Άντρης Χαραλάμπους ν. Άννας Μενελάου κ.α., Αγωγή αρ. 4635/08, 11 Απριλίου, 2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2011:A143 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Παπαϊωάννου, Ε.Δ. Αγωγή αρ. 4635/08 Μεταξύ: Άντρης Χαραλάμπους Ενάγουσας και
- Άννας Μενελάου
- Χριστάκη Χρίστου Εναγομένων Αίτηση για διαγραφή ημερ. 25.11.2010 από τον εναγόμενο 2 11 Απριλίου,
- Για αιτητή - εναγόμενο 2: κα Σιακαλλή για Τ. Παπαδόπουλο & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. Για καθ' ης η αίτηση - ενάγουσα: η ενάγουσα αυτοπροσώπως. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με αυτή την αίτηση ο εναγόμενος 2, αιτητής, ζητά Διάταγμα του Δικαστηρίου που να διατάσσει τη διαγραφή της Έκθεσης Απαίτησης της ενάγουσας, για το λόγο ότι είναι «σκανδαλώδης και/ή επιπόλαιη και/ή ενοχλητική και/ή για το λόγο ότι τείνει να περιπλέξει και/ή καθυστερήσει και/ή επηρεάσει και/ή δυσχεράνει τη δίκαιη εκδίκαση της αγωγής». Η αίτηση βασίζεται στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.19 θ.4 - 26, Δ.20, Δ.17 θ.3, Δ.48 θ.θ. 1 - 8 και 9 (j), στον περί Δικαστηρίων Νόμο άρθρο 29 και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα που στηρίζουν την αίτηση φαίνονται στην ένορκη δήλωση της Μαρίας Παπαευσταθίου, δικηγόρου. Σε αυτήν αναφέρεται ότι στις 27.8.08 η ενάγουσα καταχώρησε γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα και στις 19.2.09 Έκθεση Απαίτησης η οποία δεν ανταποκρίνεται στις προϋποθέσεις των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας καθώς περιλαμβάνει αναφορές που είναι στην ολότητά τους αχρείαστες και/ή επιπόλαιες και/ή ενοχλητικές και/ή σκανδαλώδεις, αφού οι παραγράφοι της Έκθεσης Απαίτησης δεν παραθέτουν την καταγραφή μόνο ουσιαστικών γεγονότων, αλλά και μη ουσιωδών γεγονότων, αμφιλεγόμενων ισχυρισμών, προσωπική γνώμη καθώς και μαρτυρία για την απόδειξη αυτών. Επιπλέον, μεγάλος αριθμός παραγράφων επαναλαμβάνεται αχρείαστα, περιπλέκοντας διάφορες βάσεις αγωγής όπως κακοβουλία, παράνομη επέμβαση, οχληρία ή/και αλλιώς, με αποτέλεσμα το περιεχόμενο της Έκθεσης Απαίτησης να καθίσταται σκανδαλώδες ή/και ενοχλητικό στην ολότητά του και να οδηγεί σε σύγχυση ή/και περίπλεξη ή/και κατάχρηση της διαδικασίας, γεγονός το οποίο θα καθυστερήσει αχρείαστα ή/και θα επηρεάσει αρνητικά και/ή θα δυσχεραίνει τη δίκαιη διεκδίκηση των δικαιωμάτων του εναγομένου
- Ως εκ τούτου, η Έκθεση Απαίτησης όχι μόνο παραβιάζει τους δικονομικούς κανόνες, αλλά έχει καταστεί εξαιρετικά δυσνόητη ή/και καταχρηστική και έχει ως μόνο σκοπό να περιπλέξει και/ή καθυστερήσει και/ή δυσχεράνει τη δίκαιη εκδίκαση της αγωγής. Η ενάγουσα καταχώρησε ένσταση στην αίτηση. Βασίζεται βασικά στους περί πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.19 θ. 1, 2, 4 και 13, Δ.27 θ. 1 - 4, Δ.48 θ. 1 -
- Οι λόγοι ένστασης είναι ότι η αίτηση είναι αστήρικτη, καταχρηστική και αντινομική αφού βασίζεται σε λανθασμένους θεσμούς και δεν συνάδει με τους θεσμούς. Επίσης, ότι δεν παρέχεται τέτοιο δικαίωμα από τους θεσμούς. Στην ένορκη δήλωσή της που συνοδεύει την ένσταση, η ενάγουσα υιοθετεί τους πιο πάνω λόγους ένστασής της. Αναφέρει δε περαιτέρω, ότι η αίτηση συνιστά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας, ότι εγείρεται εκδικητικά και ότι είναι αντίθετη με συνταγματικές πρόνοιες, αφού με την αίτησή του ο εναγόμενος επιδιώκει να της απαγορεύσει να εκδικάσει την αγωγή, αφαιρώντας της το δικαίωμα «προβολής της Έκθεσης Απαίτησής της». Προσθέτει ότι το δικόγραφό της αποκαλύπτει εύλογη αιτία αγωγής, η οποία είναι αναντίλεκτα το αστικό αδίκημα της παρεμπόδισης της να εκτελέσει οικοδομές εργασίες στον τοίχο της που αφορά «αχώριστο» τεμάχιο. Σύμφωνα με την ενάγουσα, από τη σύνταξη του κλητηρίου διαφαίνεται καθαρά η αιτία αγωγής της και δίδονται λεπτομέρειες για όλα τα στοιχεία που αποτελούν την παρεμπόδιση. Οι δύο πλευρές περιορίστηκαν σε γραπτές αγορεύσεις, τις οποίες έχω θέσει υπόψη μου και στις οποίες θα αναφερθώ όπου κρίνω αναγκαίο. Όσον αφορά τη θέση της ενάγουσας ότι η αίτηση βασίζεται σε λανθασμένους θεσμούς, αναφέρω ότι η αναφορά σε λανθασμένη διαταγή στη νομική βάση της αίτησης, δηλαδή στη Διαταγή 17 θ.3 αντί στη Διαταγή 27 θ.3, θεωρώ πως πρόκειται εμφανώς για γραφικό λάθος. Η δικηγόρος της αιτήτριας έχει διατυπώσει με ακρίβεια τη θεραπεία που ζητά, ούτως ώστε τόσο το Δικαστήριο όσο και η ενάγουσα να γνωρίζουν το περιεχόμενο της αίτησης για να μπορούν να τοποθετηθούν (βλ. Ζήνων Χριστοδούλου ν. ZENDIA MACHINERY LTD
(2008)1 Α.Α.Δ. 367). Γύρω από αυτή τη θεραπεία, κινήθηκαν εξάλλου και οι εισηγήσεις των δύο πλευρών. Η Δ.27 θ.3 προνοεί τα ακόλουθα: "The Court may order any pleading to be struck out on the ground that it discloses no reasonable cause of action or answer, and in any such case or in case of the action or defence being shown by the pleadings to be frivolous or vexatious, the Court may order the action to be stayed or dismissed, or judgment to be entered accordingly as may be just". Στην ουσία, η πιο πάνω Διαταγή παρέχει στο Δικαστήριο την εξουσία, χωρίς τη διεξαγωγή δίκης, να απορρίψει οποιοδήποτε δικόγραφο. Το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια να απορρίψει την αγωγή όταν αυτή δεν αποκαλύπτει καλή βάση ή είναι επιπόλαιη ή παρενοχλητική. Έχει επανειλημμένα υποδειχθεί από τη νομολογία η προσοχή και φειδώ που πρέπει να διακρίνουν την άσκηση της σχετικής εξουσίας του Δικαστηρίου (Βλ. μεταξύ άλλων την υπόθεση Mavromoustakis v. Yeroudis
(1965)1 C.L.R. 176). Διαφορετικά η διαγραφή θα συνεπαγόταν και παραβίαση του συνταγματικού δικαιώματος διαδίκου να προσφύγει ενώπιον Δικαστηρίου (In Re Pelmaco Development Ltd
(1991)1 Α.Α.Δ. 246, 255). Σε σχέση με την ερμηνεία των όρων frivolous or vexatious όπως αναφέρεται στο σύγγραμμα Bullen and Leake and Jacob's Precedents on Pleadings 12th Edition page 145: "A pleading (και συνακόλουθα μέρος του) or an action is frivolous when it is without substance or groundless or fanciful and it is vexatious when it lacks bona fides and is hopeless or oppressive and tends to cause the opposite party unnecessary anxiety, trouble and expense.." To γεγονός ότι ένας ισχυρισμός είναι αχρείαστος δεν είναι λόγος για τη διαγραφή του (Βλ. Vector Onega A.G. v. Του πλοίου Μ/V Girvas κ.α. αγ. Ναυτοδικείου αρ. 121/97, 18.2.2000. Στην υπόθεση Athina Leathergoods Ltd v. Χαραλάμπους
(2001)1 ΑΑΔ 787 λέχθηκε ότι απλή πολυλογία δεν προκαλεί αφ' εαυτής αμηχανία. Ούτε και διαγράφεται ισχυρισμός ως προκαλών αμηχανία επειδή ο αντίδικος ισχυρίζεται ότι είναι αναληθής. Παρά το αναγνωρισμένο δικαίωμα της ελευθερίας των διαδίκων στη σύνταξη δικογράφων, συνιστά υποχρέωσή τους να αποφύγουν να παραβιάσουν τους κανόνες σύνταξης. Στην αγωγή με αρ. 3933/08, Σόνιας Νικολάου, ως διαχειρίστριας κ.ά. ν. Γενικού Εισαγγελέα κ.ά, ημερ. 12.2.10 εύστοχα λέχθηκαν τα ακόλουθα, στις σελ. 16 - 17 από τον Α.Ρ. Λιάτσο, Π.Ε.Δ., τα οποία υιοθετώ: «Η Δ.19, πάντα των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, θέτει τους κανόνες που διέπουν το όλο φάσμα της σύνταξης δικογράφου. Η εφαρμογή δε των δικονομικών παραμέτρων που η διαταγή αυτή θέτει, προκειμένου δικόγραφο να συμμορφώνεται με τις επιταγές της, τυγχάνει δικαστικού ελέγχου με βάση τις εξουσίες που παρέχουν στο Δικαστήριο οι πρόνοιες του θ.26 της Δ.19. Προβλέπεται μέσα από αυτές η δυνατότητα διαγραφής δικογράφου ή μέρους του. Το Ανώτατο Δικαστήριο, ερμηνεύοντας τη Δ.19 θ.26, στην υπόθεση Ν. Σιακόλας ν. Federal Bank of Lebanon (SAL)
(1998)1 Α.Α.Δ. 1338, 1343, καθόρισε ότι η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου περιορίζεται από το ίδιο το κείμενο του θεσμού στη διαγραφή μέρους των δικογράφων. Πάρα ταύτα, το Δικαστήριο έχει σε κάθε περίπτωση εγγενή ή συμφυή εξουσία να διατάσσει τη διαγραφή ολόκληρου δικογράφου, εφόσον αυτό κριθεί επιπόλαιο και/ή ενοχλητικό (The Annual Practice 1958, pp 577 - 8). Η Δ.27 θ.3 θεσμοθετεί στην ουσία μία συνοπτική διαδικασία, η οποία παρέχει στο Δικαστήριο την εξουσία, χωρίς τη διεξαγωγή δίκης, να απορρίψει οιονδήποτε δικόγραφο. Ο θεσμός αυτός δίδει στο Δικαστήριο τη διακριτική ευχέρεια να απορρίψει μια αγωγή όταν αυτή δεν αποκαλύπτει καλή βάση ή είναι επιπόλαιη ή παρενοχλητική. Σύμφωνα με τη νομολογία, η εξουσία αυτή ασκείται με εξαιρετική φειδώ και αποτελεί εξαιρετικής μορφή μέτρο (Ν. Σιακόλας, ανωτέρω, σελ. 1344)». Σκοπός της διακριτικής αυτής ευχέρειας και εξουσίας του Δικαστηρίου είναι να διασφαλίσει δίκαιους όρους διεξαγωγής της δίκης μεταξύ των διαδίκων και να παρεμποδίσει δικόγραφα αόριστα ή από του να τείνουν να αποκρύψουν ή συσκοτίσουν τα πραγματικά θέματα ή ερωτήματα για τα οποία υπάρχει διαφορά μεταξύ των διαδίκων μερών. Έχω μελετήσει προσεκτικά το περιεχόμενο της Έκθεσης Απαίτησης και έχω την άποψη ότι αυτή προσκρούει στους κανόνες της ορθής δικογράφησης σε τέτοιο βαθμό που να προκαλεί σύγχυση αναφορικά με τα επίδικα θέματα, δυσχέρεια στους αντιδίκους και δημιουργία καθυστέρησης. Η Έκθεση Απαίτησης έχει συνταχθεί με τρόπο που να αποτελεί συνονθύλευμα μη αναγκαίας μαρτυρίας, ισχυρισμών, προσωπικών χαρακτηρισμών και θέσεων, ιστορικής αναδρομής, νομικής αγόρευσης, ούτως ώστε να δημιουργεί ασάφεια τόσο ως προς τον καθορισμό των επίδικων θεμάτων όσο και ως προς τη σύνδεση του εναγομένου με αυτά. Η ανάγνωση της Έκθεσης Απαίτησης προκαλεί αδυναμία διαχωρισμού των σχετικών και άσχετων ισχυρισμών. Η μη συνοχή στην αρίθμηση και η αχρείαστη επανάληψη ισχυρισμών προκαλεί περαιτέρω σύγχυση. Η συμπερίληψη δε άσχετων στοιχείων και η ανάμειξή τους με στοιχεία μαρτυρίας προκαλεί δυσχέρεια στην πλευρά των αντιδίκων, αφού η φύση και έκταση της υπόθεσης που θα αντιμετωπίσουν κατά την ακρόαση είναι ασαφής ούτως ώστε να ετοιμάσουν και υπερασπιστούν τη δική τους υπόθεση. Τα πιο πάνω θα οδηγήσουν αναμφίβολα και σε αχρείαστη καθυστέρηση κατά τη διαδικασία της δίκης. Στην αγωγή ημερ. 17.3.2009 Γιάννης Λύτρας κ.ά. ν. Universal Financial Services Ltd ο Κ. Κληρίδης, Π.Ε.Δ. όπως ήταν τότε, αποφάσισε ότι έπρεπε να διαγραφεί πλήρως το δικόγραφο και να παρασχεθεί ακόμη μια ευκαιρία για καταχώρηση ενός δικογράφου σε συνοπτική μορφή, στο οποίο να αποφεύγονται οι παρασπονδίες τις οποίες εντόπισε. Την πιο πάνω προσέγγιση ακολούθησε ο Α.Ρ. Λιάτσος, Π.Ε.Δ. στην αγωγή με αρ. 3933/08 (πιο πάνω). Υιοθετώ πλήρως την πιο πάνω προσέγγιση. Θα ήταν, εξάλλου, ανέφικτο να εντοπιστούν, διαχωριστούν και διαγραφούν συγκεκριμένα σημεία που παραβιάζουν τους κανόνες δικογράφισης. Για όλους τους πιο πάνω λόγους, διατάσσεται η διαγραφή ολόκληρης της Έκθεσης Απαίτησης. Η ενάγουσα δύναται να καταχωρήσει νέο δικόγραφο εντός 45 ημερών από σήμερα. Ο εναγόμενος 2 δύναται να καταχωρήσει την Έκθεση Υπεράσπισής του στη νέα Έκθεση Απαίτησης εντός 45 ημερών από την ημερομηνία παράδοσης σε αυτόν του νέου δικογράφου της ενάγουσας. Τα έξοδα της αίτησης και οποιαδήποτε έξοδα χάνονται λόγω της διαγραφής και επανακαταχώρησης δικογράφων, επιδικάζονται εναντίον της ενάγουσας, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, πληρωτέα στο τέλος της δίκης. (Υπ.).............................................. Μ. Παπαϊωάννου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΓΑ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο