Σταύρος Ιωαννίδης ν. Δήμος Δημοσθένους, Αρ. Αγωγής: 9779/10, 5 Ιουλίου, 2011

(1)και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου και στα Δόγματα της Επιείκειας. Συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση στην οποία προβαίνει ο κ. Δήμος Δημοσθένους, Εναγόμενος - Αιτητής. Ο Εναγόμενος αναφέρει ότι στις αρχές 2007 αναζητούσε αρχιτέκτονα για την εκπόνηση δύο αρχιτεκτονικών σχεδίων για ανέγερεση δύο πανομοιότυπων κατοικιών. Απευθύνθηκε στον Ενάγοντα, ευελπιστόντας πως λόγω της προσωπικής τους σχέσης θα του έδινε καλύτερη τιμή. Ο Ενάγοντας είχε προτείνει όπως η συνολική του αμοιβή ανέλθει σε Λ.Κ. 4.000,00, πράγμα το οποίο ο Εναγόμενος αποδέχθηκε και κατέβαλε και Λ.Κ.2.000,00 ως προκαταβολή. Σε μία από τις συναντήσεις διαφάνηκε ότι ο Ενάγοντας θα ζητούσε περισσότερα χρήματα, και ο Εναγόμενος σαν αποτέλεσμα του είπε να σταματήσει οποιαδήποτε περαιτέρω εργασία. Μέχρι εκείνη την στιγμή ο Ενάγοντας είχε παρουσιάσει μόνο πρόχειρα προσχέδια. Κατόπιν απαίτησης του όπως ο Ενάγοντας του επιστρέψει το ποσό της προκαταβολής ή να του επιδείξει εργασία ισόποσης αμοιβής, ο Ενάγοντας του παρέδωσε κάποια προσχέδια. Απευθύνθηκε σε άλλους αρχιτέκτονες για την εκπόνηση του έργου. Την 18.6.2008 έλαβε επιστολή από τον Ενάγοντα με την οποία αυτός ζητούσε επιπρόσθετη αμοιβή, η οποία απαντήθηκε από τους δικηγόρους τους Εναγομένου. Ο Ενάγοντας, όπως ισχυρίζεται ο Εναγόμενος, αντί να προχωρήσει είτε Δικαστικά είτε μέ διαιτησία, επέλεξε καταχρηστικά να χρησιμοποιήσει πρόνοια των περί δεοντολογίας του ΕΤΕΚ Κανονισμών απειλώντας τους νεους μελετητές με πειθαρχικές καταγγελίες, ενώ προχώρησε και σε ψευδείς καταγγελίες εναντίον του εργολάβου και απέστειλε επιστολές στον Δήμο Λακατάμιας. Λόγω της άσκησης πίεσης επί αυτών δύο μελετητές εγκατέλειψαν την εργασία. Για τον λόγο ότι ο Ενάγοντας «καταχρηστικά εκμεταλλεύτηκε» ως ισχυρίζεται, την πρόνοια αυτή της δεοντολογίας, ο Εναγόμενος κίνησε την αγωγή υπ' αριθμό 6337/08 εναντίον του Ενάγοντα, στην οποία ο Ενάγοντας καταχώρησε εμφάνιση. Είναι η θέση του ότι το αντικείμενο της αγωγής εκείνης είναι ακριβώς το ίδιο με την παρούσα, ήτοι η συμφωνία για εκπόνηση των αρχιτεκτονικών σχεδίων. Εισηγείται ότι θα μπορούσε ο Ενάγοντας να καταχωρήσει τις αξιώσεις του υπό την μορφή ανταπαίτησης στην αγωγή εκείνη. Αποτελεί εισήγηση του Εναγομένου ότι δεν είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης να εκκρεμούν παράλληλες αγωγές καθότι υπάρχει κίνδυνος έκδοσης συγκρουόμενων αποφάσεων. Η επιμονή στην προώθηση παράλληλων αγωγών, ισχυρίζεται, μπορεί να αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας, και το Δικαστήριο λαμβάνοντας υπ' όψιν την εως τώρα συμπεριφορά του Ενάγοντα έχει συμφυείς εξουσίες να διατάξει την αναστολή αυτής της διαδικασίας. Ο Ενάγοντας - Καθ'ου η Αίτηση καταχώρησε Ένσταση στην Αίτηση στις 8.4.2011 η οποία στηρίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 Θ. 4 και στις Γενικές και Συμφυείς Εξουσίες του Νόμου. Στην Ένσταση εκτίθενται 3 λόγοι ένστασης, τους οποίους και θεωρώ σκόπιμο να παραθέσω αυτούσιους: «

1. Η αίτηση του αιτητή δεν στηρίζεται στον Νόμο και/ή σε σχετικούς Κανονισμούς και/ή είναι νόμω και/ή ουσία αβάσιμη και/ή οι αιτητές ακολούθησαν εσφαλμένη και/ή μη ενδεδειγμένη και/ή μη στηριζόμενη στο Νόμο διαδικασία.
2. Η αίτηση είναι αντίθετη προς τη νομολογία, το πνεύμα του Νόμου και των σχετικών διαδικαστικών κανονισμών και δεν βασίζεται στην καθιερωμένη Πρακτική του Δικαστηρίου.
3. Η αίτηση του αιτητή αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας». Η Ένσταση συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση του κ. Σταύρου Ιωαννίδη, Ενάγοντα - Καθ'ου η Αίτηση, ο οποίος ισχυρίζεται ότι έχει καλό αγώγιμο δικαίωμα εναντίον του Εναγομένου, το οποίο στηρίζεται στην εκτέλεση από τον ίδιο, κατόπιν σχετικής συμφωνίας, αρχιτεκτονικής εργασίας. Ο Εναγόμενος όμως δεν κατέβαλε την συμφωνηθείσα αμοιβή ως όφειλε, αλλά επεδίωξε την σύναψη νέας συμφωνίας με άλλους αρχιτέκτονες και πολιτικούς μηχανικούς χωρίς να προβεί σε εξόφληση της ήδη παρασχεθείσας από τον Ενάγοντα εργασίας. Ως μέλος του ΕΤΕΚ γνωρίζει καλά τους Κανονισμούς Δεοντολογίας, και άρα ενημέρωσε ως όφειλε τόσο το ΕΤΕΚ, όσο και τους εκάστοτε συναδέλφους του, οι οποίοι συμμορφώθηκαν και επέλεξαν να μην προχωρήσουν στην σύναψη συμφωνίας με τον Εναγόμενο. Θεωρεί προσβλητικές και άτοπες τις αναφορές του Εναγομένου περί κατάχρησης και εξυπηρέτησης αλλότριων σκοπών από τον ίδιο της πρόνοιας του περί Δεοντολογίας του ΕΤΕΚ Κανονισμού. Είναι δε η θέση του ότι το αντικείμενο της αγωγής αρ. 6337/08 είναι διαφορετικό από αυτό της παρούσας, αφού εκεί, μεταξύ άλλων, ο Εναγόμενος ζητά τιμωρητικές αποζημιώσεις για αποστολή επιστολών εκ μέρους του, διάταγμα παύσης παρενόχλησης αρχιτεκτόνων, και τιμωρητικές αποζημιώσεις για προτροπή παράβασης συμφωνίας. Κατ΄ επέκταση δεν θα μπορούσαν να εκδοθούν αντικρουόμενες αποφάσεις. Ακόμα, όμως, και αν ήταν το ίδιο αντικείμενο είναι δικαίωμα του να στραφεί στην δικαιοσύνη και σε καμία περίπτωση η καταχώρηση ξεχωριστής αγωγής δεν θα μπορούσε να αποτελέσει κατάχρηση Δικαστικής διαδικασίας. Έγκριση της υπό εκδίκαση Αίτησης θα οδηγούσε σε αποστέρηση του βασικού δικαιώματος προσφυγής στο Δικαστήριο, ενώ θα προκαλέσει σε αυτόν κατάφορη αδικία. Κατά την ακρόαση της Αίτησης, η οποία περιορίστηκε σε αγορεύσεις, αμφότεροι οι συνήγοροι υποστήριξαν τις πιο πάνω θέσεις τους επικαλούμενοι τώρα και σχετική Νομολογία. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Προέχει η εξέταση της Νομικής Βάσης της Αίτησης. Η Διαταγή 48 Θ.Θ. 1 - 8 αναφέρονται γενικά στην καταχώρηση αιτήσεων, ενώ η Δ.
4. Θ.Θ. 1 - 8 και 10 - 11 σε καταχώρηση εμφάνισης σε αγωγή. Σχετικές είναι οι πρόνοιες της Δ.16 Θ. 9, η οποία αναφέρει σε μετάφραση τα εξής: «Ένας Εναγόμενος, προτού εμφανιστεί θα είναι ελεύθερος, χωρίς να εξασφαλίσει διάταγμα για καταχώρηση ή καταχωρώντας εμφάνιση υπό διαμαρτυρία, να καταχωρήσει αίτηση για παραμερισμό της επίδοσης σε αυτόν του κλητηρίου ή ειδοποίησης του κλητηρίου, ή να ακυρώσει την διαταγή που εξουσιοδότησε τέτοια επίδοση». Ο Εναγόμενος στην παρούσα αγωγή καταχώρησε εμφάνιση στις 21.1.2011, και καταχώρησε την υπό εκδίκαση Αίτηση στις 31.1.
5. Έπεται ότι ούτε και οι πρόνοιες της Δ.16 Θ. 9 μπορούν να στηρίξουν το αίτημα, δεδομένου ότι προβλέπουν για αίτηση που καταχωρείται προτού καταχωρήσει Εναγόμενος εμφάνιση σε αγωγή. Η Δ.19 Θ. 3 αναφέρεται στο δικαίωμα Εναγομένου να καταχωρήσει Ανταπαίτηση, ενώ η Δ.21 Θ. 10 προβλέπει ότι όπου καταχωριστεί τέτοια ανταπαίτηση, κατόπιν αιτήματος κάποιου διαδίκου ότι η απαίτηση αυτή δεν θα πρέπει να επιλυθεί υπό την μορφή ανταπαίτησης, αλλά με την μορφή ανεξάρτητης αγωγής, το Δικαστήριο έχει το δικαίωμα να διατάξει όπως τέτοια ανταπαίτηση εξαιρεθεί. Η πρόνοια αυτή αποσκοπεί σε ακριβώς την αντίθετη περίπτωση από αυτό που εισηγείται ο Εναγόμενος - Αιτητής. Η Διαταγή 19 Θ. 26 αναφέρεται στην περίπτωση διαγραφής δικογράφου για τον λόγο ότι αυτό είναι επιπόλαιο, ενοχλητικό ή σκανδαλώδες, η Δ.14 για την συνένωση αγωγών, ενώ η Δ.27 Θ. 3 για διαγραφή ολόκληρου του δικογράφου επειδή δεν αποκαλύπτει αγώγιμο δικαίωμα. Ούτε οποιαδήποτε από τις πρόνοιες αυτές μπορεί να στηρίξει το αιτητικό της υπό εκδίκαση Αίτησης. Παρατηρώ επίσης ότι το άρθρο 21

(1)του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν. 14/60προβλέπει απλά την κατά τόπο αρμοδιότητα του Δικαστηρίου να ακούει αγωγές, και δεν μπορώ να αντιληφθώ πως τυγχάνει εφαρμογής στην υπό εκδίκαση Αίτηση. Παραμένει η εξέταση του κατά πόσο το αιτούμενο διάταγμα θα μπορούσε να εξετασθεί στα πλαίσια της συμφυούς εξουσίας του Δικαστηρίου, και των δογμάτων της επιείκειας. Στην απόφαση Διευθυντής των Φυλακών ν. Τζεννάρο Περρέλλα

(1995)1 Α.Α.Δ. 217, αναφέρθηκε ότι τα Δικαστήρια έχουν εξουσία να ελέγχουν τις διαδικασίες προς αποφυγή καταχρήσεων της δικαστικής διαδικασίας. Παραθέτω το πιο κάτω απόσπασμα: «Η δικαιοδοσία για την παρεμπόδιση, περιστολή, απόρριψη ή αναστολή διαδικασίας που συνιστά κατάχρηση των δικαιοδοσιών των Δικαστηρίου, εκπηγάζει από την ίδια την φύση της δικαστικής λειτουργίας που έχει ως λόγο το δίκαιο και μέσο τους μηχανισμούς που προάγουν την κατίσχυση του. Γι' αυτό, η δικαιοδοσία για τη χρήση πρόσφορων μέσων για την παρεμπόδιση κατάχρησης των δικαιοδοσιών είναι σύμφυτη, ενυπάρχει σε κάθε Δικαστήριο, απόρροια της κυριαρχίας των Δικαστηρίων στους μηχανισμούς για την απονομή της δικαιοσύνης. Τα μέσα για την αποτροπή της κατάχρησης της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, δε συναρτούνται με οποιοδήποτε συγκεκριμένο Διάταγμα ή διατάγματα˙ μπορεί να προσλάβουν οποιαδήποτε μορφή που επιβάλλει η ανάγκη στη συγκεκριμένη περίπτωση για την περιφρούρηση του σκοπού για τον οποίο παρέχονται οι δικαιοδοσίες του Δικαστηρίου». (βλ. επίσης την πρόσφατη απόφαση στην Πολ. Εφ. 342/2010 Αναφορικά με την αίτηση του Γενικού Εισαγγελέα σύμφωνα με τον περί Εκδόσεως Φυγοδίκων Νόμο, αναφορικά με την Luchian Marina Tudor, , ημερ. 1.7.2011). Είναι γεγονός ότι υπάρχει Νομολογία που υποστηρίζει ότι η παράλληλη προώθηση δύο διαδικασιών συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας του Δικαστηρίου (βλ. Ηλίας Τσιακλίδης ν. Ευάγγελου Ανδρέου Ευαγγέλου

(2004)1 Α.Α.Δ. 119). Η παρούσα περίπτωση, όμως, διαφοροποιείται. Ο εδώ Ενάγοντας δεν έχει προωθήσει παράλληλα δύο διαφορετικές διαδικασίες. Ο Εναγόμενος καταχώρησε αγωγή εναντίον του Ενάγοντα με την οποία αξιοί διάφορες θεραπείες, οι οποίες δεν σχετίζονται άμεσα όλες με την υπό εκδίκαση αγωγή, αλλά με κατ΄ισχυρισμό επιστολές που έστειλε ο Ενάγοντας για πειθαρχικές καταγγελίες στο ΕΤΕΚ. Ο Ενάγοντας δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι καταχράται την διαδικασία του Δικαστηρίου επειδή δεν προχωρεί στην καταχώρηση Ανταπαίτησης σε εκείνη την αγωγή για να διεκδικήσει την αμοιβή του για αρχιτεκτονικές εργασίες, αφού εν πάση περιπτώσει η ανταπαίτηση θεωρείται ξεχωριστή αγωγή, και δεν επιτρέπεται και ο συμψηφισμός της όποιας απόφασης στην Ανταπαίτηση με την όποια απόφαση στην Αγωγή. Θεωρώ ότι το να εγκριθεί το αίτημα του Εναγομένου για παραμερισμό του κλητηρίου εντάλματος, για τον λόγο απλά ότι αυτός δεν προώθησε την απαίτηση του υπό την μορφή ανταπαίτησης στην αγωγή αρ. 6337/08, δεν θα ήταν ορθό, και θα οδηγούσε σε άδικα αποτελέσματα. Ο Ενάγοντας είχε το δικαίωμα να καταχωρήσει αγωγή και να προσφύγει με τον τρόπο αυτό στο Δικαστήριο για να διεκδικήσει την αμοιβή του για τις εργασίες που ισχυρίζεται ότι προσέφερε στον Εναγόμενο. Έπεται πως η Αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει και απορρίπτεται. Τα έξοδα δεν υπάρχει λόγος να μην ακολουθήσουν το αποτέλεσμα, και επιδικάζονται υπέρ του Ενάγοντα - Καθ'ου η Αίτηση και εναντίον του Εναγομένου - Αιτητή όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή. (Υπ.) Μ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο