← Κύπρος

ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΕΜΠΟΡΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ «ΜΙΤΣΗ» ΛΕΜΥΘΟΥ ν. VOICI LA MODE (CAFE LA MODE) LTD, 29 Δεκεμβρίου, 2011, 17 Φεβρουαρίου, 2011

ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΕΜΠΟΡΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ «ΜΙΤΣΗ» ΛΕΜΥΘΟΥ ν. VOICI LA MODE (CAFE LA MODE) LTD, 29 Δεκεμβρίου, 2011, 17 Φεβρουαρίου, 2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2011:A58 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: X. Ι. ΠΟΓΙΑΤΖΗ, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3495/

  1. ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΕΜΠΟΡΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ «ΜΙΤΣΗ» ΛΕΜΥΘΟΥ, Eνάγοντες, - και - VOICI LA MODE (CAFÉ LA MODE) LTD, Εναγόμενοι. ------------------- ΜΟΝΟΜΕΡΗΣ ΑΙΤΗΣΗ ΗΜΕΡ. 26 ΑΠΡΙΛΙΟΥ, 2010, ΓΙΑ ΕΝΔΙΑΜΕΣΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ. 17 Φεβρουαρίου,
  2. ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Αιτητές-Ενάγοντες: κ. Κ. Βελάρης για Βελάρης & Βελάρης Δ.Ε.Π.Ε. Για Καθ΄ων η Αίτηση-Εναγομένους: κ. Π. Πανάγος για Κλεόπα & Κλεόπα. ------------------- ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Κατόπιν της πιο πάνω Αίτησης, το Δικαστήριο εξέδωσε μονομερώς Διάταγμα που διατάσσει τους Εναγομένους και/ή υπαλλήλους και/ή υπηρέτες και/ή αντιπροσώπους τους και/ή οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο έλκει εξ αυτών δικαιώματα, να παύσουν να επεμβαίνουν καθ΄ οιοδήποτε τρόπο στο διάδρομο, ήτοι εντός της στοάς και/ή μπροστά στην είσοδο του κτιρίου «Μέγαρο Μιτσή 2» που βρίσκεται στη Λεωφόρο Μακαρίου Γ 14, στη Λευκωσία, εξαιρουμένων των δικαιωμάτων διέλευσης που απορρέουν από τη Σύμβαση μεταξύ των Εναγομένων και των Εναγόντων, ημερ. 19 Ιανουαρίου,
  3. Το πιο πάνω Αιτητικό εμφαινόταν ως Παράγραφος Β στην Αίτηση. Το Αιτητικό Α απορρίφθηκε ως αποσυρθέν αμέσως με την έκδοση του πιο πάνω Διατάγματος. Οι Καθ΄ ων η Αίτηση καταχώρισαν Ένσταση και η υπόθεση προχώρησε σε ακρόαση με μόνο Αγορεύσεις και χωρίς αντεξέταση των Ενόρκως Δηλούντων. ΕΝΣΤΑΣΗ ΚΑΘ΄ ΩΝ Η ΑΙΤΗΣΗ Οι Καθ΄ ων η Αίτηση με την Ένσταση τους προβάλλουν συνολικά 8 Λόγους Ένστασης, οι οποίοι συνοψίζονται ως ακολούθως: (Α) Δεν έχει αποδειχθεί το στοιχείο του Κατεπείγοντος και/ή οι Αιτητές επέδειξαν υπέρμετρη καθυστέρηση στο να αποταθούν στο Δικαστήριο. (Β) Οι Αιτητές δεν αποκαλύπτουν όλα τα γεγονότα και/ή δεν ήρθαν στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια. (Γ) Η Αίτηση είναι καταχρηστική. (Δ) Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του Νόμου και της Νομολογίας για έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος. ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΙ ΑΙΤΗΤΩΝ Οι ισχυρισμοί των Αιτητών εμφαίνονται σε μία σύντομη αλλά σαφέστατη Ε/Δ του Αλέξη Θεοδωρίδη, ο οποίος είναι ο Λογιστής του Διαχειριστικού Συμβουλίου της Σχολής «Μιτσή» Λεμύθου και είναι οι ακόλουθοι:
  4. Οι Αιτητές είναι οι εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες του Μεγάρου Μιτσή 2, που βρίσκεται στη Λεωφόρο Μακαρίου Γ, στη Λευκωσία, και αποτελείται από πολλά καταστήματα, γραφεία και διαμερίσματα, τα οποία οι Αιτητές ενοικιάζουν σε τρίτα πρόσωπα, διατηρούν δε και για τις εργασίες τους, δικά τους Γραφεία επί του εν λόγω Μεγάρου.
  5. Κατά ή περί τις 19 Ιανουαρίου, 2004, οι Αιτητές δυνάμει Ενοικιαστηρίου Εγγράφου ενοικίασαν στους Καθ΄ ων η Αίτηση τρία Καταστήματα στο Μέγαρο Μιτσή
  6. Το Ενοικιαστήριο εξακολουθεί να ισχύει, ενώ με βάση αυτό η Καθ΄ ης η Αίτηση χρησιμοποιεί τα εν λόγω υποστατικά ως Καφεστιατόριο.
  7. Στο πιο πάνω Έγγραφο υπάρχει ρητή πρόνοια στην Παράγραφο 4(ιβ), σύμφωνα με την οποία οι Καθ΄ ων η Αίτηση συμφωνούν και αναλαμβάνουν να μην τοποθετούν τραπέζια, καρέκλες ή άλλα έπιπλα ή αντικείμενα στην παρακείμενη στοά ή μπροστά σε άλλα καταστήματα ή υποστατικά ή να εμποδίζουν με οποιοδήποτε τρόπο τη χρήση τους, την ελεύθερη πρόσβαση προς ή απ΄ αυτά ή την έκθεση των προϊόντων τους. Η πρόνοια αυτή αποτελεί ουσιώδη όρο της σύμβασης.
  8. Παρά ταύτα, οι Καθ΄ ων η Αίτηση τοποθέτησαν τραπέζια και καρέκλες στο διάδρομο, ήτοι εντός της στοάς και μπροστά από την είσοδο του Μεγάρου Μιτσή 2 σε χώρο που αποτελεί περιουσία των Αιτητών και που δεν καλύπτεται από το Ενοικιαστήριο Έγγραφο, με τρόπο που προκαλεί μεγάλη ταλαιπωρία τόσο στους Αιτητές, όσο και στους άλλους ενοικιαστές και όσους χρησιμοποιούν νόμιμα το εν λόγω κτήριο.
  9. Στις 5 Μαίου, 2008, οι Δικηγόροι των Αιτητών απέστειλαν προς τους Καθ΄ ων η Αίτηση Επιστολή, η οποία τους εφιστούσε την προσοχή στα πιο πάνω και ζητούσε όπως μετακινηθούν οι καρέκλες και τα τραπέζια. Οι Καθ΄ων η Αίτηση ούτε απάντησαν στην Επιστολή αυτή, αλλά ούτε και συμμορφώθηκαν.
  10. Στις 26 Οκτωβρίου, 2009, στάληκε νέα συστημένη Επιστολή με παρόμοιο περιεχόμενο. Οι Καθ΄ ων η Αίτηση απάντησαν με Επιστολή των Δικηγόρων τους, ημερ. 6 Νοεμβρίου, 2009, στην οποία παραδέχονται ότι τοποθετούν τραπέζια στο διάδρομο, προβάλλοντας γι΄ αυτό διάφορες δικαιολογίες.
  11. Στις 17 Φεβρουαρίου, 2010, οι Καθ΄ ων η Αίτηση απέστειλαν Επιστολή, στην οποία «απειλούσαν» ότι εάν οι Αιτητές δεν ενεργήσουν για να παύσει η οχληρία τρίτων, θα τοποθετήσουν τραπέζια και καρέκλες στο διάδρομο του κτηρίου. Επιστολή ημερ. 22 Φεβρουαρίου, 2010, με παρόμοιες «απειλές» απέστειλαν και οι Δικηγόροι των Καθ΄ ων η Αίτηση.
  12. Στην Παράγραφο 11(β) του Ενοικιαστηρίου Εγγράφου, αναφέρεται ρητά ότι «ο ιδιοκτήτης δεν θα ευθύνεται .. για οποιαδήποτε ενόχληση ή θόρυβο εκ μέρους του κατόχου οποιουδήποτε άλλου υποστατικού στο αναφερόμενο Μέγαρο».
  13. Η συνεχιζόμενη αυτή παράνομη επέμβαση προκαλεί ζημιές και ταλαιπωρία στους Αιτητές, τους υπόλοιπους ενοικιαστές, τους πελάτες τους και όλους όσους χρησιμοποιούν νόμιμα το κτήριο.
  14. Οι ενοικιαστές άλλων γραφείων και/ή καταστημάτων στο Μέγαρο Μιτσή 2, τόνισαν τόσο προφορικά όσο και γραπτώς στους Αιτητές ότι θα πρέπει να ληφθούν μέτρα καθότι υφίστανται ζημιά και ταλαιπωρία από την πιο πάνω συμπεριφορά των Καθ΄ων η Αίτηση. ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΙ ΚΑΘ΄ ΩΝ Η ΑΙΤΗΣΗ Οι ισχυρισμοί των Καθ΄ ων η Αίτηση εμφαίνονται σε Ε/Δ του κ. Γιάννου Στύλα, ο οποίος εργάζεται στους Καθ΄ ων η Αίτηση και είναι Υπεύθυνος του επίδικου υποστατικού, είναι δε οι ακόλουθοι:
  15. Στην είσοδο του επίδικου διαδρόμου (στοάς), βρίσκονται δύο Καφετέριες οι οποίες, η μεν μία ανήκει στους Καθ΄ ων η Αίτηση και η άλλη σε ανταγωνιστικό Καφεστιατόριο.
  16. Το άλλο Καφεστιατόριο ξεκίνησε να εργάζεται με μικρό αριθμό τραπεζιών, τα οποία τοποθετούσαν μπροστά από το υποστατικό τους προς τη μεριά της Λεωφόρου. Κατόπιν άρχισαν να τοποθετούν τραπεζάκια στην είσοδο της στοάς και εν κατακλείδι άρχισε η τοποθέτηση τραπεζιών σε όλο το διάδρομο, φτάνοντας σταδιακά στο σημείο να τοποθετούν τραπεζάκια ακριβώς δίπλα από αυτά των Καθ΄ ων η Αίτηση, οι οποίοι νόμιμα και πάντοτε σύμφωνα με τους όρους του Ενοικιαστηρίου Εγγράφου, ευλαβικά τοποθετούν. Επιπρόσθετα, το γειτονικό Καφεστιατόριο, εκτός από τα τραπεζάκια τα οποία τοποθετούν στο διάδρομο, έχουν συνάμα μετατρέψει και διαμορφώσει τη μεριά του υποστατικού, η οποία βρίσκεται η οποία βρίσκεται στον επίδικο διάδρομο (στοά) σε τραπέζι/μπαρ και με ψηλές καρέκλες (stools), οι οποίες τοποθετούνται στον επίδικο διάδρομο και σερβίρουν τους πελάτες τους.
  17. Το πρώτο παράπονο των Αιτητών έγινε με Επιστολή ημερ. 5 Μαίου, 2008, την οποία οι Αιτητές επισύναψαν στην Αίτηση τους. Εκείνο που απέκρυψαν όμως είναι την απάντηση των Καθ΄ ων η Αίτηση, η οποία στάληκε στις 7 Μαίου, 2008, με Επιστολή των Δικηγόρων τους.
  18. Αναφορικά με την Επιστολή των Καθ΄ ων η Αίτηση, ημερ. 6 Νοεμβρίου, 2008, οι Αιτητές έδωσαν παραπλανητική εικόνα. Το τι πραγματικά αναγράφεται στην Επιστολή αυτή είναι ότι, τραπεζάκια τοποθετούνται από τους Καθ΄ ων η Αίτηση «κατ΄ εξαίρεση» και αυτό γίνεται εάν και εφόσον το απέναντι Καφεστιατόριο, αφού έχει γεμίσει και παιδεύσει όλο το διάδρομο (στοά) με τραπεζάκια, έχει φτάσει στο σημείο να ακουμπά τα δικά τους. Επομένως η εν λόγω Επιστολή είχε τον σκοπό να ξεκαθαρίσει ότι οι Καθ΄ ων η Αίτηση δεν ευθύνονται για το ότι ο διάδρομος είναι κλειστός, αφού οι ίδιοι δεν τοποθετούν τραπεζάκια, αλλά καθίστανται και οι ίδιοι θύματα της όλης κατάστασης που οι Αιτητές άφησαν να εξελιχθεί.
  19. Οι Καθ΄ ων η Αίτηση σε καμιά από τις Επιστολές τους δεν αναγράφουν ότι τοποθετούν τραπεζάκια, όπως οι Αιτητές παραπλανητικά ισχυρίστηκαν στην Ε/Δ τους, αλλά ότι «θα αναγκαστούμε να προβούμε και εμείς σε τοποθέτηση».
  20. Οι Αιτητές επιπρόσθετα απέκρυψαν Επιστολή ημερ. 26 Απριλίου, 2010 (στην Ε/Δ αναγράφεται 26.5.10, αλλά η ορθή ημερομηνία φαίνεται να είναι 26.4.10), η οποία δηλαδή στάληκε από τους Δικηγόρους των Καθ΄ ων η Αίτηση μια μέρα πριν από την έκδοση του επίδικου Διατάγματος. Με την Επιστολή αυτή οι Καθ΄ ων η Αίτηση ξεκαθαρίζουν ότι δεν τοποθετούν τραπεζάκια στο διάδρομο.
  21. Οι Αιτητές καθυστέρησαν αδικαιολόγητα να αποταθούν στο Δικαστήριο και η μεγάλη αυτή καθυστέρηση από μόνη της πρέπει να οδηγήσει στην απόρριψη της Αίτησης. ΚΑΤΕΠΕΙΓΟΝ - ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ Θεωρώ ορθό όπως εξετάσω πρώτα το πιο πάνω θέμα, αφού ήταν σημείο το οποίο εγέρθηκε με την Ένσταση και στο οποίο επικεντρώθηκε ο Δικηγόρος των Καθ΄ ων η Αίτηση κατά την Αγόρευση του. Αυτό επιτάσσει και η Νομολογία αφού θεωρείται ότι το υπαρκτό του κατεπείγοντος αποτελεί προϋπόθεση για την επίκληση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου κάτω από το Άρθρο 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.
  22. Βλ., μεταξύ άλλων, Resola (Cyprus) Ltd v. Χρίστου

(1998)1(Β) Α.Α.Δ. 598, The Timberland Co of USA v. Evans & Sons Ltd κ.α.
(1998)1(Γ) Α.Α.Δ. 1179, Zein κ.α. ν. Παράσχος Καμπανελλάς Λτδ
(2000)1(Α) Α.Α.Δ.
  1. Από τα γεγονότα που εκθέτουν οι Αιτητές, δεν διαφαίνεται πότε ακριβώς άρχισαν οι Καθ΄ ων η Αίτηση κατ΄ ισχυρισμόν να τοποθετούν τραπεζάκια και καρέκλες στο διάδρομο εντός της στοάς. Όμως, τουλάχιστον από τις 5.5.08 οι Αιτητές ήγειραν το θέμα προς τους Καθ΄ ων η αίτηση με σχετική Επιστολή των Δικηγόρων τους. Παρεμβάλλω στο σημείο αυτό τον ισχυρισμό των Καθ΄ ων η Αίτηση για καθυστέρηση των Αιτητών στη διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους, αφού από την πιο πάνω ημερομηνία, μέχρι την καταχώριση της Αγωγής και παρούσας Αίτησης (26.4.10), παρήλθαν σχεδόν δύο έτη. Αυτό, κατά τη γνώμη τους, αποτελεί αδικαιολόγητη καθυστέρηση και κατανικά πλήρως το στοιχείο του κατεπείγοντος. Από την άλλη, η πλευρά των Αιτητών ισχυρίζεται ότι εξάντλησε όλα τα περιθώρια για εξεύρεση μιας λύσης και η Αγωγή και Αίτηση καταχωρίστηκαν όταν το θέμα έφτασε στο απροχώρητο. Πιο συγκεκριμένα, όταν οι άλλοι ενοικιαστές απέστειλαν τη γραπτή διαμαρτυρία τους στις 16.4.
  2. Είναι γεγονός ότι επισημαίνεται καθυστέρηση από πλευράς Αιτητών στη διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους. Όμως το Άρθρο 9
(1)του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, δίδει δικαίωμα στο Δικαστήριο να εκδώσει μονομερώς Διάταγμα είτε σε περιπτώσεις που αποδεικνύεται το κατεπείγον, είτε διαζευκτικά σε περιπτώσεις που αποδεικνύονται «άλλες ιδιαίτερες περιστάσεις». Η σχετική πρόνοια είναι η ακόλουθη: «΄Αρθρο 9
(1): Κάθε Διάταγμα το οποίο το Δικαστήριο έχει εξουσία να εκδώσει δύναται, όταν αποδειχθεί το κατεπείγον ή άλλες ιδιαίτερες περιστάσεις, να εκδοθεί με Αίτηση του ενός από τους διαδίκους χωρίς ειδοποίηση στον άλλο.» Στην υπόθεση Κυρισάββα (Διαχειριστή) κ.α. ν. Κύζη (Διαχειριστή)
(2001)1(Β) Α.Α.Δ. 1245, κρίθηκε ότι υπήρχαν ιδιαίτερες περιστάσεις που δικαιολογούσαν έκδοση Διατάγματος Μονομερώς αφού υπήρχε μια καταρχάς παρανομία και αυθαίρετη ενέργεια, δηλαδή να ανεγείρεται μονομερώς οικοδομή σε κτήμα αμφισβητούμενης ιδιοκτησίας και η οικοδόμηση να συνεχίζεται παρά τις διαμαρτυρίες του Αιτητή. Το θέμα τέθηκε ως ακολούθως από τον Γαβριηλίδη, Δ, στις σελ. 1254-1255: «Ο τρίτος λόγος έφεσης είναι ότι εσφαλμένα το πρωτόδικο Δικαστήριο αποφάσισε ότι αποδείχθηκε το στοιχείο του "επείγοντος» της ανάγκης έκδοσης του διατάγματος Ex parte. Είναι γεγονός ότι, από την αντεξέταση του εφεσίβλητου προέκυψε ότι, ενώ η ανέγερση του περιπτέρου είχε αρχίσει, εν γνώσει του, ένα περίπου χρόνο προηγουμένως, αυτός παρέλειψε να προσφύγει αμέσως στο Δικαστήριο. Συμφωνούμε ότι θα ήταν φρονιμότερο για τον εφεσίβλητο να προσφύγει στο Δικαστήριο ευθύς ως είχε αντιληφθεί την έναρξη της ανέγερσης του περιπτέρου, όμως όπως φαίνεται από την ένορκο του δήλωση, πριν την καταχώρηση της Ex parte αίτησης, κατέβαλε επανειλημμένες προσπάθειες μέσω των αρμοδίων αρχών στο Δήμο Αραδίππου και στην Πολεοδομία για αναχαίτιση της κατάστασης. Όμως οι προσπάθειες δεν τελεσφόρησαν. Οι εφεσείοντες εξακολουθούσαν να προχωρούν με την ανέγερση του περιπτέρου και, γενικά, την τελειοποίηση της οικοδομής, ο δε Δήμος Αραδίππου, ακόμα και μετά από επιστολή της Πολεοδομίας για αναστολή πάσης περαιτέρω οικοδομικής εργασίας, τίποτε δεν έπραξε. Ως είχαν τα γεγονότα, η πιο κάτω προσέγγιση του πρωτόδικου Δικαστηρίου ήταν ορθή: "Μπορεί να λεχθεί ότι το στοιχείο του επείγοντος από πλευράς χρονικής τοποθέτησης δεν ήταν αυθύπαρκτο, όμως, το στοιχείο του χρόνου δεν είναι και ο μόνος παράγων που μπορεί να επιδράσει θετικά για το Δικαστήριο για την έκδοση μονομερούς διατάγματος. Το άρθρο 9 του Κεφ. 6 ρητά αναφέρει ότι η εξουσία του Δικαστηρίου εδράζεται όταν αποδειχθεί είτε το στοιχείο του κατεπείγοντος ή οποιαδήποτε άλλη ιδιαίτερη περίσταση. Κρίνεται ότι εδώ υπάρχουν ιδιαίτερες περιστάσεις διότι, όπως θα εξηγηθεί και πιο κάτω αναλυτικώτερα, έχει παρατηρηθεί μια κατ΄ αρχάς παρανομία από πλευράς των καθ΄ ων ή αυθαίρετη ενέργεια, με την επιμονή να προχωρούν μονομερώς στην οικοδόμησης εντός αμφισβητούμενης ιδιοκτησίας κτήματος, ενέργειες τις οποίες οι καθ΄ ων συνέχιζαν παρά τις αντιδράσεις του αιτητή τόσο προς τους ίδιους (αυτή είναι η σχετική μαρτυρία έναντι του καθ΄ου αρ. 2), όσο και τη στάση που έλαβε η Πολεοδομική Αρμοδία Αρχή. Όλα αυτά δείχνουν ότι δεν αφέθηκε άλλο περιθώριο προς τον αιτητή παρά να προχωρήσει και να ζητήσει την προστασία του Δικαστηρίου έναντι αυτής της παράνομης και αυθαίρετης πράξης των καθ΄ων και όταν το Δεκέμβριο 1999 αντελήφθη ότι τα πράγματα προχωρούσαν κατά μη αναστρέψιμο τρόπο. Αυτός ήταν και ο χρόνος αντίληψης ή πληροφόρησης ότι ούτε τα διαβήματα προς τις αρμόδιες αρχές φαίνονταν να επενεργούν θετικά. (Χριστοδούλου ν. Vraets
(1999)1 A.A.Δ. 1475)."» Συνεκτιμώντας τα πιο πάνω, κρίνω ότι στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης ενυπήρχαν ιδιαίτερες περιστάσεις που δικαιολογούσαν την έκδοση του Διατάγματος μονομερώς. Η κατ΄ ισχυρισμόν παρανομία των Καθ΄ ων η Αίτηση είχε αρχίσει προ πολλού χρόνου και συνεχιζόταν μέχρι την έκδοση του Διατάγματος. Οι Αιτητές είχαν εμπλακεί σε διάλογο μαζί τους, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Τελικά υποχρεώθηκαν πλέον να λάβουν τα μέτρα που έλαβαν όταν αριθμός άλλων ενοικιαστών διαμαρτυρήθηκαν και ισχυρίστηκαν ότι επηρεάζονταν τα δικά τους δικαιώματα. Επομένως, εάν η υπάρχουσα κατάσταση συνεχιζόταν, το πρόβλημα θα περιπλεκόταν ακόμη περισσότερο με εμπλοκή περισσοτέρων ατόμων, πέραν των διαδίκων. ΑΠΟΚΡΥΨΗ - ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ Ο επόμενος Λόγος Ένστασης που θα πρέπει να εξεταστεί είναι ο ισχυρισμός των Καθ΄ ων η Αίτηση για απόκρυψη εκ μέρους των Αιτητών ουσιωδών γεγονότων, αφού η Νομολογία δεικνύει ότι σε περίπτωση που το Δικαστήριο διαπιστώσει ότι υπήρξε από πλευράς Αιτητή απόκρυψη ουσιώδους γεγονότος, μπορεί να θέσει τέρμα στην ισχύ εκδοθέντος Διατάγματος, χωρίς καν να προχωρήσει στην εξέταση άλλων θεμάτων ουσίας. Η νομική αρχή που πηγάζει από τη μη αποκάλυψη ουσιωδών γεγονότων είναι πολύ καλά καθιερωμένη και επαναλήφθηκε με σαφήνεια στην πολύ πρόσφατη υπόθεση Rybolovlev ν. Rybolovleva, Π.Ε. 130 & 131/09, ημερ. 29.1.10. Ο κ. Κληρίδης, Δ., απαγγέλλοντας την ομόφωνη Απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ανέφερε στις σελ. 13-15: «Είναι πράγματι καλά καθιερωμένη η αρχή σύμφωνα με την οποία, εάν διαπιστωθεί ότι εισήγηση για μη πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη στο στάδιο της μονομερούς προσφυγής στο Δικαστήριο ευσταθεί, τότε το Δικαστήριο, ή αργότερα το Εφετείο, πολύ πιθανόν να θέσει τέρμα στην ισχύ εκδοθέντος διατάγματος, χωρίς να εξετάσει άλλα θέματα ουσίας. Όπως εύστοχα τονίστηκε από το Εφετείο στην απόφασή του στην υπόθεση The Timberland Co of U.S.A v. Evans & Sons Ltd v. Άλλων
(1998)1(Β) Α.Α.Δ 1179, η απόκρυψη ουσιωδών γεγονότων ανατρέπει τη βάση του διατάγματος το οποίο έχει εκδοθεί μετά από μονομερή αίτηση και το καθιστά ακυρωτέο. Παραθέτουμε αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα της απόφασης, η οποία είχε δοθεί από τον Γ. Πική, Πρόεδρο, από τη σελ. 1186 του τόμου Αποφάσεων: «...Στην απόφαση του, το πρωτόδικο Δικαστήριο κάμνει εκτεταμένη αναφορά στην απόφαση μας της Ολομέλειας στην DEMSTAR LIMITED v. ZIM ISRAEL NAVIGATION CO LIMITED κ.α. 157/90, 30.5.96, στην οποία εξηγείται ότι η αποκάλυψη συναρτάται με την καλή πίστη, η οποία πρέπει να επιδεικνύεται σε κάθε εξαιρετική περίπτωση που επιζητείται θεραπεία στην απουσία αντιδίκου. Η απόκρυψη ουσιώδους γεγονότος επενεργεί καταλυτικά, διασαλεύει τη βάση του διατάγματος ανεξάρτητα από την ύπαρξη πρόθεσης για εξαπάτηση του δικαστηρίου. Το κριτήριο είναι αντικειμενικό. Συναρτάται (η μη αποκάλυψη) με τις εξ αντικειμένου, συνέπειες στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου, όπως επισημαίνεται στην DEMSTAR LIMITED v. ZIM ISRAEL NAVIGATION CO LIMITED κ.α. (ανωτέρω) (σελ. 4) «Ό,τι ανατρέπει τη βάση του διατάγματος είναι η μη αποκάλυψη γεγονότων εξ αντικειμένου ουσιώδους σημασίας για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Στην απουσία τους, η απόφαση του δικαστηρίου καθίσταται ακροσφαλής.» Στη Μ. & Ch. Mitsingas Trading Ltd κ.ά. ν. THE TIMBERLAND CO OF USA (ανωτέρω), αποφασίστηκε ότι το ουσιώδες ενός ζητήματος προσδιορίζεται στο πλαίσιο της αντιδικίας των μερών. Δεν αποτελεί υποχρέωση του αιτούντος η προβολή αντεκδικήσεων τρίτων προς τα δικαιώματα του, τις οποίες αμφισβητεί. Ό,τι πρέπει να αποκαλυφθεί, τονίζεται, σε κάθε περίπτωση, είναι:-(σελ. 7) «... γεγονότα γνωστά στον αιτητή ή γεγονότα τα οποία θα μπορούσε να ανακαλύψει με εύλογες προσπάθειες, τα οποία σχετίζονται με: (α) το βάσιμο του δικαιώματος του όπως διαγράφεται στο δικόγραφο του, και (β) τη σοβαρότητα του ζητήματος το οποίο εγείρεται, καθ ' ως και (γ) την πιθανότητα επιτυχίας,» Το στοιχείο της εξαπάτησης δεν αποτελεί προϋπόθεση για την ακύρωση εκδοθέντος διατάγματος, λόγω παράλειψης πλήρους αποκάλυψης ουσιωδών γεγονότων. Αρκεί η διαπίστωση ότι η μη αποκάλυψη συγκεκριμένων γεγονότων, συνιστούσε εξ αντικειμένου ουσιώδες στοιχείο για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. (Resola (Cyprus) Ltd v. Χρήστου
(1998)1(Α) Α.Α.Δ 598).» Στην υπόθεση Ηarvardskiy Prumyslovy Holding A.S - υπό Εκκαθάριση ν. 1. Daventree Resources Limited κ.α. Π.Ε. 9/2007, ημερ. 10.7.2008 και Τσιερκέζου ν. Dragon Tourist Enterprises Ltd Π.E. 181/07, ημερ. 19.6.2009 ο Ηλιάδης, Δ., αναφέρθηκε στις προεκτάσεις της υποχρέωσης αποκάλυψης γεγονότων ως ακολούθως: «
(1)Ο αιτητής έχει υποχρέωση να προβαίνει σε πλήρη και δίκαιη αποκάλυψη όλων των ουσιωδών στοιχείων.
(2)Τα ουσιώδη στοιχεία είναι εκείνα τα οποία θα πρέπει να γνωρίζει ο Δικαστής όπως αυτά καθορίζονται από το Δικαστή και όχι από τους δικηγόρους των διαδίκων.
(3)Η υποχρέωση της αποκάλυψης δεν περιορίζεται στα γεγονότα που ήταν γνωστά στον αιτητή, αλλά και σε εκείνα που μπορούσαν να αποκαλυφθούν με μια εύλογη έρευνα.
(4)Η έκταση της έρευνας που πρέπει να γίνει εξαρτάται από τα περιστατικά της υπόθεσης που περιλαμβάνει τη (
  1. i)φύση της υπόθεση και (
  2. ii)το επιζητούμενο διάταγμα και τα επακόλουθα της έκδοσης του για τον εναγόμενο.
(5)Το Δικαστήριο που διαπιστώνει τη μη αποκάλυψη θα πρέπει να αποστερήσει από τον αιτητή οποιοδήποτε πλεονέκτημα που έχει αποκομίσει.
(6)Η μη αποκάλυψη που οφείλεται σε αθώα συμπεριφορά ή σε μη ορθή εκτίμηση της σχετικότητας της είμαι μια σημαντική πτυχή, αλλά όχι αποφασιστική στην εξέταση της μη αποκάλυψης και
(7)Κάθε παράλειψη δεν εξυπακούει την άμεση ακύρωση του διατάγματος.» Οι Καθ΄ ων η Αίτηση ισχυρίζονται ότι οι Αιτητές απέκρυψαν από το Δικαστήριο το γεγονός ότι η υπάρχουσα κατάσταση δημιουργείται και από τις πράξεις άλλων ενοικιαστών. Ούτε αναφέρθηκαν σε Επιστολή-Απάντηση την οποία απέστειλαν προς τους Αιτητές στις 7.5.08 μετά τη λήψη της πρώτης Επιστολής των Αιτητών. Επιπρόσθετα, δεν αναφέρθηκαν ούτε στην Επιστολή ημερ. 26.4.10 που απέστειλαν οι Δικηγόροι τους προς το Δικηγόρο των Αιτητών. Είναι γεγονός και το παραδέχονται και οι Αιτητές, ότι Επιστολή των Δικηγόρων των Καθ΄ ων η Αίτηση, ημερ. 7.5.08 η οποία και αποτελεί απάντηση στην Επιστολή των Δικηγόρων των Αιτητών ημερ. 5.5.08 προς τους Καθ΄ ων η Αίτηση, δεν αποκαλύφθηκε. Το ίδιο ισχύει και για άλλη Επιστολή ημερ. 26.4.10 των Δικηγόρων των Καθ΄ ων η Αίτηση προς το Δικηγόρο των Αιτητών. Για μεν τη δεύτερη επιστολή, αυτή φαίνεται να στάληκε το απόγευμα της 26ης Απριλίου, 2010, δηλαδή όταν είχε ήδη καταχωριστεί η Αγωγή και η Αίτηση για Ενδιάμεσο Διάταγμα. Φυσικά αφ΄ ης στιγμής η Αίτηση εξετάστηκε από το Δικαστήριο την επομένη 27.4.10, ήταν εφικτό για τους Αιτητές να την επισυνάψουν σε νέα Ε/Δ. Όμως, θεωρώ ότι η μη αποκάλυψη των δύο αυτών Επιστολών δεν ήταν τόσο ουσιώδης που να μεταβάλλει την ουσία των ισχυρισμών των Αιτητών. Ούτε θεωρώ ότι με αυτές θα τίθονταν γεγονότα ενώπιον του Δικαστηρίου, τα οποία μπορούσαν να επηρεάσουν την κρίση του. Βλ. Ρένα Αριστοτέλους Λτδ κ.α. ν. Benfleet Enterprises Ltd κ.ά.
(2006)1(Α) Α.Α.Δ. 250. Τα γεγονότα που περιστοιχίζουν την παρούσα Αίτηση όπως τέθηκαν και από τις δύο πλευρές είναι απλά. Αυτό φαίνεται από τις σύντομες Ε/Δ αμφοτέρων των πλευρών και το μικρό αριθμό Τεκμηρίων που επισυνάπτονται σ΄ αυτές. Αυτό απαντά και στον ισχυρισμό των Καθ΄ ων η Αίτηση ότι οι Αιτητές παραπλάνησαν το Δικαστήριο μη αναφέροντας και μη προβάλλοντας τους ισχυρισμούς τους ότι η υπάρχουσα κατάσταση δημιουργείται και από πράξεις άλλων ενοικιαστών. Αυτοί οι ισχυρισμοί των Καθ΄ ων η Αίτηση μπορεί μεν να μην αναπτύχθηκαν ρητά στην Ε/Δ που συνοδεύει την Αίτηση τους, εμφαίνεται όμως καθαρά από την επιστολογραφία που επισύναψαν σ΄ αυτήν. Το Δικαστήριο δεν θεωρεί ότι παραπλανήθηκε, αφού είχε υπόψη του τις αντίστοιχες θέσεις των Καθ΄ ων η Αίτηση όταν εξέταζε την Αίτηση μονομερώς (Τεκμ. Δ, Ε και ΣΤ στην Ε/Δ των Αιτητών). Κατά συνέπεια, καταλήγω ότι οι Λόγοι Ένστασης που αφορούν στην Απόκρυψη και στην Παραπλάνηση του Δικαστηρίου, θα πρέπει να απορριφθούν. ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΚΔΟΣΗ ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΟΣ Με βάση το Άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, 14/60 όπως αυτό επεξηγήθηκε και διασαφηνίστηκε σε σειρά Αποφάσεων οι τρεις προϋποθέσεις που πρέπει να συντρέχουν για έκδοση Ενδιάμεσου Διατάγματος είναι οι ακόλουθες: (α) η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, (β) η ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο Ενάγων σε θεραπεία, (γ) το ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης Δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση του Διατάγματος. Επιπρόσθετα, τόσο στην υπόθεση Κούνουνα ν. C & A Simonοs Ltd
(2002)1(B) A.A.Δ 1361, όσο και στην πιο πρόσφατη Highgate Primary School Ltd κ.α. ν. Φυλακτίδης κ.α., Π.Ε. 216/06 ημερ. 24.3.09, αναφέρθηκε ότι η ύπαρξη απλώς των τριών θεσμικών προϋποθέσεων δεν είναι αρκετή. Στο τελικό στάδιο το Δικαστήριο πρέπει πρόσθετα να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει ένα τέτοιο Διάταγμα. Στην παρούσα περίπτωση η απαίτηση των Εναγόντων βασίζεται σε παράνομη επέμβαση σε ακίνητη ιδιοκτησία, καθώς και σε παράβαση συμφωνίας, επιζητούνται δε και σχετικά Διατάγματα για άρση της επέμβασης. Η φύση της σχέσης των διαδίκων, καθώς και τα εκατέρωθεν δικαιώματα και υποχρεώσεις δεν φαίνεται να αμφισβητούνται. Αμφισβητείται όμως έντονα από πλευράς Καθ΄ ων η Αίτηση το γεγονός ότι έχουν διαπράξει το αστικό αδίκημα της παράνομης επέμβασης. Ισχυρίζονται μάλιστα ότι οι Αιτητές παραπλανούν το Δικαστήριο όταν αναφέρουν ότι οι Καθ΄ ων η Αίτηση παραδέχθηκαν την παράνομη επέμβαση. Από την άλλη, οι Αιτητές επικαλούνται την Επιστολή των Δικηγόρων των Καθ΄ ων η Αίτηση ημερ. 6.11.09, στην οποία ισχυρίζονται ότι υπάρχει τέτοια παραδοχή. Στην εν λόγω Επιστολή, οι Καθ΄ ων η Αίτηση αφού διαμαρτύρονται για τις ενέργειες τρίτων που χρησιμοποιούν τον επίδικο διάδρομο (στοά) προκαλώντας οχληρία, αναφέρουν στην Παράγραφο 5: «5. Επειδή οι πελάτες σας δεν λαμβάνουν τα απαραίτητα μέτρα για να παραμένει ελεύθερος ο διάδρομος, οι πελάτες μας αναγκάζονται να λαμβάνουν μέτρα αυτοπροστασίας του ενοικιαζόμενου από τους πελάτες σας χώρους, τοποθετώντας κάποτε και κατ΄εξαίρεση τραπεζάκια για να κρατήσουν μακριά τους τρίτους.» Παρόλον ότι το πιο πάνω απόσπασμα δεν αποτελεί σαφή παραδοχή της παράνομης επέμβασης, θεωρώ ότι για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας, σε συνδυασμό με τους υπόλοιπους ισχυρισμούς που περιέχονται στην Ε/Δ των Αιτητών, ικανοποιούνται οι δύο πιο πάνω προϋποθέσεις. Εξάλλου, είναι νομολογημένο ότι σε τέτοιου είδους διαδικασίες, το Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται σε μία σε βάθος εξέταση των επίδικων θεμάτων. Βλ. Φετοκάκης ν. Χριστοφή κ.α.
(2006)1(Β) Α.Α.Δ. 800, Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου
(1995)1 Α.Α.Δ. 248. Αναφορικά με την τρίτη προϋπόθεση, του κατά πόσο δηλαδή είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, θεωρώ ότι και αυτό το κριτήριο ικανοποιείται. Μία συνεχιζόμενη παράνομη επέμβαση αυτού του είδους, εκτός του ότι επεμβαίνει και στα δικαιώματα τρίτων (άλλων ενοικιαστών και χρηστών της στοάς), περιπλέκει τα πράγματα αναφορικά με το θέμα των αποζημιώσεων, αφού είναι πολύ δύσκολο να αποτιμηθεί επακριβώς η χρηματική ζημία και κατ΄ επέκταση η αποζημίωση. Εξάλλου, αυτό που επιζητείται με το εκδοθέν Διάταγμα είναι η επιβολή συμμόρφωσης στους Καθ΄ ων η Αίτηση με τους όρους του Ενοικιαστηρίου Εγγράφου και τις υποχρεώσεις που ανέλαβαν, κάτι που δεν φαίνεται να αμφισβητούν ούτε οι ίδιοι. Προχωρώ τέλος στην τέταρτη προϋπόθεση, το κατά πόσον δηλαδή είναι δίκαιο και εύλογο να διατηρηθεί το εκδοθέν Διάταγμα σε ισχύ. Το ερώτημα αυτό θα πρέπει να εξετασθεί μέσα στο ευρύτερο πλέγμα του ότι η θεραπεία που δίδεται με το Διάταγμα είναι ταυτόσημη με τελικές θεραπείες που επιζητούνται με την Αγωγή. Στην υπόθεση Κούνουνα
(2002), πιο πάνω, λέχθηκε ότι η έκδοση Ενδιάμεσου Διατάγματος αντίστοιχου προς τη θεραπεία που ζητείται με την Αγωγή, δεν αποκλείεται. Συνεκτιμώντας όλα τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, θεωρώ, για τους λόγους που αναφέρονται πιο πάνω, ότι είναι δίκαιο και εύλογο το εκδοθέν Διάταγμα να παραμείνει σε ισχύ μέχρι την πλήρη εκδίκαση και αποπεράτωση της Αγωγής. Με τον τρόπο αυτό, διατηρείται η όλη κατάσταση εντός των πλαισίων τα οποία είχαν τεθεί από το Ενοικιαστήριο Έγγραφο και τα οποία είναι αυτά που επιθυμούν αμφότερες οι πλευρές όπως διαφαίνεται από τις θέσεις τους. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ Για όλους τους πιο πάνω λόγους, το εκδοθέν Διάταγμα (Παράγρ. Β στην Αίτηση) καθίσταται απόλυτο. Τα Έξοδα της διαδικασίας επιδικάζονται υπέρ των Αιτητών και σε βάρος των Καθ΄ ων η Αίτηση, όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή στην αντίστοιχη Κλίμακα και θα είναι πληρωτέα μετά το πέρας όλης της υπόθεσης. [Υπ.] Χ. Ι. Πογιατζής, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΣΓ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.