← Κύπρος

Δήμου Στροβόλου ν. PC INFOMEDIA PUBLICATION LTD κ.α., Αγωγή αρ. 3983/04, 17 Φεβρουαρίου, 2011

Δήμου Στροβόλου ν. PC INFOMEDIA PUBLICATION LTD κ.α., Αγωγή αρ. 3983/04, 17 Φεβρουαρίου, 2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2011:A59 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Παπαϊωάννου, Ε.Δ. Αγωγή αρ. 3983/04 Μεταξύ: Δήμου Στροβόλου Ενάγουσας και

  1. P.C. INFOMEDIA PUBLICATION LTD
  2. Χρύσως Παναγιώτου Εναγομένων 17 Φεβρουαρίου,
  3. Για ενάγοντα: κ. Α. Πλαστήρας για Ζωμενής και Λεοντίου. Για εναγόμενο: κ. Χρ. Ιωαννίδης για LicaLawPartners Orphanides. ΑΠΟΦΑΣΗ Με αυτή την αγωγή ο ενάγοντας, ο οποίος είναι νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου δυνάμει του περί Δήμων Νόμου, ζητά £40.025, (όπως το περιόρισε την ημέρα της ακρόασης) ως αποκατάσταση κα/ή αποζημίωση και/ή όφελος δυνάμει συμφωνίας, νόμιμο τόκο και έξοδα. Σύμφωνα με την Έκθεση Απαίτησης στις 25.2.01 συνήφθη μεταξύ ενάγοντα και εναγομένης 1, γραπτή συμφωνία παρέχουσα δικαίωμα στην τελευταία τοποθέτησης και εκμετάλλευσης 100 ειδικών μηχανισμών ανάρτησης διαφημιστικών επιφανειών σε πασσάλους οδικού φωτισμού διαρκείας 7 ετών έναντι μισθώματος £36.000,00 ετησίως πλέον ετήσια διαφημιστικά τέλη, πλέον αυξήσεις κατά 15% του ετησίου μισθώματος κάθε 2,5 χρόνια. Η εναγομένη 2 εγγυήθηκε την εκπλήρωση όλων των υποχρεώσεων της εναγομένης
  4. Το Δημοτικό Συμβούλιο του ενάγοντα με απόφασή του ημερομηνίας 2.3.04 αποφάσισε τον τερματισμό της πιο πάνω συμφωνίας για το λόγο ότι αυτή κατέστη παράνομη και άκυρη δυνάμει των Νόμων 50(Ι)/03 και 173(Ι)/
  5. Με την επιστολή του ημερ. 19.4.04 ο ενάγοντας τερμάτισε τη συμφωνία και ζήτησε από την εναγομένη τις οφειλές της. Στην Έκθεση Υπεράσπισης τους, οι εναγόμενοι δέχονται τη σύναψη της συμφωνίας αλλά ισχυρίζονται ότι με την εν λόγω συμφωνία η ενάγουσα ανέθεσε στην εναγομένη 1 την προμήθεια, εγκατάσταση και συντήρηση 100 συστημάτων και/ή μηχανισμών ανάρτησης διαφημιστικών επιφανειών επί πασσάλων οδικού φωτισμού. Ταυτόχρονα, η εν λόγω συμφωνία προνοούσε την ενοικίαση των εν λόγω μηχανισμών από την εναγομένη 1 για περίοδο 7 ετών δηλαδή μέχρι το Δεκέμβριο 2008 έναντι ενοικίου. Ήταν ρητή και/ή εξυπακουόμενη προϋπόθεση της συμφωνίας ότι η ενάγουσα αναλάμβανε να προβεί σε όλες τις αναγκαίες ενέργειες για εγκατάσταση και συντήρηση 100 συστημάτων και/ή μηχανισμών ανάρτησης διαφημιστικών επιφανειών και πασσάλων οδικού φωτισμού λόγω της ταυτόχρονης ενοικίασής τους. Οι εναγόμενοι παραδέχονται ότι η εναγομένη 2 ήταν εγγυήτρια αλλά ισχυρίζονται ότι οι ενάγοντες δεν έχουν εναντίον της αγώγιμο δικαίωμα γιατί ουδέποτε την ειδοποίησαν για την απαίτησή τους εναντίον της εναγομένης 1 ή τον τερματισμό της συμφωνίας. Οι εναγόμενοι αρνούνται τις παραγράφους 6 και 7 της Έκθεσης Απαιτήσεως της ενάγουσας, την οποία καλούν σε αυστηρή απόδειξη των ισχυρισμών της. Περαιτέρω, ισχυρίζονται ότι ο τερματισμός της συμφωνίας είναι παράνομος και/ή άκυρος και/ή ότι η ενάγουσα δεν είχε δικαίωμα να τερματίσει τη συμφωνία και/ή ότι οι Νόμοι 50(Ι)/03 και 173(Ι)/03 δεν επηρεάζουν καθ' οιονδήποτε τρόπο την ισχύ της συμφωνίας μεταξύ των μερών και δεν παρείχαν το δικαίωμα τερματισμού της συμφωνίας. Περαιτέρω και/ή διαζευκτικά οι εναγόμενοι ισχυρίζονται ότι ο τερματισμός της επίδικης συμφωνίας είναι άκυρος και παράνομος και/ή ότι οι ενάγοντες δεν είχαν δικαίωμα να προβούν σε τερματισμό της επίδικης συμφωνίας και/ή ότι θα έπρεπε συμφώνως των προνοιών της συμφωνίας να υποδείξουν στην εναγομένη 1 άλλες θέσεις για τοποθέτηση των διαφημιστικών επιφανειών. Περαιτέρω και/ή διαζευκτικά και/ή άνευ βλάβης των πιο πάνω, οι εναγόμενοι ισχυρίζονται ότι η μεταξύ των μερών συμφωνία έχει αποκηρυχτεί και/ή κατέστη αδύνατη χωρίς υπαιτιότητα των εναγομένων και/ή για λόγους άσχετους με τους εναγομένους (frustrated) και/ή λόγω νομοθετικής εξέλιξης και/ή λόγω της θέσπισης των Νόμων 50(Ι)/03 και 173(Ι)/03 και λόγω αυτού η εναγομένη 1 δικαιούται πλήρους αποκατάστασης και/ή αποκατάστασης στο ακέραιο και/ή επαναφοράς των πραγμάτων στην προτέρα κατάσταση. Είναι δε περαιτέρω εισήγηση των εναγομένων ότι ο τερματισμός ήταν αντισυνταγματικός. Ανταπαίτηση που είχε καταχωρηθεί από τους εναγομένους απορρίφθηκε συνεπεία μη καταβολής ασφάλειας εξόδων. Προς υποστήριξη της υπόθεσης των εναγόντων κατέθεσε ο Μιχάλης Αναστασιάδης, υπάλληλος του Δήμου για 22 χρόνια, προϊστάμενος της Οικονομικής Υπηρεσίας. Στις 24.11.00 ο Δήμος Στροβόλου προκήρυξε δημόσιες προσφορές για την προμήθεια και εγκατάσταση (α) ειδικού μηχανισμού ανάρτησης διαφημιστικών επιφανειών (banners) σε πασσάλους οδικού φωτισμού και (β) ειδικών διαφημιστικών πινακίδων. Η προκήρυξη και οι όροι της προσφοράς κατατέθηκαν ως Τεκμήριο
  6. Η προσφορά κατακυρώθηκε στην εναγομένη 1 και στις 23.2.01 υπογράφτηκε σχετική συμφωνία, Τεκμήριο 2 (που θα αναφέρεται στο εξής «η συμφωνία») για την τοποθέτηση 100 θέσεων συν - πλην 20% σε πασσάλους οδικού φωτισμού ισάριθμου αριθμού ειδικών μηχανισμών ανάρτησης διαφημιστικών επιφανειών (banners) για περίοδο 7 ετών, από 20.4.2001 μέχρι 19.4.2008 . Η εναγομένη 2 υπέγραψε ως εγγυήτρια για την πιστή τήρηση των όρων από την Εταιρεία. Σύμφωνα με τον όρο 2 της συμφωνίας οι διαφημιστικές επιφάνειες θα τοποθετούνταν σε θέσεις οι οποίες θα υποδεικνύονταν από το Δήμο. Οι πάσσαλοι βρίσκονταν «επί πεζοδρομίων, στο οδικό δίκτυο». Μετά την υπογραφή της συμφωνίας ο Δήμος υπέδειξε τα σημεία (πασσάλους οδικού φωτισμού) και άρχισε η εγκατάσταση. Τα τέλη της παρα. 6 της συμφωνίας που θα καταβάλλονταν στο Δήμο από την εναγομένη 1 υπολογίζονταν με βάση τους κανονισμούς του Δήμου ΚΔΠ 339/00, ανάλογα με τις διαστάσεις των πινακίδων, Τεκμήριο
  7. Στις 13.11.01 υπήρξε αναθεώρηση των τελών με απόφαση του διοικητικού συμβουλίου. Χρεωνόταν £36.000 μίσθωμα ετησίως και £3.500 ως τέλη διαφήμισης. Με την ψήφιση του Ν. 50(Ι)/03 και Ν. 173(Ι)/03, απαγορεύτηκε η τοποθέτηση διαφόρων κατασκευασμάτων σε πασσάλους της ΑΗΚ. Ενημέρωσαν σχετικά την εταιρεία με επιστολή ημερ. 24.7.03, Τεκμήριο
  8. Ζήτησαν να απομακρύνουν τους πασσάλους μέχρι την 1.10.03 και να πληρώσουν την οφειλή μέχρι τις 13.6.03 που ανερχόταν σε £25.
  9. Σύμφωνα με νομική συμβουλή που έλαβαν, η συμφωνία κατέστη άκυρη. Στη συνέχεια στάληκαν οι επιστολές ημερ. 5.11.03, Τεκμήριο 6 και 19.11.03, Τεκμήριο
  10. Με την επιστολή ημερ. 19.4.04, Τεκμήριο 8, η ενάγουσα τερμάτισε την επίδικη συμφωνία. Ο Μ.Ε.1 κατέθεσε πιστοποιητικό, Τεκμήριο 9, σε σχέση με το ποσό της οφειλής. Έναντι του ποσού των £108.177 πληρώθηκαν £63.000 με επιταγή. Οι πινακίδες δεν μετακινήθηκαν εντός της προθεσμίας 1.10.03 του Νόμου. Γι' αυτό απέστειλαν την επιστολή ημερ. 2.10.2003, Τεκμήριο
  11. Το ποσό της οφειλής δεν αμφισβητήθηκε. Το ποσό της απαίτησης μειώθηκε σε Λ.Κ.40.025 πριν την αντεξέταση του Μ.Ε.
  12. Αντεξεταζόμενος ο μάρτυρας ανέφερε ότι δεν γνωρίζει αν ο Δήμος απέστειλε οποιαδήποτε ειδοποίηση πριν την ψήφιση του συγκεκριμένου Νόμου. Σε ερώτηση αν ο Δήμος ασχολήθηκε με εναλλακτικούς τρόπους υλοποίησης της σύμβασης, ανέφερε ότι το αντικείμενο ήταν συγκεκριμένο· αφού μιλούσε για πασσάλους ο Δήμος δεν είχε την υποχρέωση να υποδείξει άλλα σημεία. Και αν είχε τη δυνατότητα θα έπρεπε να ξεκινήσει άλλη διαδικασία με προσφορές. Έγιναν συσκέψεις του Δήμου σε σχέση με το θέμα. Το Τεκμήριο 9 ετοιμάστηκε απόν ίδιο. Το ποσό των Λ.Κ.26.693 ήταν η αναλογία του ετήσιου μισθώματος για τις πινακίδες. Αρνήθηκε ότι χρέωσε για περίοδο που ήταν παράνομη και ότι τα ποσά ήταν υποθετικά. Το ποσό των Λ.Κ.2.484 ήταν αναλογία με βάση το ετήσιο διαφημιστικό τέλος για τις πινακίδες, για 22.2.03 - 7.11.
  13. Ο Νόμος είχε ισχύ από 1.10.
  14. Δεν θυμόταν πού υπήρχαν αναρτημένες οι πινακίδες ακριβώς. Ήταν σε πολλούς δρόμους. Από τις 22.2.03 - 2.10.03 οι πινακίδες υπήρχαν και αυτό φαίνεται από την επιστολή που απέστειλαν, Τεκμήριο
  15. Αρνήθηκε υποβολή πως τα ποσά ήταν υποθετικά. Ο Μ.Ε.1 δεν θυμόταν αν είχαν προς όφελος τους ανέκκλητη εγγυητική επιστολή που δεν κατασχέθηκε και έληξε. Οι εναγόμενοι δεν προσκόμισαν μαρτυρία. Μετά το τέλος της μαρτυρίας οι δύο πλευρές αγόρευσαν. Ήταν βασικά οι εισηγήσεις των εναγομένων ότι: (Α) Αντίθετα με τον ισχυρισμό των εναγόντων, οι Νόμοι 50(Ι)/03 και 173(Ι)/03 δεν κατέστησαν τη συμφωνία ημερ. 25.2.01 μεταξύ των μερών άκυρη και παράνομη και ο τερματισμός της συμφωνίας ήταν παράνομος. (Β) Οι εναγόμενοι αρνούνται ότι έχουν προσπορισθεί όφελος από την εν λόγω συμφωνία ύψους €40.025 και/ή ότι το εν λόγω ποσό οφείλεται στους ενάγοντες δυνάμει της ακυρωθείσας συμφωνίας και/ή ότι οι εναγόμενοι έχουν αδικαιολόγητα πλουτισθεί με τον εν λόγω ποσό και/ή ότι οι ενάγοντες δικαιούνται να αποζημιωθούν με το εν λόγω ποσό (παράγραφοι 6, 7 της Έκθεσης Απαίτησης). Θέτουν δε τους ενάγοντες σε αυστηρή απόδειξη των ισχυρισμών τους (παρα. 10 της Έκθεσης Υπεράσπισης). Οι ενάγοντες, από την άλλη, εισηγήθηκαν ότι η συμφωνία ημερ. 25.2.01 ακυρώθηκε λόγω της ψήφισης των Νόμων 50(Ι)/03 και 173(Ι)/03, οι οποίοι κατέστησαν το αντικείμενο και τη βάση της εξ ολοκλήρου παράνομη. Εισηγήθηκαν, επίσης, ότι οι εναγόμενοι οφείλουν στους ενάγοντες το ποσό των Λ.Κ.40.025,00, για τη χρονική περίοδο από την έναρξη της συμφωνίας μέχρι την 1.10.2003, ημερομηνία κατά την οποία έληξε στην ουσία η περίοδος που ο ίδιος ο Νόμος 50(Ι)/03 καθόριζε προς συμμόρφωση των παρανομούντων. Ήταν η θέση τους ότι με βάση το άρθρο 65 του περί Συμβάσεων Νόμου, Κεφ. 149, οι εναγόμενοι πρέπει να αποκαταστήσουν το όφελος που έλαβαν δυνάμει της συμφωνίας, δηλαδή Λ.Κ.40.
  16. Ήταν περαιτέρω η θέση τους ότι καμιά υπεράσπιση δεν έχουν οι εναγόμενοι που να τους απαλλάσσει από την καταβολή του πιο πάνω ποσού και ότι οφείλουν στους ενάγοντες τα δεδουλευμένα τους μέχρι την ημερομηνία που ο Νόμος κατέστησε τη συμφωνία παράνομη. Εισηγήθηκαν, επίσης, ότι η θέση των εναγομένων για καθήκον των εναγόντων προς υπόδειξη υπαλλακτικών θέσεων, δεν έχει πραγματικό ή νομικό υπόβαθρο. Θα προχωρήσω να εξετάσω τις θέσεις των συνηγόρων σε συνάρτηση με τη μαρτυρία του Μ.Ε.
  17. Α. Το κατά πόσο οι Νόμοι 50(Ι)/03 και 173(Ι)/03 κατέστησαν τη συμφωνία μεταξύ των μερών άκυρη και παράνομη. Η ματαίωση (frustration) αποτελεί ένα τρόπο αυτόματου τερματισμού μιας σύμβασης, ο οποίος επισυμβαίνει κατά το χρόνο επέλευσης του γεγονότος που την επιφέρει και δεν μπορεί να τίθεται ζήτημα δικαιώματος των συμβαλλομένων για επιλογή [βλ. A. N. Stasis Estates Co. Ltd v. Waldner κ.ά.

(1998)1 (Α) Α.Α.Δ. 250, Κωνσταντινίδης, Δ. σελ. 256-257]. Η νομοθετική πρόνοια είναι το Άρθρο 56
(2)και
(3)του Περί Συμβάσεως Νόμου, Κεφ. 149 που προνοεί τα ακόλουθα: «56.
(2)Σύμβαση προς τέλεση πράξης, η οποία μετά την κατάρτιση της σύμβασης καθίσταται αδύνατη, ή παράνομη λόγω γεγονότος το οποίο ο οφειλέτης δεν μπορούσε να αποτρέψει, καθίσταται άκυρη μόλις η πράξη καταστεί αδύνατη ή παράνομη».
(3)Αν η υπόσχεση αφορά πράξη αδύνατη ή παράνομη και ο οφειλέτης γνώριζε ή αν κατέβαλλε εύλογη επιμέλεια, μπορούσε να γνώριζε το αδύνατο ή το παράνομο αυτής, ο δε δανειστής δεν γνώριζε ότι αυτή ήταν αδύνατη ή παράνομη, ο οφειλέτης υποχρεούται να αποζημιώσει το δανειστή για κάθε ζημιά, την οποία αυτός ήθελε υποστεί λόγω της μη εκπλήρωσης της υπόσχεσης». Στη Maison Jenny Ltd v. Krashias Footwear Industry Ltd
(2002)1 (Β) Α.Α.Δ. 1156, με ανασκόπηση της προηγούμενης νομολογίας και ιδιαίτερα της Xenophontos v. Tyrimou
(1984)1 CLR 23, αναφέρθηκε ότι: «Πηγή προέλευσης του άρθρου 56
(2)του Νόμου είναι το αντίστοιχο αριθμητικά άρθρο του Ινδικού περί Συμβάσεων Νόμου. Η έννοια της ματαίωσης κάτω από το άρθρο 56
(2), όπως διευκρινίζεται στο σύγγραμμα Pollock and Mulla, 9η έκδοση σελ. 397, διακρίνεται από την έννοια της 'ματαίωσης' όπως διαγράφεται στο αγγλικό δίκαιο - frustration - και διαφέρει από αυτό. Επομένως περιορισμένη είναι η σημασία της 'ματαίωσης' όπως διαμορφώθηκε στο αγγλικό δίκαιο ως βοήθημα για την ερμηνεία των προνοιών του άρθρου 56
(2)του Νόμου». Το πιο κάτω απόσπασμα από το σύγγραμμα Pollock and Mulla Indian Contract and Specific Relief Acts, 9η έκδοση, σελ. 402 που υιοθετήθηκε στην KIER (CYPRUS) LTD v. TRENCO CONSTRUCTIONS LTD
(1981)1 C.L.R. 30, είναι σχετικό. «The doctrine of frustration comes into play when a contract becomes impossible of performance, after it is made, on account of circumstances beyond the control of parties or the change in circumstances makes the performance of the contract impossible». Ο συνήγορος των εναγομένων εισηγήθηκε ότι οι ενάγοντες δεν απέσεισαν το βάρος που είχαν να αποδείξουν γιατί η επίδικη νομοθεσία ματαίωνε τη σύμβαση. Είναι γεγονός πως ξενίζει το ότι οι ενάγοντες δεν προσκόμισαν μαρτυρία που να στοιχειοθετεί τη θέση τους ότι λόγω της νομοθεσίας η σύμβαση ματαιώθηκε. Ελλείπει παντελώς το υπόβαθρο των γεγονότων με βάση τα οποία η σύμβαση κατέστη παράνομη. Στην επιστολή του Τεκμηρίου 5 ημερ. 24.7.03, η οποία περιέχει τη θέση του Δήμου περί παρανομίας την οποία κατέθεσε ο μάρτυρας, δεν μπορεί να αποδοθεί βαρύτητα αφού συνιστά εξ ακοής μαρτυρία και συγκεκριμένα τη γνώμη του Δημάρχου ότι «είναι φανερό» ότι από την απαγόρευση του άρθρου 18 Στ (γ) του Νόμου 50(Ι)/03 επηρεάζονται όλα τα διαφημιστικά κατασκευάσματα της εναγομένης. Θεωρώ ότι η μαρτυρία του μάρτυρα της ενάγουσας διέπεται από ασάφεια και κενά, τόσο σε σχέση με το χώρο στον οποίο ήταν τοποθετημένες οι επίδικες πινακίδες ή κάποιες από αυτές όσο και σε σχέση με το πόσες ήταν. Ελλείπει δε σαφής μαρτυρία σε σχέση με το με ποιό τρόπο οι εν λόγω πινακίδες εμπίπτουν στον όρο διαφημιστικά κατασκευάσματα ή με το κατά πόσο έχουν τοποθετηθεί εντός κατοικημένης περιοχής. Εφόσον η θέση των εναγόντων ήταν ότι παραβιάζετο το άρθρο 18 Στ (γ) του Νόμου, όφειλαν να θέσουν ενώπιον του Δικαστηρίου το πραγματικό υπόβαθρο που να εντάσσει τις πινακίδες στα πλαίσια της απαγόρευσης του πιο πάνω άρθρου. Η θέση που προβάλλεται στο Τεκμήριο 5 ότι επηρεάζονται «όλα τα διαφημιστικά κατασκευάσματα» της εναγομένης δεν έχει τεκμηριωθεί με αξιόπιστη μαρτυρία. Ενδεικτικά παραθέτω απόσπασμα από τη μαρτυρία του Μ.Ε.1 σε σχέση με το πού και ποιές πινακίδες ήταν αναρτημένες: «Ε. Από τον Ιούνιο του 2003 μέχρι Νοέμβριο του 2003 υπάρχει κάποια κατάσταση; Α. Θα πρέπει να δω το φάκελο να σας πω. Ότι υπάρχει κατάσταση υπάρχει. Δεν μπορώ να θυμηθώ. Ε. Είμαι σωστός να πω ότι εσείς σήμερα δεν γνωρίζετε πού υπήρχε αναρτημένη και πού δεν υπήρχε αναρτημένη πινακίδα γι' αυτή την περίοδο; Α. Μπορώ να σας πω ενδεικτικά σε λεωφόρους. Ε. Πώς το γνωρίζετε; Α. Ένας δρόμος που υπάρχει είναι ο Δήμος Στροβόλου και είναι ακριβώς εκεί, το βλέπω πάνω στο παράθυρο και τις έβλεπα από το παράθυρο του γραφείου μου. Είναι 10 - 15. Ε. Πού αλλού; Α. Στη Λεωφόρο Αθαλάσσας. Δεν μπορώ να θυμηθώ όλους τους δρόμους. Ήταν πολλά τα σημεία σε πολλούς δρόμους.» Και η θέση ότι από την επιστολή Τεκμήριο 11 φαίνεται ότι υπήρχαν από τις 22.2.03 - 2.10.03, βασίζεται σε υποθέσεις και δεν μπορεί να της δοθεί βαρύτητα. Σημειώνω συναφώς, ότι ο Νόμος, και συγκεκριμένα το άρθρο 18 Στ
(3), προνοεί για εξαίρεση από τις διατάξεις του άρθρου το οποίο επικαλέστηκαν οι ενάγοντες στο Τεκμήριο 5, σε σχέση με την οποία ουδεμία μαρτυρία ή εξήγηση έχει δοθεί από την ενάγουσα. Κατά συνέπεια, θεωρώ ότι δεν τίθεται θέμα εφαρμογής του άρθρου 65 του Κεφ.
  1. Β. Το κατά πόσο έχει αποδειχθεί ότι οι ενάγοντες δικαιούνται να αποζημιωθούν με το ποσό των £40.
  2. Το ποσό του Τεκμηρίου 9, Λ.Κ.45.177, που κατέθεσε ο Μ.Ε.1 περιορίστηκε τελικά σε Λ.Κ.40.
  3. Ήταν η θέση του συνηγόρου του ενάγοντα, ότι ο Μ.Ε.1 κατέθεσε ότι κατά την 1.10.03 οι πινακίδες υφίσταντο, οι εναγόμενοι προσπορίζονταν κέρδος από αυτές ύψους Λ.Κ.40.025 και ότι ο Μ.Ε.1 παρουσίασε στοιχεία για το πώς ο Δήμος κατέληξε στη χρέωση αυτού του ποσού μέχρι την 1.10.
  4. Όσον αφορά τη μαρτυρία του Μ.Ε.1 σε σχέση με το πόσες πινακίδες υφίσταντο, έχω ήδη αναφερθεί πιο πάνω. Όσον αφορά τη θέση ότι ο Μ.Ε.1 παρουσίασε στοιχεία για τω πώς κατέληξε στη χρέωση μέχρι 1.10.03 ούτε και αυτή ευσταθεί. Ο μάρτυρας αναφέρθηκε σε «αναλογία για την περίοδο από 22.2.03 - 7.11.03». Δεν έχει θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου τους οποιουσδήποτε υπολογισμούς του ούτως ώστε το Δικαστήριο να γνωρίζει πώς κατέληξε είτε στο αρχικό ποσό του Τεκμηρίου 9 (Λ.Κ.45.177) είτε στο ποσό των Λ.Κ.40.025, είτε στην «αναλογία» της πιο πάνω περιόδου. Δεδομένου δε και του αδιευκρίνιστου αριθμού των αναρτημένων πινακίδων κατά την περίοδο Φεβρουαρίου 2003 - Νοεμβρίου 2003, οποιοσδήποτε υπολογισμός θα καθίστατο ακροσφαλής αφού θα βασίζετο σε υποθέσεις. Κατά συνέπεια, κρίνω ότι ο ενάγοντας έχει αποτύχει να αποσείσει το βάρος απόδειξης της αξίωσής του. Υπό το φως των πιο πάνω, η αγωγή απορρίπτεται με έξοδα εναντίον του ενάγοντα, ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.).............................................. Μ. Παπαϊωάννου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΓΑ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.