LOIZOS IORDANOU CONSTUCTIONS LTD ν. ENVITEC AE, Αίτηση αρ. 1339/10, 17 Ιανουαρίου, 2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κα
τάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2011:A13 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Λ. Παρπαρίνου, Π.Ε.Δ. Αίτηση αρ. 1339/10 Μεταξύ: LOIZOS IORDANOU CONSTUCTIONS LTD Αιτητές και ENVITEC A.E. Καθ' ων η αίτηση Ημερομηνία: 17 Ιανουαρίου, 2011 Εμφανίσεις: Για τους αιτητές κ. Μακρίδης Α Π Ο Φ Α Σ Η Ηγέρθη αυτεπάγγελτα από το Δικαστήριο ζήτημα τοπικής δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, όταν από τo υλικό που τέθηκε ενώπιον του, διεφάνη ότι η μόνη αναφορά στο εξεταζόμενο θέμα είναι πρόνοια της συμφωνίας των μερών βάσει της όποιας διαφορά τους αναφορικά με την ερμηνεία και εκτέλεση του συμβολαίου υπεργολαβίας θα «παραπέμπεται προς επίλυση σε διαιτησία σύμφωνα με τους όρους και τους κανόνες του διεθνούς Επιμελητηρίου (ICC) με έδρα τη Λευκωσία της Κύπρου» και ότι εφαρμοστέο δίκαιο είναι το Κυπριακό. Θα πρέπει να λεχθεί ότι σύμφωνα με τη μαρτυρία, που περιέχεται στην Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, η Καθ' ης η αίτηση εταιρεία είναι ελληνική ανώνυμη εταιρεία. Δυνάμει γραπτής συμφωνίας ημερ. 9.11.07 ανετέθη στην Καθ' ης η αίτηση από το Συμβούλιο Αποχετεύσεων Πάφου ο σχεδιασμός, κατασκευή και λειτουργία του αποχετευτικού συστήματος Πάφου. Στις 4.1.08 οι αιτητές υπέγραψαν στο Χαλάνδρι Αττικής συμφωνία υπεργολαβίας με την Καθ' ης η αίτηση δια την υπεργολαβική εκτέλεση μέρους του συμβολαίου της Καθ' ης η αίτηση ημερ. 9.11.
- Κατά την εκτέλεση του έργου εις Πάφο ανεφύησαν διαφορές μεταξύ των μερών. Ακολούθησαν προσπάθειες φιλικής επίλυσης των διαφορών χωρίς αποτέλεσμα. Την ίδια τύχη είχε προσπάθεια της αιτήτριας δια παραπομπή της διαφοράς σε διαιτησία. Αυτά οδήγησαν την αιτήτρια σε καταχώρηση αίτηση για διορισμού διαιτητή βάση του Περί Διεθνούς Εμπορικής Διαιτησίας Νόμου Ν.101/87και συγκεκριμένα του κ. Πέτρου Ζωγράφου. Με την υπό εξέταση αίτηση επιζητείται η άδεια του Δικαστηρίου για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας της πρωτογενούς αιτήσεως, δι' επιδόσεως με διπλοσυστημένη επιστολή. Ο συνήγορος της αιτήτριας αγορεύοντας επί του θέματος εισηγήθηκε ότι το Δικαστήριο έχει δικαιοδοσία βάση του άρθρου 2 του Ν.101/
- Ειδικότερα, ήταν η θέση του ότι από τη στιγμή που καθορίστηκε από τα δύο μέρη ως έδρα της διαιτησίας η Λευκωσία, τότε αυτόματα το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας έχει κατά τόπο αρμοδιότητα να εκδικάσει τη πρωτογενή αίτηση βάση του άρθρου 2 του Ν.101/
- Περαιτέρω ήταν η θέση του ότι υπάρχει συντρέχουσα δικαιοδοσία με το Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου με υπερέχουσα αυτή του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας λόγω του ότι η έδρα της διαιτησίας θα είναι η Λευκωσία. Παρόλα ταύτα εισηγήθηκε ότι σε περίπτωση που το Δικαστήριο αποφασίσει ότι δεν έχει δικαιοδοσία τότε θα πρέπει να παραπέμψει την αίτηση δια εξέταση υπό του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου. Ο περί Διεθνούς Εμπορικής Διαιτησίας Νόμος του 1987, Ν.101/87, εφαρμόζεται αποκλειστικά επί Διεθνών Εμπορικών Διαιτησιών. Το άρθρο 2 του Νόμου στο οποίο αναφέρθηκε ο συνήγορος αναφέρει: «'Δικαστήριο' σημαίνει αρμόδιο Επαρχιακό Δικαστήριο ή Δικαστή αυτού». Πουθενά στον νόμο δεν γίνεται γενική ή ειδική αναφορά ποιο είναι το αρμόδιο Επαρχιακό Δικαστήριο, συνεπώς θα πρέπει κάποιος να προστρέξει εις τον Περί Δικαστηρίων Νόμο (Ν.14/60όπως τροποποιήθηκε) άρθρο 21 όπου καθορίζεται η κατά τόπο αρμοδιότητα Επαρχιακού Δικαστηρίου. Το άρθρο 21 περιέχει πρόνοιες τόσο για την κατά τόπο αρμοδιότητα του Επαρχιακού Δικαστηρίου όσο και πρόνοιες ουσιαστικού δικαίου, υπό την έννοια ότι είτε η βάση της αγωγής πρέπει να έχει προκύψει εξ ολοκλήρου ή μερικώς μέσα στα όρια της επαρχίας του Δικαστηρίου στο οποίο εγείρεται η αγωγή, είτε ο εναγόμενος ή οποιοσδήποτε από αυτούς διαμένει ή εργάζεται στην Επαρχία αυτή ή η βάση της αγωγής προέκυψε εντός των κυρίαρχων περιοχών των βάσεων κλπ εφόσον ότι οι διάδικοι είναι Κύπριοι. Όσο αφορά αγωγές που σχετίζονται με τη διανομή ή πώληση ακίνητης ιδιοκτησίας, τότε το Επαρχιακό Δικαστήριο στο οποίο κείται ιδιοκτησία αυτή είναι και το αρμόδιο. Ακολούθως όπου ο νομοθέτης ήθελε η εισαγωγή αγωγής να γίνεται σε οποιοδήποτε Επαρχιακό Δικαστήριο το προέβλεψε. Τέτοια περίπτωση είναι αυτή που αναφέρεται στο άρθρο 21
(1)Α και 21
(1)Β. Υπενθυμίζεται ότι βάση του ερμηνευτικού άρθρου 2 του Ν.14/60 «αγωγή» σημαίνει πολιτικήν διαδικασίαν αρχομένην δια κλητηρίου εντάλματος ή κατά τοιούτον άλλον τρόπον ως καθορίζεται υπό διαδικαστικού κανονισμού, και περιλαμβάνει ναυτικήν υπόθεσιν ήτις, προς της ημέρας της ανεξαρτησίας, υπήγετο εις την δικαιοδοσίαν του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Δικαιοσύνης εν Αγγλία εν τη επί ναυτικών υποθέσεων δικαιοδοσία αυτού». «Βάση της αγωγής» σημαίνει το σύνολο των γεγονότων των θεμελιούντων το αγώγιμο δικαίωμα περί ου η αγωγή, αλλά εις αγωγάς εκ συμβάσεως δεν σημαίνει κατ' ανάγκην ολόκληρον την βάσιν της αγωγής. Βάσις της αγωγής θα θεωρείται ότι έχει προκύψει εντός της δικαιοδοσίας εάν η σύμβασις συνήφθη εντός αυτής, καίτοι διάρρηξις δυνατόν να επήλθεν αλλαχού, και επίσης εάν η διάρρηξις επήλθεν εντός της δικαιοδοσίας, καίτοι η σύμβασις δυνατόν να συνήφθη αλλαχού». Στα περιστατικά της παρούσας υπόθεσης δεν υπάρχει κανένα απολύτως υπόβαθρο που να συσχετίζει είτε τους διάδικους είτε την «βάση αγωγής» με το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας. Η τοπική αρμοδιότητα σχετίζεται με αυτή καθ' αυτή τη βάση αγωγής η οποία και σχετίζεται με τα αποδεκτά δικαιώματα των διαδίκων. Το άρθρο 3 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.6, παρόλο που η αίτηση δεν στηρίζεται σε αυτό, προνοεί: «Το Δικαστήριο δύναται να διατάξει όπως επιδοθεί κλητήριο ένταλμα εκτός της Δημοκρατίας όταν κρίνει, ότι η βάση της αγωγής προέκυψε από παράβαση ή κατ' ισχυρισμό παράβαση στη Δημοκρατία σύμβασης που συνάφθηκε οπουδήποτε ή σε σχέση με περιουσία που υπόκειται στους Νόμους της Δημοκρατίας ή ότι η βάση της αγωγής προέκυψε στη Δημοκρατία, και ότι σε οποιαδήποτε από τις περιπτώσεις που αναφέρθηκαν πιο πάνω, η αγωγή είναι αγωγή η οποία δύναται να εκδικαστεί αλλού παρά μόνο στη Δημοκρατία ή δύναται να εκδικαστεί ευχερέστερα στη Δημοκρατία παρά αλλού». Η επιλογή του Δικαστηρίου δεν μπορεί να είναι σε καμία περίπτωση αυθαίρετη άλλως δεν υπάρχει λογική στην επιλογή του ενός ή του άλλου Επαρχιακού Δικαστηρίου. Εις το σύγγραμμα του Γ.Μ. Πική, βασικές πτυχές Κυπριακού Δικαίου έκδοση 2003, σελ. 85 αναφέρεται ότι «η αρμοδιότητα του Δικαστηρίου να επιληφθεί τις αναφυόμενες αναφορές και η ύπαρξη δικαιοδοσίας προς επίλυση της αποτελούν προϋποθέσεις για την εκδίκαση υπόθεσης. Η τήρηση των διαδικαστικών όρων για την αντίληψη και άσκηση της δικαιοδοσίας είναι επιτακτική». Όσον αφορά την εφαρμογή δικαίου αυτό είναι κάτι το διαφορετικό από τον τόπο έλευσης της αγωγής. Οι διάδικοι δυνατό να συμφωνήσουν περί τούτου και το Δικαστήριο κατά κανόνα το αποδέχεται. Εις την Αποστολίδης κ.α 1993 1 Α.Α.Δ 523, 528 λέχθηκε ότι «νομολογιακά είναι αποφασισμένο ότι οι διάδικοι σε πολιτικής φύσεως διαδικασίες δεν μπορούν εκ συμφώνου να δώσουν δικαιοδοσία στο Δικαστήριο όταν αυτό δεν την έχει». Η συμφωνία των μερών διά «διαιτησία σύμφωνα με τους όρους και τους κανόνες του διεθνούς επιμελητηρίου (ICC) με έδρα τη Λευκωσία της Κύπρου» δεν μπορεί να προσδώσει από μόνη της τοπική αρμοδιότητα στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, Για όλους τους πιο πάνω λόγους είναι η κρίση μου ότι το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας στερείται κατά τόπο αρμοδιότητας ως αποτέλεσμα η αίτηση παραπέμπεται στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου (βλ. άρθρο 21
(4)του Ν.14/60 ως το κατά τόπο αρμόδιο Δικαστήριο. Ο Πρωτοκολλητής νε μεριμνήσει για τα περαιτέρω. Όσον αφορά για έξοδα καμία διαταγή δεν γίνεται. (Υπ.) .......... Λ. Παρπαρίνος, Π.Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΑΙ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο