LIA SOUNDTECH CAR HOME SOLUTIONS LTD ν. MEGA OFFI - TECH ELECTRONICS LIMITED, Αγωγή αρ: 3514/07, 20 Απριλίου, 2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2011:A158 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Α. Κ. Λυκούργου, Ε.Δ. Αγωγή αρ: 3514/07 L.I.A. SOUNDTECH CAR & HOME SOLUTIONS LTD Ενάγοντες και MEGA OFFI - TECH ELECTRONICS LIMITED Εναγομένων -------------------------------- 20 Απριλίου,
- Για τους ενάγοντες, εμφανίζεται ο κ. Χρ. Ν. Ματθαίου. Για τους εναγομένους, εμφανίζεται ο κ. Στ. Θ. Ιερωνυμίδης για τους κ.κ. Στέλιος Θ. Ιερωνυμίδης και Συνεργάτες. Απόφαση --------------------------------------------- Διά της αγωγής τους, την οποίαν κατεχώρισαν στις 23.5.07, οι ενάγοντες διεκδικούν από τους εναγομένους το ποσόν των Λ.Κ.1.880,00, εντόκως, ως διαφυγόν κέρδος και/ή ως αποζημιώσεις. Δικογραφείται η εξής βάση αγωγής: Κατόπιν παραστάσεων των εναγομένων, οι ενάγοντες, οι οποίοι εμπορεύονται, μεταξύ άλλων, εξαρτήματα κινητών τηλεφώνων, παρήγγειλαν σε αυτούς δερμάτινες θήκες κινητών τηλεφώνων. Συμφωνήθηκε η πώληση 940 δερμάτινων θηκών για κινητά τηλέφωνα έναντι της συνολικής τιμής των Λ.Κ.1.512,65, συμπεριλαμβανομένου του Φ.Π.Α. Εξεδόθηκε, σχετικώς, το τιμολόγιο υπ΄ αριθμόν 11163, ημερ. 19.6.98 («το τιμολόγιο υπ΄ αριθμόν 11163») το οποίο οι ενάγοντες εξόφλησαν εφ΄ όσον παρέλαβαν, από τους εναγομένους, τη συμφωνηθείσα ποσότητα θηκών. Όμως, μετά από εργαστηριακή εξέταση δείγματος των παραληφθεισών θηκών, απεδείχθηκε πως αυτές ήσαν πλαστικές και όχι δερμάτινες. Συνεπεία τούτου, οι ενάγοντες υπέστηκαν ζημίες συνολικού ύψους Λ.Κ.1.880,00 εφ΄ όσον απώλεσαν το κέρδος που θα είχαν εάν πωλούσαν δερμάτινες θήκες αντί πλαστικών. Διεκδικούν το ποσόν αυτό εντόκως. Διά του δικογράφου τους οι εναγόμενοι παραδέχονται πως, δυνάμει του τιμολογίου υπ΄ αριθμόν 11163, πώλησαν και παρέδωσαν στους ενάγοντες 940 θήκες για κινητά τηλέφωνα έναντι συμφωνηθείσας συνολικής τιμής ύψους Λ.Κ.1.512,
- Παραδέχονται, επίσης, πως οι παραδοθείσες θήκες δεν ήσαν δερμάτινες. Ήσαν φτιαγμένες «από δερματίνη και/ή τεχνικό δέρμα» (δείτε στην παρα. 4 της υπεράσπισης) γιατί αυτό συμφωνήθηκε. Προσθέτουν πως οι ενάγοντες απέρριψαν την αγορά δερμάτινων θηκών γιατί τις έκριναν ασύμφορες. Περαιτέρω, οι εναγόμενοι απορρίπτουν όσα οι ενάγοντες αναφέρουν περί της ζημίας τους και καλούν αυτούς σε αυστηρή απόδειξη των ισχυρισμών τους. Διά της απάντησής τους οι ενάγοντες, κατ΄ ουσίαν, επαναλαμβάνουν το αρχικό τους δικόγραφο. Για να αποδειχθεί η απαίτηση κατέθεσαν ενόρκως οι αδελφοί Ανδρέας και Ιωάννης (Γιάννης) Διάκος (Μ.Ε.1 και Μ.Ε.4, αντιστοίχως), διευθυντές των εναγόντων, ο Κώστας Μιχαήλ (Μ.Ε.2), λειτουργός, κατά τον ουσιώδη χρόνο, στο Γενικό Χημείο του Κράτους («το Χημείο»), και ο Γιώργος Παπαδόπουλος (Μ.Ε.3), Τελωνειακός Λειτουργός. Για να προωθηθεί η υπεράσπιση κατέθεσε ενόρκως ο Νίκος Αψερός (Μ.Υ.1), διευθυντής των εναγομένων. Οι μάρτυρες κατέθεσαν και έγγραφη μαρτυρία: το επίδικο τιμολόγιο υπ΄ αριθμόν 11163 (τεκμήριο 1), επιστολές των εναγόντων προς το Υπουργείο Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού («το Υπουργείο»), ημερ. 21.9.98 και 6.10.98 (τεκμήρια 2 και 3, αντιστοίχως), επιστολή του Χημείου προς τους ενάγοντες, ημερ. 16.5.00 (τεκμήριο 4), επιστολή του δικηγόρου των εναγόντων προς τη Διευθύντρια Τμήματος Τελωνείων, ημερ. 28.1.08 (τεκμήριο 5), απαντητική επιστολή της Διευθύντριας Τμήματος Τελωνείων, ημερ. 19.2.08 (τεκμήριο 6), τιμολόγια που εξέδωσαν οι εναγομένοι με αγοραστές τους ενάγοντες κατά την περίοδο από τις 4.4.97 έως και τις 19.6.08 (τεκμήρια 7 και 8, 10 έως και 18) και κατάσταση χρεοπιστωτικού λογαριασμού που εξέδωσαν οι εναγόμενοι και που αφορά στους ενάγοντες (τεκμήριο 9). Η προφορική μαρτυρία είναι καταγεγραμμένη στα πρακτικά της διαδικασίας και η έγγραφη μαρτυρία είναι καταχωρισμένη ως τεκμήρια. Δεδομένης της εκ μέρους των εναγομένων παραδοχής του γεγονότος πως οι επίδικες θήκες δεν ήσαν δερμάτινες αλλά φτιαγμένες από «δερματίνη και/ή τεχνικό δέρμα», παρέλκει η πλήρης απόδοση της μαρτυρίας. Θα περιορισθώ να παραθέσω τη σύνοψη, το σχολιασμό και την αξιολόγηση του μέρους αυτής που αφορά στα συμφωνηθέντα εν σχέσει με το υλικό κατασκευής των επίδικων θηκών καθώς και στις ζημίες που οι ενάγοντες, κατ΄ ισχυρισμόν, υπέστηκαν. Ας σημειωθεί πως, κατά την ακροαματική διαδικασία, διευκρινίστηκε πως οι ενάγοντες διεκδικούν το ποσόν των Λ.Κ.1.880,00 ως το αποτέλεσμα της πρόσθεσης δύο επιμέρους ποσών: (α) του ποσού των Λ.Κ.792,00 ως διαφυγόν κέρδος, εφ΄ όσον, λόγω της υποδεέστερης ποιότητας των επίδικων θηκών, 264 από αυτές μετεπωλήθηκαν στην τιμή των Λ.Κ.5,00 εκάστη αντί στην τιμή των Λ.Κ.8,00 (264 Χ Λ.Κ.3,00=Λ.Κ.792,00) και (β) του ποσού των Λ.Κ.1.087,82, ως η συνολική αξία για την αγορά των υπολοίπων 676 θηκών (940 - 264= 674) οι οποίες αγοράστηκαν από τους ενάγοντες προς Λ.Κ.1,49 εκάστη, πλην όμως, δεν μετεπωλήθηκαν λόγω της υποδεέστερης ποιότητάς τους. Η ακροαματική διαδικασία διευκολύνθηκε με τη δήλωση, ως παραδεκτών, του γεγονότος ότι οι διάδικοι αποτελούν εταιρείες περιορισμένης ευθύνης, οι οποίες ενεγράφησαν νομίμως στη Δημοκρατία, και του γεγονότος ότι ο Ανδρέας Διάκος (Μ.Ε.1) υπήρξε, κατά πάντα ουσιώδη χρόνο, και εξακολουθεί να είναι διευθυντής των εναγόντων. Η κυρίως εξέταση του Ανδρέα Διάκου (Μ.Ε.1) έγινε, σχεδόν εξ ολοκλήρου, με την κατάθεση γραπτής δήλωσης (έγγραφο αρ. 1), ως το άρθρο 25 του περί Αποδείξεως Νόμου (Κεφ. 9, ως αυτό τροποποιήθηκε στη συνέχεια) επιτρέπει. Στα πλαίσια αυτής ο Ανδρέας Διάκος (Μ.Ε.1) δήλωσε: «.. Κατά την 19.6.98, κατόπιν παραστάσεων των εναγομένων ότι προμήθευαν και διέθεταν προς πώληση δερμάτινες θήκες κινητών τηλεφώνων, οι εναγόμενοι πώλησαν στους ενάγοντες και οι ενάγοντες παρέλαβαν από τους εναγόμενους, μετά από σχετική συμφωνία, 940 είδη θηκών τηλεφώνων NOKIA και ERICSON. ... Οι εναγόμενοι εξέδωσαν σχετικό τιμολόγιο με αριθμό 11163, ημερομηνίας 19.6.98 για την πώληση των εν λόγω 940 δερμάτινων θηκών για το συνολικό ποσό των λ.Κ.1.512,65 συμπεριλαμβανομένου Φ.Π.Α., ποσό το οποίο εξοφλήθηκε από τους ενάγοντες. Ήταν ρητός όρος του πιο πάνω τιμολογίου ότι οι εν λόγω θήκες τηλεφώνων θα ήταν δερμάτινες, εξ ου και το τιμολόγιο αναφέρεται σε «LEATHER CASES», δηλαδή δερμάτινες θήκες. .. Μετά την παράδοση των θηκών, και όταν διαπιστώσ(αν) ότι οι θήκες δεν ήταν δερμάτινες κατόπιν παραπόνων από πελάτες (τους), ζητήσ(αν) από τους εναγομένους να αντικαταστήσουν τις θήκες, πράγμα το οποίο δεν έπραξαν μέχρι σήμερα με τη δικαιολογία ότι οι θήκες ήταν δερμάτινες και ότι φαίνεται από το τελωνείο γιατί τις εκτελώνισαν ως δερμάτινες και όχι ως πλαστικές. ... Συνεπεία των πιο πάνω η εταιρεία (τους) υπέστη ζημιά ύψους Λ.Κ.1.880,00, η οποία συνίσταται στην μη πώληση σημαντικού μέρους των εν λόγω θηκών και στην απώλεια προσδοκώμενου κέρδους από την πώληση πλαστικών αντί δερμάτινων θηκών τηλεφώνου, οι οποίες διατέθηκαν σε τιμή χαμηλότερη από αυτή που θα πωλούνταν οι θήκες εάν ήταν δερμάτινες. Συγκεκριμένα η εταιρία (τους) πώλησε 264 από τις εν λόγω 940 θήκες προς Λ.Κ.5,00 έκαστη αντί της κανονικής τιμής των Λ.Κ.8,00 που πωλούντο τότε οι δερμάτινες θήκες με αποτέλεσμα να υπάρξει συνολική ζημιά και απώλεια κέρδους ύψους Λ.Κ.792,
- Τις υπόλοιπες 676 θήκες δεν κατάφερ(αν) να τις διαθέσ(ουν) γιατί είχ(αν) στο μεταξύ προβεί σε αγορά άλλων δερμάτινων θηκών, τις οποίες προτιμούσαν οι πελάτες (τους) και περαιτέρω είχαν στο μεταξύ κυκλοφορήσει καινούργια μοντέλα θηκών τα οποία και πάλι προτιμούσαν οι πελάτες (τους) με αποτέλεσμα να υποστ(ούν) περαιτέρω ζημιά προς Λ.Κ.1,49 πλέον Φ.Π.Α. που ήταν η τιμή πώλησης των εν λόγω θηκών από τους εναγομένους στην εταιρεία (τους), ήτοι ετέρα ζημιά ύψους Λ.Κ.1.087,
- Ως εκ τούτου η ζημιά που υπέστη η εταιρεία (τους) ανέρχεται στο συνολικό ποσό των Λ.Κ.1.879,82». Κατά την αντεξέταση, ο λόγος του Ανδρέα Διάκου (Μ.Ε.1) υπήρξε αβέβαιος, οι δε απαντήσεις του υπήρξαν συχνά ελλειπτικές και απλοϊκές. Κληθείς να σχολιάσει το γραπτό παράπονο που οι ενάγοντες υπέβαλαν στο Υπουργείο, στις 21.9.98, εν σχέσει με την αγορά των επίδικων θηκών (τεκμήριο 2), ο Ανδρέας Διάκος (Μ.Ε.1) ανέφερε πως η εκεί διαφοροποίηση στην ποσότητα των θηκών και στην τιμή πώλησής τους (στο τεκμήριο 2 αναφέρεται πως αγοράσθηκαν 1000 θήκες προς Λ.Κ.1,50 εκάστη αντί των 940 θηκών προς Λ.Κ.1,49 εκάστη) οφείλεται σε λόγους «στρογγυλοποίησης». Ερωτηθείς γιατί η αγωγή καταχωρίστηκε επτά
(7)έτη μετά τη λήψη επιστολής από το Χημείο η οποία πληροφορούσε πως οι επίδικες θήκες δεν ήσαν δερμάτινες (τεκμήριο 4), ο Ανδρέας Διάκος (Μ.Ε.1) απήντησε πως ο ίδιος ζήτησε να καταχωριστεί αμέσως η αγωγή και πως όλα αυτά τα χρόνια πίστευε πως η αγωγή εκκρεμούσε ενώπιον του Δικαστηρίου, η δε καθυστέρηση στην εκδίκασή της οφειλόταν στο Δικαστήριο. Επίσης, κατά την αντεξέτασή του ο μάρτυρας δήλωσε αδυναμία να προσδιορίσει το χρόνο κατά τον οποίο πωλήθηκαν οι επίδικες θήκες, ισχυριζόμενος πως οι ενάγοντες δεν τηρούν γραπτά στοιχεία για τόσον παλαιά γεγονότα, δήλωσε αδυναμία να θυμηθεί εάν πριν από τη σύναψη της επίδικης συμφωνίας είδε ο ίδιος δείγματα των παραγγελθεισών θηκών και, τέλος, δήλωσε αδυναμία να θυμηθεί εάν, για τη σύναψη της επίδικης συμφωνίας, συναντήθηκε με τον διευθυντή των εναγομένων σε γραφείο ή εάν μίλησαν μέσω τηλεφώνου. Στην υποβολή ότι, ανεξαρτήτως της αναφοράς, στο τεκμήριο 1, σε «leather case», μεταξύ των διαδίκων συμφωνήθηκε πώληση 940 θηκών φτιαγμένων από δερματίνη (άλλως πλαστικό δέρμα) και όχι από δέρμα, ο μάρτυρας απήντησε αρνητικά. Όταν δε παρεπέμφθηκε στο τιμολόγιο υπ΄ αριθμόν 10379, ημερ. 11.2.98 (τεκμήριο 7) το οποίο αφορά, επίσης, σε «leather case» αλλά καταγράφεται υψηλότερη τιμή πώλησης εκάστης (Λ.Κ.2,25 αντί Λ.Κ.1,49), ο μάρτυρας απήντησε πως για τις επίδικες θήκες συμφωνήθηκε χαμηλότερη τιμή πώλησης όχι γιατί αυτές θα ήσαν φτιαγμένες από υλικό υποδεέστερο του δέρματος αλλά γιατί η παραγγελία ήταν μεταγενέστερη, θα έφθανε με φθηνότερο μέσο (πλοίο αντί αεροπλάνου) και αφορούσε σε πολύ μεγαλύτερη ποσότητα. Ο Ιωάννης (Γιάννης) Διάκος (Μ.Ε.4), δήλωσε τα εξής: Ο ίδιος δεν συμμετέσχε στη σύναψη της επίδικης συμφωνίας. Όμως, ως διευθυντής των εναγόντων, γνωρίζει πως αυτοί ενδιαφερόντουσαν να αγοράσουν δερμάτινες θήκες γιατί μόνον τέτοιες ζητούσαν οι πελάτες. Τα παράπονα των εναγόντων προς το Υπουργείο, τα οποία υπεβλήθηκαν διά των επιστολών ημερ. 21.9.98 και 6.10.98 (τεκμήρια 2 και 3, αντιστοίχως), είχαν ως αίτια παράπονα από πελάτες τους εφ΄ όσον οι ενάγοντες μετεπωλούσαν τις επίδικες θήκες «ως δερμάτινες γιατί έτσι συμφώνησ(αν) και έτσι νόμιζ(αν) ότι είναι». Μετεπωλήθηκαν, σαν δερμάτινες, περίπου 264 από τις επίδικες θήκες, στην τιμή των Λ.Κ.8,00 εκάστη. Οι ενάγοντες εισέπραξαν, από την μεταπώληση αυτή, περί τις Λ.Κ.2.
- Ο Νίκος Αψερός (Μ.Υ.1) δήλωσε, κατά την κυρίως εξέτασή του (η οποία, παρομοίως, έγινε σχεδόν εξ ολοκλήρου με την κατάθεση γραπτής δήλωσης, έγγραφο αρ. 2), τα εξής: « .. μαζί με τους ενάγοντες υπήρξαν και άλλες δοσοληψίες σε διάφορα χρονικά σημεία σχετικά με αγορά δερμάτινων θηκών ... που καθ΄ όλο το διάστημα δεν έχουν αναφερθεί ενώπιον του ..Δικαστηρίου. ... (το τεκμήριο 7) .. αφορά έκδοση τιμολογίου από το λογισμικό της εταιρείας που καταδεικνύει ότι με τον ίδιο χαρακτηρισμό έχουν αγοραστεί 70 συνολικά θήκες με τιμή Λ.Κ.2,25, σε σύνολο 100 θήκες οι οποίες χαρακτηρίζονται ως δερμάτινες. ...Είναι γεγονός ότι ο χαρακτηρισμός ως δερμάτινες είναι αποτέλεσμα του λογισμικού του ηλεκτρονικού υπολογιστή όπου χαρακτηρίζονται ως δερμάτινες και οι θήκες οι οποίες δεν είναι κατασκευασμένες από γνήσιο δέρμα αλλά από πολύ καλής ποιότητος δερματίνη. .. οι εναγόμενοι μεταξύ άλλων διενεργούσ(αν) εισαγωγές ποσοτήτων θηκών είτε δερμάτινων, είτε από δερματίνη των οποίων, παρά το χαρακτηρισμό τους στο τιμολόγιο, η διαφορά τους διαφαινόταν στην τιμολόγηση. Τα τεκμήρια 7 και 8 είναι ενδεικτικά σε αντιπαραβολή με το (τεκμήριο 1) ... που αφορά μάλιστα θήκες της ίδιας ακριβώς περιγραφής. .. Οι ενάγοντες με απόλυτη σαφήνεια γνώριζαν ότι οι παραγγελθείσες θήκες δεν ήταν δερμάτινες αλλά ... ήταν κατασκευασμένες από καλής ποιότητας δερματίνη. .. οποιαδήποτε συμφωνία είχε γίνει, έγινε προφορικά. Οι 940 πωληθέντες θήκες κινητών τηλεφώνων ήταν κατασκευασμένες από δερματίνη, γι΄ αυτό και η τιμή πώλησης ήταν προς Λ.Κ.1,49 αντί Λ.Κ.2,
- Όλα τα τεκμήρια όπως έχουν κατατεθεί αποδεικνύουν του λόγου το αληθές. Οι ενάγοντες βρίσκονταν σε πλήρη γνώση τι αγόραζαν και τι πλήρωναν. ... ζητήθηκε αντικατάσταση των θηκών που (ο ίδιος) δεν αρνήθηκ(ε), με την προϋπόθεση ότι θα πλήρωναν την διαφορά τιμής μεταξύ των αγορασθέντων προϊόντων για αντικατάστασή τους που ήταν Λ.Κ.0,76 ανά θήκη. Πράγμα που ποτέ δεν πραγματοποιήθηκε. ... Παρά το γεγονός ότι οι ενάγοντες έλαβαν επίσημη απάντηση το Μάιο του 2000, καμιά επίσημη ειδοποίηση απαίτησης ή αγωγή είχε καταχωρηθεί, παρά μόνο μετά από 7 χρόνια από την επίσημη απάντηση του Κρατικού Χημείου. ... καθ΄ όλη την διάρκεια των πιο πάνω ετών (ο ίδιος) δεν είχ(ε) καμία ενημέρωση ή ειδοποίηση από οπουδήποτε» (δείτε τις παρα. 3 έως και 6, 8 και 9 στο έγγραφο αρ. 2). Κατά την αντεξέτασή του, ο Νίκος Αψερός (Μ.Υ.1) επανέλαβε και διευκρίνισε όσα ουσιώδη ανέφερε κατά την κυρίως εξέτασή του: Επανέλαβε πως κατά τον ουσιώδη χρόνο, ανεξαρτήτως του υλικού κατασκευής των θηκών για κινητά τηλέφωνα τις οποίες οι εναγόμενοι πωλούσαν, αυτές περιεγράφοντο, στα σχετικά τιμολόγια, ως «leather cases» γιατί μόνον αυτή η περιγραφή υπήρχε στο λογισμικό σύστημα των εναγόντων. Επρόκειτο περί παλαιού λογισμικού συστήματος με περιορισμένες δυνατότητες. Όμως, η τιμή κατά μονάδα, που καταγράφεται σε κάθε τιμολόγιο, δηλώνει κατά πόσον πρόκειται για θήκες φτιαγμένες από δέρμα (οπότε η τιμή είναι υψηλότερη) ή κατά πόσον πρόκειται για θήκες φτιαγμένες από δερματίνη ή άλλο συνθετικό υλικό (οπότε η τιμή είναι χαμηλότερη). Έτσι, το τεκμήριο 7, όπου υπάρχει η περιγραφή «leather cases», αφορά σε δερμάτινες θήκες εφ΄ όσον η καταγραφείσα τιμή μονάδας είναι Λ.Κ.2,25 (αντί της χαμηλής τιμής της Λ.Κ.1,49). Παρόμοια ισχύουν για το τεκμήριο 10, όπου υπάρχει η περιγραφή «ΔΕΡΜ. ΘΗΚΕΣ» με καταγραφείσα τιμή μονάδας τις Λ.Κ.2,95, για το τεκμήριο 11, όπου υπάρχει η περιγραφή «ΘΗΚΕΣ», με καταγραφείσα τιμή μονάδας τις Λ.Κ.2,75 και για το τεκμήριο 12, όπου υπάρχει η περιγραφή «ΘΗΚΕΣ», με καταγραφείσα τιμή μονάδας τις Λ.Κ.2,
- Εν πάση περιπτώσει, συνέχισε ο μάρτυρας, ο αγοραστής μπορούσε εύκολα να διαπιστώσει κατά πόσον μία θήκη ήταν φτιαγμένη από δέρμα ή από συνθετικό υλικό χωρίς τη διενέργεια εργαστηριακού έλεγχου εφ΄ όσον, στην πρώτη περίπτωση, στο κουτί συσκευασίας υπήρχε ένα σακουλάκι με ναφθαλίνη, η οποία προστατεύει τα δερμάτινα προϊόντα. Τέτοιο σακουλάκι δεν υπήρχε στη συσκευασία των θηκών που ήσαν φτιαγμένες από συνθετικό υλικό. Έχω μελετήσει τα κρίσιμα νομικά ζητήματα και έχω διεξέλθει την ουσιώδη μαρτυρία. Παρατηρώ τα ακόλουθα: Ισχυριζόμενοι ότι οι εναγόμενοι παρέβηκαν ουσιώδη συμβατικό όρο και ότι, συνεπεία τούτου, οι ίδιοι υπέστηκαν ζημίες υπό τη μορφή αφ΄ ενός διαφυγόντος κέρδους και αφ΄ ετέρου ως η αξία που κατέβαλαν για των αγορά προϊόντων τα οποία ήσαν ακατάλληλα, οι ενάγοντες βαρύνονται να παρουσιάσουν σχετική, επαρκή και αξιόπιστη μαρτυρία. Η απουσία γραπτής σύμβασης καθώς και η απουσία γραπτών αποδείξεων σχετικών με τις δυνατότητες και τις συνθήκες μεταπώλησης των επίδικων θηκών (πόσες ακριβώς μετεπωλήθηκαν, πότε μετεπωλήθηκαν και σε ποία ακριβώς τιμή) κατέστησαν τον Ανδρέα Διάκο (Μ.Ε.1), το διευθυντή των εναγόντων ο οποίος παρουσιάσθηκε ως ο μόνος που έχει πλήρη και ιδίαν αντίληψη όλων των κρίσιμων γεγονότων, ως μάρτυρα καθοριστικό. Όμως, ο μάρτυρας αυτός απέτυχε να παρουσιάσει μια σαφή, πλήρη, τεκμηριωμένη και αξιόπιστη εκδοχή γεγονότων. Παρακολούθησα το μάρτυρα αυτό να καταθέτει και εξέτασα τις δηλώσεις τους. Πεποίθησή μου είναι πως ο Ανδρέας Διάκος (Μ.Ε.1) προσήλθε στο Δικαστήριο για να υποστηρίξει την αξίωση των εναγόντων και όχι για να πει την αλήθεια. Πεποίθησή μου είναι πως όσα αυτός ανέφερε δεν αποτελούν τα αληθή και ακριβή γεγονότα της υπόθεσης. Ο Ανδρέας Διάκος (Μ.Ε.1) κατασκεύασε, εκ των υστέρων, μια εκδοχή γεγονότων για να εντάξει την αξίωσή του. Έχω ήδη αναφερθεί στα μειονεκτήματα απαντήσεων που έδωσε κατά την αντεξέταση. Προσθέτω και τα ακόλουθα:
(1)Η αναφορά του Ανδρέα Διάκου (Μ.Ε.1) σε «στρογγυλοποίηση» των αριθμών στο γραπτό παράπονο των εναγόντων προς το Υπουργείο, ημερ. 21.9.98 είναι, τουλάχιστον, επιπόλαια και απλοϊκή (τεκμήριο 2).
(2)Ο Ανδρέας Διάκος (Μ.Ε.1) δεν έδωσε μια πειστική εξήγηση για την πολύ μεγάλη καθυστέρηση στην καταχώρηση της προκείμενης αγωγής. Υπενθυμίζω πως τα επίδικα γεγονότα έλαβαν χώρα το έτος 1998 (τεκμήρια 2 και 3), οι δε ενάγοντες είχαν την επίσημη πληροφόρηση πως οι επίδικες θήκες δεν ήσαν δερμάτινες από τις 16.5.00 (τεκμήριο 4). Όμως, η αγωγή κατεχωρίστηκε μόλις στις 23.5.07. Δεν παρουσιάσθηκε οιαδήποτε γραπτή μαρτυρία για επικοινωνία μεταξύ των διαδίκων καθ΄ όλον αυτό το μεγάλο χρονικό διάστημα ούτε παρουσιάσθηκε οιαδήποτε γραπτή όχληση προς τους εναγομένους εν σχέσει με τις ευθύνες που εδώ τους αποδίδονται. Ο ισχυρισμός του Ανδρέα Διάκου (Μ.Ε.1) πως ο ίδιος πίστευε πως η αγωγή κατεχωρίστηκε αμέσως και πως η καθυστέρηση στην εκδίκαση της οφειλόταν στο Δικαστήριο ειναι αντίθετος με την κοινή λογική και την ανθρώπινη εμπειρία και, ως εκ τούτου, είναι αναξιόπιστος.
(3)Αντίθετος με την κοινή λογική και την ανθρώπινη εμπειρία και, ως εκ τούτου, αναξιόπιστος είναι και ο ισχυρισμός του Ανδρέα Διάκου (Μ.Ε.1) πως λόγω της παρέλευσης μεγάλου χρονικού διαστήματος από τότε που συνέβησαν τα επίδικα γεγονότα οι ενάγοντες δεν τηρούν γραπτές αποδείξεις. Εάν, πράγματι, συνέβησαν τα όσα οι ενάγοντες ισχυρίζονται και εάν, πράγματι, αυτοί έδωσαν αμέσως οδηγίες για την καταχώριση της αγωγής, εύλογα θα ανέμενε κάποιος αυτοί να φυλάξουν τις γραπτές αποδείξεις των ισχυρισμών τους και να τις παρουσιάσουν ενώπιον του Δικαστήριου.
(4)Οι υπολογισμοί τους οποίους ο Ανδρέας Διάκος (Μ.Ε.1) εξέθεσε για να πείσει πως η συμβατική συμπεριφορά των εναγομένων προεκάλεσε στους ενάγοντες ζημία ύψους Λ.Κ.1.880,00 είναι τρωτοί και αναξιόπιστοι γιατί σε αυτούς δεν περιλαμβάνεται μεταπώληση θηκών στην τιμή των Λ.Κ.8,00 εκάστη. Όμως, ο έτερος διευθυντής των εναγόντων Ιωάννης Διάκος (Μ.Ε.4) δήλωσε πως οι ενάγοντες, πεπεισμένοι πως οι επίδικες θήκες ήσαν, πράγματι, δερμάτινες, μετεπώλησαν κάποιες από αυτές στην κανονική τιμή των Λ.Κ.8,00. Εξ ου και, στην συνέχεια, έλαβαν παράπονα από αγοραστές. Αυτή η αντίφαση στη μαρτυρία της πλευράς των εναγόντων δημιουργεί αβεβαιότητα όσον αφορά στην ακριβή ποσότητα θηκών που μετεπωλήθησαν, την ακριβή τιμή μεταπώλησης και, κατ΄ ακολουθίαν, το ακριβές ύψος του δαφυγόντος κέρδους.
(5)Η προχειρότητα με την οποίαν οι ενάγοντες παρουσίασαν την υπόθεσή τους αποκαλύπτεται και από το γεγονός πως αυτοί διεκδικούν το ποσόν των Λ.Κ.1.087,82, ως η αξία που κατέβαλαν για την αγορά των 676, κατ΄ ισχυρισμόν, ακατάλληλων θηκών, πολλαπλασιάζοντας τον αριθμό 676 με την τιμή Λ.Κ.1,
- Όμως, το ορθό γινόμενο του πολλαπλασιασμού αυτού είναι Λ.Κ.1.007,
- Αυτό το σφάλμα στους μαθηματικούς υπολογισμούς του Ανδρέα Διάκου (Μ.Ε.1) ενισχύει την πεποίθησή μου πως όσα ο μάρτυρας αυτός ισχυρίσθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου περί ζημίας των εναγόντων ήσαν, στην καλύτερη περίπτωση, εικασίες και, στη χειρότερη, ατυχή επινοήματα. Η αρνητική εικόνα του Ανδρέα Διάκου (Μ.Ε.1) ως μάρτυρα αφήνει μετέωρο και τον ουσιώδη ισχυρισμό του ότι οι διάδικοι συμφώνησαν την πώληση 940 δερμάτινων θηκών για κινητά τηλέφωνα. Επί τη βάσει αυτών των διαπιστώσεων καταλήγω πως οι ενάγοντες απέτυχαν να αποδείξουν ότι η εκδοχή τους περί τα γεγονότα είναι περισσότερο πιθανή παρά το αντίθετο (is more probable than not) (Μαρσέλ κ.α. ν. Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα Λτδ
(2002)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1858, 1868). Έτσι, η αξίωσή τους οδηγείται σε αποτυχία. Δεν είναι αρκετό για τους ενάγοντες να διεκδικούν συγκεκριμένο ποσόν και να αναμένουν την επιδίκασή του. Βαρύνονται, μεταξύ άλλων, να αποδείξουν την εκ μέρους των εναγομένων παραβίαση του συγκεκριμένου ρητού συμβατικού όρου περί του υλικού κατασκευής των επίδικων θηκών καθώς και το ακριβές ύψος αφ΄ ενός του διαφυγόντος κέρδους και αφ΄ ετέρου των ειδικών αποζημιώσεων που διεκδικούν. Ας σημειωθεί πως το διαφυγόν κέρδος και οι ειδικές αποζημιώσεις πρέπει να αποδεικνύονται με αυστηρότητα και επί τη βάσει συγκεκριμένων και σαφών στοιχείων (Πίριλλος ν. Κονναρή
(2000)1 (Α) Α.Α.Δ. 1153, Fairways (Limassol) Ltd v. Α. Πέτσας και Υιοί Λτδ
(2000)2 (Β) Α.Α.Δ. 1387). Τέτοια συγκεκριμένα, σαφή και επαρκή στοιχεία δεν παρουσιάσθηκαν εν προκειμένω. Η κατάληξή μου για την αποδεικτική αδυναμία, την ανεπάρκεια και τις αντιφάσεις της μαρτυρίας που προσεκόμισαν οι ενάγοντες οδηγεί την αγωγή σε αποτυχία. Καθιστά δε αρχείαστη την αξιολόγηση της μαρτυρίας που προσεκόμισε η πλευρά των εναγομένων (Kades v. Nicolaou and Another
(1986)1 C.L.R 212, 216). Για όλους τους πιο πάνω λόγους, η αγωγή αποτυγχάνει και απορρίπτεται. Τα έξοδα της αγωγής, ως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ των εναγομένων και εναντίον των εναγόντων. (Υπ)........................................ Α. Κ. Λυκούργου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΧΡΓ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο