ΑΡΧΗ ΡΑΔΙΟΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ν. ΑΝΤΕΝΝΑ ΛΙΜΙΤΕΔ, Αρ. Αγωγής: 7402/09, 31 Μαΐου, 2011

(1)/1998 εγείρει την παρούσα αγωγή βάσει του άρθρου 3

(3)(α) του εν λόγω Νόμου, διεκδικώντας από την εναγόμενη την καταβολή διοικητικού προστίμου. Η εναγόμενη είναι ιδιωτική εταιρεία περιορισμένης ευθύνης, ιδιοκτήτρια και/ή αδειούχος του τηλεοπτικού σταθμού παγκύπριας εμβέλειας με την ονομασία «ΑΝΤΕΝΝΑ» και έχει τη συντακτική ευθύνη για τη σύνθεση των τηλεοπτικών εκπομπών του, τις οποίες μεταδίδει ή αναθέτει την μετάδοση σε τρίτους. Κατά τους δικογραφημένους ισχυρισμούς της ενάγουσας, έχει, δυνάμει του Νόμου, το δικαίωμα επιβολής διοικητικών κυρώσεων και προστίμων σε σταθμούς και δυνάμει του Κανονισμού 48

(1)των περί Ραδιοφωνικών και Τηλεοπτικών Σταθμών Κανονισμών του 2000 (Κ.Δ.Π. 10/2000), το δικαίωμα να λαμβάνει δικαστικά μέτρα για την πληρωμή επιβληθέντων διοικητικών προστίμων και δύναται να εισπράξει τούτα, με όλα τα δικαστικά έξοδα, ως χρέος οφειλόμενο σ' αυτή. Στην προκειμένη περίπτωση η ενάγουσα, στην υπόθεση 65/2006 εξέδωσε απόφαση στις 4.2.2009 με την οποία επέβαλε στην εναγόμενη διοικητικό πρόστιμο ύψους €9600 λόγω παράβασης, μεταξύ άλλων, του άρθρου 33

(2)(η) του Νόμου. Η απόφαση αυτή που κατά την ενάγουσα, συνιστά εκτελεστή διοικητική πράξη προσεβλήθη με την προσφυγή 1383/09 της εναγόμενης αλλά δεν ανεστάλη η ισχύς της με αποτέλεσμα το διοικητικό πρόστιμο, βάσει του Κανονισμού 47 να εξακολουθεί να είναι απαιτητό και πληρωτέο. Η εναγόμενη παρά το γεγονός ότι έλαβε γνώση της απόφασης με επιστολή της ενάγουσας ημερ. 2.10.2009, με την οποία την καλούσε όπως μέχρι τις 13.11.2009 της εμβάσει το προαναφερθέν ποσό και παρά την υποχρέωση της να συμμορφωθεί αρνείται και/ή αμελεί και/ή παραλείπει να το καταβάλει. Με την Υπεράσπιση της, η εναγόμενη εγείρει τις εξής προδικαστικές ενστάσεις: «(α) Η εναγομένη ισχυρίζεται ότι η Ενάγουσα στερείται εξουσίας και/ή δεν νομιμοποιείται να εγείρει την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή στο όνομα της. (β) Η είσπραξη οποιουδήποτε ποσού από την Ενάγουσα αντίκειται στα άρθρα 165, 166 και 167 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας. (γ) Η είσπραξη οποιουδήποτε ποσού από την Ενάγουσα παραβιάζει το άρθρο 6

(1)της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών και το άρθρο 47 του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. (δ) Η παρούσα αγωγή είναι κακόπιστη και πεισματική και εν πάση αυτή είναι πρόωρη καθώς η απόφαση και/ή η διοικητική πράξη επί της οποίας εδράζεται, δεν έχει τελειωθεί και/ή είναι ανυπόστατη και/ή άκυρη και αποτελεί αντικείμενο προσφυγής στο Ανώτατο Δικαστήριο, αρ. προσφυγής 1383/2009 και ως εκ των ανωτέρω η αγωγή πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη και/ή να παραμείνει εκτός πινακίου μέχρι την τελεσιδικία της ως άνω αναφερόμενης Προσφυγής». Στο υπόλοιπο μέρος του δικογράφου της, η εναγόμενη επαναλαμβάνει ουσιαστικά τις προδικαστικές ενστάσεις και επιπλέον ισχυρίζεται τα εξής: - ο προαναφερθείς κανονισμός είναι "ultra vires" του εξουσιοδοτικού Νόμου και/ή αντισυνταγματικός και/ή προσκρούει στο Ευρωπαϊκό κεκτημένο και η όλη ακολουθητέα διαδικασία προσκρούει σε θεμελιώδεις αρχές του δικαίου και του Ευρωπαϊκού κεκτημένου. Η ενάγουσα δεν μπορεί να είναι ταυτοχρόνως η καταγγέλλουσα αρχή, η διερευνώσα αρχή, η δικάζουσα αρχή, η αποφασίζουσα αρχή, η επιβάλλουσα το πρόστιμο αρχή, η εισπράττουσα αρχή και η αρχή η οποία εκμεταλλεύεται προς όφελος και συμφέρον της το πρόστιμο. Η όλη διαδικασία αποτελεί διασπάθιση δημόσιου χρήματος και είναι εντελώς εκτός των εξουσιών για τους οποίους ιδρύθηκε η ενάγουσα και/ή εκτός των σκοπών του Νόμου 7

(1)/

1. - η ενάγουσα ακολούθησε παράνομη διαδικασία για την εξέταση της υπόθεσης και παρέλειψε να διεξάγει νόμιμη και δέουσα έρευνα και ουσιαστικά αποστέρησε από την εναγόμενη το δικαίωμα ακρόασης και η απόφαση στερείται της νόμιμης αιτιολογίας. Κατά την ακροαματική διαδικασία δεν κλήθηκαν οποιοιδήποτε μάρτυρες. Κατατέθηκαν από κοινού για το αληθές του περιεχομένου τους, η επιστολή του διευθυντή της ενάγουσας ημερ.2.10.2009 και η συνημμένη απόφαση ημερ.4.2.2009 (τεκμήριο 1) και δηλώθηκαν τα εξής παραδεκτά γεγονότα:
2. Είναι κοινά παραδεκτό γεγονός, η ύπαρξης της διοικητικής απόφασης της Ενάγουσας, ημερ. 4.2.09 στην υπόθεση 65/2006

(1), με την οποία η Ενάγουσα κατά την άσκηση των εξουσιών που της δίνει ο Νόμος επέβαλε στην Εναγομένη το Διοικητικό πρόστιμο των €9600 για τις παραβάσεις του άρθρου 33

(2)(η) του Νόμου και της παραγράφου ΣΤ. 3 του Κώδικα Διαφημίσεων, Τηλεμπορικών Μηνυμάτων και Προγραμμάτων Χορηγίας όπως εκτίθεται στο Παράρτημα ΙΧ των Κανονισμών, ως η παράγραφος 4 της Εκθέσεως Απαιτήσεως. (Έγγραφο Α΄). 2. Είναι κοινά παραδεκτό γεγονός ότι η απόφαση της Ενάγουσας ημερ. 4.2.2009 στην υπόθεση 65/2006

(1)αποτελεί διοικητική πράξη η οποία προσεβλήθη από την Εναγομένη με προσφυγή αρ. 1383/09, που εκκρεμεί ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου.

1. Είναι κοινά παραδεκτό γεγονός, ότι η Εναγομένη έλαβε γνώση της διοικητικής απόφασης της Ενάγουσας ημερ. 4.2.2009 με επιστολή της Ενάγουσας ημερ. 2.10.09 και με την οποία εκλήθη όπως μέχρι τις 13.11.09 καταβάλει προς την Ενάγουσα το ποσό των €9600 το οποίο της επεβλήθη ως διοικητικό πρόστιμο, ως η παρ. 6 της Εκθέσεως Απαιτήσεως. (Έγγραφο Β΄).
2. Είναι κοινά παραδεκτό γεγονός, ότι η Εναγομένη δεν κατέβαλε το διοικητικό πρόστιμο των €9600 που της επεβλήθη με την απόφαση της Ενάγουσας, ημερ. 4.2.2009, παρ΄ όλο ότι εκλήθη να το καταβάλει, ως η παρ. 6 της Εκθέσεως Απαιτήσεως.
3. Τα Διοικητικά πρόστιμα που εισπράττει η Αρχή, κατόπιν διοικητικής απόφασης, κατατίθενται στο Ταμείο της Αρχής, σύμφωνα με το άρθρον 38

(1)(δ) του Νόμου. Τα πιο πάνω παραδεκτά και αδιαμφισβήτητα γεγονότα ως επίσης και το τεκμήριο 1 ανάγονται σε συμπεράσματα του Δικαστηρίου ως προς τα πραγματικά γεγονότα που περιβάλλουν την υπόθεση. Περαιτέρω και με βάση τις εξουσίες που παρέχονται στην ενάγουσα από τον προαναφερθέντα Νόμο 7

(1)/98 και τους απορρέοντες Κανονισμούς, βρίσκω ότι το επιβληθέν από την ενάγουσα διοικητικό πρόστιμο, δεν ήταν απλώς διοικητική πράξη, αλλά εκτελεστή διοικητική πράξη. Οι εκτελεστές διοικητικές πράξεις εμπίπτουν στη σφαίρα του Δημοσίου Δικαίου και η ορθότητα και/ή νομιμότητα των μπορεί να εξεταστεί μόνο από το Ανώτατο Δικαστήριο κατά την ενάσκηση της αναθεωρητικής του δικαιοδοσίας με βάση το άρθρο 146 του Συντάγματος και όχι από τα Επαρχιακά Δικαστήρια (βλ. Sigma T.V. Ltd v. Αρχή Ραδιοτηλεόρασης Κύπρου Πολ. Εφέσεις 11803-11805, ημερ.18.3.2005 και κατ' αναλογία Pouros v. Attorney General

(1980)1 C.L.R. 411, Director of Customs & Excise v. Grecian Hotels Enterprises Ltd

(1985)1 C.L.R. 476 και Κυριάκου κ.α v. Διευθυντή Τμήματος,

(2000)1 Α.Α.Δ. 589). Μέχρι την ακύρωση μιας διοικητικής πράξης παραμένει ισχυρή και παράγει έννομα αποτελέσματα. Στην υπόθεση Ηλία ν. Συμβουλίου Βελτιώσεως Ξυλοφάγου

(1994)2 Α.Α.Δ. 137, αναφέρθηκαν σχετικά τα εξής: "Αποκλειστική δικαιοδοσία για τον έλεγχο της νομιμότητας αποφάσεων, πράξεων ή παραλείψεων αρχών ή οργάνων της Δημοκρατίας που ασκούν εκτελεστική ή διοικητική λειτουργία έχει το Ανώτατο Δικαστήριο. Μόνο το Ανώτατο Δικαστήριο είναι αρμόδιο να προβεί στην αναθεώρηση πράξεων της Διοίκησης και να τις ακυρώσει για τους λόγους που προβλέπονται στο Άρθρο 146.1. Η αναθεωρητική δικαιοδοσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου βάσει του Άρθρου 146.1, όπως και πρόσφατα επαναλάβαμε, διαχωρίζεται θεσμικά από την πολιτική δικαιοδοσία του Επαρχιακού Δικαστηρίου (Βλ. Συμβούλιο Εγγραφής Αρχιτεκτόνων και Πολιτικών Μηχανικών ν. Κωνσταντίνου και Άλλων

(1994)3 Α.Α.Δ. 453). Το ίδιο ισχύει και σε σχέση με την ποινική δικαιοδοσία του Επαρχιακού Δικαστηρίου. Μόνο στην περίπτωση νόσφησης εξουσίας μπορεί πράξη να αγνοηθεί διότι στην περίπτωση εκείνη το προϊόν της νόσφησης δεν περιέχεται στη σφαίρα του δικαίου". Στην προκειμένη περίπτωση η υπό συζήτηση εκτελεστή διοικητική πράξη δεν έχει ακυρωθεί και έτσι παραμένει ισχυρή, όπως ισχυρή παραμένει και η απαίτηση για είσπραξη του προστίμου που πηγάζει απόλυτα από την πράξη αυτή. Όσον αφορά τα ζητήματα παραβίασης συνταγματικών δικαιωμάτων και δικαιωμάτων που ανακύπτουν από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ως επίσης και των άλλων συναφών θεμάτων που άπτονται της νομιμοποίησης της ενάγουσας να εγείρει την παρούσα αγωγή και να εισπράξει το πρόστιμο, επισημαίνω απλώς πως κάθε Νόμος τεκμαίρεται συνταγματικός μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας (βλ. Board for Registration of Architects & Civil Engineers v. Kyriakides

(1966)3 CLR. 640). Στην υπόθεση Sigma Radio T.V. Ltd v. Αρχής Ραδιοτηλεόρασης Κύπρου

(2004)3 Α.Α.Δ. 134 σημαντικές πρόνοιες του εν λόγω Νόμου έχουν κριθεί από την ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου ως απόλυτα συμβατές με το σύνταγμα. Ανάμεσα σ' άλλα τονίστηκε πως η ακολουθητέα διαδικασία και η κατάθεση στο ταμείο της Αρχής των εσόδων από τα διοικητικά πρόστιμα δεν είναι ασυμβίβαστα με την αρχή της φυσικής δικαιοσύνης. Έτσι κι' αλλιώς τέτοια ζητήματα μπορούν να τεθούν μόνο στο πλαίσιο αμφισβήτησης της εκτελεστής διοικητικής πράξης δυνάμει του άρθρου 146.1 ενώπιον του αρμοδίου δικαστηρίου που δεν είναι άλλο από το Ανώτατο Δικαστήριο (βλ. Sigma Radio T.V. Ltd. v. Αρχής Ραδιοτηλεόρασης Κύπρου,

(2006)1 Α.Α.Δ.524, Εκδοτικός Οίκος Δίας Λτδ v. Αρχής Ραδιοτηλεόρασης Κύπρου

(2008)3 Α.Α.Δ. 445 και Αντέννα Λίμιτεδ v. Αρχή Ραδιοτηλεόρασης Κύπρου Πολ. Εφέσεις 2/08 και 60/08 ημερ.12.7.2010). Στη βάση λοιπόν όλων των πιο πάνω κρίνω ότι η ενάγουσα απέδειξε την υπόθεση της. Εκδίδεται έτσι απόφαση υπέρ της ενάγουσας και εναντίον της εναγόμενης για ποσό €9600 πλέον νόμιμο τόκο πλέον έξοδα όπως θα υπολογισθούν από τον πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ) .............................. Στ. N. Σταύρου, Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο