Φώφης Γ. Καλησπέρα κ.α. ν. Ζήνωνα Ηλιάδη κ.α., Αρ. Αγωγής: 3449/08, 31 Μαΐου, 2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2011:A221 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Α. Ρ. Λιάτσου, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3449/08 Μεταξύ:
- Φώφης Γ. Καλησπέρα
- Ιωάννας Κ. Λοϊζου Εναγουσών και
- Ζήνωνα Ηλιάδη
- Σωκράτη Ηλιάδη
- Αγνής Ηλιάδη
- Χρίστου Μαυρέλλη
- Κυριάκου Χριστοφή
- Ακίνητα Σ. Ζ. Ηλιάδης Λτδ Εναγομένων ----------------------- Και ως ετροποποιήθη δυνάμει διατάγματος ημερ. 1.3.2011: Μεταξύ:
- Φώφης Γ. Καλησπέρα
- Ιωάννας Κ. Λοϊζου Εναγουσών και
- Ζήνωνα Ηλιάδη
- Νίκου Παπακυριακού (ως διαχειριστή της περιουσίας του Σωκράτη Ηλιάδη, αποβιώσαντος)
- Αγνής Ηλιάδη
- Χρίστου Μαυρέλλη
- Κυριάκου Χριστοφή
- Ακίνητα Σ. Ζ. Ηλιάδης Λτδ Εναγομένων ----------------------- Αίτηση ημερ. 19 Οκτωβρίου, 2009 για Ακύρωση Διατάγματος 31 Μαΐου,
- Για τους Αιτητές-εναγόμενους 1, 3, 5, 6: κ. Α. Χαβιαράς Για τις Καθ΄ ων η Αίτηση-ενάγουσες: κ. Π. Ιωαννίδης μαζί με κ. Χρ. Κυπριανού ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Στις 9.6.2008 εκδόθηκε μονομερώς διάταγμα απαγορεύον την αύξηση του ονομαστικού και/ή του εκδομένου μετοχικού κεφαλαίου της εναγομένης 6 εταιρείας και/ή τη λήψη οποιασδήποτε απόφασης από την εταιρεία αυτή, σε επίπεδο γενικής συνέλευσης ή διοικητικού συμβουλίου της ή άλλως και τη διενέργεια οποιασδήποτε πράξης για τέτοια αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου ή για έκδοση ή παραχώρηση νέων μετοχών της εναγόμενης 6 μέχρι νεοτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. Παρά την καταχώρηση ένστασης εκ μέρους των Καθ΄ ων η Αίτηση, τελικά, στις 15.9.2008, τα μέρη κατέληξαν σε διευθέτηση σε ό,τι αφορά το προσωρινό διάταγμα. Παρατίθεται αυτούσιο το πρακτικό της πιο πάνω ημερομηνίας: «Χαβιαράς: Έχουμε καταλήξει σε ενδιάμεση διευθέτηση, την έχουμε καταγράψει, και εισηγούμαστε να γίνει κανόνας του Δικαστηρίου, αφού κατατεθεί. Το προσωρινό διάταγμα γίνεται απόλυτο, όπως καταγράφεται στο τέλος του κειμένου. Επιθυμώ να προσθέσω ότι ο εναγόμενος 1 έχει ήδη αρχίσει διαβήματα για την υλοποίηση των όρων 1 και 2 του εγγράφου που καταθέτουμε στο Δικαστήριο. Ιωαννίδης: Επιβεβαιώνω ότι έχουμε καταλήξει σε ενδιάμεση διευθέτηση με βάση τους όρους του εγγράφου που κατάθεσε ο κ. Χαβιαράς και ζητείται όπως οι εν λόγω όροι γίνουν κανόνας του Δικαστηρίου, το δε προσωρινό διάταγμα καταστεί απόλυτο. Τα έξοδα της διαδικασίας του προσωρινού διατάγματος θα καταβληθούν από την εναγόμενη 6 εταιρεία, σύμφωνα με τον Κατάλογο Β στο κείμενο που έχουμε καταθέσει. Χαβιαράς: Συμφωνώ. Δικαστήριο: Οι όροι ενδιάμεσης διευθέτησης κατατίθενται εκ συμφώνου ως Τεκμ. «Χ» και τα όσα περιλαμβάνει αυτό το Τεκμήριο καθίστανται κανόνας Δικαστηρίου. Με βάση τα πιο πάνω το προσωρινό διάταγμα γίνεται απόλυτο. Τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας θα βαρύνουν την εναγόμενη 6, όπως έχει συμφωνηθεί.» Οι όροι της ενδιάμεσης διευθέτησης, όπως αποτυπώνονται στο Τεκμ. «Χ» που κατέθεσαν οι δύο πλευρές, είναι εκτεταμένοι. Καταλαμβάνουν χώρο τεσσάρων σελίδων και αφορούν λεπτομερή καταγραφή του τρόπου αποκατάστασης δαπανών και ζημιών και διενέργειας εισπράξεων και πληρωμών σε σχέση με συγκεκριμένα ακίνητα. Κατ΄ ακολουθία της συμφωνίας των μερών, το εκδοθέν μονομερώς προσωρινό διάταγμα κατέστη απόλυτο. Πρόδηλα, και παρά την πιο πάνω κατάληξη, οι μεταξύ των μερών προστριβές όχι μόνο συνεχίστηκαν, αλλά και εντάθηκαν. Σειρά διαδικαστικών διαβημάτων έλαβε χώρα μετά την ενδιάμεση διευθέτηση της 15.9.
- Μεταξύ αυτών και η υπό κρίση Αίτηση. Οι Αιτητές, θέτοντας ως βασικό λόγο ισχυριζόμενη παράβαση των όρων της πιο πάνω συμφωνίας, αιτούνται «διαταγή και ή απόφαση του Δικαστηρίου με την οποία να ακυρώνεται το διάταγμα του Δικαστηρίου ημερ. 9.6.2008 που έγινε απόλυτο στις 15.9.2008 συνεπεία του κανόνα δικαστηρίου της ίδιας ημερομηνίας». Εδράζουν νομικά το αίτημά τους στη Δ.48, θ.θ. 1, 2, 8
(4)των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, στη συναφή νομολογία και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Οι Καθ΄ ων η Αίτηση ενίστανται. Επικαλούνται παραβίαση των συμφωνηθέντων από τους Αιτητές και εισηγούνται περαιτέρω ότι η Αίτηση είναι αβάσιμη και καταχρηστική. Αγορεύοντας ο ευπαίδευτος συνήγορος για τους Αιτητές, έθεσε ότι η καθυστέρηση στην προώθηση της αγωγής, η ισχυριζόμενη και από τις δύο πλευρές παραβίαση του κανόνα του Δικαστηρίου και η όλη συμπεριφορά που επιδεικνύουν οι ενάγουσες, καθιστούν προφανές ότι αυτές δεν θεωρούν πλέον τον κανόνα ως δεσμευτικό και ότι τα πιο πάνω θα πρέπει να οδηγήσουν στην τροποποίηση και/ή ακύρωση του εκδοθέντος διατάγματος. Πρόσθεσε τέλος πως μοναδικός λόγος για τον οποίο είχε συμφωνηθεί να γίνει απόλυτο το διάταγμα ήταν διότι με τον κανόνα διασφαλιζόταν ότι θα υπήρχαν τα απαραίτητα κεφάλαια για την εξυπηρέτηση των επίδικων υποστατικών, γεγονός που δεν συμβαίνει λόγω της μη εφαρμογής της μεταξύ των μερών συμφωνίας. Από τη δική του πλευρά, ο ευπαίδευτος συνήγορος των Καθ΄ ων η Αίτηση ανέπτυξε με λεπτομέρεια τα γεγονότα επί των οποίων εδράζει τη θέση ότι είναι οι Αιτητές που παραβιάζουν την προαναφερθείσα συμφωνία. Εισηγήθηκε περαιτέρω ότι δεν υπήρξε καμία καθυστέρηση στην προώθηση της αγωγής και πως η όποια καθυστέρηση παρατηρήθηκε οφείλεται στο θάνατο του εναγόμενου 2 και στα δικονομικά προβλήματα που προέκυψαν από το γεγονός αυτό. Καταλήγοντας τόνισε ότι εν πάση περιπτώσει η Αίτηση είναι εντελώς αδικαιολόγητη και ότι τα ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία, όχι μόνο δεν δικαιολογούν την ακύρωση του διατάγματος, αλλά αντίθετα επιβεβαιώνουν την ανάγκη διατήρησής του. Το περιεχόμενο της υπό κρίση διαφοράς καθιστά επιβεβλημένη την παράθεση της νομικής πλευράς της φύσης συμφωνίας γενόμενης επί Δικαστηρίω, των συνεπειών που επιφέρει και των προϋποθέσεων κάτω από τις οποίες αυτή μπορεί να παραμεριστεί ή ακυρωθεί. Στην υπόθεση Green v. Rozen a.o.
(1955)2 All E.R. 797, διασαφηνίζεται ότι διάρρηξη συμφωνίας γενομένης επί Δικαστηρίω στοιχειοθετεί νέο αγώγιμο δικαίωμα για την αναζήτηση θεραπείας από το Δικαστήριο. Τέτοια συμφωνία συνιστά απλή σύμβαση μεταξύ των διαδίκων και δεν μπορεί να μετατραπεί ή να εξομοιωθεί με δικαστική απόφαση. Στην υπόθεση Siebe Gorman & Co Ltd v. Pneupac Ltd
(1982)1 All E.R. 377 (CA), επεξηγείται ότι ένα εκ συμφώνου εκδοθέν διάταγμα μπορεί να συνιστά καταγραφή της συμφωνίας μεταξύ των διαδίκων ή να πάρει τη μορφή διατάγματος του Δικαστηρίου το οποίο εδράζεται στη συμφωνία των μερών. Στη δεύτερη αυτή περίπτωση, το διάταγμα αντανακλά την άσκηση δικαστικής εξουσίας και ως τέτοιο είναι υποκείμενο σε τροποποίηση. Στην πρώτη όμως περίπτωση, δεν παρέχεται εξουσία τροποποίησης της συμφωνίας των μερών, παρά μόνο για τους ίδιους λόγους για τους οποίους σύμβαση μπορεί να τροποποιηθεί. Στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 3η έκδοση, Τόμος 22, σελ. 792, παράγρ. 1672, καταγράφονται τα ακόλουθα σε σχέση με την ακύρωση εκ συμφώνου αποφάσεως: "1672. Setting aside a consent judgment. A judgment given or an order made by consent may, in a fresh action brought for the purpose, be set aside on any ground which would invalidate a compromise not contained in a judgment or order. Compromises have been set aside on the ground that the agreement was illegal as against public policy, or was obtained by fraud or misrepresentation, or non-disclosure of a material fact which there was an obligation to disclose, or by duress, or was concluded under a mutual mistake of fact, ignorance of a material fact, or without authority. A compromise in ratification of a contract which is incapable of being ratified is not enforceable; and a compromise which is conditional on some term being carried out, or on the assent of the court or other persons being given to the arrangement, is not enforceable if the term is not carried out or the assent given effectually. The court may refuse to set aside a compromise when the party seeking to set it aside is guilty of delay in questioning it. Unless all the parties agree, a consent order, when entered, can only be set aside by a fresh action, and an application cannot be made to the court of first instance in the original action to set aside the judgment or order, except, apparently, in the case of an interlocutory order; nor can it be done by way of appeal." Η πιο πάνω παράθεση της νομικής διάστασης επιμαρτυρεί και το αβάσιμο της Αίτησης. Οι προβαλλόμενοι σε αυτή λόγοι δεν δικαιολογούν επιτυχία του αιτήματος, καθότι κινούνται εκτός των πλαισίων που θα παρείχαν εξουσία στο Δικαστήριο για επέμβαση και ακύρωση του εκ συμφώνου εκδοθέντος διατάγματος. Η αναφορά σε παραβίαση της μεταξύ των μερών συμφωνίας θα μπορούσε, ίσως, να δικαιολογήσει λήψη άλλων δικονομικών διαβημάτων, σε καμία όμως περίπτωση στοιχειοθετεί λόγο επιτυχίας της Αίτησης. Παρά το γεγονός ότι στην υπό κρίση Αίτηση και στη συνοδευτική ένορκο δήλωση που καταχωρήθηκε αρχικά, δεν γινόταν αναφορά στο ζήτημα της ισχυριζόμενης καθυστέρησης στην προώθηση της αγωγής, εντούτοις, τέτοιο θέμα ηγέρθηκε, επιδερμικά πρέπει να πω, σε συμπληρωματική ένορκο δήλωση και αναπτύχθηκε σε έκταση από τον ευπαίδευτο συνήγορο των Αιτητών κατά την αγόρευσή του. Στήριξε τις σχετικές θέσεις του σε νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και πιο συγκεκριμένα στη γνωστή αυθεντία Louis Vuitton v. Δέρμοσακ Λτδ κ.ά.
(1992)1 ΑΑΔ 1453 και σε δύο άλλες αποφάσεις που ακολούθησαν, τις Goody's Evagorou Ltd (Γκούτις Ευαγόρου Λτδ) v. Lani Restaurants Ltd (Λάνι Ρέστοραντς Λτδ)
(1998)1 ΑΑΔ 1572 και Χριστόφορος Κίτσιος κ.ά. και A. C. Kitsios Motors Ltd κ.ά., Πολ. Έφ. 100/2008, ημερ. 14.7.2010. Στην υπόθεση Louis Vuitton τονίστηκε, per Curiam, ότι η παροχή ενδιάμεσης θεραπείας δεν είναι αυτοσκοπός αλλά μέτρο συνυφασμένο με την πιθανότητα εξασφάλισης ανάλογης θεραπείας κατά τη δίκη. Επομένως, επισημάνθηκε, ο διάδικος που επιδιώκει την τελική θεραπεία βαρύνεται να προλειάνει, το ταχύτερο, το έδαφος για την εκδίκαση της υπόθεσης. Στην υπό αναφορά έφεση οι ενάγοντες παρέλειψαν να προωθήσουν την υπόθεσή τους, αφού μέχρι και την ακρόαση της έφεσης, τριάμισι περίπου χρόνια μετά την έγερση της αγωγής, δεν είχαν καταχωρήσει την έκθεση απαίτησής τους. Στις άλλες δύο αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου οι εφεσείοντες στρέφονταν κατά αποφάσεων πρωτόδικων δικαστηρίων, με τις οποίες απορρίφθηκαν αιτήματά τους για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων. Και στις δύο περιπτώσεις οι συγκεκριμένοι διάδικοι αδράνησαν, για σημαντικό χρονικό διάστημα, να καταχωρήσουν την έκθεση απαίτησής τους. Με αυτό ως δεδομένο, το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε τις εφέσεις χωρίς εξέταση της ουσίας τους. Τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης διαφοροποιούνται και δεν παρέχουν βάση στήριξης στο ανάλογο αίτημα της πλευράς των Αιτητών για ακύρωση του διατάγματος. Καθότι, είναι μεν γεγονός ότι η έκθεση απαίτησης καταχωρήθηκε μόλις πρόσφατα - στις 18.4.2011, τρία δηλαδή περίπου χρόνια μετά την καταχώρηση της αγωγής - η καθυστέρηση όμως αυτή δεν μπορεί να αποδοθεί ούτε σε αδράνεια των εναγουσών, αλλά ούτε και σε επανάπαυσή τους λόγω της έκδοσης του επίδικου διατάγματος. Όπως εύκολα εντοπίζεται από το φάκελο της υπόθεσης, για μεγάλο χρονικό διάστημα η προώθηση τόσο των διαφόρων αιτήσεων, όσο και της διαδικασίας γενικότερα, ήταν δικονομικά προβληματική λόγω της μεσολάβησης του θανάτου του εναγόμενου 2 και της ανάγκης που προέκυψε για διορισμό διαχειριστή της περιουσίας του. Όπως εύκολα επίσης διαπιστώνεται από τα σχετικά πρακτικά, οι ίδιοι οι Αιτητές - αναγνωρίζοντας την ανάγκη και τα προβλήματα που αναφύοντο - συμφωνούσαν στα εκάστοτε αιτήματα για αναβολή με βάση τον πιο πάνω λόγο. Παρόμοια ήταν η θέση τους και στην απόλυτα σχετική με το ζήτημα αίτησή τους ημερ. 22.6.2010, με την οποία αξίωναν απόρριψη της υπόθεσης λόγω μη καταχώρησης εμπρόθεσμα της έκθεσης απαίτησης. Την αίτησή τους αυτή απέσυραν τελικά στις 20.4.2011, αφού καταχωρήθηκε εν τω μεταξύ το πιο πάνω δικόγραφο. Προσθέτω, προς ολοκλήρωση, ότι το περιεχόμενο του εκδοθέντος διατάγματος ήταν πολύ συγκεκριμένο και περιορισμένης και μόνο έκτασης σε σχέση με τη φύση και εμβέλεια της απαίτησης των εναγουσών. Συνεπώς, η ισχύς του δεν συνιστά και επίλυση της μεταξύ των μερών διαφοράς, ούτως ώστε να μπορεί να εξαχθεί οποιοδήποτε συμπέρασμα τελικής ικανοποίησης και επανάπαυσης της πλευράς αυτής. Είναι η κατάληξη του Δικαστηρίου, με βάση το σύνολο των πιο πάνω, ότι η υπό εκδίκαση Αίτηση δεν έχει περιθώρια επιτυχίας. Απορρίπτεται με έξοδα εναντίον των Αιτητών, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. [Υπ.] Α. Ρ. Λιάτσος, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Χ.Θ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο