Μαρία Μιχαήλ Γεωργίου ν. Marfin Popular Bank Public Co Ltd, Αίτηση αρ: 62/09, 8 Απριλίου, 2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2011:A139 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Α. Κ. Λυκούργου, Ε.Δ. Αίτηση αρ: 62/09 Μαρία Μιχαήλ Γεωργίου Αιτήτρια και Marfin Popular Bank Public Co Ltd Καθ΄ ων η αίτηση -------------------------------- 8 Απριλίου,
- Για την αιτήτρια, εμφανίζεται ο κ. Χρ. Θ. Χριστάκη. Για τους καθ΄ ων η αίτηση, εμφανίζεται η κα Λ. Σιακαλλή για τους κ.κ. Τάσσος Παπαδόπουλος και Σία Δ.Ε.Π.Ε. Απόφαση --------------------------------------------- Προκύπτουν από το φάκελο της διαδικασίας καθώς και από αδιαμφισβήτητη μαρτυρία που προσήχθηκε (ιδίως, τεκμήρια 1, 2, 18, 19 και 20) τα εξής γεγονότα: Η αιτήτρια υπήρξε εναγομένη στην αγωγή αρ. 4443/2000 (Ε.Δ. Πάφου) Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα Λτδ ν. Απόστολος Ποταμός κ.α. Ενήχθηκε (ως εναγομένη αρ. 2) ως εγγυήτρια των οικονομικών υποχρεώσεων του συζύγου της Απόστολου Ποταμού έναντι του οργανισμού «Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα Λτδ». Επιπλέον της συμφωνίας εγγύησης και προς το σκοπό περαιτέρω εξασφάλισης του οργανισμού «Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα Λτδ», η αιτήτρια συνήψε μαζί τους και συμφωνία υποθήκευσης ακινήτου της. Πρόκειται για το ακίνητο που περιγράφεται ως εγγραφή αρ. 11245, ημερ. 29.8.79, Φ/Σχ ΧΧΧ/ΙΙΙ, τεμάχιο 52, κείμενο στο χωριό Παλαιχώρι της επαρχίας Λευκωσίας («το ενυπόθηκο ακίνητο της αιτήτριας») και σε αυτό αφορά η Υποθήκη αρ. 626/
- Στις 21.12.00 εξεδόθηκε απόφαση εναντίον της αιτήτριας («η απόφαση ημερ. 21.12.00») διά της οποίας αυτή διατάσσεται να «. πληρώσ(ει) στους ενάγοντες το ποσό των Λ.Κ.30.018,12 πλέον τόκους προς 9% το χρόνο από 1.10.2000 μέχρι εξόφλησης» και να «.. πληρώσ(ει) στους ενάγοντες το ποσό των Λ.Κ.417 έξοδα της αγωγής και έκδοσης της απόφασης αυτής πλέον τόκο προς 8% το χρόνο από 22.11.2000 μέχρι τελείας εξόφλησης πλέον Φ.Π.Α». Η απόφαση ημερ. 21.12.00 συμπεριλαμβάνει και διαταγή για «την πώληση από το Κτηματολόγιο Πάφου του .. ενυπόθηκου κτήματος της εναγομένης αρ. 2 .. το οποίο είναι υποθηκευμένο με την δήλωση υποθήκης με αριθμό Υ626/91 για κάλυψη της απαίτησης των εναγόντων». Η απόφαση ημερ. 21.12.00 εξεδόθηκε ερήμην. Για σκοπούς εκτέλεσής της εξεδόθηκε, στις 28.6.01, διάταγμα μηνιαίων δόσεων εναντίον του πρωτοφειλέτη και, επίσης, εξ αποφάσεως χρεώστη Απόστολου Ποταμού. Στις 28.3.05 ο οργανισμός «Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα Λτδ» μετωνομάσθηκε σε «Marfin Popular Bank Public Co Ltd». Για σκοπούς εκτέλεσης της απόφασης ημερ. 21.12.00, οι καθ΄ ων η αίτηση προώθησαν και την διαδικασία εκποίησης του ενυπόθηκου ακινήτου της αιτήτριας. Η αιτήτρια ειδοποιήθηκε για την προγραμματισθείσα, για τις 8.2.09, δημοπρασία δι΄ επιστολής του Επαρχιακού Κτηματολογικού Λειτουργού Λευκωσίας ημερ. 22.12.
- Στην επιστολή αυτή, η οποία είναι καταχωρισμένη στο φάκελο της διαδικασίας (ως τεκμήριο 5 της μονομερούς αίτησης ημερ. 15.1.09 για έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος ανασταλτικού της δημοπρασίας), καταγράφεται και το εξής: «Ως επιφυλαχθείσα τιμή πώλησης καθορίστηκε το ποσό των €153.000,00». Η αιτήτρια αντέδρασε στη διαδικασία εκποίησης του ενυπόθηκου ακινήτου της καταχωρώντας, στις 15.1.09, την προκείμενη εναρκτήρια κληση («η εναρκτήρια κλήση»). Πρόκειται για εναρκτήρια κλήση κατεχωρισμένη επί του προβλεπόμενου, από τους περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς, Τύπου αρ. 50 [«Form No. 50, Originating Summons Inter Partes (O.55, r.1)»]. Αυτή καταγράφει, ως νομικό της υπόβαθρο, το άρθρο 36 των περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμων (Ν.9/65, ως αυτός τροποποιήθηκε στην συνέχεια) καθώς και τη Δ.
- Διά της εναρκτήριας κλήσης επιδιώκεται η έκδοση των εξής διαταγμάτων: «(α) Διάταγμα με το οποίο να ακυρώνεται η υποθήκη σε βάρος του κτήματος, περιγραφόμενο ως Οικία της Μαρίας Μιχαήλ Γεωργίου εξ Αγαπήνορα αρ. 1, Πάφος που καλύπτεται από τον αριθμό εγγραφής 11245, τεμ. 52 χωρ. του Φ/Σ ΧΧΧ/ΙΙΙ τεμάχιο 52 κειμένου στο Παλαιχώρι της επαρχίας Λευκωσίας που επιβαρύνθηκε δυνάμει σύμβασης και δήλωσης υποθήκευσης ακινήτου προς όφελος του καθ΄ ου η αίτηση με την υποθήκη αρ. Υ
- (β) Διάταγμα με το οποίο εν τω μεταξύ να αναστέλλεται κάθε διαδικασία και προσπάθεια από τον καθ΄ ου η αίτηση οργανισμό, προς εκποίηση της ρηθείσας υποθήκης. (γ) Διάταγμα με το οποίο να διατάσσεται η κατάθεση στο Δικαστήριο παντός ενδεχόμενα ευρεθησομένου ως μη πλήρως υπολιγσθέντος στα καταβληθέντα ποσά και/ή ως εναπομείναντος οφειλομένου υπολοίπου από την αιτήτρια προς τον καθ΄ ου η αίτηση οργανισμό, από τους υπολογισμούς εξόφλησης του εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλόμενου χρέους στην Αγωγή αρ. 4430 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου για το οποίο χορηγήθηκε η ρηθείσα υποθήκη». Την εναρκτήρια κλήση συνοδεύει ένορκη δήλωση της αιτήτριας. Ας σημειωθεί πως, πράγματι, το άρθρο 36 του Ν.9/65 θεσμοθετεί τη δυνατότητα ακύρωσης, από το Δικαστήριο, υποθήκης η οποία συνεστήθηκε μεν νομίμως, όμως, καθ΄ οδόν προέκυψαν περιστάσεις που δικαιολογούν την εξάλειψή της. Το Δικαστήριο δύναται, υπό τις κατάλληλες συνθήκες, να ακυρώσει νόμιμη υποθήκη εάν ο σκοπός της ολοκληρώθηκε ή εάν ο σκοπός της κατέστη ανέφικτος. Η έκδοση τέτοιου ακυρωτικού διατάγματος επιδιώκεται διά της καταχώρισης πρωτογενούς αίτησης, εναρκτήριας μίας δικαστικής διαδικασίας, και όχι αγωγής (Αγγελίδης ν. Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Παλλουριώτισσας
(1997)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1771, 1779). Ας σημειωθεί, επίσης, πως, από τον τρόπο με τον οποίον η πλευρά της αιτήτριας χειρίσθηκε την υπόθεση καθώς και από τη μαρτυρία την οποία αυτή προσεκόμισε, προκύπτει πως πραγματική βάση της εναρκτήριας κλήσης αποτελεί ο ισχυρισμός πως ο σκοπός της υποθήκης έχει εκπληρωθεί εφ΄ όσον το εξ αποφάσεως χρέος έχει εξοφληθεί. Συγκεκριμένα, η αιτήτρια ισχυρίζεται πως το χρέος της, το οποίο διεπιστώθηκε με την απόφαση ημερ. 21.12.00, έχει εξοφληθεί από τον Απόστολο Ποταμό κατ΄ εφαρμογήν του διατάγματος μηνιαίων δόσεων ημερ. 28.6.01. Μάλιστα, τα ποσά που κατεβλήθηκαν από τον Απόστολο Ποταμό υπερκαλύπτουν το εξ αποφάσεως χρέος. Αντιθέτως, οι καθ΄ ων η αίτηση ισχυρίζονται πως το εξ αποφάσεως χρέος δεν έχει εξοφληθεί. Έως και σήμερα, παραμένει οφειλόμενο συγκεκριμένο υπόλοιπο. Εξ ου και η προωθούμενη διαδικασία εκποίησης του ενυπόθηκου ακινήτου της αιτήτριας είναι νόμιμη και δικαιολογημένη. Οι καθ΄ ων οι αίτηση κατεχώρισαν, στις 30.1.09, ένσταση επικαλούμενοι λόγους που άπτονται τόσον της τυπικής ορθότητας της εναρκτήριας κλήσης όσον και της βασιμότητάς της επί της ουσίας. Οι λόγοι ένστασης συνοψίζονται ως ακολούθως:
(1)Δεν συντρέχουν οι δικαιοδοτικές προϋποθέσεις έκδοσης των επιδιωκόμενων διαταγμάτων.
(2)Δεν συντρέχουν οι νόμιμες ουσιαστικές προϋποθέσεις έκδοσης των επιδιωκόμενων διαταγμάτων.
(3)Η εναρκτήρια κλήση είναι παράτυπη, αντικανονική, απαράδεκτη και πραγματικά αβάσιμη.
(4)Η εναρκτήρια κλήση είναι καταχρηστική, κακόπιστη, παραπλανητική και εκβιαστική και μοναδικό σκοπό έχει την αναστολή ή την καθυστέρηση στην εκτέλεση της απόφασης ημερ. 21.12.00. Την ένσταση υποστηρίζει ένορκη δήλωση του Μάκη Αδάμου, υπαλλήλου των καθ΄ ων η αίτηση. Κατά την ακρόαση της εναρκτήριας κλήσης και για σκοπούς τεκμηρίωσής της κατέθεσαν ενόρκως η ίδια η αιτήτρια Μαρία Μιχαήλ Γεωργίου, ο σύζυγός της Απόστολος Ποταμός καθώς και ο Γιαννάκης Λαζάρου, προσοντούχος και επαγγελματίας Εγκεκριμένος Λογιστής - Ελεγκτής. Για να προωθηθεί η ένσταση κατέθεσαν ενόρκως η Λίτσα Σοφοκλέους, υπάλληλος των καθ΄ ων η αίτηση, ο προρρηθείς Μάκης Αδάμου καθώς και η Χρύσω Κάϊζερ, δημόσια υπάλληλος που υπηρετεί στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου. Επιπλέον της προφορικής τους μαρτυρίας, τα πρόσωπα αυτά κατέθεσαν και έγγραφη μαρτυρία. Μεταξύ άλλων κατετέθηκαν τρεις
(3)καταστάσεις της πορείας εξόφλησης του επίδικου εξ αποφάσεως χρέους τις οποίες ετοίμασε ο Γιαννάκης Λαζάρου επί τη βάσει των ποσών που κατέβαλε ο Απόστολος Ποταμός και με τη χρησιμοποίηση των λογιστικών μεθόδων που αυτός θεωρεί ως ορθές (τεκήρια 9, 10 και 11). Ο Γιαννάκης Λαζάρου ανέφερε πως, κατά την ετοιμασία των τεκμηρίων 9, 10 και 11, υιοθέτησε τα όσα το τεκμήριο 1 της γραπτής ένορκης δήλωσης του Μάκη Αδάμου ημερ. 18.5.09 καταγράφει ως οι πληρωμές που έγιναν από τον Απόστολο Ποταμό προς αποπληρωμή του εξ αποφάσεως χρέους. Κατετέθηκαν, επίση, οι τελευταίες καταστάσεις της πορείας εξόφλησης του επίδικου εξ αποφάσεως χρέους τις οποίες ετοίμασαν οι καθ΄ων η αίτηση και τις οποίες ήλεγξε και υπέγραψε ο Μάκης Αδάμου (τεκμήρια 14 και 16). Τα τεκμήρια 14 και 16 ετοιμάσθηκαν, επίσης, επί τη βάσει των ποσών που κατέβαλε ο Απόστολος Ποταμός, όπως αυτά καταγράφονται στο τεκμήριο 1 της γραπτής ένορκης δήλωσης του Μάκη Αδάμου ημερ. 18.5.
- Όμως, στην περίπτωση των τεκμηρίων 14 και 16 χρησιμοποιήθηκαν διαφορετικές λογιστικές μέθοδοι. Το τεκμήριο 16 κατετέθηκε ως η τελευταία κατάσταση του επίδικου εξ αποφάσεως χρέους, η οποία παρουσιάζει το υπόλοιπο που σήμερα οφείλεται. Ακολουθεί σκιαγράφηση και σχολιασμός της μαρτυρίας. Περιορίζομαι στο μέρος της μαρτυρίας που είναι χρήσιμο για τη διαπίστωση των κρίσιμων γεγονότων και για την επίλυση των κρίσιμων νομικών ζητημάτων: Η αιτήτρια Μαρία Μιχαήλ Γεωργίου δεν έχει ιδίαν αντίληψη των κρίσιμων ζητημάτων. Δεν έχει προσωπική γνώση και ούτε προσωπική εμπειρία για τα όσα περιβάλλουν την εκ μέρους του συζύγου της Απόστολου Ποταμού καταβολή των μηνιαίων δόσεων προς αποπληρωμή του εξ αποφάσεως χρέους. Ούτε έχει προσωπική εμπειρία του γεγονότος πώς τα ποσά που κατεβλήθηκαν από το σύζυγό της υπερκαλύπτουν το εξ αποφάσεως χρέος. Η αιτήτρια δήλωσε πως «.. (την) έχει πληροφορήσει ο σύζυγός (της), (ότι) όταν πλήρωνε στα ταμεία της τράπεζας ζητούσε πάντοτε όπως το ποσό που κατέθετε στο λογαριασμό του δανείου (τους) να αφαιρείται από το ποσό των Λ.Κ.30.018,12 και ότι τους οποιουσδήποτε τόκους θα τους κατέβαλλε στην συνέχεια». Επίσης, «Όπως (την) έχει πληροφορήσει ο Λογιστής (τους), όχι μόνο δεν έχ(ει) εξοφλήσει το χρέος (της) έναντι της Τράπεζας αλλά δικαιού(ται) και σε επιστροφή από την Τράπεζα μέρους των λεφτών που έχ(ει) καταβάλει». (δείτε τις παρα. 5 και 9 στο έγγραφο αρ. 1). Τέλος, η αιτήτρια διευκρίνισε πως εκτός από τη διαδικασία εκποίησης του ενυπόθηκου ακινήτου της, οι καθ΄ ων η αίτηση δεν έλαβαν εναντίον της οιονδήποτε άλλον μέτρο εκτέλεσης της απόφασης ημερ. 21.12.
- Ο Απόστολος Ποταμός δήλωσε πως «Από την 28.6.2001, ημερομηνία έκδοσης του εκ συμφώνου διατάγματος, πλήρων(ε) κανονικά τη δόση (του) εκτός από ορισμένες μικρές καθυστερήσεις. Κάποιες μάλιστα φορές πλήρων(ε) την δόση (του) πριν την ημερομηνία καταβολής της. Οι λεπτομέρειες των πληρωμών (του) φαίνονται και στην Κατάσταση Λογαριασμού, που είναι Τεκμήριο 1 στην Συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση του Μάκη Αδάμου, ημερ. 18.5.
- ... Όταν πλήρων(ε) στα ταμεία της τράπεζας ζητούσ(ε) πάντοτε όπως το ποσό που κατέθετ(ε) στο λογαριασμό του δανείου (του) να αφαιρείται από το ποσό των Λ.Κ.30.018,12 και ότι τους οποιουσδήποτε τόκους θα τους κατέβαλλ(ε) στην συνέχεια. ... Το 2008 ζήτησ(ε) για πρώτη φορά αναλυτική κατάσταση του λογαριασμού (του) και διαπίστωσ(ε) πως η τράπεζα, για αρκετά χρόνια, αφαιρούσε τα ποσά που κατέθετ(ε) πρώτα από τον τόκο (9%) που (τον) χρέωνε επί του ποσού των Λ.Κ.30.018,12 και όχι από το ίδιο το ποσό των Λ.Κ.30.018,12, το οποίο για μία τετραετία και πλέον παρέμενε έτσι σταθερό και επανατοκιζόταν. ... Ενημέρωσ(ε) σχετικά τον Λογιστή (του) κ. Γιαννάκη Λαζάρου και του ζήτησ(ε) να υπολογίσει αν υπήρχε υπόλοιπο της οφειλής (του), ώστε να εξασφαλίσ(ει) τα αναγκαία χρήματα και να τα καταβάλ(ει) για να εξοφλήσ(ει) το πιο πάνω χρέος (του). .. Σύμφωνα με την αναλυτική κατάσταση που (του) ετοίμασε, το υπόλοιπο του χρέους (του) ανερχόταν στα €32.278, οπόταν στις 9.12.08 προέβηκα σε κατάθεση αυτού του ποσού ζητώντας με επιστολή (του), της ίδιας ημερομηνίας, όπως (του) δοθεί απόδειξη εξόφλησης». (δείτε τις παρα. 4 έως και 8 στο έγγραφο αρ. 2). Ο Απόστολος Ποταμός πληροφόρησε για το σημαντικό γεγονός πως το αίτημά του να υπολογίζονται οι μηνιαίες δόσεις που κατέβαλλε προς το σκοπό εξόφλησης του οφειλόμενου κεφαλαίου και όχι προς το σκοπό εξόφλησης τόκων ήταν μόνον προφορικό. Το υπέβαλλε δε στον εκάστοτε αρμόδιο ταμία κάθε φορά που κατέβαλλε μηνιαία δόση. Επίσης, ο μάρτυρας διευκρίνισε το καθοριστικής σημασίας γεγονός πως ουδέποτε συνήψε οιανδήποτε σχετική συμφωνία με τους καθ΄ ων η αίτηση. Ο Γιαννάκης Λαζάρου, ο οποίος ανέλαβε να παρουσιάσει και να εξηγήσει τις λογιστικές μεθόδους τις οποίες χρησιμοποίησε για να καταλήξει πως το εξ αποφάσεως χρέος εξοφλήθηκε διά των μηνιαίων δόσεων που κατέβαλλε ο Απόστολος Ποταμός και ο οποίος ανέλαβε να εξηγήσει γιατί οι λογιστικές μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν από τους καθ΄ ων η αίτηση είναι εσφαλμένες και αντίθετες προς το νόμο, τη σχετική πρακτική και τον κανόνα Clayton, δήλωσε τα εξής: «.. Το έτος 2008, (τον) επισκέφθηκε ... ο κ. Απόστολος και (του) παρουσίασε δύο δικαστικές αποφάσεις που εκδόθηκαν εναντίον του και της συζύγου του και μία Κατάσταση Λογαριασμού που του έδωσε η Τράπεζα και (του) ζήτησε να ελέγξ(ει), με γνώμονα τις δύο αποφάσεις, εάν ορθά η Τράπεζα καταλόγιζε τις πληρωμές του πρώτα έναντι των μέχρι την ημέρα της πληρωμής αναλογούντων τόκων του 9% επί του ποσού των Λ.Κ.30.018,12, που ήταν το κεφάλαιο, και μετά έναντι του κεφαλαίου ή διαφορετικά του ποσού των Λ.Κ.30.018,
- Περαιτέρω (του) ζήτησε να ελέγξ(ει) εάν υπήρχαν παράνομες χρεώσεις και/ή ανατοκισμοί. ... Με δεδομένη την θέση του ότι κάθε φορά που πλήρωνε ζητούσε από την Τράπεζα όπως οι πληρωμές του καταλογίζονται έναντι του κεφαλαίου και με δεδομένο ότι κατά την δική (του) θέση η πρακτική που θα έπρεπε να ακολουθεί η Τράπεζα ήταν να καταλογίζει τις πληρωμές αυτές πρώτα έναντι του κεφαλαίου, υπολόγισ(ε) ότι μέχρι τότε οφειλόμενα προς την Τράπεζα ποσά τα οποία ανέρχονταν την 10.12.08 στις €32.
- ... Οι δικοί (του) υπολογισμοί έγιναν έχοντας υπόψη τα άρθρα 59 -61 του περί συμβάσεων Νόμου Κεφ. 149 και του κανόνα Clayton σύμφωνα με τον οποίο: α. το πρώτο ποσό που έχει πληρωθεί είναι το πρώτο που θα αποσυρθεί (first in first out) ή β. η πληρωμή προορίζεται στο πρώτο χρεωστικό υπόλοιπο εξοφλείται είτε πλήρως είτε μερικώς. .. Μελετώντας . το Τεκμήριο 1 που έχει υποβληθεί από την Marfin Popular Bank Public Co Ltd στην Ένορκη Δήλωση του Μάκη Αδάμου ημερ. 30.1.09 και στην συμπληρωματική ένορκη δήλωση του κυρίου Μάκη Αδάμου ημερ. 18.5.09, .. παρατηρεί τα ακόλουθα: α. Οι καταθέσεις οι οποίες γίνονταν από τον κ. Απόστολο σε διάφορα χρονικά διαστήματα δεν έχουν αφαιρεθεί από το κεφάλαιο αλλά από τους τόκους που προέκυψαν από το κεφάλαιο. β. Αν η αφαίρεση γινόταν από το κεφάλαιο τότε η αιτήτρια δεν θα όφειλε το ποσό που απαιτείται σήμερα από την Marfin Popular Bank Public Co Ltd αλλά θα έπρεπε να είχε εξοφλήσει. .. ετοίμασ(ε) σχετική κατάσταση, .. (Τεκμήριο 9), από την οποία διαφαίνεται ότι η κατάθεση που έγινε στις 10.12.08 από τον κ. Απόστολο έχει υπερκαλύψει το οφειλόμενο ποσό και ότι η αιτήτρια δεν οφείλει περαιτέρω ποσά» (δείτε τις παρα. 4 έως και 7 στο έγγραφο αρ. 3). Ο Γιαννάκης Λαζάρου διευκρίνισε πως μελέτησε το τεκμήριο 1 της γραπτής ένορκης δήλωσης του Μάκη Αδάμου ημερ. 18.5.09 καθώς και στα τεκμήρια 14 και 16 και εντοπίζει τα εξής λάθη στους λογιστικούς υπολογισμούς των καθ΄ ων η αίτηση: (α) Εφ΄ όσον εξεδόθηκε το διάταγμα μηνιαίων δόσεων ημερ. 28.6.01 αυτό υποκατέστησε την απόφαση ημερ. 21.12.
- Με την έκδοση διατάγματος μηνιαίων δόσεων το εξ αποφάσεως χρέος παύει να είναι τοκοφόρο. Τόκο φέρουν πλέον μόνον οι ληξιπρόθεσμες μηνιαίες δόσεις οι οποίες δεν καταβάλλονται εμπροθέσμως. (β) Ο κανόνας Clayton επιβάλλει πως οι εκάστοτε πληρωμές, προς το σκοπό εξόφλησης εξ αποφάσεως χρέους, πρέπει να υπολογίζονται, κατά πρώτον, προς εξόφληση του κεφαλαίου και στη συνέχεια προς εξόφληση των τόκων. (γ) Κατά τον υπολογισμό των τόκων, οι καθ΄ ων η αίτηση χρησιμοποίησαν έτος με 360 ημέρες αντί του ημερολογιακού έτους των 365 ημερών. Τα λάθη αυτά, συνέχισε ο μάρτυρας, οδήγησαν στο να εμφανίζεται το επίδικο εξ αποφάσεως χρέος ως μη εξοφληθέν Ο Μάκης Αδάμου, με ακαδημαϊκά προσόντα σε θέματα οικονομίας και με μακρά υπηρεσία στον τραπεζικό και χρηματοπιστωτικό τομέα, κατ΄ αρχάς, υιοθέτησε και επανέλαβε τα όσα αναφέρει στις γραπτές ένορκες δηλώσεις του ημερ. 30.1.09 και 18.5.
- Ακολούθως, ο μάρτυρας ανέπτυξε και ανέλυσε, με λόγο καθαρό και κατατοπιστικό, τις θέσεις του αυτές απερρίπτοντας όσα, περί του αντιθέτου, ισχυρίσθηκε ο Γιαννάκης Λαζάρου. Ο Μάκης Αδάμου σχολίασε τα τεκμήρια 9, 10 και 11 και υπέδειξε σφάλματα. Εξήγησε πως, επί τη βάσει της επιστήμης και της πρακτικής, για τον υπολογισμό των τόκων που φέρει ένα χρέος χρησιμοποιείται το έτος των 360 ημερών και όχι το ημερολογιακό έτος των 365 ημερών. Ο μάρτυρας ανέφερε και τα εξής: «... Μετά τις 9.1.2001, λόγω του ότι η αιτήτρια προέβαινε σε πληρωμές έναντι του χρέους της σε διάφορα χρονικά διαστήματα, η καθ΄ ης η αίτηση, ως πάγια τακτική που ακολουθείται από όλα τα πιστωτικά ιδρύματα, αλλά και με βάση το Clayton's Rule κατά την διενέργεια μιας πληρωμής, υπολογίζει έκαστη φορά τον τόκο που αντιστοιχεί στην συγκεκριμένη περίοδο ώστε τα ποσά που καταβάλλονται με τις πληρωμές να εξοφλούν πρώτα τους τόκους που οφείλονται και μετά να λογίζονται έναντι του κεφαλαίου - εξ αποφάσεως χρέους. ... Δηλαδή, η τράπεζα πριν να πιστώσει κάθε πληρωμή που γίνεται από την αιτήτρια στον επίδικο λογαριασμό, υπολογίζει τον τόκο που υπάρχει από την τελευταία πληρωμή μέχρι την δεδομένη στιγμή επί του κεφαλαίου του (Capital) και όχι επί του εκάστοτε υπολοίπου (Balance) του λογαριασμού το οποίο ήδη έχει χρεωθεί με τον ήδη χρεωμένο τόκο της προηγούμενης φοράς. Κάτι τέτοιο γίνεται προς αποφυγή του υπολογισμού τόκου επί τόκου το οποίο αποτελεί ανατοκισμό. Επιπλέον .. η τράπεζα δεν υπολογίζει πλήρες τόκο 9% επί του κεφαλαίου αλλά το ποσοστό του τόκου 9% που αντιστοιχεί στην συγκεκριμένη περίοδο μεταξύ των εκάστοτε πληρωμών. ... Για παράδειγμα στις 5.12.01 που έγινε κατάθεση Λ.Κ.150 η τράπεζα υπολόγισε και χρέωσε τόκους για την περίοδο μεταξύ 6 Νοεμβρίου και 5 Δεκεμβρίου 2001 που συνολικά ανέρχεται στις 29 μέρες τον τόκο 9% ετησίως (για 360 ημέρες το χρόνο) επί ποσού Λ.Κ.30.018,12 που αναλογεί και αντιστοιχεί στην συγκεκριμένη περίοδο των 29 ημερών και που ανέρχεται στο ποσό των Λ.Κ.217,
- Αυτό ισχύει για όλη τη διάρκεια κίνησης του λογαριασμού και για αυτό τον λόγο ο επίδικος λογαριασμός δεν παρουσιάζει οποιοδήποτε ανατοκισμό ... ανατοκισμός παρουσιάζεται όταν υπάρχει υπολογισμός τόκου πάνω σε υπόλοιπο το οποίο τοκίστηκε στο παρελθόν. Επειδή ο τόκος παρουσιάζεται στο Τεκμήριο αρ. 1 να υπολογίζεται κάθε μήνα ή κάθε φορά που γίνεται μια πληρωμή από την αιτήτρια αυτό δεν αποτελεί ανατοκισμό αφού ο τόκος υπολογίζεται στο ποσοστό του 9% ετησίως για την έκαστη περίοδο επί του κεφαλαίου. Δεν υπολογίζεται με οποιονδήποτε τρόπο τόκος επί ποσού ή για περίοδο που ήδη λήφθηκε υπόψη στον υπολογισμό του τόκου σε προηγούμενη περίπτωση ... Σήμερα, το εξ αποφάσεως χρέος της αιτήτριας έχει ανέρθει στο ποσό των €12.341,16 με τόκο προς 9% ετησίως από την 15.5.09 επί ποσού €11.877,
- Η τελευταία πληρωμή η οποία έγινε έναντι του χρέους της αιτήτριας». Έχω διεξέλθει τη δικογραφία και τη μαρτυρία και έχω μελετήσει τα κρίσιμα νομικά ζητήματα υπό το πρίσμα και των όσων οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων εισηγήθηκαν διά των τελικών τους αγορεύσεων. Σημειώνω και διαπιστώνω τα ακόλουθα: Η διαδικασία εκδίκασης μιας αστικής υπόθεσης οριοθετείται από τον περί Δικαστηρίων Νόμο (Ν.14/60, ως αυτός τροποποιήθηκε στη συνέχεια), τις περί πολιτικής δικονομίας νομοθετικές διατάξεις καθώς και τις εκάστοτε σχετικές ουσιαστικές νομοθετικές διατάξεις. Η διάγνωση των αστικών δικαιωμάτων ενός διαδίκου και η παροχή των κατάλληλων θεραπειών πρέπει να επιδιώκεται εντός των πλαισίων που διαγράφονται από τα σχετικά νομοθετήματα και όχι εκτός αυτών. Όπως αναφέρεται στην απόφαση Κορέλλης ν. Γενικού Εισαγγελέα
(1998)1 Α.Α.Δ. 1718, 1756 «. η πορεία της διαδικασίας δεν είναι ιδιωτική υπόθεση των διαδίκων και τη τήρηση των θεσμών δεν είναι θέμα επιλογής. Είναι ανάγκη να ασκεί το Δικαστήριο, στην ευθύνη του οποίου εμπίπτει η πορεία της διαδικασίας, τον οφειλόμενο έλεγχο ώστε να αντιμετωπίζεται η μη συμμόρφωση προς τους θεσμούς αλλά και να μην εκτρέπεται η διαδικασία από την κατεύθυνσή της». Πρωτίστως, το Δικαστήριο ελέγχει, και μάλιστα αυτεπαγγέλτως, θέματα που άπτονται της αρμοδιότητάς του να επιληφθεί ορισμένης υπόθεσης. Ο έλεγχος αυτός μπορεί να γίνει σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας εκδίκασης μιας υπόθεσης. «Το κατά πόσο οι προϋποθέσεις που ορίζονται από τη δικαιοδοτική νομοθετική διάταξη πληρούνται, παραμένει ζήτημα ανοικτό μέχρι τέλους της υπόθεσης». (Μαύρου ν. Στυλιανού κ.α.
(2002)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1743 στη σελ. 1748). Μεταξύ άλλων, άπτεται της αρμοδιότητας του Δικαστηρίου να επιληφθεί ορισμένης υπόθεσης και το ζήτημα της ορθότητας του εναρκτήριου τύπου. Το Δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας να επιληφθεί υπόθεσης η οποία ξεκίνησε εσφαλμένα ή εκτός του θεσμοθετημένου πλαισίου (Halsbury's Laws of England Vol. 1, fourth edition, παρα. 53 και 54). Το γεγονός ότι ορισμένη διαδικασία ξεκίνησε εσφαλμένα ή εκτός του θεσμοθετημένου πλαισίου, ακόμη και εάν διαπιστωθεί εκ των υστέρων, οδηγεί την διαδικασία σε ναυάγιο λόγω έλλειψης δικαιοδοσίας [Μαύρου ν. Στυλιανού κ.α. (ανωτέρω)]. Στην προκειμένη περίπτωση, ο εναρκτήριος της διαδικασίας τύπος είναι λανθασμένος. Ο Τύπος αρ. 50 [«Form No. 50 Originating Summons Inter Partes (O.55 r.1)»] δεν προσφέρεται για διαδικασία ακύρωσης διαθήκης επί τη βάσει του άρθρου 36 του Ν.9/
- Ο Τύπος αρ. 50 περιορίζεται στις εναρκτήριες κλήσεις που εντάσσονται στο πεδίο εφαρμογής της Δ.
- Τέτοιες εναρκτήριες κλήσεις είναι όσες έχουν ως αντικείμενο την ερμηνεία διαθήκης ή οιουδήποτε άλλου έγγραφου («..a deed, will or other written instrument..») και ως αίτημα τη διάγνωση και τη διακήρυξη των δικαιωμάτων των ενδιαφερομένων προσώπων («. for the determination for any question of construction arising under the instrument, and for a declaration of the rights of the person interested..»). Η εμβέλεια της Δ.55 είναι περιορισμένη και δεν αφορά σε όλες τις περιπτώσεις εναρκτήριων αιτήσεων. Περιορισμένες είναι και οι θεραπείες που παρέχονται στις περιπτώσεις επιτυχίας εναρκτήριας κλήσης καταχωρισμένης δυνάμει της διάταξης αυτής (Wortham κ.α. ν. Τσίμον κ.α.
(2001)1 (Β) Α.Α.Δ. 1442, 1446 - 7). Όμως, αίτημα επί τη βάσει του άρθρου 36 του Ν.9/65, για την ακύρωση υποθήκης γιατί ο σκοπός της εκπληρώθηκε ή γιατί αυτός κατέστη ανέφικτος, δεν άπτεται ζητήματος ερμηνείας διαθήκης ή εγγράφου. Ούτε το προβλέπομενο, στο άρθρο αυτό, δραστικό ακυρωτικό διάταγμα εντάσσεται στις θεραπείες που δύνανται να παρασχεθούν επί τη βάσει της Δ.
- Συνεπώς, εν προκειμένω, η υπόθεση της αιτήτριας εισήθχηκε ενώπιον του Δικαστηρίου με εσφαλμένο εναρκτήριο τύπο. Το ελάττωμα είναι θεμελιώδες και μοιραίο εφ΄ όσον στερούμαι δικαιοδοσίας να επιληφθώ υπόθεσης η οποία εισήχθηκε με λανθασμένο εναρκτήριο τύπο. Και δεν τίθεται ζήτημα αυτεπάγγελτης θεραπείας του ελαττώματος αυτού κατ΄ επίκλησιν της Δ.
- Είναι, βεβαίως, γεγονός πως διά της εισαγωγής της Δ.64 έχει δοθεί στο Δικαστήριο η διακριτική εξουσία να θεραπεύει παρατυπίες ένδικου μέσου οι οποίες, άλλως πως, θα οδηγούσαν στην απόρριψή του. Όμως, τέτοια θεραπεία μπορεί να παρασχεθεί υπό την προϋπόθεση ότι υποβάλλεται σχετικό αίτημα από την πλευρά του διαδίκου που ευθύνεται για την παρατυπία. Όπως αναφέρεται στην απόφαση Πετρίχου ν. Χατζηιωσήφ
(1998)1 (Α) Α.Α.Δ.81, 84: «Η νέα Δ.64 δεν αποτελεί πανάκεια στη μη συμμόρφωση με τους κανονισμούς. Δεν έχει σκοπό δηλαδή να τους καταργήσει. Οι κανονισμοί πρέπει να τηρούνται. Η Δ.64 δημιουργεί ένα ένδικο μέσο, το οποίο μπορεί να χρησιμοποιήσει ο αιτών για να θεραπεύσει παρατυπίες εφόσον είναι θεραπεύσιμες». Παραπέμπω, επίσης, στην πρόσφατη απόφαση στην Πολιτική Έφεση αρ. 41/2008 Άριστος Αρέστη ν. Μαρία Ερμογένου (Κοκόνα), ημερ. 25.10.10. Εδώ, παρά την προβολή λόγων ένστασης που αφορούν στην τυπική ορθότητα και το παραδεκτό της διαδικασίας, η πλευρά της αιτήτριας παρέμεινε αδρανής μέχρι τέλους. Δεν προέβηκε σε διάβημα για τη θεραπεία του ελαττώματος του εναρκτήριου τύπου. Περαιτέρω, διαπιστώνω πως στερούμαι αρμοδιότητας να επιληφθώ της υπόθεσης και για έναν δεύτερο λόγο: Η δυνάμει του άρθρου 36 του Ν.9/65 αίτηση για την ακύρωση υποθήκης αφορά στην εκτέλεση απόφασης και είναι, για το λόγο αυτό, πρωτογενής (ή εναρκτήρια) και όχι ενδιάμεση. Πρόκειται για αυτόνομη διαδικασία στην οποία κεντρική θέση έχει το ενυπόθηκο ακίνητο. Εξ ου και στην προκείμενη περίπτωση, παρά το ότι η απόφαση ημερ. 21.12.00 εξεδόθηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου, επελέγηκε, ορθά, το παρόν Δικαστήριο για να καταχωριστεί η εναρκτήρια κλήση εφ΄ όσον πρόκειται για το Δικαστήριο της επαρχίας όπου ευρίσκεται το ενυπόθηκο ακίνητο της αιτήτριας. Όμως, το ζήτημα δεν τελειώνει εδώ. Εφ΄ όσον πρόκειται για πρωτογενή αίτηση η καθ΄ ύλην αρμοδιότητα του Δικαστηρίου δεν ρυθμίζεται από το άρθρο 22
(4)(β) του Ν.14/60 αλλά από το άρθρο 22
(3)(α) αυτού. Επομένως, κρίσιμο, για σκοπούς καθ΄ ύλην αρμοδιότητας, δεν είναι μόνον το ύψος του εξ αποφάσεως χρέους. Κρίσιμη είναι και η αξία του ενυπόθηκου ακινήτου (δείτε, για ανάλογη και συνδυασμένη εφαρμογή, τις αποφάσεις Κιταλίδης ν. Τράπεζα Κύπρου Λτδ
(2000)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1759, 1763, Γρηγορίου (Αρ.2)
(2002)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1821, 1825 και Ιωακείμ κ.α. ν. Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα Λτδ (Αρ.1)
(2000)1 (Α) Α.Α.Δ. 198, 203 - 4). Εδώ, η αξία αυτή υπερβαίνει την καθ΄ ύλην αρμοδιότητά μου επί τη βάσει του άρθρου 22
(3)του Ν.14/60. Υπενθυμίζω πως ενώπιόν μου ευρίσκεται, ως αναντίλεκτο, το γεγονός ότι το αρμόδιο Κτηματολογικό Γραφείο καθόρισε, ως επιφυλαχθείσα τιμή πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου της αιτήτριας, το ποσόν των €153.000,00 (δείτε το τεκμήριο 5 στην μονομερή αίτηση ημερ. 16.1.09 η οποία ευρίσκεται καταχωρισμένη στο φάκελο της διαδικασίας). Η εναρκτήρια κλήση είναι αβάσιμη και επί της ουσίας: Η πλευρά της αιτήτριας απέτυχε να παρουσιάσει πλήρη, θετική και αξιόπιστη μαρτυρία για να αποδείξει τον κεντρικό ισχυρισμό της πώς το επίδικο εξ αποφάσεως χρέος έχει εξοφληθεί. Επισημαίνω πως η αιτήτρια δέχεται ότι όλα τα ποσά που κατά καιρούς κατεβλήθηκαν προς αποπληρωμή του εξ αποφάσεως χρέους καταγράφονται στις καταστάσεις των καθ΄ ων η αίτηση (τεκμήριο 1 στην γραπτή ένορκη δήλωση του Μάκη Αδάμου ημερ. 18.5.09 και τεκμήρια 14 και 16) και συνυπολογίζονται από αυτούς. Επίσης, η αιτήτρια δέχεται πως δεν υπήρξε συμφωνία με τους καθ΄ ων η αίτηση περί της μεθόδου καταμερισμού των μηνιαίων δόσεων (appropriation of payments). Υπενθυμίζω πως ο Απόστολος Ποταμός ρητώς εδήλωσε πώς το αίτημά του να υπολογίζονται οι πληρωμές, στις οποίες αυτός προέβαινε, έναντι του κεφαλαίου και όχι έναντι των τόκων, τo υπέβαλλε μόνον στον εκάστοτε ταμία. Ουδέποτε συμφώνησε ο,τιδήποτε σχετικό με τους ίδιους των καθ΄ ων η αίτηση. Εν τέλει, ό,τι η αιτήτρια αμφισβητεί είναι η ορθότητα των λογιστικών μεθόδων τις οποίες οι καθ΄ ων η αίτηση χρησιμοποίησαν για να υπολογίσουν τους οφειλόμενους τόκους. Επαναλαμβάνω πως θέση της αιτήτριας είναι η ακόλουθη: (α) Εσφαλμένα και κατά παράβασιν του κανόνα Clayton οι καθ΄ ων η αίτηση υπελόγιζαν τις κατά καιρούς πληρωμές του Απόστολου Ποταμού έναντι των τόκων και όχι έναντι του κεφαλαίου. (β) Μετά την έκδοση του διατάγματος μηνιαίων δόσεων ημερ. 28.6.01 εσφαλμένα οι καθ΄ ων η αίτηση αντιμετώπιζαν το εξ αποφάσεως χρέος ως τοκοφόρο. Από την έκδοση του διατάγματος μηνιαίων δόσεων και μετά τοκοφόρες ήσαν μόνον οι ληξιπρόθεσμες και μη καταβληθείσες μηνιαίες δόσεις. (γ) Εσφαλμένα οι καθ΄ ων η αίτηση υπολόγιζαν τους τόκους χρησιμοποιώντας έτος 360 ημερών αντί του ημερολογιακού έτους των 365 ημερών. Επί των μομφών αυτών απήντησε με πληρότητα και αξιοπιστία ο Μάκης Αδάμου. Για το μάρτυρα αυτό απεκόμισα θετική εντύπωση. Παρουσιάσθηκε ως πρόσωπο με επαρκείς γνώσεις επί θεμάτων χρεωπιστώσεων τραπεζικών λογαριασμών εν γένει και επί θεμάτων καταλογισμού επιμέρους πληρωμών προς το σκοπό εξόφλησης εξ αποφάσεως χρέους (appropriation of payments) ειδικότερα. Επιπλέον, τα όσα αυτός εξέθεσε αναλυτικά ενώπιον του Δικαστηρίου συμβαδίζουν με τα νομολογημένα. Η απόφαση Επίσημος Παραλήπτης υπό την ιδιότητά του ως εκκαθαριστής της υπό διάλυση εταιρείας Εμπορική Εταιρεία Λούκος Λτδ κ.α. ν. Εθνική Τράπεζα Ελλάδος Α.Ε.
(2005)1 (Α) Α.Α.Δ. 38, 47 - 8, εκτενές απόσπασμα της οποίας παραθέτω κατωτέρω, δίδει απαντήσεις στις αιτιάσεις της αιτήτριας και επιβεβαιώνει την ορθότητα των όσων ο Μάκης Αδάμου ανέφερε ενώπιον του Δικαστηρίου: «Τα άρθρα 59 - 61 του περί Συμβάσεων Νόμου Κεφ. 149 ενσωματώνουν το αγγλικό κοινοδίκαιο που αφορά στον καταλογισμό των πληρωμών (appropriation of payments) περιλαμβανομένου και του κανόνα Clayton. Η αρχή, είναι ότι ένας χρεώστης ο οποίος οφείλει διάφορα χρέη στον ίδιο πιστωτή έχει δικαίωμα να καθορίσει κατά το χρόνο που πληρώνει για ποιο από τα χρέη του θέλει να πιστωθεί η πληρωμή. Και εφόσον συμφωνεί και ο πιστωτής, η πληρωμή καταλογίζεται έναντι ή προς εξόφληση του συγκεκριμένου χρέους. Αν όμως ο χρεώστης δεν καθορίσει το χρέος έναντι του οποίου επιθυμεί να πιστωθεί το ποσό της πληρωμής τότε ο πιστωτής δύναται να χρησιμοποιήσει την πληρωμή έναντι ή διά την εξόφληση οποιασδήποτε προς αυτόν οφειλής του ιδίου χρεώστη. Όταν όμως κανένας από αυτούς δεν προβεί σε καταλογισμό της συγκεκριμένης πληρωμής τότε εφαρμόζεται ο κανόνας της υπόθεσης Clayton σύμφωνα με τον οποίο τεκμαίρεται από το νόμο ότι, (α) το πρώτο ποσό που έχει πληρωθεί είναι το πρώτο που θα αποσυρθεί (first in, first out) ή (β) η πληρωμή προορίζεται στο πρώτο χρεωστικό υπόλοιπο του λογαριασμού ούτως ώστε αυτό το χρεωστικό υπόλοιπο εξοφλείται είτε πλήρως είτε μερικώς. Στην κρινόμενη υπόθεση δεν τίθεται θέμα διαφόρων συγκεκριμένων χρεών των εφεσειόντων προς την Τράπεζα έτσι ώστε να προκύπτει ζήτημα καταλογισμού πληρωμών για το ένα ή το άλλο χρέος. Εδώ το θέμα προς εξέταση είναι κατά πόσο η Τράπεζα είχε δικαίωμα να καταλογίζει πληρωμές των εφεσειόντων που αφορούσαν ένα συγκεκριμένο δάνειο, πρώτα έναντι των τόκων του κεφαλαίου. Το Δικαστήριο, αντλώντας καθοδήγηση από νομικά συγγράμματα και τη νομολογία, κατέληξε στο ορθό συμπέρασμα ότι η Τράπεζα, στην απουσία άλλης συμφωνίας μεταξύ αυτής και των εφεσειόντων, είχε δικαίωμα να υπολογίζει τους τόκους μέχρι την ημερομηνία που γινόταν μια πληρωμή έναντι συγκεκριμένου χρέους και να εξοφλεί πρώτα τους τόκους και μετά το κεφάλαιο». Έτσι, οι απόψεις του Γιαννάκη Λαζάρου καθώς και η σχετική εκτενής επιχειρηματολογία του ευπαίδευτου συνηγόρου της αιτήτριας παραμένουν μετέωρες. Τέλος, αναφέρω πως το άρθρο 14 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου (Κεφ. 6, ως αυτό τροποποιήθηκε στη συνέχεια) δεν περιέχει οιανδήποτε ρητή απαγόρευση όσον αφορά στην ταυτόχρονη λήψη περισσοτέρων του ενός μέσου εκτέλεσης δικαστικής απόφασης. Συνεπώς, η επιλογή των καθ΄ ων η αίτηση να προωθήσουν και τη διαδικασία εκποίησης του ενυπόθηκου ακινήτου της αιτήτριας (παρά το ότι προηγήθηκε η έκδοση του διατάγματος μηνιαίως δόσεων ημερ. 18.6.01) δεν είναι μεμπτή. Στην απόφαση Αδελφοί Θράσου και Συνεργάτες (Ομόρρυθμη Εταιρεία) ν. Βασιλαρά κ.α.
(2008)1 (Β) Α.Α.Δ. 830, 835, 836 αναφέρονται τα εξής: «Η εκτέλεση των δικαστικών αποφάσεων είναι στοιχείο που συναρτάται άμεσα με το κύρος της δικαστικής διαδικασίας. Η αξιοπιστία της δικαιοσύνης εξαρτάται και από την αποτελεσματικότητά της (Δέστε: Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος ν. Κωνσταντίνου
(2000)1 Α.Α.Δ. 1034). ..................................................................................... Αναφορικά με την παλιά κυπριακή απόφαση στην υπόθεση Christodoulou (ανωτέρω) παρατηρούμε ότι αυτή, στο βαθμό που αναφέρεται σε γενική πρακτική ότι δεν θα πρέπει να καταχωρούνται αιτήσεις εκτέλεσης αποφάσεων, ενόσω βρίσκονται σε ισχύ διατάγματα μηνιαίων δόσεων τα οποία γίνονται σεβαστά, δεν αντικατοπτρίζει ορθά το σημερινό κυπριακό δίκαιο επί του προκειμένου (άρθρα 17 και 87 του Κεφ. 6). Ως εκ τούτου δεν είμαστε διατεθειμένοι να την ακολουθήσουμε». Για όλους τους πιο πάνω λόγους, η εναρκτήρια κλήση αποτυγχάνει και απορρίπτεται. Τα έξοδα της εναρκτήριας κλήσης, ως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ των καθ΄ ων η αίτηση «Marfin Popular Bank Public Co Ltd» και εναντίον της αιτήτριας Μαρίας Μιχαήλ Γεωργίου. (Υπ)........................................ Α. Κ. Λυκούργου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΧΡΓ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο