεί, μάλλον, να τεθεί και να εξεταστεί στα πλαίσια της ακρόασης της αίτησης πτώχευσης. Ο άλλος ισχυρισμός του χρεώστη, αιτητή, είναι ότι έχει αρκετές πιθανότητες επιτυχίας η έφεση του κατά του ευρήματος του πρωτόδικου δικαστηρίου, ότι η συνήθης διαμονή του βρίσκεται στην Έγκωμη Λευκωσίας. Πόσο επαρκής μπορεί να είναι ο λόγος αυτός ώστε να δικαιολογείται η άσκηση υπέρ του της διακριτικής εξουσίας του δικαστηρίου, φαίνεται μέσα από τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στα πλαίσια εξέτασης αιτήματος για αναστολή εκτέλεσης απόφασης δυνάμει της Δ.35 κ.
- Όπως έχει αναφερθεί στην υπόθεση Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου
(1991)1 ΑΑΔ 1147, ο παράγοντας που επικαλείται πιο πάνω ο αιτητής είναι «οριακής σημασίας στις πλείστες περιπτώσεις». Και εξηγείται στη συνέχεια, στη σελίδα 1151, ότι : «Το πλαίσιο για τη διάγνωση των δικαιωμάτων του εφεσείοντα σε συνάρτηση με την αποτίμηση των λόγων της έφεσης είναι η ακρόαση της έφεσης. Μόνο όπου μπορεί να γίνει πρόγνωση με βεβαιότητα ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της έφεσης, χωρίς περαιτέρω συζήτηση του θέματος, ο παράγοντας αυτός αποκτά σπουδαιότητα στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου» Η πεποίθηση του αιτητή ότι μπορεί να επιτύχει ο πιο πάνω λόγος έφεσης σαφώς δεν αποτελεί ικανή πρόγνωση ότι αυτό μπορεί να συμβεί. Ενώ ούτε το εκδικάσαν δικαστήριο μπορεί να εκφέρει άποψη ως προς την πτυχή αυτή. Επομένως, δε διαπιστώνεται η ύπαρξη επαρκούς λόγου για την αναστολή της περαιτέρω διαδικασίας της αίτησης πτώχευσης. Για τους λόγους λοιπόν που αναφέρονται πιο πάνω η αίτηση αποτυγχάνει και απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των καθ' ων η αίτηση, πιστωτών, και εναντίον του χρεώστη, αιτητή. Αυτά να υπολογιστούν από την Πρωτοκολλητή με το πέρας της υπόθεσης και να εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ........... Γ. Ν. Γιασεμή, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Α.Λ.Ο. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο