Interol Limited ν. Παύλου Τζιωρτζή, Πρωτογενής Αίτηση 1397/2010, 25 Μαΐου, 2011

(1),

(2),

(3),

(4),

(5),

(6),

(7),

(8)και

(9), στη Δ.39, στον Περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60 άρθρα 31 και 32 στον Περί Διεθνούς Εμπορικής Διαιτησίας Νόμο (Ν.101/87)άρθρα 2, 3, 8 και 9, στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο (Κεφ. 6) άρθρα 4 και 5 και στις Γενικές και Συμφυείς Εξουσίες του Δικαστηρίου. Στην ειδοποίηση ένστασης κατέγραψε αριθμό λόγων για τους οποίους ενίσταται στην πιο πάνω αίτηση. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η ένσταση εμφαίνονται στην επισυνημμένη στην ένσταση ένορκη δήλωση του ίδιου του καθ' ου η αίτηση. Αναφέρει ότι δεν γνωρίζει την αγγλική γλώσσα και όλα τα έγγραφα της παρούσας διαδικασίας του τα μεταφράζει στα ελληνικά ο δικηγόρος του. Είχε προσωπική σχέση με την Μαρίνα Ψύλου αρκετά πριν την υπογραφή της επίδικης συμφωνίας. Της ανέφερε ότι υπήρχε μια μεγάλη ευκαιρία για αγορά ενός τουρκοκυπριακού τεμαχίου στην περιοχή Κόρνου και της ζήτησε να βρει επενδυτές για συμμετοχή τους στην αγορά του ακινήτου. Της είπε ότι ήταν μια πολύ καλή ευκαιρία για να κερδίσουν χρήματα ως προμήθεια. Λόγω των σχέσεων τους τον τοποθέτησε ως διευθυντή σε δεκάδες εταιρείες έναντι κάποιας αμοιβής του. Του ανέφερε ότι βρήκε επενδυτή. Ο ξένος επενδυτής ήθελε άδεια από το υπουργικό συμβούλιο να επενδύσει σε ακίνητη περιουσία και θα εξασφαλίζετο το ποσό με συμφωνία δανείου για ένα χρόνο η οποία θα μπορούσε να ανανεωθεί. Ετοίμασε τη συμφωνία και την υπόγραψαν χωρίς την παρουσία αντισυμβαλλόμενου στο γραφείο της στη Λευκωσία. Την ίδια μέρα του έδωσε την επιταγή των €100.000 της Λαϊκής Τράπεζας για το σκοπό που είχαν συμφωνήσει. Ουδέποτε αρνήθηκε ότι έλαβε το ποσό των €100.000 και ουδέποτε αρνήθηκε ότι υπέγραψε τη συμφωνία ημερομηνίας 25/8/

1. Τα χρήματα δόθηκαν σε αυτό υπό μορφή συγκεκαλυμμένου δανείου από τους αιτητές για τον πιο πάνω σκοπό. Ουδέποτε ανέφερε στη Μαρίνα Ψύλου ότι θα επέστρεφε αυτός το ποσό των €100.
2. Η Μαρίνα Ψύλου σε συνεργασία με τους αιτητές τον χρησιμοποίησαν για την επένδυση σε τουρκοκυπριακή γη και ουδέν όφελος είχε από το ποσό αυτό. Όφελος θα είχε αν ολοκληρώνετο η διαδικασία αγοράς της πιο πάνω τουρκοκυπριακής γης. Αρμόδια δικαστήρια για εκδίκαση της διαφοράς είναι τα κυπριακά δικαστήρια. Και ειδικά το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού εντός της δικαιοδοσίας του οποίου βρίσκεται το ακίνητο. Δεν έγινε ποτέ προσπάθεια φιλικού διακανονισμού Η απαλλοτρίωση του ακινήτου στο Πεντάκωμο έγινε το
3. Αφού δεν γνώριζε αγγλικά δεν είχε ιδέα όταν υπέγραφε τι είναι διαιτησία στη Γενεύη. Μετά από οδηγίες του Δικαστηρίου και κατόπιν αίτησης των ίδιων των αιτητών το Δικαστήριο έδωσε οδηγίες όπως προσκομιστεί η μαρτυρία υπό τη μορφή ενόρκων δηλώσεων. Στην ένορκη της δήλωση η Greta Bieliene, από τη Λιθουανία, την οποία κατέθεσε ενόψει των πιο πάνω οδηγιών του Δικαστηρίου, αναφέρει τα εξής. Είναι διευθύντρια των αιτητών, είναι δεόντως εξουσιοδοτημένη από τους αιτητές για να το πράξει και τα γεγονότα που εμπίπτουν στην προσωπική της γνώση και τα οποία περιέχονται στην ένορκη δήλωση είναι αληθή. Η αιτήτρια εταιρεία είναι εγγεγραμμένη στην Μπελίζε. Στις 25/8/2008 οι αιτητές και ο καθ' ου η αίτηση συνυπέγραψαν συμφωνία δανείου αντίγραφο της οποίας επισύναψε ως Τεκμήριο
4. Η συμφωνία υπεγράφη από αυτή εκ μέρους των αιτητών και από τον καθ' ου η αίτηση προσωπικά. Αντικείμενο της συμφωνίας ήταν ένα δάνειο ύψους €100.000 το οποίο συμφώνησαν οι αιτητές να δανείσουν στο καθ' ου η αίτηση με τόκο 10% ετησίως. Το δάνειο θα αποπληρώνετο ένα χρόνο μετά την ημερομηνία υπογραφής της συμφωνίας. Τα χρήματα δανείστηκαν από τους αιτητές στον καθ' ου η αίτηση την ίδια μέρα που υπογράφτηκε η συμφωνία. Επισυνάπτεται Τεκμήριο 3 αντίγραφο της σχετικής τραπεζικής εντολής. Ουδέν ποσό αποπληρώθηκε έκτοτε παρά το γεγονός ότι το ποσό και οι τόκοι είναι πληρωτέο για περισσότερο από ένα χρόνο. Οι αιτητές του ζήτησαν επανειλημμένως να το πράξει, ο καθ' ου ζήτησε παράταση χρόνου και ο χρόνος αποπληρωμής παρατάθηκε μέχρι 25/8/
5. Μετά την παρέλευση της παράτασης ο καθ' ου αρνήθηκε να αποπληρώσει το χρέος και εξακολουθεί να οφείλει το ποσό. Απέτυχε η φιλική διευθέτηση της διαφοράς και έτσι οι αιτητές προσέφυγαν στο Διεθνές Διαιτητικό Δικαστήριο. Το Διεθνές Διαιτητικό Δικαστήριο αποφάσισε στις 21/4/2011 ότι η διαιτησία θα προχωρήσει. Οι αιτητές πληροφορήθηκαν ότι ο καθ' ου η αίτηση είναι ιδιοκτήτης ενός ακινήτου στο Πεντάκωμο της Επαρχίας Λεμεσού το ακριβές εμβαδό και η ακριβής τοποθεσία του οποίου περιγράφονται στην πρωτογενή αίτηση τους. Το εν λόγω ακίνητο βρίσκεται υπό απαλλοτρίωση. Εάν το αιτούμενο διάταγμα δεν εκδοθεί είναι πολύ πιθανόν να καταστεί πολύ δύσκολη η απόδοση της δικαιοσύνης. Εάν ο καθ' ου αποξενωθεί του ακινήτου πιθανόν να μην έχει επαρκή περιουσιακά στοιχεία για να αποζημιώσει τους αιτητές εάν αυτοί επιτύχουν στη διαιτησία. Οι αιτητές έχουν σοβαρή υπόθεση και πολύ καλή πιθανότητα επιτυχίας στη διαιτησία. Νομική Πτυχή (α) Νομότυπο της Αίτησης Το άρθρο 7

(1)του περί Διεθνούς Εμπορικής Διαιτησίας Νόμου του 1987 (Ν.101/87)προβλέπει: «7

(1)«Συμφωνία περί διαιτησίας» είναι η συμφωνία με την οποία υπάγονται σε διαιτησία όλες ή ορισμένες διαφορές, παρούσες ή μέλλουσες, που απορρέουν από καθορισμένη έννομη σχέση συμβατική ή μη. Η συμφωνία περί διαιτησίας μπορεί να ενταχθεί σε σύμβαση ως ρήτρα διαιτησίας ή να αποτελέσει το αντικείμενο χωριστής συμφωνίας.» Ο Καθ' ου η Αίτηση με γραπτή συμφωνία (ως είναι η απαίτηση του άρθρου 7

(2)) δανείστηκε από τους Αιτητές €100.000. Στη γραπτή αυτή συμφωνία συμπεριλήφθη ρήτρα διαιτησίας με βάση την οποία παρεπέμφθη η διαφορά στο Διεθνές Διαιτητικό Δικαστήριο. Η συμφωνία είναι υπογραμμένη από τα μέρη. Σύμφωνα με το άρθρο 9 του Νόμου το Δικαστήριο έχει εξουσία, μετά από αίτηση ενός των μερών, να διατάξει τη λήψη συντηρητικών μέτρων, οποτεδήποτε πριν από την έναρξη ή κατά τη διάρκεια της διαιτητικής διαδικασίας. Η παρούσα Αίτηση καταχωρήθηκε πριν την έναρξη της διαιτητικής διαδικασίας. Να σημειωθεί ότι σύμφωνα με τη μαρτυρία ακολούθησε καταχώρηση διαδικασίας και ενημερώθηκε γι αυτό και ο καθ' ου η Αίτηση. Η θέσπιση του Νόμου 101/87 ήρθε να καλύψει την ανάγκη ρύθμισης ζητημάτων που αφορούν σε διεθνείς εμπορικές διαιτησίες, αλλά και να υπερπηδήσει κατά το δυνατό προβλήματα καθυστέρησης και να παράσχει μηχανισμούς τέτοιους όπως του άρθρου 9, ώστε να μην δημιουργούνται εμπόδια σε σχέσεις εμπορικής φύσεως και εν γένει στις διακρατικές εμπορικές συναλλαγές ή άλλες επιχειρηματικές δραστηριότητες. Δεν έχουν εκδοθεί δικονομικοί κανονισμοί για εφαρμογή του άρθρου 9 του περί Εμπορικής Διαιτησίας Νόμου. Η καταχώρηση γενικής αίτησης και ο τρόπος προώθησης της λόγω της φύσης του ζητήματος είναι ορθή, διαφορετικά δεν θα πραγματοποιείτο ο σκοπός του Νομοθέτη, θεσπίζοντας τον Νόμο αυτό. Ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις του Νόμου για την καταχώρηση της παρούσας Αίτησης και η οποία κρίνεται νομότυπη. (β) Κατά τόπο αρμοδιότητα Η υπόθεση καταχωρήθηκε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας καθ' ότι η διαφορά, αντικείμενο της υπόθεσης δεν είναι το ακίνητο. Διαφορά είναι η συμφωνία δανείου η οποία υπεγράφη στη Λευκωσία και δηλώνεται σε όλα τα έγγραφα, συμπεριλαμβανομένης της συμφωνίας δανείου, καθώς και στα δικόγραφα ως τόπος διαμονής του καθ' ου η Αίτηση η Λευκωσία. Ο τόπος όπου ευρίσκεται το ακίνητο δεν είναι καθοριστικός της δικαιοδοσίας, κατά τόπο, του Δικαστηρίου. Εάν π.χ. μια Αγωγή καταχωρισθεί στη Λευκωσία και η Αίτηση για δέσμευση ακινήτου αφορά ακίνητο που είναι σε άλλη επαρχία δεν σημαίνει ότι η Αγωγή θα πρέπει να καταχωρηθεί στο Δικαστήριο της Επαρχίας εντός της οποίας ευρίσκεται το ακίνητο. Ο σκοπός που θεσπίστηκε το άρθρο 9 του Νόμου αλλά και γενικά το γράμμα και το πνεύμα του Νόμου 101/87 είναι για να διατηρηθεί το status quo, μη αποξένωση περιουσιακών στοιχείων, μέχρι την εκδίκαση της Διαιτησίας. Είναι βοηθητικός ο ρόλος του Δικαστηρίου στο να μην καταστεί η απόφαση της Διαιτησίας ατελέσφορη. (γ) Προϋποθέσεις έκδοσης προσωρινού διατάγματος: Η νομολογία επί των απαγορευτικών διαταγμάτων είναι πασίγνωστη και το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 έχει αναλυθεί με σαφήνεια στην υπόθεση Οδυσσέως v. Pieris Estates Ltd

(1982)1 Α.Α.Δ. 557. Η ικανοποίηση δε των τριών κριτηρίων που τίθενται ως προϋποθέσεις αποτελεί το πρωταρχικό μέλημα του Δικαστηρίου πριν δυνηθεί να περάσει στην εξέταση του ισοζυγίου της ευχέρειας, με τη συνεκτίμηση όλων των σχετικών παραγόντων. Το άρθρο 32

(1)του Περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν. 14/60, προβλέπει την εξουσία του Δικαστηρίου να εκδίδει απαγορευτικό διάταγμα όταν κρίνει τούτο δίκαιο ή πρόσφορο με βάση τις περιστάσεις της υπόθεσης που είναι ενώπιον του. Προκειμένου δε για παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα θα πρέπει σύμφωνα με την επιφύλαξη στο ίδιο άρθρο να ικανοποιηθεί επιπρόσθετα ότι συντρέχουν και οι ακόλουθες προϋποθέσεις: α) Ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά την κυρίως δίκη. β) Ότι υπάρχει πιθανότητα ο ενάγοντας να δικαιούται σε θεραπεία και γ) Ότι εκτός εάν εκδοθεί το παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος ικανοποιείται με αναφορά στα καταχωρημένα δικόγραφα για την αποκάλυψη μιας συζητούμενης υπόθεσης, ενώ το δεύτερο κριτήριο ικανοποιείται με την αποδεικτική δύναμη της υπόθεσης και σχετίζεται με την ένδειξη ή παρουσίαση μίας ορατής πιθανότητας επιτυχίας. Τα δύο αυτά κριτήρια είναι σε κάποιο βαθμό αλληλένδετα και θα μπορούσε να λεχθεί ότι ενώ το πρώτο κριτήριο εξετάζεται σε συσχετισμό με τη νομική θεμελίωση της αξίωσης, το δεύτερο προχωρεί ένα ακόμη βήμα συσχετίζοντας τη νομική αυτή θεμελίωση με την προσφερόμενη μαρτυρία για την πραγματική θεμελίωση της αγωγής επί των γεγονότων. Αν ο Αιτητής είναι σε θέση να δείξει κάτι πέρα από την απλή πιθανολόγηση αλλά λιγότερο από το βαθμό του ισοζυγίου των πιθανοτήτων θεωρείται ότι ικανοποιεί το δεύτερο αυτό κριτήριο. Το τρίτο κριτήριο ικανοποιείται όπου οι αποζημιώσεις θεωρούνται ότι δεν αποτελούν ικανοποιητική θεραπεία. Με δεδομένο ότι η θεραπεία του προσωρινού διατάγματος ανάγεται κατ' εξοχή στο δίκαιο της επιείκειας, αν η αποτίμηση σε χρήμα μπορεί να γίνει εύλογα, τότε η έκδοση του ή η διατήρηση του σε ισχύ, αποκλείεται. Ακόμη και ασυνήθης δυσκολία στην εκτίμηση των ζημιών δεν δικαιολογεί κατ' ανάγκην την έκδοση διατάγματος όπως έχει υποδείξει η υπόθεση KΟT ν. Θεωρή

(1989)1 Α.Α.Δ.(Ε) 255. Επίσης ο σκοπός για την έκδοση ενός τέτοιου διατάγματος είναι η προστασία των δικαιωμάτων που επικαλείται ο Ενάγοντας κατά το ενδιάμεσο στάδιο που μεσολαβεί μέχρι την αποπεράτωση της δικαστικής διαδικασίας ώστε σε περίπτωση που τυχόν εκδοθεί τελική απόφαση υπέρ του, αυτή να μην αποδειχθεί ατελέσφορη επειδή είναι πλέον δύσκολο ή αδύνατο να ικανοποιηθεί η απόφαση που τυχόν εκδοθεί υπέρ του. Η διαδικασία ακρόασης ενός προσωρινού διατάγματος γίνεται μέσα στην περιορισμένη σφαίρα της εξέτασης του ερωτήματος κατά πόσο νομότυπα από πλευράς διαδικασίας προωθήθηκε το αίτημα, καθώς και σε σχέση με το υπόβαθρο των γεγονότων που περιβάλλουν την αίτηση, με γνώμονα τη συσχέτιση τους με τα τρία κριτήρια και το ισοζύγιο της ευχέρειας, αλλά το Δικαστήριο δεν προχωρεί στην κατάληξη συμπερασμάτων αναφορικά με την πλήρη εξέταση είτε του πραγματικού είτε του νομικού καθεστώτος της υπόθεσης, δεδομένου ότι, όπως υποδείχθηκε στην υπόθεση Jonitexo ν. Adidas

(1984)1 Α.Α.Δ. 263, αυτό εμπίπτει στην σφαίρα εξέτασης του Δικαστηρίου που εκδικάζει την ουσία της ίδιας της αγωγής. Τα ίδια λέχθηκαν και στην υπόθεση Γρηγορίου ν. Χριστόφορου

(1995)1 Α.Α.Δ. 248, 269-70. Επιστρέφοντας στην πρώτη προϋπόθεση που θέτει το άρθρο 32 του Ν. 14/60 η αξίωση των Αιτητών βασίζεται σε έγγραφη συμφωνία δανείου, μεταξύ αυτών και του Καθ' ου η Αίτηση. Επίσης βασίζεται στην εξουσία του Δικαστηρίου να εκδώσει διάταγμα ως το διάταγμα που ζητά με την Αίτηση του κάτω από το άρθρο 9 του Ν.101/87 ενόψει έναρξης διαιτητικής διαδικασίας ενώπιον του Διεθνούς Διαιτητικού Δικαστηρίου. Λαμβάνοντας υπόψη τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης όπως διαφαίνονται από την Αίτηση και τις ένορκες δηλώσεις αλλά και όπως τα έχω συνοψίσει πιο πάνω, υπενθυμίζοντας ότι η πρώτη προϋπόθεση αφορά τη νομική θεμελίωση της αξίωσης της Ενάγουσας, κρίνω ότι ικανοποιείται η πρώτη προϋπόθεση. Τονίζω και πάλιν ότι η Αίτηση βασίζεται στο Νόμο αρ. 101/87 και στη συμφωνία δανείου. Η επόμενη προϋπόθεση αφορά στο κατά πόσο υπάρχει πιθανότητα η Αιτήτρια να δικαιούται σε θεραπεία. Είναι φανερό ότι για την προϋπόθεση αυτή απαιτείται κάτι διαφορετικό αλλά και κάτι περισσότερο υπό μορφή απόδειξης από προηγουμένως. Θα πρέπει το Δικαστήριο να ικανοποιηθεί ότι η αγωγή του ενάγοντα έχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας (βλ. Οδυσσέως ν. Pieris Estates

(1982)1 C.L.R. 557). Ανατρέχει για το σκοπό αυτό στη μαρτυρία η οποία έχει προσαχθεί με τη μορφή εγγράφων ενόρκων δηλώσεων, όχι βέβαια για να προβεί σε ευρήματα γεγονότων αλλά για να διαπιστώσει τη δυναμική της ήτοι κατά πόσο υπάρχει ορατή πιθανότητα η μαρτυρία στο σύνολο της να μπορεί να αποδώσει στο τέλος της ημέρας τη θεραπεία την οποία επιδιώκει η Αιτήτρια με την Αίτηση της Η Αιτήτρια πρέπει να αναφερθεί σε γεγονότα που να πείθουν το Δικαστήριο ότι έχει πραγματική προοπτική. Θα πρέπει να σημειωθεί και πάλιν ότι η ακρόαση της αίτησης έγινε με βάση τα γεγονότα όπως αυτά προκύπτουν μέσα από τις ένορκες δηλώσεις που καταχωρήθηκαν και την ένσταση με την επισυνημμένη σ' αυτή ένορκη δήλωση. Σε σχέση με τη δεύτερη προϋπόθεση που είναι αναγκαία για την έκδοση προσωρινού διατάγματος με βάση το άρθρο 32 του Ν.14/60 έχω ικανοποιηθεί ότι υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας η Αιτήτρια να δικαιούται σε θεραπεία. Η αξίωση της Αιτήτριας βασίζεται πάνω στην έγγραφη συμφωνία δανείου. Ο καθ' ου παραδέχεται ότι έλαβε το ποσό και δεν ισχυρίζεται ότι το επέστρεψε ή ότι το παράδωσε σε τρίτο πρόσωπο. Επίσης η Αιτήτρια έκαμε διαβήματα για φιλικό διακανονισμό της υπόθεσης. Τέλος για τη τρίτη προϋπόθεση θα πρέπει να ικανοποιηθεί το Δικαστήριο ότι θα είναι δύσκολο ή και αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Ο πρωταρχικός σκοπός για την έκδοση ενός τέτοιου διατάγματος είναι η προστασία των δικαιωμάτων που επικαλείται ο Ενάγοντας κατά το ενδιάμεσο στάδιο που μεσολαβεί μέχρι την αποπεράτωση της δικαστικής διαδικασίας ώστε σε περίπτωση που τυχόν εκδοθεί τελική απόφαση υπέρ του, αυτή να μην αποδειχθεί ατελέσφορη επειδή είναι πλέον δύσκολο ή αδύνατο να ικανοποιηθεί η απόφαση που τυχόν εκδοθεί υπέρ του. Πιθανή έκδοση του εν λόγω διατάγματος θα σημαίνει ότι ο Καθ' ου η Αίτηση μέχρι την εκδίκαση της ουσίας της υπόθεσης δεν θα μπορεί να προβεί σε αποξένωση της επίδικης περιουσίας η οποία δυνατό να χρησιμοποιηθεί, πωληθεί, για ικανοποίηση της υπέρ των Αιτητών απόφασης. Το διάταγμα εκδίδεται όπως εξηγήθηκε στη Ζεμενίδης ν. Ζεμενίδου (Αρ.1)

(1992)1 Α.Α.Δ. 54 «ώστε να αποφευχθεί τέτοια αποξένωση ως αποτέλεσμα της οποίας να μην μπορεί να ικανοποιηθεί ο Ενάγων.» Επίσης στην Τσιολάκκη και Άλλοι ν. Στυλιανίδη

(1992)1 Α.Α.Δ. 782, το Δικαστήριο παρατήρησε ότι εκείνο που απαιτείται είναι «η πιθανότητα παρεμβολής εμποδίου στην ικανοποίηση απόφασης υπέρ του Ενάγοντος.» Βρίσκω με τα ενώπιον μου στοιχεία ότι ικανοποιείται και η τρίτη προϋπόθεση. Το άρθρο 32 αναφέρει ρητά ότι θα πρέπει να ικανοποιούνται και οι τρεις προϋποθέσεις που θέτει χωρίς οποιαδήποτε εξαίρεση (βλ. Παναγίδου ν. Παναγίδου κ.ά.

(2001)1 Α.Α.Δ. σελίδα 396). Όσον αφορά την ικανοποίηση του ισοζυγίου της ευχέρειας, ενόψει των όσων έχουν λεχθεί, είναι σαφές ότι το ισοζύγιο κλίνει υπέρ των Αιτητών στα περιστατικά της υπόθεσης. Η αξίωση των Αιτητών ικανοποιεί τα σχετικά κριτήρια της νομολογίας και του Νόμου και έτσι είναι επάναγκες να διατηρηθεί το status quo προς διατήρηση των δεδομένων ως είχαν αμέσως πριν από την καταχώρηση της παρούσας αίτησης. Ενόψει των πιο πάνω η παρούσα αίτηση θα πρέπει να επιτύχει. Εκδίδεται διάταγμα ως η Αίτηση, παράγραφοι 1 και 2. Επιδικάζονται έξοδα υπέρ των Αιτητών και εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ........ Γ. Στυλιανίδης, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΑΛΟ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο