Επί τοις αφορώσι τη Χαρίκλεια Πέτρου, Αίτηση Πτώχευσης: 76/2010, 15 Απριλίου, 2011

(5)ως ακολούθως:

1. Η αίτηση είναι πρόωρη και/η παράτυπη καθ΄ ότι επί της εκδοθείσης απόφασης υπάρχει ανατολή εκτέλεσης.
2. Στην αίτηση δεν γίνεται αναφορά για την αξία του ακινήτου επί του οποίου οι Αιτητές καταχώρησαν ΜΕΜΟ και ούτε υπάρχει εκτίμηση για την αξία του ακινήτου.
3. Η αξία του ακινήτου επί του οποίου κατεχωρήθη ΜΕΜΟ υπερβαίνει κατά πολύ το οφειλόμενο ποσό.
4. Δεν αναφέρεται στην αίτηση το πραγματικό ποσό που κατέβαλε η Χρεώστιδα στους Αιτητές καθώς επίσης το ποσό το οποίο εισέπραξαν οι Αιτητές από τη πώληση των οχημάτων.
5. Η χρεώστιδα δεν έχει διαπράξει πράξη πτώχευσης και επομένως οι Αιτητές δεν νομιμοποιούνται στη καταχώρηση αίτησης πτώχευσης». Η Αίτηση εδράζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.19, Δ.20, Δ.21, Δ.25, Θ.Θ.1-5, Δ.48, Θ.1-3, 8, και 9, άρθρο 30

(3)του Συντάγματος, στο Κεφ.5, στο άρθρο 188 των περί Πτωχεύσεων Κανονισμών, στην πρακτική και τις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου και στις γενικές αρχές του Νόμου και της Νομολογίας. Από πλευράς γεγονότων συνοδεύεται από ένορκη δήλωση της δικηγόρου κας Αννίτας Σολουκίδου. Σύμφωνα με την κα Σολουκίδου, εκ παραδρομής και αβλεψίας δεν περιλήφθηκαν στο έντυπο της Κυρίως Ένστασης όλα τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται. Περαιτέρω η κα Σολουκίδου αναφέρει ότι τα γεγονότα περιήλθαν στη γνώση του νέου δικηγόρου της αιτήτριας σε χρόνο μεταγενέστερο της καταχώρησης της Κυρίως Ένστασης από τον προηγούμενο της δικηγόρο. Απ΄ εκεί και πέρα διατυπώνει την άποψη ότι δεν επηρεάζονται τα δικαιώματα των καθ΄ ων η αίτηση από την αιτούμενη τροποποίηση, αλλά αντίθετα σε περίπτωση έγκρισης, θα δοθεί η ευκαιρία στην αιτήτρια να προβάλει τις ολοκληρωμένες τις θέσεις ενώπιον του Δικαστηρίου. Η πλευρά των καθ' ων η αίτηση καταχώρησε Ειδοποίηση περί Προθέσεως Ενστάσεως (εφεξής η Ένσταση). Η Ένσταση εδράζεται στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς, Δ.19, Δ.25 Θ.1-5, Δ.48, στο άρθρο 30 του Συντάγματος, στον Περί Πτωχεύσεως Νόμο Κεφ. 5, στους Περί Πτωχεύσεως Κανονισμούς καθώς και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Στην Ένσταση προβάλλονται δέκα ειδικοί λόγοι ένστασης ενώ από πλευράς γεγονότων συνοδεύεται από ένορκη δήλωση της κας Καίτης Ρούσου, η οποία βρίσκεται στην υπηρεσία των καθ΄ων η αίτηση. Η κα Ρούσου απορρίπτει τους ισχυρισμούς της ενόρκως δηλούσας της αιτήτριας και αναφέρει πως τυγχάνει νομικής συμβουλής, ότι, η Αίτηση αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας του Δικαστηρίου λόγω υπερβολικής και ή υπέρμετρης καθυστέρησης στην υποβολή της, ήτοι 9 μήνες μετά την καταχώρηση της Αίτησης Πτώχευσης και 3 μήνες μετά την καταχώρηση της Κυρίως Ένστασης (είναι 5 μήνες μετά που καταχωρήθηκε). Περαιτέρω υποστηρίζει ότι η παρούσα διαδικασία δεν είναι η ενδεδειγμένη αφού πουθενά στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας δεν παρέχεται η δυνατότητα τροποποίησης ένστασης σε αίτηση πτώχευσης. Επιπλέον διατείνεται ότι όλα τα γεγονότα τα οποία επιθυμεί να προσθέσει η αιτήτρια δια της παρούσας Αίτησης ήταν γνωστά και θα μπορούσαν κάλλιστα να περιληφθούν εξ αρχής στην Κυρίως Ένσταση. Παράλληλα υποστηρίζει ότι οι καθ΄ων η αίτηση θα επηρεασθούν δυσμενώς σε περίπτωση που επιτραπεί η αιτούμενη τροποποίηση και θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά. Τέλος διατυπώνει τη θέση ότι η αιτούμενη τροποποίηση δεν είναι καν αναγκαία για σκοπούς δίκαιης περατώσεως της Αίτησης Πτώχευσης και ορθής απονομής της δικαιοσύνης. Για τους λόγους αυτούς ζητά την απόρριψη της Αίτησης. Κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων περιορίστηκαν στην υιοθέτηση και κατάθεση γραπτών αγορεύσεων στις οποίες αναπτύσσεται η επιχειρηματολογία τους υπέρ και κατά της έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος τροποποίησης αντιστοίχως. Από πλευράς Δικαστηρίου η πρώτη μου επισήμανση είναι πως στον Περί Πτωχεύσεων Νόμο Κεφ. 5 και στους Πτωχευτικούς Κανονισμούς, δεν υπάρχουν ρητές πρόνοιες που να άπτονται ευθέως της δυνατότητας τροποποίησης των δικογράφων (αίτησης και ένστασης) που καταχωρούνται στα πλαίσια της πτωχευτικής διαδικασίας. Αυτό κατά την κρίση μου, δοθέντος του υπέρτατου στόχου που είναι η εύρυθμη και πλήρης απονομή δικαιοσύνης, δεν εξυπακούει ότι δεν είναι δυνατό να υπάρξουν τροποποιήσεις. Αντίθετα εκείνο το οποίο συμβαίνει είναι ότι τυγχάνει εφαρμογής ο Κανονισμός 188 των Πτωχευτικών Κανονισμών ο οποίος προβλέπει τα εξής: "Where no provision is made in these rules in regard to any matter arising out of bankruptcy proceedings, the Rules of Court governing civil proceedings shall, in so far as they are not repugnant to these rules, apply to such matter." Συνακόλουθα είναι δυνατό να υπάρξουν τροποποιήσεις των δικογράφων στα πλαίσια της πτωχευτικής διαδικασίας και εφαρμογής τυγχάνει η Διαταγή 25, θεσμός 1[1] των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και φυσικά η απορρέουσα απ' αυτή Νομολογία. Επιβεβαιωτική της θέσης αυτής είναι η υπόθεση Παπαδόπουλος v. Οργανισμού Χρηματοδοτήσεως Παγκυπριακή Λτδ

(2004)1 Α.Α.Δ. 1716, στην οποία διατάχθηκε (με πρωτοβουλία μάλιστα του ίδιου του Δικαστηρίου) η τροποποίηση αίτησης πτώχευσης έτσι ώστε να περιληφθούν στο σώμα της, οι εξασφαλίσεις των πιστωτών. Το θέμα της τροποποίησης δικογράφων ευρύτερα απασχολεί τα δικαστήρια εδώ και δεκαετίες με αποτέλεσμα η σχετική επί του θέματος νομολογία να είναι πλούσια και οι εφαρμοστέες αρχές πλήρως αποκρυσταλλωμένες. Στη Χριστοδούλου v. Χριστοδούλου κ.α

(1991)1 Α.Α.Δ. 934, λέχθηκε ότι η σύγχρονη τάση είναι, τα δικαστήρια να επιτρέπουν τροποποιήσεις στις κατάλληλες περιπτώσεις, έστω και αν η αναγκαιότητα είναι αποτέλεσμα αμέλειας ή καθυστέρησης, νοουμένου βέβαια ότι δεν θα προκληθεί αδικία στην άλλη πλευρά που δεν μπορεί να αποζημιωθεί σε χρήμα (βλ. Ευριπίδου κ.α. v. Καννάουρου

(1985)1 Α.Α.Δ. 24, Federal Bank of Lebanon (SAL) v. Σιακόλα

(1999)1(Α) Α.Α.Δ. 44, Federal Bank of Lebanon (SAL) v. Σιακόλα

(2002)1 Α.Α.Δ. 223, Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος Α.Ε. κ.α v. Βιομηχανία Χαρίλαος Αλωνεύτης Λτδ κ.α

(2002), 1 (Α) Α.Α.Δ. 237 και Φοινιώτης ν. Greenmar Navigation Ltd κ.α.

(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) στην οποία ο τέως Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου Γ. Πικής, (Δικαστής τότε) απαριθμεί και συνοψίζει τις εφαρμοστέες αρχές). Αυτού λεχθέντος, το θέμα εξακολουθεί να υπόκειται στη διακριτική εξουσία του δικαστηρίου που πρέπει να ασκείται έχοντας υπόψη το σύνολο των περιστατικών της υπόθεσης (βλ. Ταξί Κυριάκος Λτδ v. Ανδρέα Παύλου

(1995)1 Α.Α.Δ. 560). Στην Περικτιόνη Χρίστου ν. Ανδρέα Αζά ως διαχειριστή της περιουσίας του αποβιώσαντος Στυλιανού Σάββα

(1992)1 Α.Α.Δ. 704, επιβεβαιώθηκε η αρχή ότι η τροποποίηση είναι εφικτή σε κάθε στάδιο της δίκης όταν αυτή κρίνεται αναγκαία για τον προσδιορισμό της ουσίας της διαφοράς, εκτός όπου είτε επέρχεται βλάβη στην αντίδικη πλευρά ή ο αιτών την τροποποίηση διακατέχεται από εμφανή κακή πίστη (βλ. Astor Manufacturing and Exporting Co. Ltd κ.α v. Α & G Leventis κ.α

(1993)1 Α.Α.Δ. 726, Saba & Co (T.M.P) v. T.M.P Agents

(1994)1 Α.Α.Δ. 426 και Άννα Latouf Agini v. Eθνική Τράπεζα της Ελλάδος Α.Ε.

(1999)1 (Α) Α.Α.Δ. 11). O παράγοντας "καθυστέρηση" μολονότι σημαντικός, δεν δικαιολογεί αφ' εαυτού την απόρριψη της αίτησης (βλ. Astor Manufacturing and Exporting Co. Ltd κ.α v. Α & G Leventis κ.α (ανωτέρω), Saba & Co (T.M.P) v. T.M.P Agents (ανωτέρω) και Federal Bank of Lebanon (SAL) v. Νίκου Σιακόλα

(1999)1(Α) Α.Α.Δ. 44). Συνεκτιμάται ως λογική απόρροια του άρθρου 30

(2)του Συντάγματος για την ορθή άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Στην προκειμένη περίπτωση έχω διεξέλθει με πάσα προσοχή τις θέσεις και τους ισχυρισμούς των δύο πλευρών και πραγματικά δυσκολεύομαι να αντιληφθώ πώς και γιατί η πλευρά των καθ' ων η αίτηση θα επηρεαστούν δυσμενώς από την αιτούμενη τροποποίηση, πόσο μάλλον να υποστούν ανεπανόρθωτη ζημιά. Η ακρόαση της Αίτησης Πτώχευσης δεν έχει αρχίσει. Συναφώς δεν έχει ακουστεί μαρτυρία και δεν έχουν διαμορφωθεί τετελεσμένα για καμία από τις αντίδικες πλευρές. Η καθυστέρηση που παρατηρήθηκε στην υποβολή της Αίτησης δεν είναι τέτοια που να εμποδίζει τη δυνατότητα τροποποίησης. Η αλλαγή δικηγόρου που υπήρξε δεν δικαιολογεί βέβαια από μόνη της, διάβημα για τροποποίηση. Αυτού λεχθέντος δεν είναι δίκαιο ο νέος δικηγόρος και κατ' επέκταση ο διάδικος που εκπροσωπεί, να καθίσταται μέχρι τέλους, δέσμιος της δικογραφίας που ετοίμασε ο προηγουμένως δικηγόρος. Αρκεί να ληφθεί υπόψη πως ο λόγος της αλλαγής δικηγόρου, μπορεί κάλλιστα να σχετίζεται με εσφαλμένη ή ελλιπή παράθεση των θέσεων του πελάτη του. Σε κατάλληλες περιπτώσεις είναι ορθό να παρέχεται δυνατότητα δικογραφικής αναδίπλωσης στο νέο δικηγόρο, νοουμένου βέβαια ότι τα χρονικά περιθώρια το επιτρέπουν και δεν πλήττονται τα δικαιώματα της άλλης πλευράς. Συνεπώς ακόμα κι αν η προτεινόμενη τροποποίηση σχετίζεται κατά κάποιο τρόπο με την αλλαγή του δικηγόρου, αυτός δεν είναι λόγος για να απορριφθεί η Αίτηση. Εξάλλου η τροποποίηση που επιζητείται δεν είναι εκφυλιστικής μορφής. Επιχειρείται απλώς η αντικατάσταση ονόματος άσχετου με την υπόθεση, το οποίο προφανώς συμπεριλήφθηκε από λάθος στο σώμα της Κυρίως Ένστασης, με αυτό της αιτήτριας. Επιπλέον ζητείται η προσθήκη πέντε ειδικών λόγων ένστασης, εκ των οποίων κάποιοι αφορούν θεμελιακά ζητήματα για την έκβαση της Αίτησης Πτώχευσης και είναι σημαντικό να βρίσκονται ενώπιον του Δικαστηρίου για εξέταση κατά την εκδίκαση. Τέλος δεν έχει καταδειχθεί πως η αιτήτρια διακατέχεται από κακή πίστη ή ότι προωθεί αλλότρια κίνητρα. Τουναντίον φαίνεται να είναι γνήσια η επιθυμία της να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου, τις θέσεις της κατά τρόπο ολοκληρωμένο και πλήρη. Για όλους τους πιο πάνω λόγους η Αίτηση εγκρίνεται. Η τροποποιημένη Κυρίως Ένσταση να καταχωρηθεί εντός 10 ημερών από τη σύνταξη του διατάγματος. Όσον αφορά τα έξοδα, ως είθισται, ο αιτών την τροποποίηση θα πρέπει να επωμισθεί τη δαπάνη που προκλήθηκε αφού εκείνος με το δικονομικό διάβημα προκάλεσε την εκτροπή. Τα έξοδα της Αίτησης συνεπώς και όλα τα έξοδα που χάνονται (costs thrown away) λόγω της τροποποίησης, όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον πρωτοκολλητή στο τέλος της διαδικασίας, επιδικάζονται υπέρ των εδώ καθ' ων η αίτηση και εναντίον της εδώ αιτήτριας. (Υπ.) .......... Στ. Ν. Σταύρου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] 1. The Court or a Judge may, at any stage of the proceedings, allow either party to alter or amend his indorsement or pleadings, in such manner and on such terms as may be just, and all such amendments shall be made as may be necessary for the purpose of determining the real questions in controversy between the parties. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο