Interol Limited ν. Παύλου Τζωρτζή, Πρωτογενής Αίτηση: 1397/2010, 11 Απριλίου, 2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2011:A142 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Γ. Στυλιανίδη, Α.Ε.Δ. Πρωτογενής Αίτηση: 1397/2010 Αναφορικά με τον περί Διεθνούς Εμπορικής Διαιτησίας Νόμο του 1987 (Ν. 101/87) Και Αναφορικά με την Διαιτησία που πρόκειται να καταχωρηθεί στο Διαιτητικό Δικαστήριο της Γενεύης από τους Interol Limited από την Μπελίζε εναντίον του Παύλου Τζιωρτζή από τη Λευκωσία («Διαιτησία») Και Αναφορικά με την αίτηση μεταξύ των Interol Limited εκ Μπελίζε Αιτητών Παύλου Τζωρτζή εκ Λευκωσίας, Αλέκου Κωνσταντίνου 5, 1ος όροφος, Δασούπολη, 2024 Λευκωσία Καθ' ού η Αίτηση ΕΞ ΠΑΡΤΕ: Αίτηση από τους Interol Limited εκ Μπελίζε, ημερομηνίας 10/4/2011 11 Απριλίου,
- ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τους Αιτητές: κ. Χαρίλαος Βελάρης Για τους Καθ' ων η Αίτηση: κα Δημητρό ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα αίτηση οι αιτητές ζητούν την έκδοση μονομερώς των ακολούθων: «Α. Διάταγμα απαγορεύον στον Καθ' ού η Αίτηση, μέχρι την τελική ακρόαση και αποπεράτωση της Διαιτησίας και/ή μέχρι την εγγραφή, αναγνώριση και εκτέλεση στην Κυπριακή Δημοκρατία οποιασδήποτε απόφασης εκδοθεί στη Διαιτησία, από του να πωλήσει, να ενοικιάσει, να διαθέσει, να υποθηκεύσει ή με οποιοδήποτε τρόπο να αποξενωθεί ή να εκχωρήσει οποιοδήποτε δικαίωμα στο ακίνητο έκτασης 6021 τ.μ. στο Τεμ. 805, Φ/Σχ. 55/34, αρ. εγγρ. 15294 στο Πεντάκωμο της Επαρχίας Λεμεσού το οποίο βρίσκεται υπό απαλλοτρίωση και/ή επίταξη ή οποιοδήποτε μέρους αυτού. Β. Διάταγμα του Δικαστηρίου απαγορεύον στον Καθ' ού η Αίτηση να αποξενωθεί οποιοδήποτε ποσό ήθελε να καταβληθεί σε αυτόν ως αποζημίωση για απαλλοτρίωση και/ή επίταξη του ακινήτου έκτασης 6021 τ.μ. στο Τεμ. 805, Φ/Σχ. 55/34, αρ. εγγρ. 15294 στο Πεντάκωμο της Επαρχίας Λεμεσού μέχρι την τελική ακρόαση και αποπεράτωση της Διαιτησίας και/ή μέχρι την εγγραφή, αναγνώριση και εκτέλεση στην Κυπριακή Δημοκρατία οποιασδήποτε απόφασης εκδοθεί στη Διαιτησία.» Η παρούσα Αίτηση βασίζεται στα άρθρα 2, 3, 8 και 9 του περί Διεθνούς Εμπορικής Διαιτησίας Νόμου του 1987 (Ν.101/1987), στα άρθρα 4 και 5 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου (Κεφ. 6), στα άρθρα 31 και 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν. 14/60), στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, Δ.48, Κ.1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 και 9 στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η Αίτηση υποστηρίζεται από γεγονότα τα οποία περιέχονται στην Ένορκο Δήλωση της Greta Bielence η οποία επισυνάπτεται στην αίτηση. Στις 17/12/2010 εκδόθηκε προσωρινό διάταγμα ως οι πιο πάνω παραγράφοι, Α και Β, της αίτησης και το εκδοθέν διάταγμα ορίστηκε επιστρεπτέο στις 30/12/
- Ο καθ' ού η αίτηση μετά που επιδόθηκε σε αυτό το διάταγμα καταχώρησε στις 10/1/11 ένσταση την οποία βάσισε στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.16, Θ.9, Δ.48, Θ
(1)και
(4)στον Περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60 άρθρα 31 και 32 στον Περί Διεθνούς Εμπορικής Διαιτησίας Νόμο (Ν 101/87) άρθρα 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 και 9 και στον περί Διαιτησίας Νόμο, Κεφ. 4 άρθρα 6, 8, 10 και 30 και στις Γενικές και Συμφυείς Εξουσίες του Δικαστηρίου. Η Ένσταση βασίζεται πάνω σε γεγονότα που περιέχονται σε Ένορκη Δήλωση του ίδιου του καθ' ου η αίτηση και η οποία επισυνάπτεται στην ένσταση. Μεταξύ των λόγων που περιέχονται στην ειδοποίηση ένστασης είναι και ο ακόλουθος: «11. Ελλείπει ο δικαιοδοτικός όρος του επείγοντος για την έκδοση προσωρινού διατάγματος». Το άρθρο 9
(1)του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, παρέχει εξουσία στο Δικαστήριο αφού αποδειχθεί το κατ' επείγον ή άλλες ιδιαίτερες περιστάσεις να εκδώσει κατόπιν αίτησης του ενός από τους διαδίκους διάταγμα χωρίς ειδοποίηση στον άλλο. «9
(1)Κάθε διάταγμα, το οποίο το Δικαστήριο έχει εξουσία να εκδόσει δύναται, όταν αποδειχθεί το κατεπείγον ή άλλες ιδιαίτερες περιστάσεις, να εκδοθεί με αίτηση του ενός από τους διαδίκους χωρίς ειδοποίηση στον άλλο.» Όπως αποφασίστηκε στην Kouppa and Another v. Vassiliades,
(1981)1 J.S.C. 120 σε ενδιάμεση αίτηση ο καθορισμός του νομικού βάρθρου, με αναφορά στο άρθρο ή άρθρα της νομοθεσίας και των θεσμών που το στοιχειοθετούν, αποτελεί, σύμφωνα με τις διατάξεις της Δ.48 Θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, όρο απαράβατο για την εγκυρότητα του δικονομικού μέτρου. Το σχετικό απόσπασμα όπως έχει υιοθετηθεί στην απόφαση Μαχλουζαρίδης ν. Ιωαννίδη κ.α.
(1990)1 Α.Α.Δ. σελίδα 965 έχει ως ακολούθως: «The specification of the rules relied in interlocutory proceedings is not, to my comprehension, a matter of mere formality but a substantive procedural provision that should be strictly adhered to. For interlocutory proceedings are proceedings of an extraordinary nature in that deliberations are made without a cause is ventilated before the Court. Hence procedural safeguards designed to elicit the questions in issue and put the matter in a proper perspective should be meticulously observed especially mandatory provisions like those set out in Ord. 48 r.
- It is no accident that the legal substratum of an application must, unlike the statement of claim, be specified for there are compelling reasons that side issues should be succinctly defined both legally and factually so that the Court may, without undue delay, deal with them and thus pave the way for the trial of the main issues in dispute." Σε μετάφραση: «Ο καθορισμός των θεσμών στους οποίους στηρίζεται το ενδιάμεσο δικονομικό μέτρο (αίτηση με κλήση) δεν είναι όπως κατανοώ μόνο θέμα τύπου αλλά ουσιαστική δικονομική διάταξη, η οποία πρέπει να ακολουθείται αυστηρά εν όψει του ότι ενδιάμεση διαδικασία συνιστά διαδικασία ασυνήθη χαρακτήρα, για το λόγο ότι τα επίδικα θέματα εκδικάζονται έξω από το πλαίσιο της ολοκληρωμένης δίκης που αποτελεί τη συνήθη οδό για την εκδίκαση των επίδικων θεμάτων. Συνεπώς τα δικονομικά εχέγγυα τα οποία αποβλέπουν στον προσδιορισμό των επίδικων θεμάτων και του πλαισίου εκδίκασης τους πρέπει να τηρούνται με σχολαστικότητα ιδιαίτερα στην περίπτωση των επιτακτικών προνοιών της Δ.48 Θ.
- Δεν είναι τυχαίο ότι το νομικό υπόβαθρο της αίτησης πρέπει, αντίθετα με την έκθεση απαιτήσεως, να καθορίζεται. συντρέχουν επιτακτικοί λόγοι που επιβάλλουν όπως παρεμφερή θέματα προσδιορίζονται τόσο νομικά όσο και πραγματικά με ακρίβεια ώστε το Δικαστήριο, χωρίς υπέρμετρη καθυστέρηση, να είναι σε θέση να τα εξετάσει και με αυτό τον τρόπο να επιστρώσει το έδαφος διά την εκδίκαση της ουσίας της διαφοράς.» Επίσης στην απόφαση Χριστοφόρου ν. Οικ. Επιχ. Λ. Ιορδάνους Λτδ
(2001)Α.Α.Δ. σελίδα 743 το Ανώτατο είπε τα εξής στη σελίδα 746: «Η εισήγηση της εφεσίβλητης ότι η αίτηση βασίζεται σε λανθασμένους Κανονισμούς είναι ορθή. Η Δ.48 Θ.2 προνοεί ότι οι ενδιάμεσες αιτήσεις πρέπει απαραιτήτως να προσδιορίζουν τις νομικές διατάξεις πάνω στις οποίες βασίζονται. Και τούτο γιατί η ενδιάμεση διαδικασία της εξέτασης αιτήσεων έχει ένα ασυνήθιστο χαρακτήρα αφού τα επίδικα θέματα πρέπει να εξετάζονται έξω από τα πλαίσια της ολοκληρωτικής δίκης και με αυτό το πνεύμα ο προσδιορισμός τους πρέπει να γίνεται με ακρίβεια για να μπορεί το Δικαστήριο να επιστρώσει το έδαφος για τη γρήγορη εκδίκαση της ουσίας της διαφοράς. (Ίδε Kouppa and another v. Vassiliadis
(1981)1 JSC 120). Οι αρχές που καθιερώθηκαν στην Κouppa and another v. Vassiliadiς υιοθετήθηκαν στην υπόθεση Μαχλουζαρίδης ν. Ιωαννίδη και άλλων
(1990)1 Α.Α.Δ. 965 όπου τονίστηκε ότι απαράβατοι όροι της εγκυρότητας του δικονομικού πλαισίου μιας ενδιάμεσης αίτησης είναι η αναφορά στα άρθρα και στους θεσμούς που στοιχειοθετούν το νομικό υπόβαθρο της αίτησης.» Επίσης στην απόφαση Αντωνίου (αρ. 1), αίτηση για έκδοση ενταλμάτων Certiorari και Prohibition,
(2000)1 A.A.Δ. σελίδα 1868 λέχθηκαν στη σελίδα 1872 τα ακόλουθα όσον αφορά τη συμπερίληψη στο νομικό βάρθρο της αίτησης του άρθρου 9 του Κεφ. 6 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου: «Ισχυρίζεται έτσι η αιτήτρια στην παρούσα αίτηση ότι οι επίδικες αιτήσεις δεν περιέχουν, όπως θα έπρεπε, τα δικαιοδοτικά άρθρα και ειδικά στη μονομερή αίτηση δεν φαίνεται πού βασίζεται η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου να εκδώσει διάταγμα και συγκεκριμένα δεν γίνεται αναφορά στο άρθρο 9 του Κεφ. 6 για ενδιάμεσες αιτήσεις επειγούσης φύσεως. Όπως έχει λεχθεί στην Μαχλουζαρίδη ν. Ιωαννίδη και Άλλων
(1990)1 Α.Α.Δ. 965» . ο καθορισμός του νομικού βάθρου, με αναφορά στο άρθρο ή άρθρα της νομοθεσίας και των θεσμών που τον στοιχειοθετούν, αποτελεί, σύμφωνα με τις διατάξεις της Δ.48, Θ.1 των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, όρο απαράβατο για την εγκυρότητα του δικονομικού μέτρου.» Οι Αιτητές στην πιο πάνω μονομερή Αίτηση παρέλειψαν να συμπεριλάβουν μεταξύ των άρθρων που βασίζουν την Αίτηση τους και το άρθρο 9 του Κεφ. 6 με αποτέλεσμα να μην φαίνεται που βασίζεται η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. Δεν γίνεται αναφορά στα άρθρα ή στους θεσμούς που στοιχειοθετούν το νομικό υπόβαθρο της αίτησης. Εν όψει των πιο πάνω η αίτηση απορρίπτεται και το εκδοθέν στις 17/12/2010 προσωρινό διάταγμα παύει να ισχύει. Επιδικάζονται έξοδα προς όφελος του Καθ' ου η Αίτηση και εναντίον των Αιτητών όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ)............ Γ. Στυλιανίδης, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Α.Λ.Ο. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο