EMF TRADING LTD ν. ANDREAS STYLIANIDES TRADING CO LTD, Αρ. Αγωγής: 1012/09, 26 Απριλίου, 2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2011:A164 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Στ. Ν. Σταύρου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1012/09 Μεταξύ: EMF TRADING LTD Ενάγουσα και ANDREAS STYLIANIDES TRADING CO LTD Εναγόμενη --------------------------------- Αίτηση ημερ. 14.9.2010 για την έκδοση απόφασης ως η παραδοχή που προκύπτει στην Υπεράσπιση 26 Απριλίου, 2011. Εμφανίσεις: Για Ενάγουσα - αιτήτρια: κα Μ. Σωκράτους για A. CHR. THEOPHILOU LLC. Για Εναγόμενη - καθ' ης η αίτηση: κ. Γ. Πασιαρδής. Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την παρούσα αγωγή η ενάγουσα εταιρεία (εφεξής η αιτήτρια), διεκδικεί από την εναγόμενη εταιρεία (εφεξής η καθ' ης η αίτηση) ποσό €12.379,03 σεντ ως χρεωστικό υπόλοιπο λογαριασμού και/ή δυνάμει τεσσάρων τιμολογίων. Πιο συγκεκριμένα η αιτήτρια διατείνεται στην Έκθεση Απαιτήσεως, ότι, κατά η περί τις αρχές του 2008, δυνάμει των εν λόγω τιμολογίων, πώλησε και παρέδωσε στην καθ' ης η αίτηση διάφορα εμπορεύματα της ειδικότητας της. Για τις αγορές αυτές παρέδωσε στην καθ' ης η αίτηση κατάσταση λογαριασμού, η οποία μετά από κάποιες προσθαφαιρέσεις που ανέκυψαν, δείκνυε χρεωστικό υπόλοιπο €12.379,03 σεντ. Το ποσό αυτό παρά τις οχλήσεις της αιτήτριας, παραμένει απλήρωτο. Η καθ' ης η αίτηση με την Υπεράσπιση της αρνείται ότι ήταν πελάτης της αιτήτριας και αντιτείνει ότι ήταν αποκλειστική αντιπρόσωπος των εμπορευμάτων της στην Κύπρο. Στα πλαίσια της συμφωνίας αποκλειστικής αντιπροσωπείας, υπάλληλοι της μετέβησαν στον Λίβανο όπου η αιτήτρια διεξάγει τις εργασίες της, για σκοπούς παρακολούθησης εκπαιδευτικών σεμιναρίων σε σχέση με τα εμπορεύματα, των οποίων θα ήταν αποκλειστική αντιπρόσωπος. Όλα τα απορρέοντα έξοδα από τη μετάβαση στον Λίβανο, θα τα επωμιζόταν η αιτήτρια και προς τον σκοπό αυτό η καθ' ης η αίτηση εξέδωσε τιμολόγιο για ποσό €3.270,16 σεντ, το οποίο όμως αρνείται να πληρώσει η αιτήτρια, με αποτέλεσμα η καθ' ης η αίτηση να το ανταπαιτεί στα πλαίσια της παρούσας αγωγής. Σε σχέση με την αξίωση της αιτήτριας, πέραν της αμφισβήτησης της μεταξύ τους σχέσης, ισχυρίζεται ότι η αιτήτρια κατά παράβαση της συμφωνίας αποκλειστικής αντιπροσωπείας, την υπερχρέωνε και/ή δεν της έκαμνε την ενδεδειγμένη έκπτωση με αποτέλεσμα το αληθώς οφειλόμενο ποσό να μην είναι το αξιούμενο, αλλά €10.577,07 σεντ. Επ΄ αυτού σχετική είναι η παράγραφος 3 της Υπεράσπισης, η οποία στον βαθμό που ενδιαφέρει διαλαμβάνει ως εξής: «Εν πάση δε περιπτώσει το αποδεκτό οφειλόμενο ποσόν το οποίο απορρέει από τα 4 τιμολόγια και σύμφωνα με την κατάσταση λογαριασμού ημερ. 31/7/08 ανέρχεται συνολικά στο ποσό των €10577.07 μόνον και όχι στο ποσόν το οποίο αναληθώς και αυθαιρέτως υποστηρίζουν οι ενάγοντες ότι οφείλουν. Λεπτομέρειες για το ποσόν αυτό οι εναγόμενοι θα παρουσιάσουν κατά τη δικάσιμο αναφορικά με την συμφωνία των διαδίκων τις εκπτώσεις που όφειλαν να κάνουν οι ενάγοντες και γενικά στον υπολογισμό του οφειλομένου ποσού». Με βάση αυτήν ακριβώς την αναφορά, η αιτήτρια καταχώρησε την παρούσα Αίτηση με την οποία ζητά την έκδοση απόφασης εναντίον της καθ΄ ης η αίτηση για το παραδεκτό οφειλόμενο ποσό των €10.577.07 σεντ. Η Αίτηση στηρίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.24 θ.6 και Δ.48 θ.1-4 και 9(μ). Από πλευράς γεγονότων συνοδεύεται από ένορκη δήλωση της κας Μισιελλίνας Χριστοδούλου, η οποία είναι δικηγόρος που συνεργάζεται μετά του γραφείου των δικηγόρων της αιτήτριας. Η κα Χριστοδούλου κατ΄ ουσία υπερτονίζει την πιο πάνω αναφορά στην Υπεράσπιση, υποβάλλοντας πως η αιτήτρια βάσει αυτής, δικαιούται σε απόφαση για το αναφερθέν ποσό χωρίς να πρέπει να αναμένει την εκδίκαση του συνόλου της αγωγής στα πλαίσια κανονικής ακροαματικής διαδικασίας. Η καθ΄ ης η αίτηση στις 22.11.2010 καταχώρησε Ειδοποίηση για Πρόθεση Ένστασης (εφεξής η Ένσταση) στην οποία προβάλλει 15 ειδικούς λόγους ένστασης. Νομικό υπόβαθρο της Ένστασης πέραν της Δ.24 και Δ.48 είναι το άρθρο 30 του Συντάγματος, το άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, τα άρθρα 1-22 του περί Αποδείξεως Νόμου Κεφ. 9 και οι γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η Ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του κ. Ανδρέα Στυλιανίδη, διευθυντή της καθ΄ ης η αίτηση. Ο κ. Στυλιανίδης αρνείται ότι υπήρξε η προαναφερόμενη παραδοχή υπό τη μορφή και έννοια που παραπλανητικά την παρουσιάζει η αιτήτρια. Η αξίωση της αιτήτριας, υποστηρίζει, συνδέεται και θα πρέπει να συνεκδικαστεί με την ανταπαίτηση της καθ΄ ης η αίτηση και των εκεί αξιώσεων που έχει εναντίον της αιτήτριας για παράβαση της αποκλειστικής συμφωνίας αντιπροσωπείας. Διαφορετικά πλήττονται τα συνταγματικά της δικαιώματα και τα δικαιώματα της που απορρέουν από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Κατά την ακροαματική διαδικασία δεν κλήθηκαν για αντεξέταση οι ενόρκως δηλούντες και έτσι δόθηκε απλώς η ευκαιρία στους ευπαίδευτους συνηγόρους να επιχειρηματολογήσουν. Αμφότεροι επέλεξαν να ετοιμάσουν γραπτές αγορεύσεις, στις οποίες με τρόπο εμπεριστατωμένο και ενδελεχή αναπτύσσουν τις αντίστοιχες θέσεις τους, παραπέμποντας και σε σχετικά επί του ζητήματος συγγράμματα και νομολογία. Η Δ.24 θ.6 που είναι πανομοιότυπη με την παλαιά αγγλική διάταξη O.32 r.6 προβλέπει τα εξής: «Any party may at any stage of a cause or matter, where admissions of fact have been made, either on the pleadings, or otherwise, apply to the Court or a Judge for such judgment or order as upon such admissions he may be entitled to, without waiting for the determination of any other question between the parties; And the Court or a Judge may upon such application make such order, or give such judgment, as the Court or Judge may think just». Στο Annual Practice
(1958)σελ. 737 (τελευταία παράγραφος) αναφέρονται τα εξής: «Admissions must be Clear.- The Court will not allow final judgment to be signed upon admissions in a pleading or affidavit, unless the admissions are clear and unequivocal (Landergan v. Feast, 34 W. R. 691; Hughes v. London, etc., Assurance Co., 8 . L. R. 81; cf. Ellis v. Allen, [1914] 1 Ch. 904). The plaintiff must have a clear case, and the mere admission or non-denial by the defendant of a right asserted by plaintiff, but which in fact has no existence in law, is not sufficient to entitle the plaintiff to a judgment establishing the right (Chilton v. Corporation of London, 7 Ch. D. 735; And see Gilbert v. Smith, 2 Ch. D. 686, judgment of Mellish, L. J. ; Rutter v. Tregent, 12 Ch. D. 758; Landergan v. Feast, 34 W. R. 691)». Στο σύγγραμμα Precedents of Pleadings των Bullen and Leake and Jacob΄s, (12η έκδοση), σελ. 79: «Where sufficient admissions are made by the defendant, by his defence or otherwise, the plaintiff may apply for such judgment or order as from those admissions he may be entitled to, without waiting for the trial; and the court may give such judgment or make such order on such application as it things just». (Βλ. επίσης το σύγγραμμα Halsbury΄s Laws of England (4η έκδοση), τόμος 37, σελ. 235 παρ.314 υπό τον τίτλο «Judgment on admissions».). Στην υπόθεση Sol Ferries Ltd κ.α. v. Naoum Shipping Agency Ltd κ.α
(1985)1 C.L.R. 73, 81 μνημονεύεται απόσπασμα από την υπόθεση Ellis v. Allen [1914] 1 Ch. 904) στην οποίαν αναφέρθηκαν τα εξής: «The object of the rule was to enable a party to obtain speedy judgment where the other party has made a plain admission entitling the former to succeed. I do not think r. 6 should be confined as suggested. In my judgment it applies wherever there is a clear admission of facts in the face of which it is impossible for the party making it to succeed». Ομοίως στην υπόθεση Τσιμεντοποιεία Βασιλικού Λτδ v. Μακαρίου
(1993)1 Α.Α.Δ.370, 375 υποδεικνύονται τα ακόλουθα: «Η φύση των παραδοχών κάτω από τη Δ.24 θ.6 στην οποία είναι θεμιτό να βασισθεί δικαστήριο για την έκδοση απόφασης, πρέπει να είναι τέτοια που να κλείνει κάθε δρόμο για την προβολή υπεράσπισης. Αυτό είναι το πνεύμα της σχετικής νομολογίας. Ellis v. Allen (1911-1913) All E.R. Rep. 906, Technistudy Ltd v. Kelland
(1976)3 All E.D. 632 και Murphy v. Culhane
(1976)3 All E.R.
- Βλέπε επίσης την απόφαση του Γ. Νικολάου, Π.Ε.Δ. στην υπόθεση 878/89 Νίκος Χριστοφή v. Τράπεζας Κύπρου Λτδ & Άλλου ημερ. 6/2/
- Η εφεκτικότητα στην χρήση της διάταξης για πρόωρη απόφαση, εκτός φυσικά στην περίπτωση που μια παραδοχή δεν αφήνει περιθώρια υπεράσπισης, υπογραμμίζει εμφαντικά και την ανάγκη για προσεκτική στάθμιση των δεδομένων της κάθε συγκεκριμένης υπόθεσης». Σε κάθε περίπτωση πάντως η Δ.24 θ.6 είναι μια κατ' εξαίρεση διαδικασία, αφού η διαπίστωση γεγονότων έξω από τα πλαίσια μιας κανονικής δίκης γίνεται μόνο εκεί που υπάρχει ειδική πρόβλεψη από τους δικονομικούς θεσμούς (βλ. Ελληνίδης κ.α. v. Καζακιάν
(1990)1 Α.Α.Δ. 128). Τούτο επιφορτίζει το Δικαστήριο με αυξημένη υποχρέωση να σταθμίζει με ιδιαίτερη προσοχή και περίσκεψη τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης ξεχωριστά και να προχωρεί στην έκδοση απόφασης μόνο στις πλέον ξεκάθαρες περιπτώσεις παραδοχών. Στην προκειμένη περίπτωση έχω μελετήσει εκτενώς και διεξοδικά όχι μόνο την επίδικη αναφορά της παραγράφου 6 αλλά ολόκληρη την Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση της καθ' ης η αίτηση, λαμβάνοντας φυσικά υπόψη και τα όσα τέθηκαν ενώπιον μου στα πλαίσια της παρούσας Αίτησης. Στηριζόμενος στα όσα έχω διαπιστώσει, καταλήγω αβίαστα στο συμπέρασμα ότι η επίμαχη αναφορά αποτελεί πράγματι μια ξεκάθαρη και απερίφραστη παραδοχή που εμπίπτει εντός των πλαισίων και παραμέτρων της Δ.24 θ.
- Με την αναφορά αυτή η καθ' ης η αίτηση παραδέχεται την έκδοση των τεσσάρων επίδικων τιμολογίων και της απορρέουσας κατάστασης λογαριασμού και ισχυρίζεται ότι το οφειλόμενο ποσό βάσει αυτών είναι €10.577.07 σεντ. Μάλιστα επιφυλάσσει και το δικαίωμα της να αποδείξει το γεγονός τούτο κατά την ακροαματική διαδικασία. Η αποδοχή της οφειλής αυτής, ως σωστά έχει επισημανθεί από την ευπαίδευτη συνήγορο της αιτήτριας στην αγόρευση της, δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την ιδιότητα υπό την οποία ενεργούσε κατά τον ουσιώδη χρόνο η καθ' ης η αίτηση. Δηλαδή είτε απλή πελάτης της αιτήτριας ήταν, είτε αποκλειστική αντιπρόσωπος των εμπορευμάτων της, η οφειλή που παραδέχεται η καθ' ης η αίτηση υφίσταται. Δεν απαλείφεται αν καταδειχθεί ότι η καθ' ης η αίτηση ήταν αποκλειστική αντιπρόσωπος. Απλά σε μια τέτοια περίπτωση ανοίγει γι' αυτή ο δρόμος αφενός για απόδειξη του ισχυρισμού ότι το τελικώς οφειλόμενο ποσό είναι όντως €10.577,07 σεντ μόνο και όχι €12.379,03 σεντ (αφού εδικαιούτο εκπτώσεις) και αφετέρου για στοιχειοθέτηση της αξίωσης που προβάλλεται στην Ανταπαίτηση. Τα ζητήματα όμως αυτά δεν είναι αλληλένδετα και αλληλοσυναρτόμενα. Η επιτυχία του ενός δεν προϋποθέτει κατ' ανάγκη την αποτυχία του άλλου. Ούτε είναι δυνατό να υπάρξει συμψηφισμός (set off) των δύο αυτών αξιώσεων. Η καθ' ης η αίτηση πέραν του ουσιαστικού πλαισίου της διαφοράς, εγείρει και διάφορα άλλα θέματα εναντιώμενη στην έγκριση της Αίτησης. Με κάθε εκτίμηση, δεν προτίθεμαι να σχολιάσω ένα προς ένα αυτά τα θέματα, καθ' ότι αυτό ξεφεύγει του εντεταλμένου καθήκοντος του Δικαστηρίου (βλ. Συρίμης v. Παγκυπριακή Χρηματοδοτήσεως Δημόσια Εταιρεία Λτδ Πολ.Έφεση 315/07, ημερ. 12.10.2010, σελ. 27-28). Θα επισημάνω απλώς ότι η ένορκη δήλωση της κας Χριστοδούλου που συνοδεύει την Αίτηση και για την οποία εκφράζονται παράπονα από την καθ' ης η αίτηση, συνάδει πλήρως με τις προσταγές των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας που αφορούν ενδιάμεσες αιτήσεις. Ομοίως καμία παραβίαση συνταγματικών δικαιωμάτων ή δικαιωμάτων που απορρέουν από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων δεν προκύπτει είτε από την εν γένει ύπαρξη της Δ.
- θ.6 (γεγονός που θα την καθιστούσε αντισυνταγματική) είτε από την έγκριση της Αίτησης υπό τις δοσμένες συνθήκες. Τα αμφισβητούμενα επίδικα γεγονότα παραμένουν ανοιχτά και θα αποφασισθούν στα πλαίσια μιας κανονικής ακροαματικής διαδικασίας. Εδώ θα εκδοθεί απόφαση στη βάση απερίφραστων παραδοχών και αφού προηγουμένως η καθ' ης η αίτηση είχε κάθε ευκαιρία να προβάλει τις πραγματικές και νομικές της θέσεις. Το τελευταίο θέμα που απομένει είναι κατά πόσο η απόφαση που θα εκδοθεί θα είναι αμέσως εκτελεστή ή αν θα ανασταλεί πλήρως ή μερικώς μέχρι την τελική εκδίκαση και των υπολοίπων επιδίκων θεμάτων. Το ζήτημα αυτό επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, κατά την ενάσκηση της οποίας, λαμβάνει υπόψη διάφορους παράγοντες, όπως, τη δικαιολογημένη επιθυμία του επιτυχόντας διαδίκου να εισπράξει αμέσως το λαβείν του, την ύπαρξη εκ πρώτης όψεως καλόπιστης ανταπαίτησης, το ύψος του διεκδικούμενου ποσού στα πλαίσια μιας τέτοιας ανταπαίτησης, τους κινδύνους που ελλοχεύουν από τυχόν μελλοντική αφερεγγυότητα του αποτυχόντος διαδίκου, το στάδιο στο οποίο βρίσκεται η υπόθεση και ο καθ' υπολογισμός του χρόνου τελικής εκδίκασης. Στο Annual Practice
(1964)σελ. 571, αναφέρονται σχετικά τα ακόλουθα: «Where the defendant admits a claim but pleads a counterclaim the plaintiff may obtain leave to sign judgment on the terms that the money is to be paid into Court, or that there is stay of execution pending the trial, or it may be refused according to circumstances (see Showell v. Bouron
(1883), 52 L.J.Q.B. 284; Mersey, etc., Co. v. Shuttleworth
(1883), 11 Q.B.B.D. 531).» Στην προκειμένη περίπτωση σταθμίζοντας όλους τους σχετικούς παράγοντες, στον βαθμό βέβαια που υπάρχουν στοιχεία ενώπιον μου, θεωρώ δίκαιο να εκδοθεί απόφαση για το παραδεχτό ποσό των €10.577,07 σεντ και να ανασταλεί η εκτέλεση ποσού ίσου μ' αυτό της ανταπαίτησης, δηλαδή €3.270,16 σεντ μέχρι την τελική εκδίκαση της υπόθεσης. Το ποσό αυτό θα φέρει νόμιμο τόκο και έξοδα. Νοείται βέβαια ότι τα επιδικασθέντα εδώ έξοδα θα πρέπει να ληφθούν υπόψη κατά τον υπολογισμό των εξόδων που θα ακολουθήσει την τελική εκδίκαση της υπόθεσης. Στη βάση των πιο πάνω εκδίδεται απόφαση υπέρ της αιτήτριας (ενάγουσας) και εναντίον της καθ' ης η αίτηση (εναγόμενης) για το ποσό των €10.577,07 σεντ πλέον νόμιμο τόκο πλέον έξοδα όπως θα υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Επί της εν λόγω απόφασης θα υπάρχει αναστολή εκτέλεσης για ποσό €3.270,16 σεντ μέχρι τελικής εκδίκασης της υπόθεσης. (Υπ.) .......... Στ. Ν. Σταύρου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο