← Κύπρος

LOMBARD NATWEST LIMITED ν. Χρυσταλλένης Κασιουρή κ.α., Αρ. Αγωγής: 7596/92, 3 Μαϊου, 2011

LOMBARD NATWEST LIMITED ν. Χρυσταλλένης Κασιουρή κ.α., Αρ. Αγωγής: 7596/92, 3 Μαϊου, 2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2011:A167 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Μ. Παπαδοπούλου, Ε. Δ. Αρ. Αγωγής: 7596/92 Μεταξύ: LOMBARD NATWEST LIMITED Εναγόντων και

  1. Χρυσταλλένης Κασιουρή
  2. Κυριάκος Τσαγγάρη
  3. Στέλιος Γεωργίου
  4. Ρένος Κακαής
  5. Alambra Marketing Ltd Εναγομένων Αίτηση ημερομηνίας 7.7.2010 για άδεια εκτέλεσης της απόφασης ημερ. 2.12.1992 Ημερομηνία: 3 Μαϊου,
  6. Για τους Ενάγοντες - Αιτητές: κα Γεωργιάδου Για τον Εναγόμενο αρ. 5 - Καθ'ου η Αίτηση: κ. Παυλήμπεης Για τους Εναγόμενους αρ. 1, 2, 3 και 4 - Καθ'ων η Αίτηση: καμία εμφάνιση ΑΠΟΦΑΣΗ Με την υπό εκδίκαση Αίτηση οι Ενάγοντες εξαιτούνται τα εξής: «Άδεια του Δικαστηρίου για εκτέλεση της απόφασης ημερομηνίας 2/12/1992 που εκδόθηκε στα πλαίσια της με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο αγωγής υπέρ της Lombard Natwest Limited λόγω παρέλευσης έξι

(6)ετών από την ημερομηνία που εκδόθηκε η απόφαση». Η Αίτηση στηρίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.40 Θ.Θ. 8, 9 και 10, Δ.48 Θ.Θ. 1, 2 και 8
(1)(κκ) και Δ.
  1. Συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση του κ. Σάββα Άδωνη, υπαλλήλου της Alpha Bank Cyprus Ltd, η οποία μετά από αριθμό διαταγμάτων διατηρεί το δικαίωμα για συνέχιση όλων των διαδικασιών που εκρεμούν από ή εναντίον των Εναγόντων. Όπως αναφέρει ο κ. Άδωνη την 2.12.1992 εξεδόθη απόφαση υπέρ των Εναγόντων και εναντίον των Εναγομένων, αναφορικά με την οποία δόθηκε την 1.6.2007 άδεια εκτέλεσης για 2 χρόνια μέχρι και 1.6.
  2. Την 8.6.2007 οι Ενάγοντες κατέθεσαν επί της ακίνητης περιουσίας του Εναγομένου αρ. 3 το memo με αρ. ΕΒ 1258/2007 στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λευκωσίας. Είναι η θέση του κ. Άδωνη ότι οι Εναγόμενοι δεν έχουν ξοφλήσει το εξ' αποφάσεως χρέος τους, και εξακολουθούν να οφείλουν το ποσό των €. 7.028,06 πλέον τόκο προς 9% ετησίως από 25.6.2010 μέχρι εξόφλησης, και οι Ενάγοντες επιθυμούν να προχωρήσουν με Ειδοποιήσεις Πτώχευσης κατά των Εναγομένων αρ. 1 και
  3. Για τον λόγο αυτό ζητείται η παροχή άδειας του Δικαστηρίου για εκτέλεση της απόφασης. Η αίτηση επιδόθηκε σε όλους τους Εναγόμενους, πλην όμως οι Εναγόμενοι αρ. 1, 2, 3 και 4 δεν εμφανίστηκαν. Ο Εναγόμενος αρ. 5 καταχώρησε Ένσταση στην Αίτηση, η οποία στηρίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.5 Θ.Θ. 1, 2 και 7, Δ.17 Θ. 2, Δ.40 Θ.Θ. 8, 9 και 10, Δ.48 Θ.Θ. 1 - 4 και 8, Δ.64 και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου, στην πρακτική του Δικαστηρίου, στο κοινοδίκαιο και στις αρχές της επιείκειας. Στην Ένσταση εκτίθενται 12 λόγοι ένστασης, τους οποίους και θεωρώ σκόπιμο να παραθέσω αυτούσιους: «
  4. Η αίτηση γίνεται από ανύπαρκτο νομικό πρόσωπο.
  5. Η αίτηση και η Ένορκη Δήλωση που την συνοδεύει δεν τηρεί τις προϋποθέσεις της Δ.40 Θ. 8 της Πολιτικής Δικονομίας.
  6. Η αίτηση και η ένορκη δήλωση που την συνοδεύει δεν επιζητεί άδεια για εκτέλεση εναντίον των εναγομένων 5 και ως εκ τούτου δεν μπορεί να δοθεί άδεια για εκτέλεση της απόφασης εναντίον των εναγομένων
  8. Η αίτηση συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας και οι λόγοι που προβάλλονται δεν δικαιολογούν την έγκριση της αίτησης.
  9. Οι ισχυρισμοί των αιτητών στην αίτηση και στην ένορκο δήλωση είναι μετέωροι, ατεκμηρίωτοι και οι αιτητές δεν παρουσιάζουν τα απαιτούμενα στοιχεία.
  10. Ουδέποτε επιδόθηκε στους εναγόμενους 5 η παρούσα αγωγή.
  11. Η αίτηση δεν πληρεί τις προϋποθέσεις της Δικονομίας και/ή των κανονισμών και/ή είναι αντικανονική.
  12. Δεν επεξηγούνται οι λόγοι της καθυστέρησης της εκτέλεσης της απόφασης.
  13. Η αίτηση είναι ανεπαρκής και δεν εξειδικεύει τον λόγο καταχώρησης της.
  14. Υπάρχει αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην καταχώρηση της υπό εξέταση αίτησης.
  15. Δεν αναφέρεται εάν έγιναν οποιεσδήποτε πληρωμές έναντι του εξ' αποφάσεως χρέους.
  16. Δεν είναι εύλογο και δίκαιο να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα». Η Ένσταση συνοδεύεται από την Ένορκη Δήλωση του κ. Άκη Σίμωνος, διευθυντή των Εναγομένων αρ. 5, ο οποίος αναφέρει ότι έλαβε για πρώτη φορά γνώση της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγής με την επίδοση της υπό εκδίκαση Αίτησης, και αμφισβητεί τόσο την απόφαση όσο και το χρέος. Όπως επισημαίνει, οι Αιτητές δεν αναφέρουν κατά πόσο έχουν λάβει χώρα οποιεσδήποτε πληρωμές έναντι του εξ' αποφάσεως χρέους, και δεν επισυνάπτουν τα απαραίτητα έγγραφα για να αποδείξουν ότι το χρέος δεν έχει ξοφληθεί. Η δε Αίτηση δεν αναφέρει τους λόγους της μακρόχρονης καθυστέρησης στην εκτέλεση της απόφασης, δεδομένου ότι έχουν παρέλθει 18 χρόνια από την έκδοση της. Κατά την ακρόαση της Αίτησης αμφότεροι οι συνήγοροι περιορίστηκαν σε αγορεύσεις, χωρίς την αντεξέταση οποιουδήποτε εκ των Ενόρκως Δηλούντων. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η Αίτηση βρίσκει δικονομικό έρεισμα στην Διαταγή 40 Θεσμός 8 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία και αναφέρει τα εξής, σε μετάφραση: «Όπου έχουν παρέλθει έξι χρόνια από την έκδοση της απόφασης ή του διατάγματος, ή όπου έχει λάβει χώρα οποιαδήποτε αλλαγή είτε λόγω θανάτου είτε άλλως πως στα μέρη που δικαιούνται σε ή υπόκεινται σε εκτέλεση, το μέρος που ισχυρίζεται ότι δικαιούται σε εκτέλεση δύναται να αποταθεί στο Δικαστήριο ή σε Δικαστή για παροχή άδειας εκτέλεσης ανάλογα. Και τέτοιο Δικαστήριο ή Δικαστής δύναται, εάν ικανοποιηθεί ότι ο αιτητής δικαιούται σε εκτέλεση, να εκδόσει διαταγή προς τούτο, ή μπορεί να διατάξει όπως οιονδήποτε θέμα ή ζήτημα που είναι απαραίτητο για προσδιορισμό των δικαιωμάτων των διαδίκων θα εκδικαστεί με οποιονδήποτε από τους τρόπους κατά τους οποίους μπορεί να εκδικαστεί οιονδήποτε ζήτημα στα πλαίσια μίας αγωγής. Και σε κάθε περίπτωση το Δικαστήριο ή Δικαστής δύναται να επιβάλει τέτοιους όρους ως προς τα έξοδα ή άλλως πως όπως θα είναι δίκαιο[1]». Η πρόνοια αυτή είναι πανομοιότυπη με την Αγγλική Διαταγή 42 των παλιών Αγγλικών Θεσμών, και άρα καθοδήγηση μπορεί να αντληθεί από την σχετική Αγγλική Νομολογία ως προς την ερμηνεία της. Όπως αναφέρεται στο Annual Practice 1958, στις σελίδες 1019 - 1020, τέτοια αίτηση υποβάλλεται μονομερώς και συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση η οποία πρέπει να
(1)περιέχει αναφορά στην ημερομηνία της απόφασης, στο ποσό της απόφασης, και στο ποσό που παραμένει οφειλόμενο,
(2)να καταδεικνύει ότι ο αιτητής δικαιούται σε εκτέλεση, ήτοι ότι δεν υπήρξε κάποια αλλαγή στους διαδίκους, ή διάλυση συμφέροντος και
(3)να επεξηγεί τους λόγους της καθυστέρησης. Όπως αναφέρθηκε στην Αγγλική απόφαση Duer v. Frazer
(2001)1 All E.R. 249, το Δικαστήριο συνήθως δεν παρατείνει την περίοδο των έξι χρόνων, εκτός αν αυτό είναι εμφανώς δίκαιο («demonstrably just»), και το βάρος έχει ο εξ' αποφάσεως πιστωτής να εξηγήσει γιατί δεν προέβη σε μέτρα εκτέλεσης εντός της αρχικής περιόδου, ή τον λόγο που καθυστέρησε μετά την λήξη της αρχικής περιόδου να αποταθεί για την παράταση του χρόνου, ενώ λαμβάνεται υπ' όψιν και ο δυσμενής επηρεασμός που τυχόν υπέστη ο εξ' αποφάσεως οφειλέτης από την καθυστέρηση. Όσο πιο μακρύς είναι ο χρόνος που αφέθηκε να παρέλθει από την απόφαση, τόσο πιο εύκολα θα καταλήξει το Δικαστήριο ότι ο εξ' αποφάσεως οφειλέτης θα υποστεί δυσμενή επηρεασμό από την παραχώρηση της αιτούμενης άδειας. Μάλιστα στην απόφαση Patel v. Singh
(2002)EWCA 1938 προστέθηκε και η αναφορά ότι ο πιστωτής υποχρεούται να καταδείξει ότι συντρέχουν τέτοιες περιστάσεις οι οποίες καθιστούν την υπόθεση εκτός του κανονικού («take the case out of the ordinary»). Προτού προχωρήσω στην εξέταση του αιτήματος, αναφέρω ότι οι ισχυρισμοί του Εναγομένου αρ. 5 περί αμφισβήτησης της απόφασης, και της επίδοσης της αγωγής δεν μπορούν να εξεταστούν στα πλαίσια της παρούσης διαδικασίας. Στρεφόμενη τώρα στα γεγονότα της υπό εκδίκαση Αίτησης, παρατηρώ αρχικά ότι οι Αιτητές αναφέρονται σε οφειλόμενο ποσό ύψους €. 7.028,06 πλέον τόκους επί αυτού προς 9% ετησίως από 25.6.
  1. Η οφειλή αυτή, όμως, δεν βρίσκει έρεισμα στην επισυνημμένη απόφαση, όπου επιδικάστηκε εναντίον των Εναγομένων ποσό Λ.Κ.1.200,00 πλέον τόκοι προς 9% ετησίως επί ποσού Λ.Κ.25.86 από 21.3.1992 μέχρι εξόφλησης και επί πέντε ποσών εκ Λ.Κ.35.28 το κάθε ένα από 21.4.1992 και ακολούθως την 21η μέρα κάθε επόμενου μήνα μέχρι 21.8.1992 και επί ποσού Λ.Κ.997,82 από 10.8.1992 μέχρι τελικής εξοφλήσεως. Δεδομένου ότι κατά τον χρόνο έκδοσης της απόφασης βρισκόταν σε ισχύ ο περί Τόκου Νόμος Ν. 2/77, βάσει του οποίου και δεν επιτρέπετο η επιβολή τόκου επί τόκου, δεν έχει τεκμηριωθεί η θέση των Εναγόντων - Αιτητών για οφειλή ύψους €. 7.200,00 πλέον τόκους από 25.6.
  2. Ειδικότερα, όμως, είναι γεγονός ότι καμία αναφορά δεν υπάρχει στην Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση ως προς το ποία μέτρα, και εάν όντως τέτοια υπήρξαν, έλαβαν οι Αιτητές από το 1992 μέχρι και το 2007 που κατέθεσαν το memo EB 1258/07 επί της περιουσίας του Εναγομένου αρ.
  3. Ακόμη και από μελέτη του φακέλου, προκύπτει η καταχώρηση μίας αίτησης παρακοής την 16.11.1993, και μίας αίτησης εξέτασης της οικονομικής κατάστασης των Εναγομένων αρ. 2, 3 και 4 την 8.6.
  4. Αναφορικά με τον Εναγόμενο αρ. 2 εξεδόθη ένα διάταγμα μηνιαίων δόσεων εναντίον του με το οποίο διατάσσετο να καταβάλλει στους Ενάγοντες ποσό Λ.Κ.80,00 μηνιαίως από 1.2.1995, και την συνακόλουθη έκδοση διαταγμάτων φυλακίσεως αυτού για μη καταβολή ποσού Λ.Κ.800,00 την 18.1.1996, Λ.Κ.800,00 την 6.6.1996 και Λ.Κ.480,00 την 28.1.
  5. Στα πλαίσια της ίδιας αίτησης εξεδόθη εναντίον του Εναγομένου αρ. 3 διάταγμα με το οποίο αυτός διατάσσετο να καταβάλλει στους Ενάγοντες ποσό Λ.Κ.25,00 μηνιαίως από 1.4.
  6. Έκτοτε δεν υπάρχει τίποτε περαιτέρω στον φάκελο. Οι Αιτητές όφειλαν να καταδείξουν τον λόγο για την καθυστέρηση, ιδιαίτερα αφού το τελευταίο μέτρο στον φάκελο της υπόθεσης έλαβε χώρα πριν από 14 χρόνια, η δε απόφαση εξεδόθη πριν από 19 χρόνια σχεδόν. Αναγνωρίζω μεν το δικαίωμα των Εναγόντων σε είσπραξη εξ' αποφάσεως χρεών, αλλά ο ίδιος ο Νομοθέτης καθόρισε ότι αυτό δεν υφίσταται επ' άπειρον, ειδικότερα όταν και οι Ενάγοντες χωρίς να προωθήσουν την εκτέλεση της απόφασης συνέχισαν να επιβάλλουν τόκους επί του ποσού. Τούτου δεδομένου αποτελεί κατάληξη μου ότι η Αιτητές δεν απέσεισαν το βάρος απόδειξης που έφεραν, και η διακριτική μου ευχέρεια θα πρέπει να ασκηθεί υπέρ της απόρριψης του αιτήματος. Η Αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα δεν υπάρχει λόγος να μην ακολουθήσουν το αποτέλεσμα και επιδικάζονται υπέρ των Εναγομένων αρ. 5 και εναντίον των Εναγόντων όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή. Δεδομένου ότι οι Εναγόμενοι αρ. 1, 2, 3 και 4 δεν εμφανίστηκαν στην διαδικασία δεν εκδίδεται οιαδήποτε διαταγή ως προς τα έξοδα αναφορικά με αυτούς. (Υπ.) Μ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] «
  7. Where six years have elapsed since the judgment or date of the order, or where any change has taken place by death or otherwise in the parties entitled or liable to execution, the party alleging himself to be entitled to execution may apply to the Court or a Judge for leave to issue execution accordingly. And such Court or Judge may, if satisfied that the party so applying is entitled to issue execution, make an order to that effect, or may order that any issue or question necessary to determine the rights of the parties shall be tried in any of the ways in which any question in an action may be tried. And in either case the Court or Judge may impose such terms as to costs or otherwise as shall be just». cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.