ΒΑΜΙΚΟ LTD ν. ΔΩΡΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ κ.α., Αρ. Αγωγής: 10255/94, 9 Ιουνίου, 2011

(1)(κκ), ενώ από πλευράς γεγονότων συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του δικηγόρου κ. Η. Παπανδρέου. Ο κ. Παπανδρέου αφού επισημαίνει ότι η επίμαχη απόφαση υπέρ της αιτήτριας και εναντίον όλων των καθ΄ ων η αίτηση εκδόθηκε στις 15.2.1995, παραθέτει τα μέτρα που έκτοτε έχουν παρθεί για εκτέλεση της. Από την παράθεση που γίνεται, προκύπτει ότι το πρώτο μέτρο εκτέλεσης που πάρθηκε ήταν η καταχώρηση αίτησης μηνιαίων δόσεων εναντίον των καθ΄ ων η αίτηση 1 και 4 που οδήγησε στην έκδοση ανάλογου διατάγματος στις 9.3.1998 και το τελευταίο μέτρο ήταν η καταχώρηση ένορκης δήλωσης στις 5.11.2003 για είσπραξη ως χρηματική ποινή, καθυστερημένων δόσεων πάλι των καθ΄ ων η αίτηση 1 και

1. Ενδιάμεσα βέβαια πάρθηκαν και άλλα μέτρα εκτέλεσης τα οποία εξειδικεύονται. Ως αποτέλεσμα των μέτρων εκτέλεσης, συνεχίζει ο κ. Παπανδρέου, εισπράχθηκε ποσό €7892,93 σεντ αλλά παραμένει οφειλόμενο ποσό €18654,81 σεντ πλέον τόκους 9% ετησίως επί του εκάστοτε υπολοίπου της απόφασης από 8.1.1991 μέχρι εξόφλησης. Πρόσφατα καταλήγει, ο κ. Παπανδρέου, η αιτήτρια έχει εντοπίσει ακίνητη περιουσία εγγεγραμμένη επ' ονόματι των καθ΄ ων η αίτηση και ζητά για τον λόγο αυτό άδεια για εκτέλεση της απόφασης. Μετά την επίδοση της Αίτησης, οι καθ΄ ων η αίτηση αντέδρασαν καταχωρώντας στις 10.3.2011 Ειδοποίηση για Πρόθεση Ένστασης (εφεξής η Ένσταση), στην οποία παραθέτουν τους εξής συγκεκριμένους λόγους ένστασης: «Α. Η απόφαση εκδόθηκε 15/2/95 και οι αιτητές δεν δίνουν επαρκείς λόγους γιατί η απόφαση δεν εκτελέστηκε μέχρι σήμερα, δηλαδή παρά την παρέλευση δεκαέξι ετών από την έκδοση της. Β. Οι ενάγοντες δεν έλαβαν οποιαδήποτε μέτρα και/ή τα απαραίτητα και/ή επαρκή μέτρα για να εκτελέσουν την απόφαση τόσο την τελευταία εξαετία όσο και νωρίτερα δηλαδή μετά την έκδοση της απόφασης. Γ. Δεν εκτελέστηκε λόγω αμέλειας και/ή αδιαφορίας των Αιτητών. Δ. Είναι καταχρηστική και/ή ασκείται καταχρηστικά. Ε. Εξοφλήθηκε το εξ αποφάσεως χρέος και/ή σε κάθε περίπτωση καταβλήθηκε κατά διάφορες ημερομηνίες τουλάχιστον το ποσό των Λ.Κ.14948 ήτοι €
2. Στ. Τα εντάλματα - φυλακιστήρια που εκδόθηκαν εναντίον των εναγομένων 1 και 4 ανέρχονται σύμφωνα με την ένορκο δήλωση του κ. Ηρακλή Παπανδρέου στο ποσό των Λ.Κ30250 που υπερβαίνει κατά πολύ το εξ αποφάσεως χρέος». Η Ένσταση που στηρίζεται στην ίδια περίπου νομική βάση όπως η Αίτηση, συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του καθ΄ ου η αίτηση 1 Δώρου Δημητρίου. Ο κ. Δημητρίου αφού επαναλαμβάνει τους λόγους ένστασης προβάλλει τον ισχυρισμό ότι οι καθ΄ ων η αίτηση 1 και 2 είναι επιχειρηματίες, διατηρούν μεγάλα καταστήματα στη Λευκωσία και δεν υπήρχε ποτέ καμία δυσκολία για την αιτήτρια να λάβει κατάλληλα μέτρα εκτέλεσης και να εισπράξουν το λαβείν τους. Επομένως, η όποια καθυστέρηση οφείλεται καθαρά σε δική τους ολιγωρία, αμέλεια και αδιαφορία. Εν πάση περιπτώσει, με βάση τους δικούς τους υπολογισμούς, η αιτήτρια κατόπιν των μέτρων εκτέλεσης που έλαβε, έχει ήδη εισπράξει το λαβείν της. Ομοίως οι καθ΄ ων η αίτηση και ιδιαίτερα η καθ΄ ης η αίτηση 4 είχαν πάντοτε ακίνητη περιουσία εγγεγραμμένη επ΄ ονόματι τους και η αιτήτρια θα μπορούσε με κατάλληλη έρευνα στο Κτηματολόγιο να ανακάλυπτε το γεγονός αυτό, πράγμα όμως που επίσης δεν έπραξε. Τώρα, συνεχίζει ο κ. Δημητρίου, μετά την παρέλευση τόσο μεγάλου χρονικού διαστήματος (16 χρόνια από την έκδοση της απόφασης), οι καθ' ων η αίτηση είναι σε μειονεκτική θέση και δεν είναι πλέον δίκαιο να δοθεί άδεια για εκτέλεση της απόφασης εναντίον τους. Συναφώς χαρακτηρίζει την Αίτηση καταχρηστική και καταπιεστική και ζητά την απόρριψη της με έξοδα σε βάρος της αιτήτριας. Κατά την ακροαματική διαδικασία δεν κλήθηκαν οι ενόρκως δηλούντες για αντεξέταση με αποτέλεσμα να επιχειρηματολογήσουν απλώς οι δικηγόροι προς υποστήριξη των αντίστοιχων θέσεων τους. Ο κ. Παπανδρέου επέλεξε να αγορεύσει προφορικά ενώ ο κ. Μιχαηλούδης επέλεξε να υιοθετήσει και να καταθέσει γραπτή αγόρευση. Προτού προχωρήσω με την εξέταση των νομικών αρχών και την ουσία της Αίτησης, θα πρέπει να επισημάνω, ότι, συμφώνως πάγιας και σταθερής νομολογίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου, είναι άκρως ανεπιθύμητο δικηγόρος να προβαίνει σε ένορκη δήλωση προς υποστήριξη αιτημάτων πελατών του και συνάμα να χειρίζονται προσωπικά και την υπόθεση κατά το στάδιο της ακροαματικής διαδικασίας. Υπάρχει σύγκρουση μεταξύ της ιδιότητας μάρτυρα όπως είναι ο ενόρκως δηλών και της ιδιότητας λειτουργού της δικαιοσύνης όπως είναι ο δικηγόρος. Δυστυχώς αυτό έχει συμβεί στην προκειμένη περίπτωση. Ωστόσο δεν έχει υποβληθεί οποιαδήποτε ένσταση από την πλευρά των καθ' ων η αίτηση και συνεπώς πέραν της προαναφερθείσας επισήμανσης, δεν προτίθεμαι να δώσω συνέχεια στο ζήτημα. Έρχομαι στις νομικές αρχές που διέπουν το θέμα. Η Διαταγή 40 θ. 8 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας στην οποία εδράζεται κατά κύριο λόγο η Αίτηση προνοεί μεταξύ άλλων, ότι, όπου έχουν παρέλθει έξι χρόνια από την έκδοση της απόφασης, ο διάδικος που ισχυρίζεται ότι δικαιούται σε εκτέλεση δύναται να αποταθεί στο Δικαστήριο για άδεια εκτέλεσης της απόφασης και το Δικαστήριο, αν ικανοποιηθεί ότι ο διάδικος που αποτείνεται δικαιούται σε εκτέλεση, μπορεί να εκδώσει διάταγμα για αυτόν τον σκοπό ή να διατάξει όπως οποιοδήποτε ζήτημα αναγκαίο για να προσδιορίσει τα δικαιώματα των διαδίκων εκδικαστεί. Τόσο στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, (4η έκδοση), (Τόμος 17), σελ.241, παρ.409 υπό τον τίτλο «Application for leave to issue writ», όσο και στο Annual Practice του 1958, σελ. 1019-1020, και στο The Supreme Court Practice 1982, (Volume 1), (Centenary Edition), σελ. 777, παράγραφος 46.2.2, αναφέρεται, σε σχέση με την αντίστοιχη Αγγλική διάταξη (Ο42 r 23), ότι αιτήσεις για άδεια εκτέλεσης απόφασης άνω των έξι ετών γίνονται συνήθως μονομερώς αν και στις πλείστες περιπτώσεις διατάσσεται επίδοση. Τέτοιες αιτήσεις πρέπει να συνοδεύονται από ένορκη δήλωση, στην οποία

(1)να προσδιορίζεται η ημερομηνία και το ποσό της απόφασης και το υπόλοιπο που παραμένει

(2)να επιβεβαιώνεται ότι ο αιτητής δικαιούται σε εκτέλεση και

(3)να δικαιολογείται η καθυστέρηση στην εκτέλεση της απόφασης. Στην υπόθεση Duer v. Frazer [2001] 1 All ER 249 επισημαίνεται ότι το Δικαστήριο, πέραν των πιο πάνω παραγόντων και της εξήγησης που θα πρέπει να δώσει ο αιτητής για τη μη εκτέλεση της απόφασης εντός της περιόδου των έξι ετών, θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη και οποιαδήποτε αλλαγή έχει επέλθει στην κατάσταση του εξ αποφάσεως οφειλέτη από την καθυστέρηση και γενικά τυχόν δυσμενή επηρεασμό του σε περίπτωση έγκρισης της αίτησης. Όσο πιο μακρύς είναι ο χρόνος που αφέθηκε να παρέλθει από την απόφαση, τόσο πιο εύκολα το Δικαστήριο θα καταλήξει ότι ο εξ αποφάσεως οφειλέτης επηρεάζεται δυσμενώς από την παραχώρηση άδειας για εκτέλεση. Το Δικαστήριο συνήθως δεν παρατείνει την περίοδο των έξι χρόνων, εκτός αν αυτό είναι εμφανώς δίκαιο («demonstrably just»). Το βάρος απόδειξης είναι στους ώμους του εξ αποφάσεως πιστωτή και κάθε υπόθεση κρίνεται στη βάση των δικών της ιδιαιτεροτήτων. Το όλο θέμα επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, η οποία πρέπει να ασκείται δικαστικά και αφού ληφθούν υπόψη όλα τα περιστατικά της υπόθεσης (βλ. Good Challenger Navegante S.A. v. Metalexportimport S.A. [2003] EWCA 1668 και The Society of Lloyd's v. Jean Pierre Longtin [(2005] EWHC 2491). Στην υπόθεση Patel v. Singh [2002] EWCA 1938 υπογραμμίστηκε ότι προτού δοθεί άδεια για εκτέλεση μετά τα έξι χρόνια, ο εξ αποφάσεως πιστωτής οφείλει να δώσει στο Δικαστήριο ικανοποιητική εξήγηση για την καθυστέρηση, αλλά ο εξ αποφάσεως οφειλέτης δεν έχει υποχρέωση να καταδείξει δυσμενή επηρεασμό εξ αιτίας της καθυστέρησης. Με δεδομένο ότι μετά τα έξι χρόνια δεν επιτρέπεται εκτέλεση χωρίς την άδεια του Δικαστηρίου, ο πιστωτής υποχρεούται να καταδείξει ότι συντρέχουν τέτοιες περιστάσεις, οι οποίες κατατάσσουν την υπόθεση σε ασύνηθες πλαίσιο («take the case out of the ordinary»). Στην προκειμένη περίπτωση, η αιτήτρια επιβεβαιώνει ότι δικαιούται σε εκτέλεση της απόφασης, αναφέρει το ποσό και την ημερομηνία της απόφασης αλλά δεν προσδιορίζει με την απαιτούμενη επάρκεια το υπόλοιπο που παραμένει. Συγκεκριμένα στην παράγραφο 5 της ενόρκου δηλώσεως του κ. Παπανδρέου αναφέρεται απλώς, ότι, "παραμένει υπόλοιπο προς είσπραξη ΛΚ10909,25 και ή το ισάξιο σε ευρώ 18654,81 πλέον τόκους 9% τον χρόνο από (μάλλον εννοεί επί) το εκάστοτε υπόλοιπο της απόφασης, από 8/1/1991 μέχρι εξοφλήσεως, πλέον έξοδα". Δεν προσδιορίζεται ποιο ήταν το εκάστοτε υπόλοιπο. Δεν υπολογίζονται και συνακόλουθα δεν προστίθενται οι τόκοι και τέλος δεν παρατίθεται το ακριβές οφειλόμενο ποσό και τα έξοδα κατά την ημερομηνία καταχώρησης της Αίτησης. Θα πρέπει απαραιτήτως να αναφέρεται με σαφήνεια το ακριβές ποσό που οφείλεται και οι τόκοι και ο τρόπος υπολογισμού τους. Ο εξ αποφάσεως οφειλέτης θα πρέπει να γνωρίζει το ακριβές υπόλοιπο που οφείλει ώστε να είναι σε θέση να αμφισβητήσει αυτό ή να εκτιμήσει και θέσει υπόψη του Δικαστηρίου τις τυχόν δυσμενείς συνέπειες στον ίδιο από τα μέτρα εκτέλεσης που επίκεινται να ακολουθήσουν (βλ. Lowsley and Another v. Forbes (t/a L E Design Services) [1998] 3 ALL ER 897 και Duer v. Frazer (ανωτέρω)). Περαιτέρω και ακόμα πιο ουσιαστικό είναι το γεγονός ότι δεν έχει δικαιολογηθεί διαχρονικά και αδιάλειπτα η καθυστέρηση στην εκτέλεση της απόφασης με αφετηρία την ημερομηνία έκδοσης της και κατάληξη την ημερομηνία καταχώρησης της παρούσας Αίτησης. Η απόφαση υπενθυμίζω εκδόθηκε πριν από 16 και πλέον χρόνια (15.2.1995). Με βάση το ιστορικό που παρατίθεται το πρώτο μέτρο εκτέλεσης πάρθηκε μετά από 3 χρόνια (9.3.1998). Έκτοτε και για μια περίοδο περίπου 6 ετών καταβλήθηκαν προσπάθειες και έγιναν διαβήματα για εκτέλεση της απόφασης εναντίον των τριών εκ των τεσσάρων καθ΄ων η αίτηση. Ωστόσο από τις 5.11.2003 μέχρι 24.11.2010, δηλαδή για 7 και πλέον χρόνια, δεν φαίνεται να έγινε κανένα διάβημα για εκτέλεση της απόφασης. Έστω και αν ήταν χαμένος τα τελευταία 2 χρόνια ο δικαστικός φάκελος, ως επισήμανε ο ευπαίδευτος συνήγορος της αιτήτριας, γεγονός που εν πάση περιπτώσει δεν αναφέρεται στην ένορκη δήλωση και άρα δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη (βλ. Federal Bank of Lebanon v. Shiakolas

(2002)1 Α.Α.Δ.223), τούτο δεν δικαιολογεί την πολύχρονη αδράνεια που επέδειξε η αιτήτρια για τη λήψη μέτρων εκτέλεσης της εκδοθείσας απόφασης. Ομοίως η γενική, αόριστη και χωρίς χρονικό προσδιορισμό αναφορά ότι η αιτήτρια πρόσφατα εντόπισε ακίνητη περιουσία εγγεγραμμένη επ΄ ονόματι των καθ΄ ων η αίτηση, ουδόλως κατατάσσει την υπόθεση σε ασύνηθες πλαίσιο για να δικαιολογεί έτσι την παραχώρηση άδειας εκτέλεσης μια τόσο παλιάς δικαστικής απόφασης. Στη βάση λοιπόν όλων των πιο πάνω κρίνω ότι δεν είναι ορθό και δίκαιο να δοθεί η αιτούμενη άδεια. Η Αίτηση συνεπώς απορρίπτεται. Όσον αφορά τα έξοδα, έχοντας υπόψη την ιδιαιτερότητα της Αίτησης και ειδικά του γεγονότος ότι η απόρριψη της οφείλεται στη μη εκπλήρωση των απαιτούμενων προϋποθέσεων από πλευράς αιτήτριας και όχι κατ΄ανάγκη στη δικαίωση των θέσεων των καθ΄ ων η αίτηση, κρίνω, ασκώντας τη διακριτική μου ευχέρεια επί του προκειμένου, ότι το ορθότερο και δικαιότερο θα ήταν να μην εκδώσει καμία διαταγή για έξοδα. (Υπ.) .......... Στ. Ν. Σταύρου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο