Παύλου Τζιωρτζή ν. INTEROL LIMITED κ.α., Αρ. Αγωγής: 1564/11, 4 Ιουλίου, 2011

(1)(ee) και 9, Δ.64, στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, (Κεφ. 6) άρθρα 4, 5, 7 και 9, στις Αρχές της επιείκειας και στις Γενικές και Συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα πάνω στα οποία στηρίζεται η αίτηση εκτίθενται στην επισυνημμένη ένορκη δήλωση του κ. Παύλου Τζιωρτζή. Ισχυρίζεται στην Ένορκη του Δήλωση ότι με την Εναγομένη 1 υπέγραψαν συμφωνία δανείου ημερομηνίας 25/8/2008 η οποία συνομολογήθηκε συνεπεία δόλου και ψευδών παραστάσεων των Εναγομένων, οι οποίοι μετά από συνωμοσία μεταξύ τους με σκοπό την απόσπαση χρημάτων από αυτόν, την καταδολίευση του και τον προσπορισμό ωφέλειας τον έπεισαν στη σύναψη της εικονικής αυτής συμφωνίας δανείου. Με την εναγομένη 2 είχε για αρκετό καιρό πριν την υπογραφή της επίδικης συμφωνίας προσωπική σχέση. Επειδή η Εναγομένη 2 ήταν διευθύντρια της εταιρείας Inter Status Ltd η οποία διαχειρίζετο μεγάλο αριθμό ξένων εταιρειών μεταξύ των οποίων και η Εναγομένη 1 τον τοποθέτησε ως διευθυντή σε μεγάλες εταιρείες έναντι συμβολικής αμοιβής του. Μετά την υπογραφή της συμφωνίας έλαβε επιταγή €100.000 της Λαϊκής Τράπεζας, ουδέποτε αρνήθηκε ότι έλαβε το ποσό των €100.000 και ουδέποτε αρνήθηκε ότι υπέγραψε τη συμφωνία ημερομηνίας 25/8/

1. Τα χρήματα τα πήρε υπό μορφή συγκεκαλυμμένου εικονικού δανείου από την Εναγομένη
2. Ο σκοπός του δανείου ήταν για επένδυση σε τουρκοκυπριακή γη και αυτός δεν θα είχε οποιοδήποτε όφελος. Συνεπεία των πιο πάνω αρμόδια Δικαστήρια είναι τα Δικαστήρια της Κύπρου και για αυτό καταχώρησε την πιο πάνω αγωγή. Η Εναγομένη 1 προχώρησε στη διαδικασία ενώπιον του Διεθνούς Διαιτητικού Δικαστηρίου εσφαλμένα και δεν αποτάθηκε στα Κυπριακά Δικαστήρια ώστε να μην αποκαλυφθεί η αλήθεια και να μην καταστούν αναγκαίοι διάδικοι αυτοί που εμπλέκονται. Περί τα τέλη Φεβρουαρίου 2011 έλαβε ειδοποίηση ημερομηνίας 24/2/2011 από το Διεθνές Διαιτητικό Δικαστήριο σχετικά με την αίτηση της Εναγομένης 1 με την οποία ενημερώνετο ότι θα έπρεπε να καταχωρήσει απάντηση στην αίτηση μέσα σε χρονικό διάστημα 30 ημερών. Ζήτησε μέσω των δικηγόρων του παράταση της προθεσμίας. Είναι σωστό και δίκαιο όπως εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα λόγω του επείγοντος της διαδικασίας που εκκρεμεί στο Διεθνές Διαιτητικό Δικαστήριο για να μην καταστεί έρμαιο και να μην επιβαρυνθεί με όλες τις συνέπειες και η οποία διαδικασία δεν θα επιλύσει όλες τις διαφορές με όλους τους διαδίκους οριστικά. Σύρεται άδικα ενώπιο του Διεθνούς Διαιτητικού Δικαστηρίου για ένα εικονικό δάνειο από το οποίο δεν έχει προσποριστεί όφελος. Είναι δίκαιο αλλά και επείγον όπως εκδοθεί διάταγμα που να αναστέλει τη διαιτητική διαδικασία μέχρι να εκδικαστεί η παρούσα υπόθεση. Ήδη με αίτηση του έχει θέσει ζήτημα δικαιοδοσίας ότι δηλαδή αρμόδιο δεν είναι το Διεθνές Διαιτητικό Δικαστήριο αλλά τα κυπριακά Δικαστήρια. Στην πιο πάνω αίτηση οι καθ' ων η αίτηση καταχώρησαν ένσταση, την οποία βάσισαν στα άρθρα 2, 3, 7, 8 και 9 του περί Διεθνούς Εμπορικής Διαιτησίας Νόμου (Ν. 101/1987), στα άρθρα 31 και 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/1960), στη Δ.48, ΚΚ 1 εώς 9 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στα άρθρα 4, 5, 7 και 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου (Κεφ. 6) στις αρχές της επιείκειας και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Στη ειδοποίηση ένστασης απαριθμούνται εννέα λόγοι για τους οποίους ενίστανται οι καθ' ων η αίτηση, μεταξύ των οποίων και οι ακόλουθοι: «
3. Η αίτηση εδράζεται σε λανθασμένο, ελλειπές και/ή ανύπαρκτο νομικό υπόβαθρο. ....................................................
4. Το αιτούμενο διάταγμα υπερβαίνει τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου. ...............................................» Η ένσταση υποστηρίζεται από γεγονότα τα οποία φαίνονται στην επισυνημμένη σε αυτή ένορκη δήλωση του Ιωάννη Θεοδοσίου δικηγόρου στο γραφείο των δικηγόρων των Εναγομένων. Νομική Βάση: Αυτό που ζητά ο Ενάγοντας Αιτητής με την παρούσα αίτηση είναι την αναστολή διαδικασίας σε αίτηση διαιτησίας η οποία καταχωρήθηκε στο Διεθνές Διαιτητικό Δικαστήριο της Γενεύης από τους Εναγόμενους 1 Καθ' ων η Αίτηση, μέχρι την ακρόαση και τελική εκδίκαση της πιο πάνω με αριθμό και τίτλο αγωγής. Το αιτούμενο διάταγμα, με τον τρόπο που είναι διατυπωμένο, δεν στρέφεται εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση αλλά εναντίον του ιδίου του Διεθνούς Διαιτητικού Δικαστηρίου, με το οποίο ζητείται όπως το Δικαστήριο διατάξει το Διεθνές Διαιτητικό Δικαστήριο να αναστείλει μια εκκρεμή του διαδικασία. Στην απόφαση Syn - Hi - Tek Electronics Ltd (αρ. 2)

(1997)1 Α ΑΑΔ 263 στην σελ. 266 αναφέρονται τα εξής: «Όπως είπα και στην πιο πάνω απόφαση ένα συντηρητικό διάταγμα δεν μπορεί να είναι διατυπωμένο με τέτοιο γενικό τρόπο. Αντίθετα πρέπει να είναι σαφές. Μπορεί να απαγορεύει στον Εναγόμενο ή σε οποιοδήποτε άλλο διάδικο συγκεκριμένες πράξεις, αλλά δεν επιτρέπεται να παρεμποδίζει νομικές διαδικασίες με αόριστο τρόπο (in abstracto). Η υπό εξέταση παράγραφος δεν στρέφεται εναντίον συγκεκριμένου προσώπου, αλλά αντίθετα στρέφεται εναντίον πάντων, μη λαμβάνοντας υπόψη την οποιαδήποτε υφιστάμενη νομική κατάσταση.» Η αίτηση βασίζεται στα άρθρα 2, 3, 8 και 9 του περί Διεθνούς Εμπορικής Διαιτησίας Νόμου, (Νόμος 101/87) τα οποία άρθρα δεν προβλέπουν εξουσία ή δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου να εκδώσει διάταγμα όπως αυτό που ζητά ο αιτητής με την υπό εκδίκαση αίτηση. Το άρθρο 2 είναι η ερμηνευτική διάταξη του Νόμου. Το άρθρο 3 προβλέπει την έκταση εφαρμογής του Νόμου ο οποίος τυγχάνει εφαρμογής αποκλειστικά επί Διεθνών Εμπορικών Διαιτησιών. Το άρθρο 8 του Νόμου προβλέπει τα εξής: «

(1)Σε περίπτωση που εγείρεται αγωγή για ζήτημα που αποτελεί το αντικείμενο συμφωνίας περί Διαιτησίας, το Δικαστήριο ενώπιον του οποίου εγείρεται η αγωγή οφείλει, αν το ζητήσει το ένα των μερών πριν από την υποβολή της πρώτης έκθεσης του επί της ουσίας της διαφοράς, να παραπέμψει τη διαφορά σε διαιτησία, εκτός αν εύρει ότι η συμφωνία είναι άκυρη, ανενεργής ή μη δεκτική εκτέλεσης.

(2)Η έγερση αγωγής κατά τα οριζόμενα στο εδάφιο 1 δεν αποτελεί κώλυμα για την έναρξη ή τη συνέχιση της διαιτητικής διαδικασίας ή την έκδοση τελικής διαιτητικής απόφασης ενόσω το επίδικο θέμα εκκρεμεί ενώπιον του Δικαστηρίου.» Το δε άρθρο 9 του ιδίου Νόμου το οποίο αφορά λήψη συντηρητικών μέτρων από το Δικαστήριο και εννοεί τα κυπριακά δικαστήρια, προβλέπει τα εξής: «

(9). Το Δικαστήριο έχει εξουσία, κατ' αίτηση ενός των μερών, να διατάσσει τη λήψη συντηρητικών μέτρων, οποτεδήποτε πριν από την έναρξη ή κατά τη διάρκεια της διαιτητικής διαδικασίας.» Η αίτηση βασίζεται επίσης πάνω στα άρθρα 4, 5, 7 και 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6 τα οποία προβλέπουν, το μεν άρθρο 4 την έκδοση διατάγματος για τη μεσεγγύηση, διατήρηση, φύλαξη, πώληση, κατακράτηση ή επιθεώρηση περιουσίας που αποτελεί το αντικείμενο της αγωγής, το δε άρθρο 5 προβλέπει για την έκδοση συντηρητικού διατάγματος που να περιορίζει τη συναλλαγή σχετικά με γη. Το άρθρο 7 προβλέπει για την καταβολή στον εναγόμενο αποζημίωσης σε περίπτωση που συντηρητικό διάταγμα εκδοθεί επί ανεπαρκών λόγων . Το δε άρθρο 9 προβλέπει για την εξουσία του Δικαστηρίου να εκδίδει διάταγμα χωρίς ειδοποίηση όταν αποδειχθεί το κατ' επείγον ή άλλες ιδιαίτερες περιστάσεις. Κανένα από τα νομοθετήματα, πάνω στα οποία στηρίζει την Αίτηση του ο Ενάγων, δίδουν τέτοια εξουσία στο Δικαστήριο όπως αυτή που ζητά ο Αιτητής να ασκήσει. Μια τέτοια διαδικασία θα έπρεπε να προβλέπεται, ειδικά, σε Νόμο πάνω στον οποίο να βασίσει την Αίτηση του ο Αιτητής και ένα τέτοιο Νόμο θα έπρεπε να αναφέρει στην Αίτηση του ο Αιτητής, πάνω στον οποίο και να τη βασίσει. Εν όψει όλων των πιο πάνω η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Εναγομένων - Καθ' ων η Αίτηση και εναντίον του Ενάγοντα Αιτητή τα οποία να υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή. (Υπ.) ............ Γ. Στυλιανίδης, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Α.Λ.Ο. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο