Αναφορικά με την εταιρεία Facipero Investments Limited, Αρ. Αίτησης: 77/11, 16 Μαΐου, 2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2011:A189 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Α. Ρ. Λιάτσου, Π.Ε.Δ. Αρ. Αίτησης: 77/11 Αναφορικά με τον περί Εταιρειών Νόμο, Κεφ. 113 και Αναφορικά με την εταιρεία Facipero Investments Limited ------------------- Αίτηση ημερ. 2.2.2011 για Προσωρινό Διάταγμα 16 Μαΐου,
- Για τους Αιτητές-Εταιρεία Eastern Holdings Ltd: κκ. Χρ. Σκορδής και Αλ. Γαβριηλίδης Για τους Καθ΄ ων η Αίτηση-Εταιρεία Tromson Enterprises Ltd: κ. Γ. Τριανταφυλλίδης και κα Ν. Παρτασίδου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ H υπό κρίση Αίτηση καταχωρήθηκε στα πλαίσια κυρίως Αίτησης με την οποία οι Αιτητές, υπό την ιδιότητά τους ως μέτοχοι της εταιρείας Facipero Investments Ltd (η οποία στη συνέχεια θα αναφέρεται ως Facipero), εξαιτούνται διάταγμα εκκαθάρισης και διάλυσής της, στη βάση του άρθρου 211 (στ) του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ.
- Διαζευκτικά, αξιώνουν εναλλακτικές θεραπείες, στηριζόμενοι στο άρθρο 202 του ίδιου νόμου. Με την εξεταζόμενη Αίτηση οι Αιτητές, προσερχόμενοι μονομερώς στο Δικαστήριο, πέτυχαν την έκδοση του ακόλουθου διατάγματος: «Ενδιάμεσο Διάταγμα του Δικαστηρίου που να απαγορεύει και/ή να εμποδίζει, την εταιρεία Facipero Investments Limited («η Εταιρεία») ως και τους διοικητικούς συμβούλους ή/και αξιωματούχους ή/και μετόχους ή/και αντιπροσώπους ή/και υπηρέτες αυτής από να πωλήσουν ή/και μεταβιβάσουν, δωρήσουν ή/και άλλως διαθέσουν, ή/και υποθηκεύσουν ή/και ενεχυριάσουν ή/και επιβαρύνουν οποιαδήποτε κινητή ή/και ακίνητη ιδιοκτησία ή/και οποιαδήποτε περιουσιακά στοιχεία της Εταιρείας ή/και της Θυγατρικής της Εταιρείας ΟΟΟ ELDORADO (΄η Θυγατρική΄), συμπεριλαμβανομένων των μετοχών της Εταιρείας στη Θυγατρική ή/και να εγγράψουν ή/και καταχωρήσουν στα αρμόδια μητρώα οποιαδήποτε τέτοια επιβάρυνση, διάθεση ή αποξένωση, ή/και προκαλέσουν τα πιο πάνω, μέχρι την τελική εκδίκαση της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτησης και/ή μέχρι νεωτέρας Διαταγής του Δικαστηρίου, εκτός εάν οι πιο πάνω δικαιοπραξίες, πράξεις ή ενέργειες τυγχάνουν της ρητής έγγραφης έγκρισης όλων των μετόχων της Εταιρείας ή όλων των διοικητικών συμβούλων αυτής.» Αξίωναν περαιτέρω και δεύτερο διάταγμα, για το οποίο δόθηκαν οδηγίες από το Δικαστήριο όπως επιδοθεί. Τελικά, κατά το στάδιο της ακρόασης της παρούσας Αίτησης, ο ευπαίδευτος συνήγορος των Αιτητών απέσυρε το αίτημα για έκδοση του επιπρόσθετου αυτού διατάγματος και, ως αποτέλεσμα, η Αίτηση, σε αυτό της το μέρος απερρίφθη. Κρίνεται σκόπιμη η παράθεση ενός πλαισίου αδιαμφισβήτητων γεγονότων, προκειμένου να γίνει ευκολότερη η παρακολούθηση της ενδιάμεσης απόφασης του Δικαστηρίου, αλλά και να απλουστευθεί η δομή της: Η Facipero, εταιρεία δεόντως εγγεγραμμένη στην Κυπριακή Δημοκρατία, είναι η μοναδική μέτοχος της Ρωσικής εταιρείας OOO Eldorado, η οποία είναι μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες στη Ρωσία και ασχολείται με το λιανικό εμπόριο ηλεκτρονικών και οικιακών συσκευών. Το εκδοθέν μετοχικό κεφάλαιο της Facipero αποτελείται από 200.000 πλήρως πληρωθείσες μετοχές και κατέχεται ως εξής: - 100.001 μετοχές ονομαστικής αξίας €2 έκαστη κατέχονται από τους Καθ΄ ων η Αίτηση και - 99.999 μετοχές ονομαστικής αξίας €2 έκαστη κατέχονται από τους Αιτητές. Στις 29.9.2009 υπεγράφη Συμφωνία Μετόχων (Shareholders Agreement) μεταξύ της Facipero και των δύο πιο πάνω μετόχων της. Με βάση τις πρόνοιες της συμφωνίας αυτής, αλλά και του καταστατικού της Facipero, οι μέτοχοί της έχουν το δικαίωμα να διορίζουν από δύο διοικητικούς συμβούλους ο καθένας. Ο Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου διορίζεται από το μέτοχο που κατέχει την πλειοψηφία των μετοχών και έχει νικώσα ψήφο σε περίπτωση ισοψηφίας. Στις 18.12.2009, και κάτω από συνθήκες που δεν έχουν ιδιαίτερη σημασία για σκοπούς της παρούσας Αίτησης, υπεγράφησαν μεταξύ της Facipero και της Eldorado δύο συμφωνίες δανείου, μία αρχική και μία τροποποιητική, με βάση τις οποίες η Eldorado δάνεισε στη Facipero USD200.000.
- Το δάνειο αυτό θα ήταν πληρωτέο την 31.12.
- Οι Αιτητές θέτουν ως ουσιώδη στοιχεία ότι η Facipero αποτελεί κοινοπρακτικό όχημα δικό τους και της Tromson, η οποία αποτελεί μέλος του ομίλου εταιρειών PPF. Προβάλλουν επίσης ότι η μετοχική και διοικητική δόμηση της Facipero είχε πάντοτε το χαρακτήρα του οιονεί συνεταιρισμού (Quasi Partnership) και ότι η Συμφωνία Απόκτησης Μετοχών και η Συμφωνία Μετόχων αποτελούσαν μέρος μιας σειράς συμφωνιών οι οποίες συνήφθησαν στα πλαίσια μιας γενικότερης διευθέτησης. Οι βασικοί όροι της εν λόγω διευθέτησης κατεγράφησαν σε Μνημόνιο Συναντίληψης ημερ. 31.1.
- Μετά την υπογραφή του Μνημονίου αυτού τα μέρη ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις σε σχέση με το μετοχικό κεφάλαιο και τη διοίκηση των εμπλεκόμενων εταιρειών, συμπεριλαμβανομένης της Facipero. Τελικά, στις 29.9.2009, υπογράφηκε μια σειρά συμφωνιών προς υλοποίηση του Μνημονίου Συναντίληψης. Προβάλλουν οι Αιτητές ως σημαντικά προς στήριξη, τόσο της κυρίως Αίτησής τους όσο και της υπό κρίση, γεγονότα που ακολούθησαν την υπογραφή των πιο πάνω συμφωνιών, προκειμένου να υποστηρίξουν ότι ο όμιλος PPF, συμπεριλαμβανομένης της Tromson, άρχισε να θέτει σε εφαρμογή συντονισμένο σχέδιο προς εξωστρακισμό τους από την Facipero, με τελικό σκοπό να αποκτήσουν τον πλήρη έλεγχο της εταιρείας αυτής και των περιουσιακών της στοιχείων. Θέτουν, μεταξύ άλλων, ότι η Tromson, εκμεταλλευόμενη κατάφορα το γεγονός ότι είναι μέτοχος πλειοψηφίας κατά μία μόνο μετοχή, πλήττει τα δικαιώματα της μειοψηφίας, εφαρμόζοντας συστηματικά καταπιεστική συμπεριφορά. Την εξειδικεύουν σε αναφορά με προβολή προσκομμάτων στη μεταβίβαση κεφαλαίων, ώστε να προκαλέσει τεχνητά προβλήματα ρευστότητας, στην παράτυπη και αναίτια πρόωρη αποπληρωμή του δανείου των USD200.000.000 και στην επιδίωξη, κατά τρόπο παράνομο και αντικαταστατικό, της αντικατάστασης ανεξασφάλιστης υποχρέωσης της Facipero προς την Eldorado με νέα δανειστική υποχρέωση προς την Tromson του ίδιου ύψους. Επικαλούνται επίσης ως γεγονότα που συνιστούν ή απολήγουν σε καταπίεση του μετόχου μειοψηφίας συστηματική παραβίαση διατάξεων του καταστατικού, καταχρηστική άσκηση δικαιωμάτων που παρέχει το καταστατικό με σκοπό την επιβολή ζημιογόνων αποφάσεων για τη Facipero, αποκλεισμό τους από πρόσβαση σε ουσιώδεις πληροφορίες που αφορούν τη Facipero, καθώς επίσης και λήψη κρίσιμων και σημαντικών αποφάσεων σχετικά με την Eldorado χωρίς να τύχουν ενημέρωσης ή χωρίς να ληφθεί η συγκατάθεσή τους ως μετόχων της. Η Tromson ενίσταται, προβάλλοντας μια σειρά από συγκεκριμένους λόγους ένστασης. Συγκεκριμένα ότι οι Αιτητές δεν νομιμοποιούνται στην καταχώρηση της Αίτησης, ότι η ίδια η Αίτηση συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας, ότι προηγούμενη ενδιάμεση απόφαση σε διαδικασία στην αγωγή 9060/10 συνιστά δεδικασμένο το οποίο δεσμεύει τα μέρη και ότι η κυρίως Αίτηση καταχωρήθηκε για αλλότριους σκοπούς. Προσθέτουν ακόμη πως οι Αιτητές απέκρυψαν ουσιώδη γεγονότα όταν προσήλθαν μονομερώς στο Δικαστήριο, πως απέτυχαν να ικανοποιήσουν για τη συνδρομή των προϋποθέσεων έκδοση διατάγματος και πως, εν πάση περιπτώσει, το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει σαφέστατα υπέρ της απόρριψης της Αίτησης και/ή της ακύρωσης του εκδοθέντος προσωρινού διατάγματος. Την υποστηρικτική της ένστασης ένορκη δήλωση ορκίζεται πρόσωπο το οποίο οι Καθ΄ ων η Αίτηση διόρισαν ως διοικητικό σύμβουλο της Facipero. Το ουσιαστικό της μέρος περιστρέφεται γύρω από νομικές θέσεις και γεγονότα, ο βασικός κορμός των οποίων δεν τελεί υπό αμφισβήτηση. Ως εκ τούτου, παρέλκει ιδιαίτερη αναφορά στο περιεχόμενό της, δεδομένου ότι, στην έκταση που οι επί μέρους ισχυρισμοί αφορούν, θα αναπτυχθούν στα ανάλογα στάδια της ενδιάμεσης απόφασης. Κατά παρόμοιο τρόπο οι νομικοί ισχυρισμοί, όπως αυτοί τέθηκαν με ικανότητα από τους ευπαίδευτους συνήγορους, θα καταγράφονται και θα εξετάζονται στα σχετικά κεφάλαια που ακολουθούν. Πέραν του γενικού άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60, το άρθρο 214
(1)του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113 παρέχει την εξουσία στο Δικαστήριο για έκδοση προσωρινού διατάγματος στα πλαίσια κυρίως αίτησης για εκκαθάριση εταιρείας. Προκύπτει ως πρώτο ζήτημα για εξέταση η θέση που ανέπτυξε ο ευπαίδευτος συνήγορος για τους Καθ΄ ων η Αίτηση, σύμφωνα με την οποία οι Αιτητές δεν νομιμοποιούνται στην καταχώρηση αίτησης εκκαθάρισης, ούτε και κατ΄ επέκταση στην επίδικη Αίτηση για έκδοση προσωρινού διατάγματος. Η προσέγγιση αυτή εδράζεται στο ίδιο το λεκτικό του άρθρου 213
(1)του Κεφ. 113, σύμφωνα με το οποίο «αίτηση στο Δικαστήριο για την εκκαθάριση εταιρείας γίνεται με αίτηση που υποβάλλεται. είτε από την εταιρεία είτε από οποιοδήποτε πιστωτή ή πιστωτές (περιλαμβανομένων οποιωνδήποτε ενδεχόμενων ή μελλοντικών πιστωτή ή πιστωτών), συνεισφορέα ή συνεισφορέων, ή από όλους ή οποιουσδήποτε από τα μέρη εκείνα, μαζί ή ξεχωριστά». Στηρίζεται επίσης στην ερμηνεία του όρου «συνεισφορέας», όπως αυτή εντοπίζεται στο άρθρο 205 του πιο πάνω νομοθετήματος κι έχει ως εξής: «Ο όρος "συνεισφορέας" σημαίνει κάθε πρόσωπο που είναι υπεύθυνο να συνεισφέρει στα περιουσιακά στοιχεία της εταιρείας σε περίπτωση εκκαθάρισής της.». Με δεδομένο, ήταν η προέκταση του κ. Τριανταφυλλίδη, ότι οι Αιτητές είναι κάτοχοι μετοχών στη Facipero πλήρως πληρωθεισών και δεν υπάρχει οποιοσδήποτε ισχυρισμός ότι εμπίπτουν στα πλαίσια του όρου «συνεισφορέας», ούτε ότι αυτοί είναι πιστωτές της Facipero, δεν νομιμοποιούνται στην καταχώρηση αίτησης για εκκαθάριση. Ο ευπαίδευτος συνήγορος για τους Αιτητές υπέβαλε ότι ο εξεταζόμενος λόγος ένστασης είναι αβάσιμος και ότι οι Αιτητές, ως μέτοχοι της Facipero, νομιμοποιούνται στην αξίωση των αιτούμενων θεραπειών της κυρίως Αίτησης και, συνακόλουθα, της υπό κρίση. Πρόσθεσε περαιτέρω ότι καταδεικνύεται μέσα από την κυρίως Αίτηση ότι υπάρχουν σημαντικά περιουσιακά στοιχεία για διανομή μεταξύ των μετόχων, γεγονός που δίδει το δικαίωμα στους Αιτητές να καταχωρήσουν τις προαναφερόμενες αιτήσεις. Καταλήγοντας, εισηγήθηκε ότι εν πάση περιπτώσει η αναζήτηση της εναλλακτικής θεραπείας του άρθρου 202 του Κεφ. 113 είναι παράγοντας που νομιμοποιεί την καταχώρηση αίτησης από οποιοδήποτε μέλος και συνεπώς και από τους μετόχους. Το άρθρο 213
(1)του Κεφ. 113 ξεκάθαρα παραθέτει τον περιορισμένο κύκλο προσώπων τα οποία δικαιούνται, δυνάμει των προνοιών του, στην καταχώρηση αίτησης για εκκαθάριση εταιρείας. Δεν χωρεί βεβαίως αμφισβήτησης ότι οι Αιτητές δεν περιλαμβάνονται στους πιστωτές της Facipero. Η ιδιότητα των μετόχων και μόνο που τους περιβάλλει - και δεδομένης της πλήρους καταβολής του μετοχικού τους κεφαλαίου - δεν τους καθιστά ούτε πιστωτές, ούτε συνεισφορείς στα πλαίσια της ερμηνείας του όρου που παρέχεται από το άρθρο 205 του ανωτέρω Κεφαλαίου. Δύο αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου διαφωτίζουν σχετικά με το εξεταζόμενο ζήτημα. Στην Αίτηση Certiorari της Printek Dataforms Express Ltd,
(2003)1 ΑΑΔ 1193, 1197, λέχθηκαν τα ακόλουθα από το Δικαστή Χατζηχαμπή: «Αυτό με οδηγεί στο δεύτερο λόγο για τον οποίο το εκδοθέν διάταγμα θα πρέπει να ακυρωθεί εφόσον ο Κανονισμός 32 προνοεί ότι το διάταγμα εκδίδεται, όπως αναφέρει, ". upon the application of a creditor, or of a contributory, or of the Company,.". Στην προκειμένη περίπτωση το διάταγμα εζητήθηκε όχι με αίτημα οποιουδήποτε συνεισφορέα ή πιστωτή ή της ίδιας της εταιρείας, αλλά από μέτοχο. Και για το λόγο αυτό λοιπόν δεν υπήρχε εξουσία στο δικαστήριο να εγκρίνει το αίτημα και να διορίσει προσωρινό εκκαθαριστή. Η δε νομολογία εδέχθη ότι εκτός αν η εταιρεία η ίδια ζητά τον διορισμό, θα πρέπει να υπάρχει και δική της συγκατάθεση, εκτός στις εξαιρετικές περιπτώσεις που δεν συντρέχουν οπωσδήποτε στην προκειμένη περίπτωση. Δεν χρειάζεται να αναφερθώ ιδιαίτερα σε αυτή τη νομολογία την οποία έχει παραθέσει ενώπιον μου ο κ. Κληρίδης, καταλήγω δε ότι και στα πλαίσια του άρθρου 32
(1)ο διορισμός του προσωρινού εκκαθαριστή με αίτημα μετόχου και όχι ενός από τα πρόσωπα τα οποία αναφέρονται στο άρθρο ήταν έξω από τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου». Ο όρος «συνεισφορέας», υπό το πρίσμα του άρθρου 205, εξετάστηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο και στην υπόθεση Χριστάκης Μιχαήλ κ.ά. v. Επίσημου Παραλήπτου κ.ά.,
(1999)1 ΑΑΔ
- Λέχθηκαν τα εξής στη σελ. 1036: «Βάσιμα αρνήθηκε η Επίσημος Παραλήπτης τον ισχυρισμό των εφεσειόντων ότι είναι "συνεισφορείς", εφόσον το μετοχικό κεφάλαιο της εταιρείας είχε καταβληθεί στο ακέραιο. Ο όρος "συνεισφορέας" ορίζεται στο Άρθρο 205 του Κεφ.
- Περιορίζεται σε μετόχους της εταιρείας που δεν κατέβαλαν το σύνολο του μετοχικού κεφαλαίου». Mε δεδομένη λοιπόν την πιο πάνω νομική προσέγγιση και την πλήρη καταβολή του μετοχικού κεφαλαίου εκ μέρους των Αιτητών, αυτοί δεν καλύπτονται από τα πλαίσια του όρου «συνεισφορέας» και, συνεπώς, δεν νομιμοποιούνται, κατ΄ ακολουθία του άρθρου 213
(1)στην εισαγωγή αίτησης για εκκαθάριση της εταιρείας. Στο σύγγραμμα Farrar's Company Law, 3η έκδοση, στο κεφάλαιο Shareholder Remedies και υπό τον τίτλο Procedural Matters, στη σελ. 455, καταγράφεται: «Section 124 of the Insolvency Act 1986 permits an application to the court for a winding-up order to be made by any contributory, defined by s 79 of that Act to mean every person liable to contribute to the assets of a company in the event of its being wound up. Thus, for example, a partly paid-up shareholder who remains liable to contribute the amount unpaid on his shares in the event of the company being wound up is a contributory. The position is not so clear when the petitioner is a fully paid-up member. Obviously he is not liable to contribute anything on a winding up. How then does he establish a right to bring a winding-up petition? The court's answer has been that he must establish a tangible interest in the winding-up, a prima facie probability of surplus assets remaining after the creditors have been paid for distribution amongst the shareholders. ....... The "tangible interest" requirement means that if the company is insolvent, a member cannot petition for a winding up. Once a member can establish a tangible interest then he can petition for a winding up notwithstanding the fact that his particular shareholding is very small..». Παρόμοια, ο δικαστής Buckley, στην υπόθεση Re Othery Construction, Ltd
(1966)1 All E.R. 145, η οποία αφορούσε αίτηση για διάλυση εταιρείας με αιτητή μέτοχο ο οποίος κατείχε αριθμό πλήρως πληρωθεισών μετοχών, και εξετάζοντας κατά πόσο αυτός νομιμοποιείτο στην καταχώρηση της αίτησης, ανέφερε, στη σελ. 147: «. where a fully paid shareholder petitions for compulsory winding-up he must show, on the face of his petition, a prima facie probability that there will be assets available for distribution among shareholders». Tα πιο πάνω και οι αναφορές της παραγρ. 14 της κυρίως Αίτησης έδωσαν το έρεισμα για προβολή της εισήγησης του ευπαίδευτου συνήγορου για τους Αιτητές περί νομιμοποίησης των συγκεκριμένων μετόχων στην καταχώρηση αίτησης εκκαθάρισης. Καταγράφεται, συγκεκριμένα στην παράγρ. 14: «14. Η Εταιρεία έχει σημαντικά περιουσιακά στοιχεία και σε περίπτωση διάλυσής της θα υπάρξει σημαντικό πλεόνασμα, μετά την πληρωμή των οποιωνδήποτε χρεωστών της, για διανομή στους μετόχους της. Αυτό επιβεβαιώνεται και από τις οικονομικές καταστάσεις της Εταιρείας.» Υπό την επιφύλαξη της κατάληξης ήδη του Δικαστηρίου ως προς τα όρια που θέτει το άρθρο 213
(1), προστίθεται ότι ακόμη και η πιο πάνω καταγραφή της παραγρ. 14 της κυρίως Αίτησης δεν υποδηλοί, τουλάχιστον εκ πρώτης όψεως, πιθανότητα περί ύπαρξης περισσεύματος προς διανομή στους μετόχους, μετά την εξόφληση, στα πλαίσια εκκαθάρισης, των οποιωνδήποτε χρεωστών της Facipero. Τέτοια πιθανότητα που θα ήταν αρκετή για να προσδώσει νομιμοποίηση στους Αιτητές για προσφυγή τους στο Δικαστήριο και καταχώρηση αίτησης για εκκαθάριση. Ούτε συνιστά, στην απουσία κάποιας έστω στοιχειοθέτησής της με περαιτέρω λεπτομέρειες, θεμελίωση ενός χειροπιαστού συμφέροντος, περιεχόμενο του οποίου θα ήταν η ύπαρξη πλεονάσματος προς όφελος και των Αιτητών-μετόχων. Η κυρίως Αίτηση εδράζεται, πέραν του άρθρου 211(στ), και στο άρθρο 202 του Κεφ. 113, το οποίο προβλέπει για εναλλακτικές θεραπείες τις οποίες μπορεί να αξιώσει οποιοδήποτε μέλος της εταιρείας. Οι πρόνοιες του άρθρου αυτού σκοπό έχουν την παροχή νομικής διεξόδου στη μετοχική μειοψηφία - όπως εν προκειμένω οι Αιτητές - σε κάθε περίπτωση όπου οι υποθέσεις εταιρείας διεξάγονται με τρόπο καταπιεστικό εκ μέρους της πλειοψηφίας. Εισηγήθηκε ο ευπαίδευτος συνήγορος για τους Αιτητές ότι έστω κι αν η πλευρά που εκπροσωπεί δεν νομιμοποιείται στην καταχώρηση αίτησης εκκαθάρισης με βάση το άρθρο 211(στ), έχει δικαίωμα προσφυγής στο Δικαστήριο κατ΄ ακολουθία του άρθρου 202. Δεν βρίσκει σύμφωνο το Δικαστήριο η πιο πάνω προσέγγιση. Παρόμοιο θέμα, ως προς τις προϋποθέσεις ενεργοποίησης δηλαδή του άρθρου 202, εξετάστηκε από το πλήρες Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας στην υπόθεση Bedros Karaoglanian & Sons Ltd., and Others and Hagop Karaoglanian and Another
(1977)4 J.S.C. σελ.
- Εκδίδοντας την απόφαση ο Δικαστής Πικής, τότε Πρόεδρος Επαρχιακού Δικαστηρίου, αφού κατέληξε ότι οι Αιτητές απέτυχαν να αποδείξουν πως ήταν δίκαιο και σύμφωνο με το δίκαιο της επιείκειας να διαλυθεί η εταιρεία, προχώρησε στην εξέταση των εναλλακτικών θεραπειών που αξίωναν στη βάση του άρθρου
- Αναφέρει στη σελ. 511: «In the light of the above finding it would be unnecessary to go any further and examine the alternative remedies sought in the petition, considering that before a member of the company may avail himself of the provisions of s.202, he must first establish that the company should be wound up." Η κατάληξη του Δικαστηρίου ως προς ζήτημα της νομιμοποίησης των Αιτητών στην καταχώρηση αίτησης για εκκαθάριση, καθορίζει και το αποτέλεσμα της ενδιάμεσης απόφασής του. Παρά ταύτα, κρίνεται σκόπιμη η εξέταση και της εισήγησης του ευπαίδευτου συνήγορου των Καθ΄ ων η Αίτηση περί κατάχρησης της διαδικασίας του Δικαστηρίου. Έχει ως έναυσμα προηγηθείσα καταχώρηση αγωγής, της 9060/2010, στα πλαίσια της οποίας εκδόθηκε, κατά την πλευρά τους, πανομοιότυπο διάταγμα με αυτό της υπό κρίση Αίτησης. Στις 23.12.2010, και μετά από ακρόαση, το Δικαστήριο ακύρωσε το προαναφερθέν διάταγμα. Κατά της απόφασης αυτής ασκήθηκε έφεση εκ μέρους των τότε εναγόντων, Αιτητών στην παρούσα Αίτηση. Ήταν η προέκταση της εισήγησης ότι το ουσιαστικά πανομοιότυπο των προσωρινών διαταγμάτων και στις δύο δικαστικές διαδικασίες προκύπτει από απλή ανάγνωση και σύγκρισή τους και ότι και τα δύο αποσκοπούν και οδηγούν στο ίδιο αποτέλεσμα. Με αυτό ως υπόβαθρο, και με ανάλογη αναφορά σε νομικές αυθεντίες, ολοκλήρωσε τη θέση του ο κ. Τριανταφυλλίδης αναφέροντας ότι δεν είναι επιτρεπτό για τους Αιτητές να έχουν δύο παράλληλες διαδικασίες στοχεύοντας στην ίδια θεραπεία, στην παρεμπόδιση συγκεκριμένα των Καθ΄ ων η Αίτηση από του να χρηματοδοτήσουν οι ίδιοι τη Facipero με συνήθεις εύλογους εμπορικούς όρους. Η περί του αντιθέτου εισήγηση του ευπαίδευτου συνήγορου για τους Αιτητές θέτει ότι το αντικείμενο της αγωγής 9060/10 είναι πολύ συγκεκριμένο και πολύ περιορισμένο, όπως και το εκδοθέν τότε προσωρινό διάταγμα. Προσθέτει ακόμη ότι οι θεραπείες που επιζητούνται στα πλαίσια της κυρίως Αίτησης στην παρούσα υπόθεση, ουδεμία σχέση έχουν με τις θεραπείες που αξιώνονται με πιο πάνω αγωγή. Το δε επίδικο προσωρινό διάταγμα δεν σχετίζεται με το αντίστοιχο που εκδόθηκε στην αγωγή αυτή, είτε ως προς το περιεχόμενό του, είτε ως προς τη βάση πάνω στην οποία ζητήθηκε. Θέτει περαιτέρω ο ευπαίδευτος συνήγορος ότι η νομική και πραγματική βάση της κυρίως Αίτησης είναι εντελώς διαφορετική από αυτή της αγωγής. Εισηγείται ακόμη ο κ. Σκορδής ότι η εν λόγω αγωγή καταχωρήθηκε προτού εντατικοποιηθούν και κορυφωθούν οι προσπάθειες του ομίλου PPF και των Καθ΄ ων η Αίτηση για εξοστρακισμό των Αιτητών με τη λήψη σειράς αυθαίρετων, αντικαταστατικών και άκρως καταπιεστικών ενεργειών. Προεκτείνοντας ανέφερε ότι σημαντικότατα για την υπόθεση γεγονότα έλαβαν χώρα μετά την καταχώρηση της αγωγής και μετά την ακύρωση του σχετικού προσωρινού διατάγματος. Με αυτά ως υπόβαθρο, κατέληξε ότι η παράλληλη ύπαρξη της αγωγής δεν συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας, ούτε και η εκδοθείσα απόφαση επηρεάζει καθ΄ οιονδήποτε τρόπο τις πιθανότητες των Αιτητών να επιτύχουν θεραπεία στην παρούσα διαδικασία. Το πραγματικό υπόβαθρο για κατάληξη επί του εξεταζόμενου θέματος της κατάχρησης διαδικασίας, υπό μορφή τεκμηρίων, είναι ενώπιον του Δικαστηρίου. Συνίσταται στο γενικό κλητήριο ένταλμα της αγωγής 9060/2010, στη μονομερή αίτηση η οποία καταχωρήθηκε στις 27.10.2010, τις ενόρκους δηλώσεις που τη συνοδεύουν, στην ανάλογη ένσταση και τη συνοδευτική ένορκο δήλωση, στο πιστό αντίγραφο των εκδοθέντων μονομερώς διαταγμάτων και την απόφαση του Δικαστηρίου ημερ. 23.12.
- Στην οπισθογράφηση της απαίτησής τους στην εν λόγω αγωγή, οι ενάγοντες αξίωναν διακήρυξη του Δικαστηρίου ως προς την ορθή ερμηνεία του καταστατικού της Facipero σχετικά με τις εξουσίες του διοικητικού της συμβουλίου, την απαρτία του και των σχετικών με τα «Επιφυλαγμένα Ζητήματα και Ουσιώδη Επιφυλαγμένα Ζητήματα» όρων του. Αξίωναν επίσης έκδοση διαταγμάτων, μεταξύ των οποίων και διάταγμα που να απαγορεύει στη Facipero και ή στους διοικητικούς συμβούλους ή αξιωματούχους ή υπαλλήλους ή αντιπροσώπους της, από του να λάβουν ή και να εγκρίνουν συγκεκριμένες αποφάσεις για δανειοδότηση. Ανάλογα διατάγματα αιτήθηκαν και μέσα από μονομερή αίτηση που ακολούθησε. Στις 29.10.2010, το Δικαστήριο εξέδωσε, στην απουσία των αντιδίκων, τα διατάγματα αυτά. Ακολούθησε διαδικασία ακρόασης της αίτησης και τελικά, με ενδιάμεση απόφαση ημερ. 23.12.2010, ακυρώθηκαν τα εκδοθέντα διατάγματα. Ήταν βασική κατάληξη του Δικαστηρίου πως οι ενάγοντες-αιτητές απέτυχαν να αποδείξουν τη συνύπαρξη των δύο πρώτων προϋποθέσεων του άρθρου 32 του Νόμου 14/
- Όπως έχει ήδη λεχθεί, η απόφαση αυτή έχει εφεσιβληθεί. Σειρά αποφάσεων έχει θέσει νομολογιακά τα πλαίσια και τις διάφορες μορφές που προσλαμβάνει η κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. Επιχειρώντας να συνοψίσω τις βασικές παραμέτρους, αναφέρω ότι η δικαιοδοσία για την παρεμπόδιση ή απόρριψη διαδικασίας που συνιστά κατάχρηση των δικαιοδοσιών του Δικαστηρίου, εκπηγάζει από την ίδια τη φύση της δικαστικής λειτουργίας. Τα δε μέσα για την αποτροπή κατάχρησης, μπορεί να προσλάβουν οποιαδήποτε μορφή που επιβάλλει η ανάγκη στη συγκεκριμένη περίπτωση για την περιφρούρηση του σκοπού για τον οποίο παρέχονται οι δικαιοδοσίες του Δικαστηρίου. Η παράλληλη προώθηση δύο διαδικασιών συνιστά κατάχρηση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, όπως επίσης και η επιδίωξη όμοιων σκοπών με την υιοθέτηση παράλληλων ένδικων μέσων. Η προώθηση, σε γενικές γραμμές, της πολλαπλότητας διαδικασιών με σκοπό την επίτευξη του ιδίου αποτελέσματος, συνιστά κλασσική περίπτωση τέτοιας κατάχρησης. Το Δικαστήριο έχει σύμφυτη δικαιοδοσία απόρριψης αγωγών οι οποίες συνιστούν κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας, προκειμένου να αποτρέψει επανειλημμένη κλήση διάδικου να υπερασπιστεί παρόμοιων αξιώσεων. Είναι, εν τέλει, επιθυμητό να συζητείται σε ένα και μόνο Δικαστήριο ένα επίδικο θέμα και να αποφεύγεται η παράλληλη αντιμετώπιση ουσιαστικά παρόμοιου ζητήματος από άλλο Δικαστήριο (Διευθυντής των Φυλακών v. Τζεννάρο Περρέλλα
(1995)1 ΑΑΔ 217, Αναφορικά με Αίτηση της Beogradska D.D.
(1996)1 ΑΑΔ 911, Ηλίας Τσιακλίδης v. Ευάγγελου Ανδρέου Ευαγγέλου
(2004)1 ΑΑΔ 119). Aκριβώς η ουσία των θέσεων των Αιτητών και η όλη προσπάθειά τους ήταν να παρεμποδίσουν τη λήψη απόφασης, είτε ως αντικαταστατικής, είτε άλλως πώς, για χρηματοδότηση της Facipero από τον Όμιλο PPF και τον τελικό έλεγχό της από αυτό τον Όμιλο. Αυτό είναι και το ουσιαστικό ζητούμενο με το υπό κρίση διάταγμα. Η προσφυγή στο Δικαστήριο με αίτηση εκκαθάρισης ακολούθησε την αποτυχία της προηγούμενης ενδιάμεσης απόφασης της αγωγής 9060/10. Ό,τι μεσολάβησε ήταν οι ενέργειες των Καθ΄ ων η Αίτηση, κατ΄ ακολουθία των σχετικών άρθρων του καταστατικού, να προχωρήσουν στη σύγκληση του διοικητικού συμβουλίου της Facipero με σκοπό τη λήψη απόφασης για τη δανειοδότηση. Όλα τα σχετικά με το δικαίωμά τους αυτό τέθηκαν ή θα μπορούσαν να τεθούν στην αγωγή 9060/10 και η ακολουθείσασα καταχώρηση της έφεσης είναι το πρόσφορο μέσο επίλυσης των διαφορών. Η καταχώρηση της υπό κρίση Αίτησης, κάτω από το νομικό μανδύα της κυρίως αίτησης για εκκαθάριση, συνιστά όντως κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. Καθότι οι Αιτητές με δύο παράλληλες διαδικασίες - αρχικά της αίτησης στην αγωγή 9060/10 και της διαδικασίας έφεσης και, ταυτόχρονα με την πορεία της έφεσης, μέσω της παρούσας διαδικασίας και της επίδικης Αίτησης - στοχεύουν στο ίδιο αποτέλεσμα. Τον έλεγχο δηλαδή της καταστατικής συμμόρφωσης των Καθ΄ ων η Αίτηση και την παρεμπόδιση χρηματοδότησης της Facipero. Με βάση τα πιο πάνω, είναι η κατάληξη του Δικαστηρίου ότι η Αίτηση δεν έχει περιθώρια επιτυχίας και απορρίπτεται. Το εκδοθέν μονομερώς διάταγμα ημερ. 3 Φεβρουαρίου, 2011 ακυρώνεται στην ολότητά του. Τα έξοδα της Αίτησης, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται προς όφελος των Καθ΄ ων η Αίτηση. [Υπ.] Α. Ρ. Λιάτσος, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Χ.Θ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο