Κυριάκου Πιτσιελλή ν. Ιωάννη Νικολάου Ζήνωνος, Αρ. Αγωγής: 3251/10, 12 Απριλίου, 2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2011:A145 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Γ. Στυλιανίδη, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3251/10 Μεταξύ Κυριάκου Πιτσιελλή, από το Παλαιχώρι Ενάγοντα και Ιωάννη Νικολάου Ζήνωνος, από το Παλαιχώρι Εναγομένου Μονομερής Αίτηση του Κυριάκου Πιτσιελλή από το Παλαιχώρι και τώρα στο Λονδίνο 12 Απριλίου, 2011. ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τον Αιτητή: κα Ν. Κληρίδου Για τον Καθ' ου η Αίτηση: κ. Α. Χ"Σέργης με κ. Σ. Χ"Σέργη ασκούμενο δικηγόρο ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα αίτηση ο αιτητής ζητά από το Δικαστήριο την έκδοση μονομερώς: «Α) Διάταγμα που να εμποδίζει τον εναγόμενο να πωλήσει, υποθηκεύσει, επιβαρύνει, μεταβιβάσει και με οποιοδήποτε τρόπο διαθέσει το πιο κάτω ακίνητο μέχρι την εκδίκαση και ολοκλήρωση της αγωγής με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο. ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΑΚΙΝΗΤΟΥ Αρ. Εγγραφής 0/6747, Φ/Σχ.38/1300V, Τεμάχιο 955 που βρίσκεται στο Παλαιχώρι Μόρφου.» Η παρούσα αίτηση βασίζεται στο Κεφ. 6 άρθρο 4 και το Νόμο 14/60 άρθρο 32 στη διαταγή 48 Καν. 1, 2,
(1)και
(2)της Πολιτικής Δικονομίας, και στο Νόμο 31
(1)/92 άρθρο 9 και στις Γενικές Εξουσίες του Δικαστηρίου. Στις 4/8/2010 εκδόθηκε προσωρινό διάταγμα ως η πιο πάνω παράγραφος (Α) της αίτησης και το εκδοθέν διάταγμα ορίστηκε επιστρεπτέο στις 13/8/2010. Ακολούθως, μετά τις 13/8/2010, αναβλήθηκε για επίδοση το πιο πάνω διάταγμα στον καθ' ου η αίτηση ακόμα τέσσερις φορές, επίδοση η οποία επιτεύχθη και στις 10/9/2010 εμφανίσθηκε δικηγόρος για τον καθ΄ου η αίτηση. Ο Καθ' ου η αίτηση καταχώρησε ένσταση στην πιο πάνω αίτηση την οποία βάσισε στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6 άρθρο 4 5 και 9 στον Περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60 άρθρο 32, επί των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας Δ.48, Θ.1, 2, 4 και 9, στον Νόμο 31/
(1)/92 άρθρο 9, στις Γενικές και Συμφυείς Εξουσίες του Δικαστηρίου, καθώς επίσης και στην Νομολογία του Δικαστηρίου. Η υπόθεση αναβλήθηκε για ακρόαση αρκετές φορές για λόγους μη οφειλόμενους στο Δικαστήριο οπόταν η ακρόαση της αίτησης έγινε στις 4/4/2011. Η Ένσταση βασίζεται πάνω σε γεγονότα που περιέχονται στην ένορκη δήλωση του Ιωάννη Νικολάου Ζήνωνος Εναγόμενου Καθ' ου η Αίτηση, η οποία επισυνάπτεται στην ένσταση. Μεταξύ των λόγων που περιέχονται στην ειδοποίηση ένστασης είναι και ο ακόλουθος: «(α) Δεν πληρούνται και/ή δεν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 για την έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος, καθώς επίσης και οι προϋποθέσεις των άρθρων 4, 5 και 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6.» Στην αγόρευση του ο δικηγόρος του καθ' ου η αίτηση ήγειρε ξεκάθαρα το θέμα έλλειψης δικαιοδοσίας του δικαστηρίου να επιληφθεί της παρούσας αίτησης καθότι από τη νομική βάση της αίτησης απουσιάζει το άρθρο 9 του Κεφ. 6 με αποτέλεσμα να μην φαίνεται το που βασίζεται η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου να εκδώσει του αιτούμενο διάταγμα. Το άρθρο 9
(1)του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, παρέχει εξουσία στο Δικαστήριο αφού αποδειχθεί το κατ' επείγον ή άλλες ιδιαίτερες περιστάσεις να εκδώσει, κατόπιν αίτησης του ενός από τους διαδίκους, διάταγμα χωρίς ειδοποίηση στον άλλο. «9
(1)Κάθε διάταγμα, το οποίο το Δικαστήριο έχει εξουσία να εκδόσει δύναται, όταν αποδειχθεί το κατεπείγον ή άλλες ιδιαίτερες περιστάσεις, να εκδοθεί με αίτηση του ενός από τους διαδίκους χωρίς ειδοποίηση στον άλλο.» Όπως αποφασίστηκε στην Kouppa and Another v. Vassiliades,
(1981)1 J.S.C. 120 σε ενδιάμεση αίτηση ο καθορισμός του νομικού βάρθρου, με αναφορά στο άρθρο ή άρθρα της νομοθεσίας και των θεσμών που το στοιχειοθετούν, αποτελεί, σύμφωνα με τις διατάξεις της Δ.48 Θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, όρο απαράβατο για την εγκυρότητα του δικονομικού μέτρου. Το σχετικό απόσπασμα όπως έχει υιοθετηθεί στην απόφαση Μαχλουζαρίδης ν. Ιωαννίδη κ.α.
(1990)1 Α.Α.Δ. σελίδα 965 έχει ως ακολούθως: «The specification of the rules relied in interlocutory proceedings is not, to my comprehension, a matter of mere formality but a substantive procedural provision that should be strictly adhered to. For interlocutory proceedings are proceedings of an extraordinary nature in that deliberations are made without a cause is ventilated before the Court. Hence procedural safeguards designed to elicit the questions in issue and put the matter in a proper perspective should be meticulously observed especially mandatory provisions like those set out in Ord. 48 r.
- It is no accident that the legal substratum of an application must, unlike the statement of claim, be specified for there are compelling reasons that side issues should be succinctly defined both legally and factually so that the Court may, without undue delay, deal with them and thus pave the way for the trial of the main issues in dispute." Σε μετάφραση: «Ο καθορισμός των θεσμών στους οποίους στηρίζεται το ενδιάμεσο δικονομικό μέτρο (αίτηση με κλήση) δεν είναι όπως κατανοώ μόνο θέμα τύπου αλλά ουσιαστική δικονομική διάταξη, η οποία πρέπει να ακολουθείται αυστηρά εν όψει του ότι ενδιάμεση διαδικασία συνιστά διαδικασία ασυνήθη χαρακτήρα, για το λόγο ότι τα επίδικα θέματα εκδικάζονται έξω από το πλαίσιο της ολοκληρωμένης δίκης που αποτελεί τη συνήθη οδό για την εκδίκαση των επίδικων θεμάτων. Συνεπώς τα δικονομικά εχέγγυα τα οποία αποβλέπουν στον προσδιορισμό των επίδικων θεμάτων και του πλαισίου εκδίκασης τους πρέπει να τηρούνται με σχολαστικότητα ιδιαίτερα στην περίπτωση των επιτακτικών προνοιών της Δ.48 Θ.
- Δεν είναι τυχαίο ότι το νομικό υπόβαθρο της αίτησης πρέπει, αντίθετα με την έκθεση απαιτήσεως, να καθορίζεται. συντρέχουν επιτακτικοί λόγοι που επιβάλλουν όπως παρεμφερή θέματα προσδιορίζονται τόσο νομικά όσο και πραγματικά με ακρίβεια ώστε το Δικαστήριο, χωρίς υπέρμετρη καθυστέρηση, να είναι σε θέση να τα εξετάσει και με αυτό τον τρόπο να επιστρώσει το έδαφος διά την εκδίκαση της ουσίας της διαφοράς.» Επίσης στην απόφαση Χριστοφόρου ν. Οικ. Επιχ. Λ. Ιορδάνους Λτδ
(2001)Α.Α.Δ. σελίδα 743 το Ανώτατο είπε τα εξής στη σελίδα 746: «Η εισήγηση της εφεσίβλητης ότι η αίτηση βασίζεται σε λανθασμένους Κανονισμούς είναι ορθή. Η Δ.48 Θ.2 προνοεί ότι οι ενδιάμεσες αιτήσεις πρέπει απαραιτήτως να προσδιορίζουν τις νομικές διατάξεις πάνω στις οποίες βασίζονται. Και τούτο γιατί η ενδιάμεση διαδικασία της εξέτασης αιτήσεων έχει ένα ασυνήθιστο χαρακτήρα αφού τα επίδικα θέματα πρέπει να εξετάζονται έξω από τα πλαίσια της ολοκληρωτικής δίκης και με αυτό το πνεύμα ο προσδιορισμός τους πρέπει να γίνεται με ακρίβεια για να μπορεί το Δικαστήριο να επιστρώσει το έδαφος για τη γρήγορη εκδίκαση της ουσίας της διαφοράς. (Ίδε Kouppa and another v. Vassiliadis
(1981)1 JSC 120). Οι αρχές που καθιερώθηκαν στην Κouppa and another v. Vassiliadiς υιοθετήθηκαν στην υπόθεση Μαχλουζαρίδης ν. Ιωαννίδη και άλλων
(1990)1 Α.Α.Δ. 965 όπου τονίστηκε ότι απαράβατοι όροι της εγκυρότητας του δικονομικού πλαισίου μιας ενδιάμεσης αίτησης είναι η αναφορά στα άρθρα και στους θεσμούς που στοιχειοθετούν το νομικό υπόβαθρο της αίτησης.» Επίσης στην απόφαση Αντωνίου (αρ. 1), αίτηση για έκδοση ενταλμάτων Certiorari και Prohibition,
(2000)1 A.A.Δ. σελίδα 1868 λέχθηκαν στη σελίδα 1872 τα ακόλουθα όσον αφορά τη συμπερίληψη στο νομικό βάρθρο της αίτησης του άρθρου 9 του Κεφ. 6 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου: «Ισχυρίζεται έτσι η αιτήτρια στην παρούσα αίτηση ότι οι επίδικες αιτήσεις δεν περιέχουν, όπως θα έπρεπε, τα δικαιοδοτικά άρθρα και ειδικά στη μονομερή αίτηση δεν φαίνεται πού βασίζεται η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου να εκδώσει διάταγμα και συγκεκριμένα δεν γίνεται αναφορά στο άρθρο 9 του Κεφ. 6 για ενδιάμεσες αιτήσεις επειγούσης φύσεως. Όπως έχει λεχθεί στην Μαχλουζαρίδη ν. Ιωαννίδη και Άλλων
(1990)1 Α.Α.Δ. 965» . ο καθορισμός του νομικού βάθρου, με αναφορά στο άρθρο ή άρθρα της νομοθεσίας και των θεσμών που τον στοιχειοθετούν, αποτελεί, σύμφωνα με τις διατάξεις της Δ.48, Θ.1 των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, όρο απαράβατο για την εγκυρότητα του δικονομικού μέτρου.» Ο Αιτητής στην πιο πάνω μονομερή Αίτηση παρέλειψε να συμπεριλάβει μεταξύ των άρθρων που βασίζει την Αίτηση του και το άρθρο 9 του Κεφ. 6 με αποτέλεσμα να μην φαίνεται που βασίζεται η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. Δεν γίνεται αναφορά στα άρθρα ή στους θεσμούς που στοιχειοθετούν το νομικό υπόβαθρο της αίτησης. Εν όψει των πιο πάνω η αίτηση απορρίπτεται και το εκδοθέν στις 4/8/2010 προσωρινό διάταγμα παύει να ισχύει. Επιδικάζονται έξοδα προς όφελος του Καθ' ου η Αίτηση και εναντίον του Αιτητή όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ)............ Γ. Στυλιανίδης, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Α.Λ.Ο. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο