ΣΑΒΒΑ ΑΝΑΞΑΓΟΡΑ ν. ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΤΤΟΥ ΥΙΟΙ ΠΛΥΝΤΗΡΙΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ ΛΤΔ, Αρ. Αγωγής: 5337/06, 15 Φεβρουαρίου, 2011

(1)(β) της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που κυρώθηκε με το Ν. 39/62και το άρθρο 1 του Πρωτοκόλλου αρ. 4 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που κυρώθηκε με το Ν. 52/89, στον περί Εταιρειών Νόμο Κεφ. 113, άρθρο 372, στη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Στην Ένσταση προβάλλονται οι εξής συγκεκριμένοι λόγοι ένστασης:

1. «Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις που προβλέπει η σχετική νομοθεσία, οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας και η σχετική με το θέμα νομολογία για την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων και/ή για την στοιχειοθέτηση της κατηγορίας για την παρακοή διατάγματος Δικαστηρίου.
2. Το Πρωτοκολλητείο του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας λανθασμένα και/ή καθ΄ υπέρβαση δικαιοδοσίας οπισθογράφησε το διάταγμα και/ή την απόφαση του Δικαστηρίου με την σημείωση «Αν εσείς ο πιο πάνω αναφερόμενος Πέτρος Κάττος και εναγόμενη εταιρεία παραλείψετε να συμμορφωθείτε από της επίδοσης με το παρόν διάταγμα, εσείς μεν οι κατά νόμον υπεύθυνοι υπόκεισθε σε σύλληψη, η δε περιουσία σας σε κατάσχεση».
3. Το λεκτικό του διατάγματος είναι αόριστο και/ή δεν είναι σαφές με αποτέλεσμα να μην μπορεί να υπάρξει συμμόρφωση με αυτό.
4. Ο Πέτρος Κάττος, του οποίου με την Αίτηση ημερομηνίας 24.11.2009 επιζητείται η φυλάκιση του και/ή η καταβολή από αυτόν προστίμου, όπως προκύπτει από τον τίτλο της Αιτήσεως και/ή της Αγωγής δεν είναι διάδικος στην αγωγή 5337/06 ούτε και στην παρούσα Αίτηση.
5. Ο Πέτρος Κάττος στερείται οποιασδήποτε κινητής και/ή ακίνητης περιουσίας και/ή στερείται της ικανότητας και/ή των μέσων να ικανοποιήσει το διάταγμα ημερομηνίας 10.1.2008 και/ή πληρωμής στους καθ΄ων η Αίτηση του ποσού της Απόφασης και/ή ευρίσκεται σε πραγματική και/ή αντικειμενική αδυναμία να συμμορφωθεί με το Διάταγμα.
6. Ο Αιτητής λανθασμένα εξαιτείται διάταγμα για φυλάκιση ή καταβολής προστίμου κατά του Πέτρου Κάττου και όχι κατά και/ή και κατά της καθ΄ ης η Αίτηση - Εναγόμενης Εταιρείας Γιάννης Κάττος Πλυντήριο Αυτοκινήτων Λτδ η οποία όφειλε δυνάμει του εκδοθέντος διατάγματος να του καταβάλει το ποσό που αναφέρεται στο διάταγμα ημερομηνίας 10.1.
8. Ο Αιτητής δεν επέδωσε την αίτηση σύμφωνα με τη Διάταξη 42 Α θ.2 και
10. Ο Αιτητής απέτυχε να αποδείξει ότι είναι δίκαιο και/ή θεμιτό και/ή προς το συμφέρον της δικαιοσύνης να δοθούν οι θεραπείες, τις οποίες επιζητά με την Αίτηση του.
11. Ο Πέτρος Κάττος ουδέποτε εξετάστηκε για την ικανότητα του και/ή δήλωσε ότι έχει την ικανότητα να συμμορφωθεί με το επίδικο διάταγμα.
12. Οι συγκεκριμένες περιστάσεις της παρούσας υπόθεσης δεν δικαιολογούν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων.
13. Ο Αιτητής δεν προσκόμισε στο Σεβαστό δικαστήριο οποιοδήποτε αποδεικτικό στοιχείο που να αποδεικνύει ότι ο Πέτρος Κάττος ηθελημένα και/ή σκόπιμα και/ή εξ αμελείας δεν συμμορφώθηκε με το Διάταγμα του Δικαστηρίου ημερομηνίας 10/1/
15. Οι περιστάσεις της παρούσας υποθέσεως δεν είναι από αυτές που δικαιολογούν την έκδοση διατάγματος φυλακίσεως.
16. Στην αίτηση δεν προσδιορίζονται με σαφήνεια και/ή την σαφήνεια που απαιτείται οι παραβάσεις του διατάγματος ημερομηνίας 10.2.
18. Η έκδοση διατάγματος φυλάκισης του Πέτρου Κάττου η οποία επιζητείται με την παρούσα αίτηση αντίκειται στις πρόνοιες του άρθρου 11 του Συντάγματος, του άρθρου 5

(1)(β) της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και του άρθρου 1 του Πρωτοκόλλου αρ. 4 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

1. Ο Αιτητής δεν έχει ικανοποιήσει το Σεβαστό Δικαστήριο ότι έχει εξαντλήσει όλες τις άλλες μεθόδους που του παρέχει η νομοθεσία για την είσπραξη του ποσού που αναφέρει στην Αίτηση του και στην ένορκο δήλωση που την συνοδεύει και εν πάση περιπτώσει η παρούσα δεν είναι από τις περιπτώσεις που επιτρέπεται η καταχώριση Αιτήσεων δυνάμει του άρθρου 42 του Ν. 14/60 και/ή του θεσμού 42 Α των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας.
2. Το ισοζύγιο της ευχέρειας είναι σαφώς υπέρ του Πέτρου Κάττου και δεν είναι δίκαιη και/ή εύλογη η έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων.
3. Η Αίτηση του Ενάγοντα είναι γενική και/ή καταχρηστική και/ή αόριστη και μη τεκμηριωμένη.
4. Υπήρξε υπέρμετρη καθυστέρηση στην καταχώρηση της επίδικης Αίτησης». Από πλευράς γεγονότων η πλαισίωση επίσης προέρχεται από ένορκη δήλωση του ίδιου του καθ΄ ου η αίτηση. Κατά την ακροαματική διαδικασία και αφού οι συνήγοροι εκ των προτέρων συμφώνησαν ότι η ακολουθητέα διαδικασία θα πρέπει να είναι αυτή που προβλέπεται στη Δ.48 θ.4

(2), κλήθηκε και αντεξετάστηκε μόνο ο καθ΄ ου η αίτηση, η μαρτυρία του οποίου περιστράφηκε, ως επί το πλείστον, γύρω από την οικονομική του αδυναμία να ανταποκριθεί και να συμμορφωθεί με το προαναφερθέν διάταγμα. Μετά το πέρας της αντεξέτασης του καθ΄ ου η αίτηση δόθηκε η ευκαιρία στους ευπαιδεύτους συνηγόρους να αγορεύσουν προς υποστήριξη των αντίστοιχων θέσεων των πελατών τους. Αμφότεροι ετοίμασαν, υιοθέτησαν και κατέθεσαν στο Δικαστήριο, πολυσέλιδες και εμπεριστατωμένες αγορεύσεις, οι οποίες συνοδεύονται από σχετικές αποφάσεις και αποσπάσματα από νομικά συγγράμματα. Αισθάνομαι όμως την ανάγκη να κάμω ιδιαίτερη μνεία στην αγόρευση του κ. Ιεροθέου την οποία βρήκα ιδιαιτέρως διαφωτιστική, στοχευμένη και νομικά προικισμένη. Τέτοιες αγορεύσεις σπανίζουν δυστυχώς και έτσι συγχαίρω τον ευπαίδευτο συνήγορο για την πραγματικά αξιόλογη προσπάθεια που κατέβαλε. Αυτά βέβαια τα τονίζω, χωρίς ποσώς να υποτιμώ ή να υποβαθμίζω την αντίστοιχη προσπάθεια που κατέβαλε και ο αντίδικος δικηγόρος, κ. Νικολαϊδης τον οποίο εκτιμώ ιδιαιτέρως. Ξεκινώ την εξέταση του όλου ζητήματος από τη μαρτυρία του καθ' ου η αίτηση. Ο άνθρωπος αυτός δεν με εντυπωσίασε καθόλου ως μάρτυρας. Ήταν διστακτικός, αμφίλογος, απέφευγε να απαντήσει ευθέως και με σαφήνεια τις ερωτήσεις που του υποβάλλονταν, έχοντας ως προφανή στόχο τη δραματοποίηση της οικονομικής του κατάστασης και την αποφυγή της όποιας ευθύνης του έναντι του αιτητή. Αν η τύχη της Αίτησης, εξαρτιόταν από την αξιοπιστία του καθ' ου η αίτηση, δεν θα δίσταζα να απορρίψω τη μαρτυρία του, να τον κηρύξω αναξιόπιστο μάρτυρα και να εκδώσω διάταγμα ως η Αίτηση. Ωστόσο η αξιοπιστία του καθ' ου η αίτηση δεν δύναται να επηρεάσει την έκβαση της Αίτησης. Η Αίτηση, χωρίς να χρειάζεται να καταπιαστώ με όλους ξεχωριστά τους λόγους ένστασης, πάσχει εγγενώς και για πολλαπλούς λόγους ουσίας, θα πρέπει να απορριφθεί. Σπουδαιότερος ίσως είναι αυτός που αφορά στην επιτακτική υποχρέωση για προσωπική επίδοση της Αίτησης (λόγος ένστασης

(7)). Συγκεκριμένα η Διαταγή 42Α των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας που τυγχάνει εφαρμογής προβλέπει τα ακόλουθα: "Τέτοια αίτηση θα πρέπει να γίνεται δια κλήσεως που να υποστηρίζεται με ένορκο δήλωση και επίσημο αντίγραφο αυτής πρέπει, εκτός αν διατάσσεται διαφορετικά από το Δικαστήριο ή Δικαστή, να επιδίδεται στο Καθ΄ ου η Αίτηση προσωπικά...." (Η υπογράμμιση είναι δική μου). Η επιτακτική φύση της πιο πάνω διάταξης επιβεβαιώθηκε και στην υπόθεση Krashias Shoe Factory Ltd v. Adidas Sportschuhfabriken Adi Dassier KG

(1989)1 (E) A.A.Δ. 750, 761, όπου αναφέρεται ότι, «. η πρόνοια για προσωπική επίδοση του οπισθογραφημένου διατάγματος είναι επιτακτική (εκτός αν το Δικαστήριο διατάξει διαφορετικά). Για τους ίδιους λόγους δεν είναι επιτρεπτή η παρέκκλιση από τις διατάξεις για προσωπική επίδοση της αίτησης για παρακοή η οποία επιβάλλεται από τον κ3 της Δ.42Α. Η Δ.42Α καθιστά την προσωπική επίδοση τόσο του οπισθογραφημένου διατάγματος όσο και της αίτησης, απαρέγκλιτο όρο για την καταδίκη προσώπου για την παρακοή διατάγματος." Η πιο πάνω αρχή επιβεβαιώθηκε και στην υπόθεση Διαμάντω Χριστοδούλου v. Πανίκου Χριστοδούλου

(2003)1 Α.Α.Δ.1085,1089. Αντίστοιχη υποχρέωση υπάρχει και στην Αγγλία. Στο σύγγραμμα Borrie & Lowe, The Law of Contempt, σελ.42, με αναφορά στον αντίστοιχο αγγλικό θεσμό αναφέρονται τα ακόλουθα: "Such an application must be made by summons and the summons must be served upon the person required to do the act in question." Συναφώς στο σύγγραμμα Arlidge, Eady & Smith on Contempt, (Third Edition) στο οποίο παρέπεμψε ο κ. Ιεροθέου αναφέρονται στη σελ.903, παρ.12-34 τα ακόλουθα: «Where committal is sought, although the court has power to dispense with service of the claim, form or notice of application (as the case may be), personal service will generally be insisted upon unless there is clear evidence of evasion. It has even been held that the attendance of the alleged contemnor at the hearing does not per se waive the need for service». Στην υποσημείωση 77 της ίδιας παραγράφου, προστίθενται και τα εξής: «Last note: "I have not the slightest hesitation in holding that appearance is not a waiver of an objection on the ground of irregularity in a case affecting the liberty of the subject" . Ομοίως η παρουσία του καθ' ου η αίτηση τη στιγμή έκδοσης του διατάγματος, δεν εξαλείφει την επιτακτική ανάγκη συμμόρφωσης με τη Δ.42Α. Στο σύγγραμμα Borrie & Lowe, The Law of Contempt (ανωτέρω), σελ. 319 (2η παράγραφος) υποδεικνύεται σχετικά ότι "Merely to show that the defendant had notice, by for example being present in court at the time of the order, has been held not to be sufficient" Στην προκειμένη περίπτωση παρά την περί του αντιθέτου αντίληψη του κ. Νικολαϊδη, η επίδοση της Αίτησης δεν έγινε στον καθ' ου η αίτηση προσωπικά. Αυτό προκύπτει όχι μόνο από τα λεγόμενα του καθ' ου η αίτηση κατά τη δίκη και τους ισχυρισμούς που διαλαμβάνονται στην Ένσταση, αλλά και από την ίδια την ένορκη δήλωση επίδοσης η οποία βρίσκεται κατατεθειμένη στον φάκελο του Δικαστηρίου. Σύμφωνα με την εν λόγω ένορκη δήλωση, η Αίτηση επιδόθηκε στις 9.1.2010, προς τη Μαριάννα Κάττου, σύζυγο του καθ' ου η αίτηση και όχι προς τον ίδιο προσωπικά. Η στενή σχέση και εγγύτητα της Μαριάννας Κάττου προς τον καθ' ου η αίτηση αλλά και η εμφάνιση του τελευταίου στο Δικαστήριο, δεν αναιρούν την επιτακτική υποχρέωση για προσωπική επίδοση. Ως έχουν τώρα τα πράγματα, το Δικαστήριο δεν έχει τη δυνατότητα να επιβάλει τις όποιες κυρώσεις στον καθ' ου η αίτηση, γεγονός που από μόνο του αρκεί για απόρριψη της Αίτησης. Ένας άλλος σπουδαίος λόγος για τον οποίο η Αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί (προβάλλεται είτε άμεσα είτε έμμεσα στους λόγους ένστασης 1, 2, 8, 10, 12, 14 και 15) άπτεται του γεγονότος, ότι, η επίμαχη διαταγή του Δικαστηρίου αφορά υποχρέωση καταβολής χρημάτων και μάλιστα όχι προς την ενάγουσα-αιτήτρια εταιρεία αλλά προς την εναγόμενη εταιρεία. Αίτηση για παρακοή διατάγματος δυνάμει του άρθρου 42 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 και της Δ.42Α των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, υποβάλλεται όταν διάδικος αρνείται να συμμορφωθεί με προσωρινό ή τελικό διάταγμα που τον διατάσσει είτε να προβεί σε συγκεκριμένη πράξη (προστακτικό διάταγμα) είτε να απέχει από συγκεκριμένη πράξη, ή συμπεριφορά (απαγορευτικό διάταγμα). Δεν χωρεί αίτηση παρακοής για τη μη καταβολή χρημάτων. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Πετράκη v. Petraki

(2002)1 Α.Α.Δ. 911,915, "Σύμφωνα με την Krashias Shoe Factory v. Adidas

(1989)1 Α.Α.Δ. 750 ".η διαταγή 42(Α) πραγματεύεται αποκλειστικά τη διαδικασία για την αναφορά παρακοής διατάγματος στο Δικαστήριο. Είναι η μόνη διάταξη η οποία κάμνει πρόβλεψη γι΄αυτό το θέμα. Οι πρόνοιες της συνιστούν τις δικονομικές διατάξεις που διέπουν και ρυθμίζουν την άσκηση της πολιτικής δικαιοδοσίας που παρέχει το άρθρο 42 του Ν.16/60"». Στην υπόθεση Kokoni v. Ioannides

(1963)2 C.L.R. 468, 474 αναφέρεται: «It will be seen that, so far as the argument in this case goes, the operative words both in rule 1 of Order 42A and section 42 of the Courts of Justice Law, 1960, are "any order ... directing any act to be done". In this connection, the Supreme Court of Cyprus in Maroullou Antoni Nicola v. Zannetos Yiorghi Djaboura

(1929), 14 C.L.R. 10, held that a judgment or order for the payment of money is not an order "directing an act to be done" within the meaning of Clouse 40(i) of the Cyprus Courts of Justice Order, 1927, which was the precursor of section 42 of the Courts of Justice Law, 1960, and Order 42A of the Civil Procedure Rules. Adopting the reasoning in the above case, we are of the view that Order 42A does not apply to a judgment or order for the payment of money.» (Η υπογράμμιση είναι δική μου). Άλλος λόγος που οδηγεί την Αίτηση σε απόρριψη (προβάλλεται στους λόγους ένστασης 3 και 13) αφορά τη διατύπωση του διατάγματος. Ένα διάταγμα για να δύναται να αποτελέσει το υπόβαθρο παρακοής, θα πρέπει να είναι αυτόδηλα διαυγές και σαφές (clear and unambiguous). Δεν πρέπει να προκύπτει η παραμικρή αμφιβολία, απορία ή κενό σε σχέση με την εφαρμογή του. Ομοίως δεν θα πρέπει να χρειάζεται εκτενής αναφορά ή συνάρτηση με άλλη διαταγή, απόφαση ή έγγραφο. Στο πλαίσιο αυτό επομένως, δικαιολογείται η διάκριση μεταξύ του αποδεκτού λεκτικού ενός συνηθισμένου διατάγματος ή απόφασης και ενός διατάγματος, δυνάμει του οποίου λαμβάνονται μέτρα για παρακοή. Στην περίπτωση του τελευταίου, η δραστικότητα και οι συνέπειες που αναμένουν τον παραβάτη σε περίπτωση μη συμμόρφωσης, θέτουν υποχρέωση ύψιστου βαθμού σαφήνειας που φτάνει εκείνου που απαιτείται στην διατύπωση κατηγοριών σε ποινικό κατηγορητήριο (βλ. Krashias ανωτέρω, σελ.71). Στο σύγγραμμα των Arlidge, Eady & Smith on Contempt, (ανωτέρω) παρ. 12-48, αναφέρονται σχετικά τα εξής: «An order or undertaking will not be enforced by committal if its terms are ambiguous, the rule being analogous to that which governs the interpretation of penal statutes. It is to the terms of the order itself that one must look in order to define the obligations imposed.» Στην εδώ περίπτωση το διάταγμα δεν προσδιορίζει το ποσό της δικαστικής απόφασης (συμπεριλαμβανομένων των τόκων και εξόδων) ούτε σε Ευρώ ούτε σε Λίρες Κύπρου, το οποίο ο καθ' ου η αίτηση όφειλε να καταβάλει στην εναγόμενη εταιρεία και συνεπώς υστερεί του αναμενόμενου για σκοπούς παρακοής διατάγματος και κατ' επέκταση φυλάκισης του παραβάτη. Από τα ήδη προαναφερθέντα, προκύπτει ότι η Αίτηση είναι ολωσδιόλου αβάσιμη αφού υστερεί σε ουσιώδη και θεμελιώδη σημεία. Παρέλκει επομένως η εξέταση οποιουδήποτε άλλου ζητήματος αφού η συζήτηση που θα αναπτυχθεί θα προσλάβει καθαρά ακαδημαϊκό χαρακτήρα, κάτι το οποίο ξεφεύγει των πλαισίων της υπό εξέταση Αίτησης. Για όλους τους πιο πάνω λόγους, η Αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα όπως θα υπολογισθούν από τον πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ του καθ' ου η αίτηση και εναντίον του αιτητή. (Υπ.) ......... Στ. Ν. Σταύρου, Ε. Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο