Χριστόδουλος Μακρίδης, Αρ. Ειδ. Πτωχ.: 37/11, 7.7.2011

(1)/97, τα άρθρα 26

(1)και 163 του Συντάγματος, τους περί Πτωχεύσεως Κανονισμούς Κ. 1-26, 38-43 και 188, τον περί Προστασίας Ορισμένης Κατηγορίας Εγγυητών Νόμο του 2003, άρθρα 9, 10 και 13, τους περί Πολιτικής Δικονομίας Κανονισμούς Δ.10 θ.8, Δ.48 θ.θ.1-9, τον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο άρθρα 14 και 15, στον περί Διαδικασίας Ευρωπαϊκής Διαταγής Πληρωμής Διαδικαστικό Κανονισμό του 2008, το άρθρο 17, τους περί Απονομής της Δικαιοσύνης (Ποικίλαι Διατάξεις) Νόμους του 1964 έως 1991, τον Κανονισμό (ΕΚ) με αριθμό 1896/2006 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 12ης Δεκεμβρίου 2006, τη γενική πρακτική και σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα επί των οποίων η Αίτηση στηρίζεται αναφέρονται σε ένορκη δήλωση του χρεώστη Χριστόδουλου Μακρίδη, το περιεχόμενο της οποίας παραθέτω αυτούσιο:

1. Είμαι ο Καθ΄ ου η αίτηση στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση Ειδοποίησης Πτωχεύσεως τα γεγονότα της οποίας γνωρίζω πολύ καλά από προσωπική μου γνώση όσα δε γεγονότα δεν γνωρίζω προσωπικά παραθέτω την πηγή της πληροφόρησης μου. Προβαίνω στην παρούσα μου από προσωπική μου γνώση και ύστερα από νομική συμβουλή που έλαβα από τους δικηγόρους μου κκ Μιχάλης Βορκάς και Συνεργάτες ΔΕΠΕ.
2. Αρνούμαι όλους μαζί και κάθε ένα ξεχωριστά τους ισχυρισμούς που αναφέρονται στην εν λόγω ειδοποίηση πτώχευσης και λέγω ότι τα πραγματικά γεγονότα έχουν ως ακολούθως.
3. Η αναφερόμενη στην ειδοποίηση πτώχευσης ευρωπαϊκή διαταγή πληρωμής ως με συμβουλεύουν οι νομικοί μου σύμβουλοι ΜΙΧΑΛΗΣ ΒΟΡΚΑΣ & ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΔΕΠΕ δεν δύναται να εφαρμοστεί στην παρούσα υπόθεση για τους κάτωθι όχι σωρευτικώς αναφερόμενους λόγους. (α) Ο Κανονισμός (ΕΚ) αριθμός 1896/2006 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου της 12ης Δεκεμβρίου 2006, για τη θέσπιση διαδικασίας ευρωπαϊκής διαταγής πληρωμής δεν εφαρμόζεται στις πτωχευτικές διαδικασίες. (β) Η διαδικασία πτώχευσης δεν συνιστά μέτρο εκτέλεσης δυνάμει της κείμενης σχετικής Νομοθεσίας. (γ) Οι Αιτητές δεν έχουν προσκομίσει ενώπιον των αρμοδίων αρχών αντίγραφο της ευρωπαϊκής διαταγής πληρωμής, η οποία πληρεί τους αναγκαίους όρους για να διαπιστωθεί η γνησιότητα του. (δ) Δεν έχουν ακολουθηθεί τα όσα αναφέρονται στο σχετικό κανονισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης. (ε) Βρίσκεται σε παράβαση της νομοθεσίας περί Πτωχεύσεως Νόμου ΚΕΦ. 5, η οποία προϋποθέτει εξασφάλιση τελικής απόφασης ή τελικού διατάγματος για οποιοδήποτε ποσό.
4. Επιπρόσθετα ισχυρίζομαι ότι οποιοδήποτε οφειλόμενο ποσό υπάρχει προς τους Αιτητές ήτο αποτέλεσμα των δοσοληψιών των Αιτητών με εταιρεία περιορισμένης ευθύνης που εδράζεται στην Κυπριακή Δημοκρατία και η δική μου ευθύνη πηγάζει από υπογραφή συμφωνίας εγγυήσεως η οποία υπεγράφη δυνάμει ψυχολογικής πίεσης και δεν δύναται να παράξει οποιαδήποτε έννομα αποτελέσματα.
5. Περαιτέρω και κατόπιν των ανωτέρω πιστεύω ότι οι Αιτητές αποσκοπούν καταχρηστικά και παράνομα και καταχρώμενοι τη δικαστική διαδικασία να με πιέσουν μέσω της διαδικασίας πτώχευσης για να εισπράξουν την ισχυριζόμενη από μένα οφειλή και η πτώχευση μου δεν είναι η πραγματική τους πρόθεση.
6. Για όλους τους πιο πάνω λόγους ευσεβάστως εξαιτούμαι την απόρριψη της ειδοποίησης πτώχευσης με έξοδα σε βάρος των Αιτητών. Στις 4.5.2011 οι καταχωρήσαντες την Ειδοποίηση Πτώχευσης (ΚΟΝΔΩΡ Α.Ε.Ε.Ε.) δια του δικηγόρου τους καταχώρησαν Ένσταση στην Αίτηση του χρεώστη για ακύρωση και/ή παραμερισμό της Ειδοποίησης Πτώχευσης. Στο σώμα της Ένστασης αναφέρονται 11 λόγοι Ένστασης, οι ακόλουθοι:
7. Η Αίτηση του Καθ΄ ου η Αίτηση-Αιτητή, ημερομηνίας 7/2/2011, με την οποία ζητά τον παραμερισμό της ειδοποίησης με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο, είναι ελλειπής και/ή παράτυπη και/ή αντικανονική και/ή αδικαιολόγητη και/ή αβάσιμη.
8. Οι λόγοι που αναφέρονται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση του Καθ΄ ου η αίτηση-Αιτητή, ημερομηνίας 7/2/2011, είναι ανεπαρκείς και/ή δεν δικαιολογούν την έκδοση του ζητούμενου Διατάγματος.
9. Η αίτηση του Καθ΄ ου η αίτηση-Αιτητή, ημερομηνίας 7/2/2011, είναι κακόπιστη και αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας και/ή αντιμάχεται το σκοπό της ταχείας διαδικασίας στην απονομή της δικαιοσύνης και/ή των σχετικών δικονομικών και/ή διαδικαστικών θεσμών.
10. Η αίτηση του Καθ΄ ου η αίτηση-Αιτητή, ημερομηνίας 7/2/2011, μοναδικό σκοπό έχει εις την παρεμπόδιση των Αιτητών-Καθ΄ ων η αίτηση από το να διεκδικήσουν νόμιμα το ποσό της οφειλής και τα έξοδα.
11. Η Ειδοποίηση Πτώχευσης είναι νόμιμη, νομότυπη και ορθή και δεν καταχωρήθηκε καταχρηστικά.
12. Δεν στοιχειοθετούνται οι απαραίτητες από το Νόμο και/ή τη Νομολογία προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος και/ή δεν έχουν καταδειχθεί ουδόλως και/ή επαρκώς οι λόγοι που να στηρίζουν την αίτηση.
13. Οι λόγοι που προβάλλονται στην αίτηση του Καθ΄ ου η αίτηση-Αιτητή, ημερομηνίας 7/2/2011, δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.
14. Η ένορκη δήλωση του Καθ΄ ου η αίτηση-Αιτητή, ημερομηνίας 7/2/2011, περιλαμβάνει ανακρίβειες και αντιφάσεις.
15. Οι ισχυρισμοί του Καθ΄ ου η αίτηση-Αιτητή εις την Ένορκη Δήλωση, ημερομηνίας 7/2/2011, είναι γενικοί και/ή αόριστοι και/ή ασαφείς και εν πάση περιπτώσει είναι προφανές ότι δεν είναι αληθείς.
16. Η συμπεριφορά του Καθ΄ ου η αίτηση-Αιτητή καταδεικνύει την πρόθεση του να καταχραστεί τις δικαστικές διαδικασίες εις βάρος των δικαιωμάτων των Αιτητών-Καθ΄ ων η αίτηση, με αποκλειστικό σκοπό την καθυστέρηση της έκδοσης ειδοποίησης πτώχευσης εναντίον του.
17. Περαιτέρω λόγους ένστασης επιφυλάσσονται οι Αιτητές-Καθ΄ ων η αίτηση να αναφέρουν κατά την ακρόαση της παρούσας. Την Ένσταση επίσης συνοδεύει ένορκη δήλωση του κ. Δήμου Κάτση, δικηγόρου στο Δικηγορικό Γραφείο D. KATSIS L.L.C., ο οποίος αρνούμενος «όλους τους ισχυρισμούς που αναφέρονται στη Δήλωση Μακρίδη» εκτός από εκείνους που ρητά παραδέχεται, αναφέρει:
18. Αρνούμαι το περιεχόμενο της παραγράφου 3 και των υποπαραγράφων (α) - (ε) της Ένορκης Δήλωσης Μακρίδη και προς απάντηση αυτών ισχυρίζομαι τα ακόλουθα: 4.1 Σε σχέση με την παράγραφο 3(α) της Ένορκης Δήλωσης Μακρίδη θα ήθελα να τονίσω ότι ο Καθ΄ ου η αίτηση-Αιτητής αναφέρει ότι ο Κανονισμός (ΕΚ) αριθμός 1869/2006 ('ο Κανονισμός') δεν εφαρμόζεται στις πτωχευτικές διαδικασίες με σκοπό να παραπλανήσει το Σεβαστό Δικαστήριο. Ο Κανονισμός δεν εφαρμόζεται στις πτωχεύσεις (και όχι στις πτωχευτικές διαδικασίας όπως παραπλανητικά υποστηρίζεται) σε περίπτωση που με βάση τον Κανονισμό ζητηθεί διαταγή πληρωμής εναντίον προσώπου που διατελεί υπό πτώχευση. Συγκεκριμένα η ευρωπαϊκή διαταγή πληρωμής για την οποία γίνεται αναφορά στην παράγραφο 3 της Ένορκης Δήλωσης Μακρίδη («η Διαταγή Πληρωμής») εκδόθηκε εναντίον προσώπων που δεν διατελούν υπό πτώχευση την ημέρα της έκδοσης της εν λόγω διαταγής, γεγονός που παραπλανητικά αποκρύπτεται από το Σεβαστό Δικαστήριο. 4.2 Σε σχέση με την παράγραφο 3(β) της Ένορκης Δήλωσης Μακρίδη θα ήθελα να σημειώσω ότι ο Καθ΄ ου η αίτηση-Αιτητής παραπλανητικά αναφέρει ότι η διαδικασία πτώχευσης δεν συνιστά μέτρο εκτέλεσης δυνάμει της κείμενης σχετικής νομοθεσίας αφού η πρόθεση των Αιτητών-Καθ΄ ων η αίτηση σε καμιά περίπτωση δεν αποσκοπούσε στο εν λόγω αποτέλεσμα. 4.3 Είναι η θέση των Αιτητών-Καθ΄ ων η αίτηση, ότι από τη στιγμή που η Διαταγή Πληρωμής αναγνωρίζεται και κηρύσσεται εκτελεστή στην Ελλάδα, που είναι το κράτος μέλος προέλευσης της, χωρίς να είναι δυνατή η αμφισβήτηση της από τα άλλα κράτη μέλη, όπως η Κύπρος, αναγνωρίζεται στην Κύπρο και ή εφαρμόζεται ως τελική απόφαση και ως γηγενής απόφαση Δικαστηρίου της χώρας στην οποία βρίσκεται ο οφειλέτης, χωρίς να χρειάζεται αναγνώριση της εκτελεστικότητας της και χωρίς να αποκλείεται οποιοδήποτε διάβημα και/ή ενέργεια η οποία προβλέπεται από την εγχώρια νομοθεσία και η οποία αφορά δικαστικές αποφάσεις. Σε καμιά περίπτωση η Διαταγή Πληρωμής η οποία εκδόθηκε δυνάμει του Κανονισμού, δεν αποκλείεται από του να αντιμετωπισθεί ως να ήταν απόφαση η οποία εκδόθηκε στην Κύπρο και ή τελική απόφαση. 4.4 Επιπλέον, η Διαταγή Πληρωμής, από τη στιγμή που έχει εκδοθεί, μετά από τον τερματισμό της εμπορικής συμφωνίας που υπήρχε μεταξύ των διαδίκων, είναι καθ΄ όλα νομότυπη και εντός των νομοθετικών πλαισίων που προβλέπονται σε τέτοιες περιπτώσεις. 4.5 Οι Αιτητές-Καθ΄ ων η αίτηση ακολούθησαν όλες τις απαραίτητες διαδικασίες οι οποίες προβλέπονται τόσο από την ευρωπαϊκή, όσο και από την εγχώρια νομοθεσία, προσκομίζοντας παράλληλα όλα τα απαραίτητα έγγραφα και/ή πιστοποιητικά προς όλες τις αρμόδιες αρχές του κράτους. Σε κάθε περίπτωση η Διαταγή Πληρωμής έχει εκδοθεί εντός και/ή δυνάμει των σχετικών κανονισμών, γεγονός που ο καθ΄ ου η αίτηση-Αιτητής είχε κάθε δικαίωμα να αμφισβητήσει κατά τη διαδικασία έκδοσης της Διαταγής Πληρωμής, κάτι το οποίο δεν έπραξε.
19. Απορρίπτω το περιεχόμενο των παραγράφων 4 και 5 της Ένορκης Δήλωσης Μακρίδη και ειδικότερα αρνούμαι, ότι ο Καθ΄ ου η Αίτηση-Αιτηής υποχρεώθηκε και/ή εξαναγκάστηκε να υπογράψει την όποια συμφωνία εγγύησης, ισχυρισμός ο οποίος σε κάθε περίπτωση δεν δύναται να εγερθεί μέσα στα πλαίσια της παρούσας αίτησης. Επιπλέον, ο Καθ΄ ου η Αίτηση-Αιτητής προβαίνει στην παρούσα αίτηση με απώτερο σκοπό να καθυστερήσει τη διαδικασία πτώχευσης εναντίον του προβάλλοντας ανυπόστατους και/ή αβάσιμους ισχυρισμούς.
20. Από όσα καλύτερα γνωρίζω και πιστεύω και από όσα με πληροφορούν οι Αιτητές-Καθ΄ ων η αίτηση, ο Καθ΄ ου η αίτηση-Αιτητής δεν δικαιούται στην έκδοση του ζητούμενου διατάγματος ή σε οποιαδήποτε από τις αιτούμενες θεραπείες και ζητώ απόρριψη της αίτησης με έξοδα εναντίον του. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Οι καθ΄ ων η αίτηση στην παρούσα αίτηση - Αιτητές στην Ειδοποίηση Πτώχευσης προβάλλουν ως ισχυρισμό στην Ένσταση ότι η Αίτηση είναι ελλιπής και/η παράτυπη και/ή αντικανονική και/ή αδικαιολόγητη και/ή αβάσιμη. Στην υπόθεση In Re Costas Louca

(1985)J.S.C. 365, o Π. Καλλής, Ε.Δ. (όπως ήταν τότε) αναφέρει στις σελίδες 369-371 τα ακόλουθα: « Οur r. 40 of the Bankruptcy Rules is almost similarly worded to the corresponding English Bankruptcy r. 139 and so we can seek recourse to the English Bankruptcy Practice for guidance. In Williams and Muir Hunter "The Law and Practice Bankruptcy", 19th ed., under the heading "Setting aside Bankruptcy notice on grounds other than set-off" we read the following at p.38: "The debtor may apply by motion (e.g. not by the summary affidavit procedure of B.R. 1391) to set aside the notice on other grounds, e.g. irregularity, bad service, payment (or quaere legal tender) of the debt, etc.". Relevant is, also, the case of In Re a Debtor o.30 of 1956, ex parte the Debtor v. Harman,

(1957)All E.R. 216, where at p. 217 the following were said: "Counsel for the debtor has referred us to a number of cases in which quite plainly bankruptcy notices have been set aside on motion on grounds other than those which are mentioned in r. 137, as it at present stands. Such cases are Re Howes

(1892)2 Q.B. 628, Re H.B.

(1904)1 K.B. 94 ." And at p. 218 the following were stated: "I think that the authorities make it quite plain that this Court will in proper cases set aside bankruptcy notices on grounds other than those set out in s. 1

(1)(g) of the Bankruptcy Act, 1914, namely, a counterclaim, set-off or cross-demand. The whole question, therefore, is whether the application to set aside the notice has to be given within the three days mentioned in r. 138." In view of the above authorities I hold that a debtor is entitled to apply for the setting aside of a bankruptcy notice on grounds other than those set out in r. 40

(2)of the Bankruptcy Rules, but in such a case he has to apply by means of an application and not by means of an affidavit. In this connection, I think, r. 16 of the Bankruptcy Rules is the rule applicable.» Eφόσον ο Αιτητής επιδιώκει ακύρωση και/ή παραμερισμό της Ειδοποίησης Πτώχευσης για λόγους άλλους από αυτούς που αναφέρονται στον Κανονισμό 40 (ανταπαίτηση, ανταξίωση ή συμψηφισμό) είναι επιβεβλημένο να καταχωρήσει αίτηση και όχι Ένσταση, διαδικασία που ακολούθησε ο Αιτητής στην παρούσα υπόθεση. Σε τέτοια περίπτωση μάλιστα δεν ισχύει η προθεσμία των 3 ημερών που ισχύει στην προβολή των λόγων ένστασης που αναφέρονται στον Κανονισμό 40 των Πτωχευτικών Κανονισμών. Στην πρόσφατη απόφαση του Εφετείου στην Πολιτική Έφεση 5/08, ημερ. 14.4.2010 Μιχαλάκης Αλωνεύτης ν. Alpha Bank Ltd, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Όσον αφορά τις υπόλοιπες αιτιάσεις είναι νομολογημένο ότι είναι δυνατή η εισαγωγή αίτησης για ακύρωση της πτωχευτικής ειδοποίησης για λόγους άλλους από αυτούς που αναφέρονται στο άρθρο 3

(1)(g) του περί Πτωχεύσεως Νόμου Κεφ. 5 και σε αυτή την περίπτωση το βάρος παραμένει με το χρεώστη η δε προθεσμία των τριών ημερών (Καν. 40

(3)) των Πτωχευτικών Κανονισμών του 1995) δεν ισχύει (δέστε Williams and Muir Hunter "The Law and Practice in Bankruptcy", 19η έκδ., σελ. 38 και In Re a Debtor (No. 30 of 1956) ex parte The Debtor v. Harman

(1957)2 All E.R. 216)». Όπως έχω ήδη αναφέρει η Ειδοποίηση Πτώχευσης της οποίας επιδιώκεται ο παραμερισμός βασίζεται σε ευρωπαϊκή διαταγή πληρωμής βάσει του Κανονισμού (ΕΚ) αρ. 1896/2006 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 12ης Δεκεμβρίου 2006 για τη θέσπιση διαδικασίας Ευρωπαϊκής Διαταγής Πληρωμής. Το Ανώτατο Δικαστήριο ασκώντας τις εξουσίες που του παρέχονται από το άρθρο 163 του Συντάγματος και του άρθρου 17 του περί Απονομής της Δικαιοσύνης (Ποικίλες Διατάξεις) Νόμων 1964-1991 με σκοπό την εφαρμογή της πιο πάνω πράξης της Ευρωπαϊκής Κοινότητας εξέδωσε στις 10.7.2008 σχετικό διαδικαστικό Κανονισμό. Ο περί Διαδικασίας Ευρωπαϊκής Διαταγής Πληρωμής Διαδικαστικός Κανονισμός του 2008 που θεσπίστηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο και δημοσιεύτηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας στις 25.7.2008 (και ετέθη σε ισχύ από 12.12.2008) με σκοπό την εφαρμογή της πράξης της Ευρωπαϊκής Κοινότητας με τίτλο «Κανονισμός (ΕΚ) αριθμός 1896/2006 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 12ης Δεκεμβρίου 2006» ρητά προβλέπει στον Κανονισμό 2

(2)(«πεδίο εφαρμογής») ότι δεν εφαρμόζεται στις «πτωχεύσεις», ενώ στον Κανονισμό 1

(1)(β) αναφέρεται ότι η Ευρωπαϊκή διαταγή πληρωμής αφορά μη αμφισβητούμενες χρηματικές αξιώσεις. «ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ 2

1. Ο παρών κανονισμός εφαρμόζεται σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις διασυνοριακού χαρακτήρα, ανεξάρτητα από το είδος του δικαστηρίου. Δεν καλύπτει ιδίως, φορολογικές, τελωνειακές ή διοικητικές υποθέσεις ή την ευθύνη κράτους για πράξεις ή παραλείψεις κατά την άσκηση της κρατικής εξουσίας ("acta jure imperii").
2. Ο παρών κανονισμός δεν εφαρμόζεται: (α) στις περιουσιακές διαφορές από γαμικές σχέσεις, στις διαθήκες και στην κληρονομική διαδοχή, (β) στις πτωχεύσεις, στις διαδικασίες που αφορούν την εκκαθάριση αφερέγγυων εταιρειών ή άλλων νομικών προσώπων, στους πτωχευτικούς συμβιβασμούς, στις πράξεις συμβιβασμών και άλλες ανάλογες διαδικασίες.» Θα συμφωνήσω με τον Αιτητή στη γραμματική ερμηνεία του Κανονισμού, ότι δηλαδή δεν είναι δυνατόν να εφαρμοστεί σε διαδικασία πτωχεύσεων όπως η παρούσα, όπως επίσης κατά την άποψη μου δεν είναι ορθή η ερμηνεία των Καθ΄ ων η Αίτηση ότι δήθεν ο Κανονισμός αναφέρεται σε πρόσωπα που τελούν υπό πτώχευση, δηλαδή σε ήδη πτωχεύσαντες. Η μη ρητή αναφορά σε «πτωχεύσαντες» ή «σε πρόσωπα που τελούν υπό πτώχευση» αλλά σε «πτωχεύσεις», δεν αφήνει περιθώρια άλλης ερμηνείας από το γεγονός ότι μια Ευρωπαϊκή διαταγή πληρωμής δεν είναι δυνατόν να ακολουθήσει «διαδικασία πτώχευσης» προς εκτέλεση της. Εξ άλλου στόχος του Κανονισμού όπως αυτός αναφέρεται στην παράγρ. 29 του προοιμίου του είναι η καθιέρωση ταχέως και αποτελεσματικού μηχανισμού για την είσπραξη μη αμφισβητούμενων χρηματικών αξιώσεων εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στόχος που είναι εκτός του σκοπού που εξυπηρετεί μια διαδικασία πτώχευσης εναντίον οποιουδήποτε προσώπου. Ο σκοπός εισπράξεως μη αμφισβητούμενων χρηματικών αξιώσεων (όπως η παρούσα) αντιστρατεύεται με το σκοπό της πτωχευτικής διαδικασίας που δεν είναι άλλος από την προστασία και διασφάλιση της περιουσίας του υπό πτώχευση προσώπου ώστε να χρησιμοποιηθεί για ικανοποίηση εξ ολοκλήρου ή μερικώς και κατ΄ ισονομία όλων των πιστωτών (βλέπε LONDON CLUBS LTD κ.α. ν. Ρόδου Παπαδόπουλου,

(2002)1(Γ) Α.Α.Δ. 1699). Η Ευρωπαϊκή διαταγή πληρωμής είναι αυτονόητο ότι δεν μπορεί να εφαρμοστεί (εκτελεστεί) μέσα από διαδικασία πτώχευσης σε άλλη Ευρωπαϊκή χώρα αφού στόχος του Κανονισμού είναι η ταχεία είσπραξη μη αμφισβητούμενων χρηματικών αξιώσεων, σκοπός εντελώς διάφορος από το σκοπό που εξυπηρετεί μια διαδικασία πτώχευσης. Η Ευρωπαϊκή διαταγή πληρωμής αποτελεί μέτρο καθιέρωσης - όπως άλλωστε οι λέξεις υποδηλούν - ενιαίου, ταχέως και αποτελεσματικού μηχανισμού για την είσπραξη μη αμφισβητούμενων χρηματικών αξιώσεων εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης (βλέπε παράγραφος 29 του προοιμίου του Κανονισμού). Είναι προφανώς γι΄ αυτό το λόγο που δεν έχει πεδίο εφαρμογής σε διαδικασίες πτωχεύσεων, διαθηκών και κληρονομικής διαδοχής όπου το ζητούμενο δεν είναι η είσπραξη χρηματικών αξιώσεων και μάλιστα μη αμφισβητούμενων. Είναι επίσης ορθό ότι η Ευρωπαϊκή διαταγή πληρωμής ισοδυναμεί με εκτέλεση απόφασης εκδοθείσας στο κράτος μέλος εκτέλεσης, τα μέτρα εκτέλεσης του οποίου μπορούν να χρησιμοποιηθούν για είσπραξη της οφειλής (Άρθρο 21) χωρίς να απαιτείται αναγνώριση της εκτελεστότητας της και χωρίς να είναι δυνατή η αμφισβήτηση της, αφού θεωρείται τελεσίδικη (Άρθρο 19) πλην όμως δεν έχει πεδίο εφαρμογής σε ένα ταχύ και αποτελεσματικό μηχανισμό για την είσπραξη μη αμφισβητούμενων χρηματικών αξιώσεων όπως ρητά καθορίζει ο Κανονισμός 2 (ανωτέρω) αφού οι διαδικασίες πτώχευσης δεν έχουν σκοπό την είσπραξη της οφειλής αλλά την έκδοση διατάγματος παραλαβής της περιουσίας του χρεώστη, για τη διασφάλιση της περιουσίας του προς ικανοποίηση των πιστωτών του. Είναι γνωστό νομολογιακά ότι η διαδικασία πτώχευσης δεν αποτελεί μέτρο εκτέλεσης αλλά είναι μια suis generis διαδικασία οιονεί ποινικού χαρακτήρα (βλ. Williams and Hunter on Bankruptcy, ανωτέρω). Παρά το γεγονός ότι η απόφαση μου στο πιο πάνω θέμα είναι καταλυτική στην επιτυχία της Αίτησης, εν τούτοις, σύμφωνα με το άρθρο 21 του Κανονισμού «οι διαδικασίες εκτέλεσης διέπονται από το δίκαιο του κράτους μέλους. Η πτωχευτική διαδικασία δεν αναφέρεται ως διαδικασία εκτέλεσης δικαστικής απόφασης σύμφωνα με το άρθρο 14 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου ΚΕΦ.6». Σχετική επίσης είναι η απόφαση Τάκης Οικονομίδης ν. Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα Λτδ

(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1255. Στην υπόθεση Πέτρος Μ. Πετράκης ν. Πέτρου Κίμωνος

(2006)1 (Β) Α.Α.Δ. 1311, αποφασίστηκε ότι παρά το γεγονός ότι η πτώχευση δεν αποτελεί μέτρο εκτέλεσης μιας δικαστικής απόφασης εφόσον ο αιτητής δεν προβαίνει σε οποιαδήποτε πράξη εξασφάλισης οποιουδήποτε προσωπικού, αθέμιτου παράλληλου πλεονάσματος η χρησιμοποίηση της διαδικασίας της έκδοσης διατάγματος παραλαβής με στόχο άλλο από τον προβλεπόμενο και κατά τρόπο πιεστικό για τον καθ΄ ου η η αίτηση (όπως αποφασίστηκε στην London Clubs Ltd, ανωτέρω) ο εξ αποφάσεως πιστωτές μπορεί να την χρησιμοποιεί προς είσπραξη του εξ αποφάσεως χρέους. Ανεξάρτητα από την πιο πάνω αυθεντία ρητά απαγορεύεται από τον Κανονισμό 2 η εφαρμογή της Ευρωπαϊκής διαταγής πληρωμής σε διαδικασία πτώχευσης της οποίας ουσιαστικά απώτερος σκοπός δεν είναι η είσπραξη του εξ αποφάσεως χρέους αλλά η διασφάλιση της περιουσίας του χρεώστη. Η Ευρωπαϊκή διαταγή πληρωμής (που επισυνάπτεται στην ειδοποίηση πτώχευσης) αναγνωρίζεται και εκτελείται σε όλα τα κράτη μέλη σύμφωνα με το άρθρο 19 των εν λόγω Ευρωπαϊκών Κανονισμών (1896/2006) χωρίς να απαιτείται αναγνώριση της εκτελεστότητας και χωρίς να είναι δυνατή η αμφισβήτηση της αφού θεωρείται πλέον τελεσίδικη. Ισοδυναμεί δε με εκτέλεση απόφασης εκδοθείσας στο κράτος μέλος εκτέλεσης (εν προκειμένω την Κύπρο) σύμφωνα με το άρθρο 21

(1)των Κανονισμών. Η Αίτηση επιτυγχάνει. Η Ειδοποίηση Πτώχευσης παραμερίζεται. Τα έξοδα είναι προς όφελος του αιτητή στην παρούσα Αίτηση, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............... Μ. Παπαμιχαήλ, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΦΚ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο