Τραπέζης Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ ν. Γεώργιου Γεωργίου κ.α., Αρ. Αγωγής: 882/2004, 31 Μαρτίου, 2011

(1), 5

(2)και 5

(3)), με συνέπεια να μεταφερθεί το ίδιο λάθος και στην απόφαση του Δικαστηρίου. Με την εξεταζόμενη αίτηση, οι αιτητές επιδιώκουν την τροποποίηση/ διόρθωση της έκθεσης απαίτησης και της εκδοθείσας απόφασης, ώστε να επιτευχθεί διόρθωση του αριθμού εγγραφής, όπως εξηγείται πιο πάνω. Νομική βάση της αίτησης αποτελεί η Δ.25 θ.θ.5 και 6 και υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της Μ. Χούρη, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τους αιτητές. Όπως αναφέρει στην ένορκη της δήλωση, το λάθος στον αριθμό εγγραφής οφείλεται σε αβλεψία και δεν επηρεάζονται τα συμφέροντα οποιουδήποτε, καθόσον όλα τα υπόλοιπα στοιχεία του ενυπόθηκου κτήματος τα οποία παρατίθενται στο κλητήριο και στην απόφαση, είναι ορθά. Η Καθ' ης η αίτηση καταχώρισε ένσταση με μοναδικό λόγο ότι η αίτηση «στερείται νομικού ερείσματος». Την ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση υπογράφει υπάλληλος στο δικηγορικό γραφείο του συνηγόρου της Καθ' ης και περιορίζεται σε απλή αναφορά ότι ο δικηγόρος των Εναγομένων συμβουλεύει την Καθ' ης η οποία πιστεύει ακραδάντως ότι η αίτηση στερείται νομικού ερείσματος. Δεν αμφισβητήθηκε συνεπώς η θέση των αιτητών ότι «από παραδρομή, λάθος ή αβλεψία» έχει αναγραφεί λανθασμένα ο αριθμός εγγραφής του ενυπόθηκου κτήματος. Ούτε, φυσικά, ότι κατά τα άλλα, όλα τα υπόλοιπα στοιχεία που παρατίθενται στην περιγραφή του κτήματος, τόσο στην έκθεση απαίτησης όσο και στην απόφαση, είναι ορθά. Η ορθότητα, εξάλλου, των υπόλοιπων στοιχείων, συνάγεται από τα έγγραφα της υποθήκης τα οποία έχουν κατατεθεί ως τεκμήρια. Η ευπαίδευτη συνήγορος των αιτητών, εισηγήθηκε πως η ένσταση είναι εντελώς αβάσιμη. Ο μόνος λόγος που προβάλλεται, υπέδειξε, είναι ότι η αίτηση στερείται νομικού ερείσματος, γεγονός που είναι έκδηλα αβάσιμος αφού στην αίτηση αναγράφεται η ορθή δικονομική διάταξη που παρέχει τη σχετική εξουσία στο Δικαστήριο για διόρθωση του λάθους. Παραπέμποντας στη γνωστή νομολογία που διέπει το ζήτημα, εισηγήθηκε πως είναι κατάλληλη περίπτωση για να ασκήσει το Δικαστήριο τη διακριτική του ευχέρεια, διατάσσοντας διόρθωση του λάθους. Αποδοχή της αίτησης, κατέληξε, δεν θα επιφέρει αλλαγή στην απόφαση που θα μπορούσε να προκαλέσει βλάβη στην άλλη πλευρά. Ο ευπαίδευτος συνήγορος της Καθ' ης εισηγήθηκε πως δεν παρέχεται εξουσία στο Δικαστήριο να προβεί σε διόρθωση. Δεν πρόκειται για σφάλμα του Δικαστηρίου, υπόδειξε, αλλά για λάθος στο δικόγραφο των αιτητών. Το ουσιαστικότερο όμως πρόβλημα, κατά το συνήγορο, είναι το γεγονός ότι στη συνταχθείσα απόφαση (τεκμήριο Α στην αίτηση) αναφέρεται ότι η απόφαση εκδόθηκε εκ συμφώνου. Παραπέμποντας σε νομολογία, εισηγήθηκε πως μόνο με αγωγή θα μπορούσε να παραμεριστεί ή διορθωθεί απόφαση που εκδόθηκε εκ συμφώνου (Matsouri v. Rustem

(1973)1 C.L.R. 24, Μαρκίδης ν. Αιμίλιου Ηλιάδη Λτδ

(2000)1 Α.Α.Δ. 729 κ.ά.). Έχει κατ' επανάληψη υποδειχθεί ότι η Δ.25 θ.6 παρέχει στο Δικαστήριο εξουσία να διορθώνει γραμματικά λάθη σε αποφάσεις ή διατάγματα των Δικαστηρίων αλλά και λαθών που πηγάζουν από τυχαία αβλεψία (accidental slip) ή παράλειψη. Η εξουσία για διόρθωση απόφασης από το ίδιο το Δικαστήριο που την εξέδωσε περιορίζεται σε γραμματικά λάθη και παραλείψεις και έχει ως αντικείμενο την προσαρμογή ενός ατελούς κειμένου απόφασης ή διατάγματος στην έκδηλη, κατά τα άλλα, πρόθεση του Δικαστηρίου (βλ. Σιβιτανίδης ν. Χαραλάμπους

(1993)1 Α.Α.Δ. 179, Μ. Μονιάτη & Υιοί Λτδ ν. Νεοφύτου

(2009)1 Α.Α.Δ. 557, Σάββας Παύλου ν. Αδελφοί Λανίτη Δημόσια Λτδ, Πολιτική Έφεση Αρ. 262/2008 ημερ. 18.3.2011, κ.ά.). Είναι φανερό πως η διόρθωση/τροποποίηση που επιδιώκεται με την αίτηση δεν εμπίπτει στην εμβέλεια της Δ.25 θ.6. Πρόθεση του Δικαστηρίου, όταν εξέδιδε το διάταγμα, ήταν η εκποίηση του ενυπόθηκου ακινήτου, όπως αυτό περιγράφετο στην έκθεση απαίτησης. Εκτιμώ όμως ότι η προτεινόμενη διόρθωση μπορεί να επιτευχθεί δυνάμει της γενικότερης εξουσίας που παρέχεται στο Δικαστήριο από τη Δ.25 θ.5, επί της οποίας επίσης στηρίζεται η αίτηση. Έχει νομολογηθεί ότι η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου για τροποποίηση/διόρθωση εκτείνεται και μετά την έκδοση απόφασης ώστε να καθίσταται αποτελεσματική η επιδίωξη της Δ.25 θ5 (βλ. Cyprus Transport (TAXI) Co Ltd

(1992)1 A.Α.Δ. 294, E.G. Falekkos Ltd v. Reana Manufacturers Ltd

(1999)1 A.A.Δ. 443). Στην κρινόμενη υπόθεση, εκείνο που επιδιώκουν οι αιτητές είναι η διόρθωση του αριθμού εγγραφής του ενυπόθηκου κτήματος ώστε να συνάδει με τα έγγραφα τα οποία κατατέθηκαν και στα οποία βασίστηκε το Δικαστήριο για να εκδώσει το σχετικό διάταγμα εκποίησης. Τόσο από την περιγραφή όσο και από τα υπόλοιπα έγγραφα που κατατέθηκαν στο Δικαστήριο, δεν δημιουργείται η παραμικρή αμφιβολία ότι επρόκειτο για το επίδικο ενυπόθηκο κτήμα. Πρόκειται για ένα εντελώς τεχνικό ζήτημα που δημιουργήθηκε από τυχαία διολίσθηση ή τυπογραφικό λάθος κατά τη δακτυλογράφηση της έκθεσης απαίτησης. Είναι, πιστεύω, κατάλληλη περίπτωση για διόρθωση του λάθους ώστε να καταστεί αποτελεσματική η επιδίωξη της Δ.25 θ.5. Ο ευπαίδευτος συνήγορος της Καθ' ης εισηγήθηκε πως δεν πρέπει να επιτύχει η αίτηση γιατί πρόκειται για απόφαση που εκδόθηκε εκ συμφώνου. Η εισήγηση στηρίζεται σε εντελώς εσφαλμένη θεώρηση. Προκύπτει από το φάκελο ότι η απόφαση εκδόθηκε μετά από ακροαματική διαδικασία. Υπάρχει μάλιστα η αιτιολογημένη απόφαση του Δικαστηρίου που βεβαιώνει του λόγου το αληθές. Παρενθετικά συμειώνω ότι οι Εναγόμενοι εκπροσωπήθηκαν από τον ίδιο δικηγόρο που τους εκπροσωπεί και στην εξεταζόμενη αίτηση. Παρά ταύτα, ο κ. Πετράκης υποστήριξε ότι θα πρέπει να τύχουν εφαρμογής οι αρχές της έκδοσης απόφασης εκ συμφώνου. Στηρίζει την εισήγηση του στη συνταγμένη απόφαση, στην οποία αναγράφεται - από παραδρομή προφανώς - ότι η απόφαση εκδόθηκε εκ συμφώνου. Είναι πολύ καλά γνωστό ότι η απόφαση του Δικαστηρίου δεν είναι η συνταχθείσα (drawn up judgement) αλλά η απόφαση όπως καταγράφηκε από το ίδιο (βλ. Μελά ν. Συμβουλίου Κεντρικού Σφαγείου

(2004)1 Α.Α.Δ. 1384). Για τους λόγους που εξήγησα, η αίτηση επιτυγχάνει. Εκδίδεται διάταγμα τροποποίησης τόσο των λεπτομερειών της έκθεσης απαίτησης όσο και της απόφασης, ώστε ο αριθμός εγγραφής του ενυπόθηκου ακινήτου να διορθωθεί με τον ορθό αριθμό Κ914. Σε σχέση με τα έξοδα, αφού έλαβα υπόψη ότι το λάθος οφείλεται σε αβλεψία των αιτητών/Εναγόντων για την οποία δεν ευθύνεται η Καθ' ης, θεωρώ ότι είναι ορθό και δίκαιο να μην εκδοθεί διαταγή ως προς τα έξοδα, παρά την επιτυχή κατάληξη της αίτησης. [Υπ.] ............ Λ. Καλογήρου, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής. νχ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο