← Κύπρος

Γεωργίας Ερωτοκρίτου ν. Ανθής Ποντικού, Αγωγή αρ. 5064/2010, 25 Μαΐου, 2011

Γεωργίας Ερωτοκρίτου ν. Ανθής Ποντικού, Αγωγή αρ. 5064/2010, 25 Μαΐου, 2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2011:A208 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Παπαϊωάννου, Ε.Δ. Αγωγή αρ. 5064/2010 Μεταξύ: Γεωργίας Ερωτοκρίτου Ενάγουσας και Ανθής Ποντικού Εναγομένης 25 Μαΐου,

  1. Για ενάγουσα - αιτήτρια: κ. Λιασίδης. Για εναγομένη - καθ' ης η αίτηση: κ. Παπαχρυσοστόμου. Αίτηση ημερ. 28.6.2010 Με αυτή την αίτηση η αιτήτρια ζητά διάταγμα του Δικαστηρίου που να διατάσσει την εναγομένη και/ή αντιπροσώπους και/ή υπηρέτες και/ή υπαλλήλους της όπως εκκενώσουν και παραδώσουν στην ενάγουσα την κατοικία της τελευταίας, την οποία κατέχει και χρησιμοποιεί η εναγομένη και η οποία βρίσκεται στην Τσερίου 125Β, 2314 Λακατάμεια, επί του οικοπέδου με αριθμό εγγραφής 7/364, Φ/Σχ. 30/28Ε1, Τμήμα 7, Τεμάχιο 347, Μερίδιο 198/
  2. Ζητά επίσης διάταγμα που να απαγορεύει στην εναγομένη και/ή αντιπροσώπους και/ή υπηρέτες και/ή υπαλλήλους της να επεμβαίνουν παράνομα και/ή να εισέρχονται και/ή να χρησιμοποιούν την πιο πάνω κατοικία. Η αίτηση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, Δ.48 θ.1, 2, 4 - 9, στα άρθρα 31 και 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6, άρθρα 4 - 9, στον Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμο Κεφ. 148, άρθρα 43 και 44, στα άρθρα 16 και 23 του Συντάγματος και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα πάνω στα οποία στηρίζεται η αίτηση, φαίνονται στην επισυνημμένη ένορκη δήλωση της Γεωργίας Ερωτοκρίτου, ημερομηνίας 28.6.2010, η οποία αναφέρει, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα: Στις 18.6.2003 η ίδια και ο γιος της Μάριος Ερωτοκρίτου («ο γιος της») συνήψαν με την εταιρεία A&P Timotheou Developers Ltd αγοραπωλητήριο έγγραφο για την αγορά μιας διώροφης μονάδας τριπλοκατοικίας επί του οικοπέδου με αριθμό εγγραφής 7/364, αρ. οικοπέδου 347, Φ/Σχ. ΧΧΧ28Ε1, Τμήμα 7, στην περιοχή Κάτω Γλυφός, Άγιος Νικόλαος, Πάνω Λακατάμεια, το οποίο επισυνάπτει ως Τεκμήριο
  3. Το τίμημα πώλησης ήταν £69.
  4. Για την αγορά της κατοικίας πλήρωσε η ίδια το ποσό των £15.000 (€25.629,02) ως προκαταβολή και έκαναν δάνειο από τον Οργανισμό Χρηματοδοτήσεως Στέγης για το ποσό των £51.750,04 (€88.420,12), Τεκμήριο
  5. Το δάνειο το πλήρωνε ο γιος της με την πληρωμή του ποσού των £360 (€615,10) μηνιαίως. Η κατοικία τους παραδόθηκε περί το Δεκέμβριο,
  6. Επειδή η κατοικία που αγόρασαν ήταν μια από τρεις κατοικίες μέσα στο ίδιο οικόπεδο και επειδή δεν είχαν εκδοθεί από το κτηματολόγιο ξεχωριστοί τίτλοι ιδιοκτησίας για την κάθε κατοικία, στις 25.7.2005 έγινε μεταβίβαση των 99/559 μεριδίων στην ίδια και 99/559 μεριδίων του οικοπέδου στο γιο της που αναλογούν στην κατοικία. Με την παράδοση της κατοικίας και με τη συγκατάθεση της διέμενε σε αυτή ο γιος της με την εναγομένη, με την οποία διατηρούσε δεσμό. Η εναγομένη δεν κατέβαλε οποιοδήποτε ποσό έναντι του τιμήματος αγοράς της κατοικίας και/ή συνείσφερε στην απόκτησή της με οποιοδήποτε τρόπο. Στις 14.5.2006 ο γιος της παντρεύτηκε την εναγομένη και συνέχισαν να διαμένουν στην κατοικία. Ο γιος της από τις 23.2.2009 βρίσκεται σε διάσταση με την εναγομένη και έφυγε από την κατοικία. Από τότε ο γιος της διαμένει μαζί της και η εναγομένη συνεχίζει να διαμένει στην κατοικία με την ανήλικη εγγονή της που γεννήθηκε στις 2.2.
  7. Ο γιος της έχει καταχωρήσει αίτηση διαζυγίου στο οικογενειακό Δικαστήριο. Στις 28.8.2009 ξόφλησε το δάνειο ύψους £84.313,70 με τον Οργανισμό Χρηματοδότησης Στέγης με δικά της χρήματα. Επισυνάπτει απόδειξη της πληρωμής και επιταγή της ΣΠΕ Στροβόλου στο όνομά της, Τεκμήρια 6 και
  8. Στις 8.10.2009 ο γιος της της μεταβίβασε τα 99/559 μερίδιά του και έκτοτε είναι η μοναδική ιδιοκτήτρια της κατοικίας (Τεκμήριο 8). Στις 4.6.2010 απέστειλε μέσω του δικηγόρου της επιστολή, καλώντας την εναγομένη να παραδώσει την κατοικία, όμως η εναγομένη αρνείται να αποχωρήσει. Λόγω της άρνησής της «αδυνατεί να επιτρέψει στο γιο της να τη χρησιμοποιεί κατ' αποκλεισμό της εναγομένης και/ή να την ενοικιάσει». Το αγοραίο ενοίκιο είναι €1.000 μηνιαίως. Από ότι την πληροφορούν οι δικηγόροι της, η παραμονή της εναγομένης συνιστά παράνομη επέμβαση και/ή αποστέρηση της χρήσης της περιουσίας της. Αν δεν εκδοθούν τα Διατάγματα, θα υποστεί και θα συνεχίσει να υπόκειται σε έξοδα, ταλαιπωρία και απώλεια ενοικίων. Στις 19.10.10 καταχωρήθηκε ένσταση στην αίτηση. Η ένσταση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 θ.4, στο άρθρο 32 του Νόμου 14/60, στο άρθρο 17 του Νόμου 23/90 στο Κοινοδίκαιο, στις αρχές του Δικαίου της Επιεικείας, στη Νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Οι λόγοι της ένστασης που προβάλλονται σε αυτή είναι:
  9. Δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Νόμου 14/60, ούτε προβάλλονται γεγονότα στην ένορκη δήλωση που να αποδεικνύουν ότι «εκτός εάν εκδοθεί παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο». Περαιτέρω, η ενάγουσα δεν έχει καλή βάση αγωγής, αφού κατείχε την κατοικία σαν εμπιστευματοδόχος της εναγομένης ή και κατείχε και αγόρασε την κατοικία κατά το ½ για λογαριασμό και κατ' εντολή της εναγομένης.
  10. Τα αιτούμενα διατάγματα είναι πανομοιότυπα στην ουσία με τα αιτήματα θεραπείας στην αγωγή και μόνο σε ξεκάθαρες υποθέσεις μπορεί να δοθούν διατάγματα όμοια με τις αιτούμενες θεραπείες.
  11. Η εναγομένη δεν είναι επεμβασίας. Η κατοικία αποτελούσε και αποτελεί το συζυγικό οίκο εντός του οποίου κατοικούσε και κατοικεί η εναγομένη, έχουσα αποκλειστική χρήση αυτού μετά την αποχώρηση του συζύγου της, δυνάμει του άρθρου 17 του Νόμου 23/
  13. Η αγωγή είναι προϊόν δόλου, συμπαιγνίας και συνομωσίας της ενάγουσας και του υιού της Μάριου Ερωτοκρίτου για να καταδολιεύσουν τα συμφέροντα της εναγομένης και να την εκδιώξουν από την κατοικία που αποτελούσε και συνεχίζει να αποτελεί το συζυγικό οίκο της εναγομένης, καταστρατηγώντας την προστασία που παρέχεται στην εναγομένη από το άρθρο 17, παρ. 1 του Νόμου 23/
  14. Στην ένορκη δήλωσή της που συνοδεύει την αίτηση, η Ανθή Ποντικού αναφέρει, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα: Με το γιο της ενάγουσας Μάριο Ερωτοκρίτου, αρραβωνιάστηκαν το
  15. Τις £4.000 που πήραν ως δώρα, ανέλαβε να φυλάξει ο Ερωτοκρίτου. Η ίδια φοιτούσε στο Πανεπιστήμιο Κύπρου και εργαζόταν με μερική απασχόληση. Από το καλοκαίρι του 1998 περίπου, διέμεναν στο σπίτι της μητέρας της, η οποία τους κάλυπτε όλα τα έξοδα διατροφής και παραμονής στο σπίτι της. Ο Ερωτοκρίτου σπούδαζε ιατρικός επισκέπτης από το Σεπτέμβρη του
  16. Στη μητέρα της έμειναν μέχρι το τέλος του
  17. Αρχές του 2003 μετακόμισαν στο σπίτι της ενάγουσας και έμειναν μαζί της μέχρις ότου ετοιμαστεί το σπίτι που είχαν ήδη «κρατήσει» πληρώνοντας ένα ποσό για το σκοπό αυτό. Έμειναν στη μητέρα του μέχρι το Νοέμβριο του 2004 που μετακόμισαν στο σπίτι που τώρα διαμένει, στην οδό Τσερίου 125Β, Λακατάμεια (το επίδικο). Το επίδικο σπίτι κρατήθηκε αφού πληρώθηκε ένα ποσό χρημάτων. Χρησιμοποίησαν για την κράτηση τις £4.000 πιο πάνω, £6.000 που της έδωσε ο πατέρας της και περίπου £3.000 από την πώληση της μοτόρας του Ερωτοκρίτου. Η ενάγουσα πλήρωσε £9.
  18. Ξόφλησαν το υπόλοιπο £51.750 με δάνειο από τον Οργανισμό Χρηματοδοτήσεως Στέγης. Ο άντρας της πλήρωνε τη δόση των £360 και η ίδια κάλυπτε όλα τα έξοδα του σπιτιού από το μισθό της σε υπεραγορά. Το σπίτι τους παραδόθηκε Νοέμβριο του 2004 και κατοίκησαν μέσα η ίδια και ο Μάριος, αφού αυτό αγοράστηκε από τους δυο τους με την προοπτική του γάμου, ο οποίος έγινε στις 14.5.
  19. Από τα χρήματα που πήραν από το γάμο επεστράφηκε στην ενάγουσα ποσό £15.000 που πλήρωσε για λογαριασμό τους. Το σπίτι αγοράστηκε από την ίδια και το Μάριο για να χρησιμοποιηθεί σαν μελλοντική τους κατοικία αφού θα παντρεύονταν. Επειδή όμως ήταν εγγυήτρια σε δάνεια του πατέρα της και γενικά σε υποχρεώσεις του, για τις οποίες κινήθηκαν αγωγές και καταδικάσθηκε να πληρώσει, το αγοραπωλητήριο έγινε πάνω στο Μάριο και την ενάγουσα, αντί στην ίδια, κατόπιν συμφωνίας μεταξύ της ιδίας, της ενάγουσας και του Μάριου, με τη συμφωνία να της το μεταβιβάσει η πεθερά της όταν θα είχε ξεμπλέξει με τις υποθέσεις του πατέρα της. Με τη γέννηση της κόρης τους το 2008, άρχισαν να δημιουργούνται προβλήματα στις σχέσεις της με τον άντρα της, με αποτέλεσμα να φύγει εκείνος από το σπίτι στις 3.3.2009 και να εγκαταλείψει την ίδια και την κόρη τους. Έκτοτε έχει αποκλειστική χρήση του συζυγικού οίκου, στον οποίο διαμένει με την κόρη της. Επειδή ο άντρας της δεν μπορεί να τη διώξει από το σπίτι της, συνωμότησε με την ενάγουσα να της μεταβιβάσει και το δικό του μερίδιο, για να κινήσει εκείνη αγωγή. Όπως τη συμβουλεύουν οι δικηγόροι της, δεν είναι επεμβασίας αλλά νόμιμη κάτοικος στο συζυγικό οίκο και προστατεύεται από το άρθρο 17 του Νόμου 23/
  20. Είναι δε ξεκάθαρο, ότι ενάγουσα και ο γιος της συνομώτησαν με τις πράξεις τους να της στερήσουν τα νόμιμα δικαιώματά της στο σπίτι της. Περαιτέρω, παράνομα η ενάγουσα της κατακρατεί το μερίδιο της πάνω στο σπίτι, αφού το κατείχε πάντοτε ως καταπίστευμα. Η ενόρκως δηλούσα στην αίτηση καταχώρησε μετά από άδεια του Δικαστηρίου συμπληρωματική ένορκη δήλωση στην οποία αναφέρει ότι η εναγομένη και ο γιος της απλώς λογοδότησαν και τα χρήματα από το πάρτι που έκαναν, £2.000 τα ξόδεψαν. Ο γιος της καθ' όλη τη διάρκεια των σπουδών του δούλευε. Απεχώρησαν από το σπίτι των γονιών της εναγομένης επειδή τσακώθηκαν με τον πατέρα της, επειδή τους κορόιδευε ότι είχε δώσει προκαταβολή £100.000 για την αγορά κάποιου σπιτιού. Γι' αυτό μετακόμισαν τελικά σπίτι της. Αμέσως μετά το περιστατικό, το γιος της αποφάσισε να αγοράσει ο ίδιος σπίτι. Ο λόγος που δεν αγόρασαν το σπίτι με την εναγομένη ήταν ότι οι σχέσεις τους δεν ήταν καλές και ότι η εναγομένη ήταν φοιτήτρια και δεν είχε οικονομική δυνατότητα. Η ενάγουσα πλήρωσε £15.000 για την αγορά του σπιτιού και για το υπόλοιπο έκαναν δάνειο. Η εναγομένη δεν είχε ανάμειξη ή συνεισφορά στην αγορά του σπιτιού. Αναφέρει, επίσης, ότι ο πατέρας της εναγομένης δεν έδωσε £6.000 και ότι η προκαταβολή που έδωσε ήταν £15.000 και όχι £9.000 και ότι το δάνειο το έκανε η ίδια και ο γιος της και όχι η εναγομένη και ο γιος της. Ο γιος της πλήρωνε, εκτός από τη δόση του σπιτιού και άλλα έξοδα του σπιτιού, αφού έκανε δύο δουλειές. Το σπίτι δε, αγοράστηκε από το γιο της και την ίδια. Το ποσό της προκαταβολής, όπως και το ποσό των μεταβιβαστικών, δεν της επιστράφηκαν. Η κακή οικονομική κατάσταση του πατέρα της εναγομένης δεν ήταν ο λόγος που το αγοραπωλητήριο έγγραφο έγινε στην ίδια και στο γιο της. Ούτε και συμφώνησε να μεταβιβάσει το μερίδιο της στην εναγομένη. Οι σχέσεις του γιου της και της εναγομένης δεν ήταν καλές και ήδη όταν μετακόμισαν στην επίδικη κατοικία «δεν ήταν σχέσεις ανδρογύνου». Ο λόγος που ο γιος της της μεταβίβασε το μερίδιο του ήταν διότι δεν μπορούσε να συνεχίσει να πληρώνει το δάνειο και επειδή ήθελε να το πουλήσει και όχι για να διώξει τη σύζυγό του από το σπίτι. Είναι η μοναδική ιδιοκτήτρια του σπιτιού και δεν παρουσιάζεται τυπικά ως ιδιοκτήτρια. Αναφέρει επίσης ότι η επίδικη κατοικία είναι υποθηκευμένη σε τράπεζα και ότι δεν μπορεί να πληρώνει τις δόσεις του δανείου και για αυτό δεν έχει πληρώσει τις τελευταίες 6 δόσεις. Δεν ζητήθηκε η αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων και η ακρόαση της αίτησης προχώρησε με τις αγορεύσεις των συνηγόρων. Όπου χρειάζεται θα γίνει αναφορά στις θέσεις των τελευταίων κατά την ανάπτυξη του σκεπτικού της απόφασης. Υπάρχει πλούσια νομολογία αναφορικά με την εξουσία έκδοσης προσωρινού διατάγματος με βάση το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν. 14/
  21. Το εν λόγω άρθρο έχει αναλυθεί με σαφήνεια στην υπόθεση Odysseos v. A. Pieris Estates Ltd and another

(1982)1 CLR 557, ικανοποίηση δε των τριών κριτηρίων που τίθενται ως προϋποθέσεις αποτελεί το πρωταρχικό μέλημα του Δικαστηρίου προτού εξετάσει τους υπόλοιπους παράγοντες που θα πρέπει να συνεκτιμηθούν κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας (Jonitexo v. Adidas
(1984)1 CLR 263). Η προϋπόθεση για ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση κατά τη δίκη ικανοποιείται με αναφορά στα καταχωρημένα δικόγραφα που θα καταδείξουν την ύπαρξη συζητήσιμης υπόθεσης. Η δεύτερη προϋπόθεση της ύπαρξης πιθανότητας να δικαιούται ο ενάγοντας σε θεραπεία, ικανοποιείται με την αποδεικτική δύναμη της υπόθεσης που αφορά την παρουσίαση μιας ορατής πιθανότητας επιτυχίας. Αυτή η δεύτερη προϋπόθεση συσχετίζει στην ουσία τη νομική θεμελίωση που απορρέει από το καταχωρημένο δικόγραφο με την πραγματική διαθέσιμη μαρτυρία όπως αυτή καταγράφεται στις ένορκες δηλώσεις για να θεμελιώσει την αγωγή. Αν ο αιτητής μπορεί να δείξει κάτι περισσότερο από την απλή πιθανολόγηση αλλά λιγότερο από το βαθμό του ισοζυγίου των πιθανοτήτων, τότε το δεύτερο κριτήριο ικανοποιείται. Η τρίτη προϋπόθεση ικανοποιείται εφόσον καταδειχθεί ότι χωρίς την έκδοση του διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο - όπου οι αποζημιώσεις θεωρούνται ότι δεν αποτελούν ικανοποιητική θεραπεία. Αν αποτίμηση σε χρήμα μπορεί να γίνει εύλογα, τότε η έκδοση του ή η διατήρηση του σε ισχύ, αποκλείεται. Ακόμη και ασυνήθης δυσκολία στην εκτίμηση των ζημιών δεν δικαιολογεί κατ΄ ανάγκην την έκδοση διατάγματος. (Βλ. ΚΟΤ v. Θεωρή
(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 255). Εφόσον ληφθούν υπόψη οι πιο πάνω παράγοντες το Δικαστήριο θα πρέπει να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή πρόσφορο να εκδώσει το διάταγμα. Το Δικαστήριο στο στάδιο αυτό, δεν προχωρεί στην κατάληξη συμπερασμάτων αναφορικά με την πλήρη εξέταση είτε του πραγματικού είτε του νομικού καθεστώτος της υπόθεσης, δεδομένου ότι, όπως υποδείχθηκε στην υπόθεση Jonitexo v. Adidas (ανωτέρω), αυτό εμπίπτει στη σφαίρα εξέτασης του Δικαστηρίου που εκδικάζει την ουσία της ίδιας της αγωγής. (Βλ. επίσης Γρηγορίου v. Χριστοφόρου
(1995)1 Α.Α.Δ. 248, 269 - 70). Το άρθρο 43
(1)του Κεφ. 148 ρητά προνοεί αλλά και συναρτά το αδίκημα της παράνομης επέμβασης με την περιουσία οποιουδήποτε προσώπου, αναφέρεται δε στην παράνομη είσοδο ή πρόκληση ζημιάς «εις ακίνητον ιδιοκτησίαν ..». Σύμφωνα με το σύγγραμμα Clerk & Lindsell on Torts, 20η έκδοση, σελ. 1223, οποιαδήποτε μη εξουσιοδοτημένη είσοδος στο έδαφος άλλου θεωρείται επέμβαση. Αυτός που έχει δικαίωμα εισόδου σε γη άλλου και ενεργεί κατ' υπέρβαση ή μετά τη λήξη του πιο πάνω δικαιώματος θεωρείται επεμβασίας. Το δικαίωμα έγερσης αγωγής για παράνομη επέμβαση το έχει κατ' εξοχήν ο ιδιοκτήτης της γης ή ο κάτοχός της. Κατοχή σημαίνει γενικά τη φυσική κατοχή ή έλεγχο της γης. Έχοντας υπόψη τις πιο πάνω αρχές, θα προχωρήσω να εξετάσω κατά πόσο πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32
(1)του Ν. 14/60. Όσον αφορά την πρώτη προϋπόθεση, κρίνω ότι αυτή ικανοποιείται. Από το περιεχόμενό της οπισθογράφησης και το υλικό που κατατέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου μέσω της παρεμπίπτουσας αυτής διαδικασίας, υπάρχει ένα σοβαρό θέμα προς εκδίκαση κατά τη δίκη που αφορά την παράνομη επέμβαση στο ακίνητο από μέρους της εναγομένης. Αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η ενάγουσα είναι η εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια της επίδικης κατοικίας, σύμφωνα με τον τίτλο ιδιοκτησίας, Τεκμήριο 6 που έχει καταθέσει. Καθώς και ότι η εναγομένη διαμένει στην επίδικη κατοικία. Όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση, κρίνω ότι η προσφερθείσα μέχρι στιγμής μαρτυρία, χωρίς βέβαια αυτή να αξιολογείται, δείχνει ότι υπάρχει και ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Προκύπτει θέμα παράνομης επέμβασης στο επίδικο ακίνητο από πλευράς της εναγομένης, του οποίο ιδιοκτήτρια είναι η ενάγουσα. Η διαπίστωση αυτή γίνεται, βέβαια χωρίς ουσιαστική ενασχόληση με τους ισχυρισμούς, η τελική διάγνωση των δικαιωμάτων των διαδίκων. Δεν παραγνωρίζω βέβαια ότι η καθ' ης η αίτηση ισχυρίζεται ότι συνιστά νόμιμη κάτοικο με βάση το άρθρο 17 του περί Οικογενειακών Δικαστηρίων Νόμου του 1990, Ν.23/90και ότι η ενάγουσα κατέχει την κατοικία ως εμπιστευματοδόχος της εναγομένης. Υπενθυμίζω όμως ότι το Δικαστήριο στο παρόν στάδιο δεν πρέπει να εξάξει οποιοδήποτε τελικό εύρημα ως προς τα συγκρουόμενα πραγματικά γεγονότα. Δεν είναι του παρόντος η αξιολόγηση της μαρτυρίας. Το Δικαστήριο θα αξιολογήσει την ενώπιον του μαρτυρία αφού εκδικάσει την ουσία της υπόθεσης, με σκοπό να προβεί στην τελική του κρίση, η οποία θα περιλαμβάνει, σαφώς και τη νομιμότητα της επέμβασης της καθ' ης η αίτηση. Στρέφομαι τώρα να εξετάσω το κατά πόσο ικανοποιείται η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32, ότι δηλαδή, χωρίς την έκδοση του διατάγματος, θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρως δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Ήταν η θέση του κου Παπαχρυσοστόμου κατά τις αγορεύσεις, ότι από τη μαρτυρία που έχει προσκομίσει η ενάγουσα, δεν αποδεικνύεται η πιο πάνω προϋπόθεση. Ο κ. Λιασίδης εισηγήθηκε ότι από τη φύση του αστικού αδικήματος και της συνέπειές του, ικανοποιείται η προϋπόθεση αυτή. Παρέπεμψε σχετικά στην υπόθεση Αγγελίδης και Φιλίππου Λτδ v. Κολοκασίδης Εστέιτς Λτδ
(1991)1 Α.Α.Δ. 327. Πέραν του γεγονότος ότι τα γεγονότα της πιο πάνω υπόθεσης διαφοροποιούνται από την παρούσα, αδυνατώ να δω με ποιο τρόπο, με βάση την πιο πάνω απόφαση, συνάγεται αυτόματα η ανεπανόρθωτη ζημιά από την παράνομη επέμβαση. Η εισήγηση για ανεπανόρθωτη ζημιά γίνεται μόνο στην αγόρευση του κ. Λιασίδη. Γίνεται εισήγηση ότι η καθ' ης η αίτηση δεν θα είναι σε θέση να καταβάλει ενοίκιο καθώς και αποζημίωση για παράνομη επέμβαση. Σε αυτό έγκειται η ανεπανόρθωτη ζημιά. Με βάση τους ισχυρισμούς της ίδιας της ενάγουσας, στην παράγραφο 17 της ένορκης δήλωσής της, θα υποστεί, αν δεν δοθεί το διάταγμα, έξοδα, ταλαιπωρία και απώλεια ενοικίων. Έχω την άποψη ότι με βάση τα πιο πάνω δεν έχει καταδειχθεί ότι οι αποζημιώσεις δεν μπορούν να αποτελέσουν ικανοποιητική θεραπεία και κατά συνέπεια ότι η μη έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων θα είχε ως αποτέλεσμα την πρόκληση ανεπανόρθωτης ζημιάς στην ενάγουσα. Ούτε και έχει αναφέρει οτιδήποτε στην ένορκη δήλωσή της η ενάγουσα σε σχέση με τη φερεγγυότητα της καθ' ης η αίτηση. Δεν υπάρχει συνεπώς κάτι που να δείχνει ότι η εναγομένη δεν θα μπορούσε να ικανοποιήσει μια εναντίον της απόφαση. Ενόψει των πιο πάνω, είναι αχρείαστος ο προβληματισμός για το πού κλείνει το ισοζύγιο της ευχέρειας (βλ. Σεβαστού v. Σεβαστού
(2002)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1980), παρέλκει δε η εξέταση των υπόλοιπων λόγων ένστασης. Για τους πιο πάνω λόγους, η αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα της αίτησης, ακολουθώντας το αποτέλεσμα, επιδικάζονται υπέρ της εναγομένης - καθ' ης η αίτηση, όπως θα υπολογιστούν στο τέλος της δίκης από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .............. Μ. Παπαϊωάννου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΓΑ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.