ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΣΙΝΙΔΗΣ ν. ΣΤΕΦΟΣ ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ, Αρ. Αγωγής: 8029/07, 20 Απριλίου, 2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2011:A161 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Μ. Παπαδοπούλου, Ε. Δ. Αρ. Αγωγής: 8029/07 Μεταξύ: ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΣΙΝΙΔΗΣ Ενάγοντα και ΣΤΕΦΟΣ ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ Εναγομένου Ημερομηνία: 20 Απριλίου,
- Για τον Ενάγοντα: κ. Πόλεος Για τον Εναγόμενο: κ. Γαβριηλίδης ΑΠΟΦΑΣΗ Με την αγωγή του, ο Ενάγοντας αξιοί εναντίον του Εναγομένου το ποσό των Λ.Κ.795,00 πλέον τόκους και έξοδα. Όπως προκύπτει από την Έκθεση Απαιτήσεως, είναι η θέση του Ενάγοντα ότι κατά ή περί τον Νοέμβριο 2006 συμφώνησε με τον Εναγόμενο όπως του παρέχει υπηρεσίες βαψίματος της οικίας του έναντι του ποσού των Λ.Κ.3.300,00 πλέον Φ.Π.Α. Ο Εναγόμενος, έναντι του χρέους του κατέβαλε το ποσό των Λ.Κ.3.000,00 και παρέμεινε οφειλόμενο το αξιούμενο ποσό. Ο Εναγόμενος με την Υπεράσπιση του αρνείται την αξίωση του Ενάγοντα. Είναι η δικογραφημένη θέση του ότι όντως ζήτησε από τον Ενάγοντα να αναλάβει το βάψιμο της οικίας του, ουδέποτε όμως συμφώνησε να καταβάλει σε αυτόν το ποσό που αξιώνεται. Όπως προκύπτει από την Υπεράσπιση, είναι περαιτέρω η θέση του Εναγομένου ότι με την ολοκλήρωση των εργασιών ο Εναγόμενος παρέδωσε σε αυτόν έγγραφο «Προσφορά», και, κατόπιν συζητήσεων ο Εναγόμενος πρότεινε όπως καταβάλει το ποσό των Λ.Κ.3.000,00 περιλαμβανομένου Φ.Π.Α, πράγμα το οποίο ο Εναγόμενος αποδέχθηκε. Ακολούθως ο Ενάγοντας προέβη σε πλήρη εξόφληση του ποσού αυτού. Κατά την ακρόαση, προς απόδειξη της υπόθεσης του Ενάγοντα μαρτυρία έδωσε ο ίδιος και ο κ. Αντρέας Δημητρίου, ενώ για τον Εναγόμενο μαρτυρία έδωσε μόνο ο ίδιος. Ο κ. Κώστας Κασινίδης ανέφερε ότι είναι εργολάβος οικοδομών και ελαιοχρωματιστής, και ο Εναγόμενος υπήρξε πελάτης του. Όπως ισχυρίστηκε, ο Εναγόμενος του ανέθεσε εργασίες σε μία κατοικία στον Πρωταρά, στην κατοικία της μητέρας του καθώς και στην οικία του ιδίου στην Έγκωμη, αλλά δεν τον ρώτησε εκ των προτέρων τι θα στοίχιζαν οι εργασίες αυτές και ο ίδιος δεν εξέδωσε οποιαδήποτε προσφορά. Τις εργασίες κατέγραψε εκ των υστέρων στο Τεκμήριο 1, και αυτές ανήλθαν σε ποσό Λ.Κ.3.300,00 πλέον Φ.Π.Α. Μετά από επανειλημμένες προσπάθειες του να εισπράξει, ο Εναγόμενος αφού παρήλθαν 4 μήνες, άφησε για τον Ενάγοντα μίαν επιταγή για ποσό Λ.Κ.3.000,00 περιλαμβανομένου Φ.Π.Α. Ο Ενάγοντας την παρέλαβε, εξέδωσε το τιμολόγιο Τεκμήριο 2 για ποσό Λ.Κ.2.608,00 πλέον Φ.Π.Α. Ο κ. Αντρέας Δημητρίου ανέφερε ότι είναι συνεργάτης του Ενάγοντα, και κατόπιν υποδείξεως αυτού τηρεί ορισμένα αρχεία, μεταξύ άλλων και τις προσφορές τις οποίες κατέθεσε ως Τεκμήρια 3 και
- Ο κ. Στέφος Στεφανίδης ανέφερε ότι τον Νοέμβριο 2006 ανέθεσε στον Ενάγοντα την εκτέλεση διαφορων εργασιών στην οικία του στην Έγκωμη, στο εξοχικό του στον Πρωταρά καθώς και στην οικία της μητέρας του στον Στρόβολο. Το ποσό δεν είχε προσυμφωνηθεί. Ο Ενάγοντας εκτέλεσε όντως τις εργασίες και, κατόπιν τούτου, περί τον Μάρτιο 2007 παρουσίασε στην σύζυγο του Εναγομένου ένα έγγραφο με τίτλο «Προσφορά» για ποσό Λ.Κ.3.795,
- Ο Εναγόμενος θεώρησε το ποσό αυτό υπερβολικό και ζήτησε από τον Ενάγοντα διευκρινίσεις. Όταν αυτές δεν δόθησαν, ο Εναγόμενος εισηγήθηκε στον Ενάγοντα να τον πληρώσει ποσό Λ.Κ.3.000,00 περιλαμβανομένου Φ.Π.Α. εις πλήρη εξόφληση, και ο Ενάγοντας απεδέχθη. Τότε ο Εναγόμενος εξέδωσε επιταγή για το ποσό των Λ.Κ.3.000,00 την οποία ο Ενάγοντας εξαργύρωσε. Ο Ενάγοντας εξέδωσε ακολούθως το τιμολόγιο Τεκμήριο 2 επί του οποίου έγραψε ότι ξοφλήθηκε. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ Ο Ενάγοντας δεν με έπεισε περί της αλήθειας της εκδοχής του. Αρχικά αναφέρω ότι τα όσα προέβαλε στο Δικαστήριο βρίσκονται σε αντίφαση με την δικογραφημένη θέση του, αφού στην Έκθεση Απαιτήσεως αναφέρεται ότι τον Νοέμβριο 2006 συμφώνησε με τον Εναγόμενο για το βάψιμο της οικίας του τελευταίου έναντι ποσού Λ.Κ.3.300,00 πλέον Φ.Π.Α, ενώ κατά την προφορική του μαρτυρία ανέφερε ότι οι εργασίες στην οικία του Εναγομένου είχαν γίνει το 2005, και το 2006 εκτέλεσε εργασίες στο εξοχικό αυτού στον Πρωταρά και στην οικία της μητέρας του, αναφορικά με τις οποίες δεν είχε συμφωνηθεί κάποιο ποσό. Πέραν τούτου, ο ισχυρισμός του ότι αναφορικά με τις εκτελεσθείσες εργασίες παραμένει υπόλοιπο Λ.Κ.795,00, δεν συνάδει με το ότι το τιμολόγιο Τεκμήριο 2, το οποίο και αναφέρει ρητά ότι αφορά εργασίες σε Πρωταρά, Έγκωμη και Στρόβολο δεικνύει ως σύνολο το ποσό των Λ.Κ.3.000,00 και περιλαμβάνει δήλωση του Ενάγοντα ότι αυτό έχει ξοφληθεί. Εάν όντως παρέμενε υπόλοιπο σε σχέση με τις προαναφερόμενες εργασίες θα ήταν λογικό να αναφέρετο επί αυτού ότι τέτοιο οφείλεται, και όχι να καταγράφεται αντί τούτου η αναγνώριση του Ενάγοντα περί εξόφλησης. Ο κ. Αντρέας Δημητρίου έδωσε μία μαρτυρία με πολύ περιορισμένη βαρύτητα, αφού δεν με έπεισε ότι τηρεί ο ίδιος κάποια αρχεία του Ενάγοντα, και θεωρώ ότι ο ισχυρισμός αυτός τέθηκε απλά για να καταστεί δυνατή η προσαγωγή εγγράφων τα οποία και δεν είχε προσκομίσει ο Ενάγοντας κατά την δική του μαρτυρία. Εν πάση περιπτώσει, ο Μ.Ε.2 κατέθεσε στο Δικαστήριο δύο προσφορές οι οποίες αφορούν δύο πρόσωπα τα οποία δεν είναι διαδίκοι στην αγωγή, και τα οποία δεν έχουν αναγνωριστεί ούτε από τον Εναγόμενο, αλλά ούτε και από τον Ενάγοντα. Τα δε Τεκμήρια 3 και 4, ισχυρίστηκε, εξεδόθησαν από τον Ενάγοντα και υπογράφτηκαν μόνο από εκείνον. Ο κ. Στέφος Στεφανίδης μου έκανε πολύ καλή εντύπωση ως μάρτυρας και θεωρώ ότι είπε την αλήθεια στο Δικαστήριο. Ήταν ήρεμος και σταθερός κατά την μαρτυρια του και δεν κλονίστηκε από την αντεξέταση στην οποία υποβλήθηκε από τον ευπαιδευτο συνήγορο για τον Ενάγοντα. Η εκδοχή που ο Εναγόμενος προέβαλε ήταν λογική και βρίσκει έρεισμα στα έγγραφα που κατατέθησαν ως Τεκμήρια. Σημειώνω περαιτέρω ότι μεγάλο μέρος της αντεξέτασης επικεντρώθηκε στο εύλογο της χρέωσης, πλην όμως δεν υπάρχει τέτοια δικογραφημένη θέση, αφού η αξίωση στην Έκθεση Απαιτήσεως προβάλλεται λόγω παράβασης συμφωνίας και τιμολογίου. Της πιο πάνω αξιολόγησης δεδομένης, αποτελεί εύρημα μου ότι ο Ενάγοντας ασχολείται με εργασίες ελαιοχρωματιστή. Τον Νοέμβριο 2006 ο Εναγόμενος ανέθεσε σε αυτόν την διεκπεραίωση εργασιών στην οικία του ιδίου στην Έγκωμη, στο εξοχικό του στον Πρωταρά και στην οικία της μητέρας του στον Στρόβολο. Το ποσό δεν είχε προσυμφωνηθεί. Ο Ενάγοντας εκτέλεσε τις εργασίες, και κατόπιν τούτου παρέδωσε στην σύζυγο του Εναγομένου το έγγραφο με τίτλο «Προσφορά» Τεκμήριο 1 για ποσό Λ.Κ.3.795,
- Ο Εναγόμενος ζήτησε την επεξήγηση του ποσού, και όταν κάτι τέτοιο δεν παρασχέθηκε, πρότεινε στον Ενάγοντα όπως πληρώσει σε αυτόν το ποσό των Λ.Κ.3.000,00 περιλαμβανομένου Φ.Π.Α προς πλήρη εξόφληση όλων των εργασιών που είχε εκτελέσει. Ο Ενάγοντας αποδέχτηκε την πρόταση αυτή. Ο Εναγόμενος εξέδωσε προς όφελος του Ενάγοντα την επιταγή αρ. 42336360 για ποσό Λ.Κ.3.000,00, και ο Ενάγοντας εξέδωσε το Τιμολόγιο Τεκμήριο 2 επί του οποίου ανέγραψε ότι ξοφλήθηκε. Μετά από τα γεγονότα αυτά ο Ενάγοντας απέστειλε επιστολή στον Εναγόμενο διεκδικόντας την πληρωμή περαιτέρω ποσού Λ.Κ.795,00, πράγμα που ο Εναγόμενος με την επιστολή Τεκμήριο 5 απέρριψε. Σε αστικές υποθέσεις, όπως και η παρούσα, η απόδειξη κρίνεται με βάση το ισοζύγιο των πιθανοτήτων, ενώ το βάρος απόδειξης βρίσκεται στους ώμους του Ενάγοντα, να αποδείξει τους ισχυρισμούς του για την αξίωση του. Η απόσειση του βάρους αυτού, συναρτάται αποκλειστικά με τη μαρτυρία η οποία κρίνεται αξιόπιστη. Όπως αναφέρθηκε και στην πρόσφατη απόφαση Κυριάκος Σοφοκλέους ν. Γιώτας Κυριάκου, Έφεση 7/08, ημερ. 18.5.2010: «Το βάρος απόδειξης σε μια πολιτική δίκη το φέρει κατά κανόνα ο ενάγων ο οποίος και θα πρέπει να αποδείξει την υπόθεση του στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Έχει κατ' επανάληψη νομολογιακά καθορισθεί η έννοια του κριτηρίου αυτού, αλλά περαιτέρω βοήθεια μπορεί να αντληθεί από το σύγγραμμα του Murphy on Evidence, 8η εκδ.
(2003), όπου αναφέρονται στις σελ. 80 - 83, τα βασικά κριτήρια του αποδεικτικού αυτού βάρους. Τονίζεται ιδιαίτερα στη σελ. 81 ότι: "If the claimant bears the burden of proof, and fails to persuade the Court that this case has been proved on the balance of probabilities, judgment should be given for the defendant. Moreover, the test is not whether the claimant's case is more probable than the defendant's, but whether the claimant's case is more probably true than not true, i.e. the claimant's case is measured by reference to an objective standard of probability". Η στην πράξη εφαρμογή του κριτηρίου του ισοζυγίου των πιθανοτήτων, δόθηκε από την Βουλή των Λόρδων στην υπόθεση Rhesa Shipping Co. S.A. v. Edmunds
(1985)1 W.L.R. 948, όπου λέχθηκε ότι εφόσον το πρωτόδικο Δικαστήριο είχε βρει ότι η μαρτυρία που είχε προσαχθεί προς υποστήριξη της αγωγής ήταν εξαιρετικά απίθανη, έπρεπε να αποφασίσει ότι οι ενάγοντες είχαν αποτύχει να ικανοποιήσουν το βάρος απόδειξης που έφεραν και δεν ήταν υποχρεωμένο να επιλέξει μεταξύ δύο αντικρουόμενων θεωριών, απλώς και μόνο διότι προωθήθηκε κάποια εξήγηση ως προς την πιθανή αιτία της βλάβης που είχε εκεί παρουσιαστεί στο πλοίο. Όπως το θέτει ο Murphy, στο πιο πάνω σύγγραμμα σελ. 82: "The case throws the importance of the burden of proof into stark relief. An important point is that the burden of proof is the burden to prove that the facts relied on are more probable than not, and not merely that they are more probable than an explanation advanced by the other side." (Δέστε και την απόφαση στην Baloise Insurance Co. Ltd v. Κατωμονιάτη
(2008)1 Α.Α.Δ. 1275, όπου τα πιο πάνω υιοθετήθηκαν με επιδοκιμασία). Τα ίδια κατ' ουσίαν λέχθηκαν όσον αφορά το τι συνιστά απόδειξη στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων και στην απόφαση Μπούλος Μαρσέλ κ.α. ν. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ
(2001)1 Α.Α.Δ. 1858, όπου εξηγήθηκε στη σελ. 1868, ότι: «Το κριτήριο δεν είναι αν η θέση ή η εκδοχή του διαδίκου που φέρει το βάρος της απόδειξης (onus of proof) είναι "πιο πιθανή παρά η αντίθετη", εκείνης, δηλαδή, του αντιδίκου του. Το κριτήριο είναι κατά πόσο ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης ικανοποίησε το Δικαστήριο με επαρκή αποδεικτικά στοιχεία, ότι η θέση ή εκδοχή του είναι πιο πιθανή παρά όχι (is more probable than not). Αν απέτυχε να αποδείξει την θέση ή την εκδοχή του σε αυτό το επίπεδο (standard of proof), ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης δεν θεωρείται ότι το απέσεισε έστω και αν η θέση ή η εκδοχή του είναι "πιο πιθανή παρά η αντίθετη", εκείνης, δηλαδή, του αντιδίκου του. (Βλέπε, μεταξύ άλλων, Phipson on Evidence, 14th edition, para. 4 - 38 και Αθανασίου ν. Κουνούνη
(1997)1 Α.Α.Δ. 614, όπου γίνεται και εκτενής ανασκόπηση της νομολογίας.).» Η αξιολόγηση και τα ευρήματα του Δικαστηρίου παρατίθενται πιο πάνω στην παρούσα. Από αυτά προκύπτει πως ο Ενάγοντας δεν έχει αποσείσει το βάρος απόδειξης που φέρει, και ειδικότερα δεν έχει αποδείξει με αξιόπιστη μαρτυρία ότι οφείλεται σε αυτόν το αξιούμενο ποσό και ότι δεν έχει ξοφληθεί από τον Εναγόμενο η αξία των εργασιών που εκτέλεσε καθ' υπόδειξη του ο Ενάγοντας. Έπεται πως η αγωγή δεν μπορεί παρά να απορριφθεί, και απορρίπτεται. Τα έξοδα δεν υπάρχει λόγος να μην ακολουθήσουν το αποτέλεσμα, και άρα επιδικάζονται υπέρ του Εναγομένου και εναντίον του Ενάγοντα όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή. (Υπ.) Μ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο