Γιάννη Μήτρου Κουντουρή ν. Στέλιος Αταλιανής Υιός Λτδ, Αρ. Αγωγής: 2432/2006, 29 Ιουλίου, 2011

Γιάννη Μήτρου Κουντουρή ν. Στέλιος Αταλιανής Υιός Λτδ, Αρ. Αγωγής: 2432/2006, 29 Ιουλίου, 2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2011:A333 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Σ. Χατζηκυριάκου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2432/2006 Μεταξύ: Γιάννη Μήτρου Κουντουρή Ενάγοντα και Στέλιος Αταλιανής & Υιός Λτδ Εναγομένων --------------------- Ημερομηνία: 29 Ιουλίου, 2011 Για τον ενάγοντα: κ. Μ. Φλωρίδης Για τους εναγομένους: κ. Ρ. Βραχίμης ΑΠΟΦΑΣΗ Η παρούσα αγωγή αφορά απαίτηση του ενάγοντα για Λ.Κ. 2500 (€4271,50) δυνάμει ακάλυπτης επιταγής ημερ. 26.1.2006 και για περαιτέρω Λ.Κ. 1000 (€1708,60), ως οφειλόμενο υπόλοιπο για την αξία εργασιών που εκτέλεσε ο ενάγων και/ή δυνάμει τιμολογίου ημερ. 8.12.2005 και/ή δυνάμει προφορικής και/ή εν μέρει προφορικής και εν μέρει γραπτής συμφωνίας. Ο ενάγων, ο οποίος ασχολείται με χωματουργικές εργασίες, συμφώνησε κατά ή περί τις αρχές Δεκεμβρίου 2005 με τους εναγομένους όπως προβεί στην κατεδάφιση όλων των υποστατικών του χοιροστασίου των εναγομένων στο Ακάκι, εκτός εάν κατά την επιθεώρηση του χώρου από λειτουργούς του Υπουργείου Γεωργίας - το οποίο θα αποζημίωνε οικονομικά τους εναγομένους για την κατεδάφιση οχληρών υποστατικών στα πλαίσια του «Ενοποιημένου Σχεδίου Ανάπτυξης της Κτηνοτροφίας - Αποζημίωση για Μετακίνηση Οχληρών Υποστατικών» (εφεξής «το Σχέδιο») - δεν θα απαιτείτο η κατεδάφιση του υποστατικού που χρησιμοποιείτο ως γραφείο. Σύμφωνα με τους δικογραφημένους ισχυρισμούς του ενάγοντα, η συμφωνηθείσα αμοιβή για την εν λόγω εργασία, είτε απαιτείτο εν τέλει η κατεδάφιση του γραφείου είτε όχι, ήταν Λ.Κ. 7000 συμπ. Φ.Π.Α., ενώ σύμφωνα με τους εναγόμενους θα αφαιρείτο το ποσό των Λ.Κ. 1000 από την καταβλητέα αμοιβή στην περίπτωση που δεν απαιτείτο η κατεδάφιση του γραφείου. Οι εργασίες κατεδάφισης διενεργήθηκαν μεταξύ 9.12.2005 και 21.12.2005, οι εναγόμενοι κατέβαλαν το συνολικό ποσό των Λ.Κ. 3500 στον ενάγοντα με δύο επιταγές, ενώ τρίτη επιταγή τους ημερ. 26.1.2006 για Λ.Κ. 2500 δεν εξαργυρώθηκε βάσει σχετικών εντολών των εναγομένων προς την τράπεζα, εξ ου και η απαίτηση του ενάγοντα για Λ.Κ. 2500 βάσει της επιταγής και επιπλέον Λ.Κ. 1000 για το υπόλοιπο της αμοιβής. Σύμφωνα με τη δικογραφημένη θέση των εναγομένων, οι οδηγίες για μη πληρωμή της επιταγής δόθηκαν ελλείψει αντιπαροχής για την έκδοσή της και συνεπεία παράβασης της συμφωνίας από τον ενάγοντα, λόγω του ότι δεν κατεδάφισε όλα τα υποστατικά (παρέμεινε το γραφείο, η αποθήκη γεννήτριας, η κατοικία εργατών και η περίφραξη) και παρέλειψε να είναι παρών κατά την επιθεώρηση από τους λειτουργούς του Υπουργείου ή/και να επανέλθει για αποπεράτωση των εργασιών. Οι εναγόμενοι ισχυρίζονται επιπλέον ότι συνεπεία της παράβασης της συμφωνίας από τον ενάγοντα, υπέστησαν ζημιά ύψους Λ.Κ. 11.749,20 που αντιπροσωπεύει το ποσό το οποίο απέκοψε το Υπουργείο από το ποσό της αποζημίωσης που εδικαιούντο βάσει του Σχεδίου, και το οποίο ανταπαιτούν από τον ενάγοντα. Ο ενάγων στο απαντητικό του δικόγραφο ισχυρίζεται ότι τα εν λόγω υποστατικά δεν κατεδαφίστηκαν βάσει ρητών οδηγιών των εναγομένων και αρνείται ότι παρέβη οποιοδήποτε όρο της συμφωνίας και ότι οι εναγόμενοι υπέστησαν οποιαδήποτε ζημιά εξ υπαιτιότητάς του. Ενώπιον του Δικαστηρίου κατέθεσαν πέντε μάρτυρες, τρεις για την πλευρά του ενάγοντα και δύο για τους εναγομένους. Ο ενάγων κατέθεσε ότι στις 7.12.2005, με τη μεσολάβηση ενός γνωστού του ονόματι Θωμά, τον επισκέφθηκε στο σπίτι του ο κ. Ανδρέας Αταλιανής, διευθυντής των εναγομένων, ζητώντας προσφορά για την κατεδάφιση των υποστατικών ενός χοιροστασίου στο Ακάκι. Στις 8.12.2005 συναντήθηκαν στο χοιροστάσιο και, αφού ο κ. Αταλιανής διαβεβαίωσε τον ενάγοντα ότι θα φρόντιζε ο ίδιος να αφαιρεθούν οι αμίαντοι που βρίσκονταν στις οροφές των υποστατικών, συμφώνησε να αναλάβει την κατεδάφιση έναντι του ποσού των Λ.Κ. 7000 συμπ. Φ.Π.Α. (τιμολόγιο Τεκμήριο 1). Οι πρώτες Λ.Κ. 1500 θα καταβάλλονταν με την κατεδάφιση δύο πτερύγων κτιρίων, Λ.Κ. 2000 με την κατεδάφιση των υπόλοιπων κτιρίων και Λ.Κ. 3500 όταν οι εναγόμενοι λάμβαναν την αποζημίωση από το Υπουργείο Γεωργίας. Συμφωνήθηκε περαιτέρω ότι το γραφείο θα κατεδαφίζετο μόνο εάν το ζητούσαν οι λειτουργοί του Υπουργείου όταν θα επισκέπτονταν το χοιροστάσιο κατά τη διάρκεια των εργασιών κατεδάφισης, χωρίς όμως να επηρεάζετο το συμφωνηθέν ποσό των Λ.Κ. 7000, καθότι εάν παρέμενε το γραφείο οι εναγόμενοι θα είχαν σημαντικό όφελος. Οι εργασίες διεξήχθησαν μεταξύ 9.12.2005 και 21.12.2005 με διακοπές στα ενδιάμεσα λόγω καθυστέρησης των εναγομένων στην αφαίρεση των αμιάντων. Βάσει οδηγιών του κ. Αταλιανή, κατέθεσε ο ενάγων, δεν κατεδαφίστηκε το γραφείο, ένα μικρό δωμάτιο για την ΑΗΚ-γεννήτρια, μια κατοικία εργατών και η περίφραξη, παρά το ότι η παραμονή τους δυσχέραινε την κατεδάφιση των υπόλοιπων υποστατικών. Ο ενάγων ανέφερε επιπλέον ότι μέχρι 18.12.2005 οι εναγόμενοι δεν του είχαν καταβάλει το πρώτο μέρος του τιμήματος, δίδοντας την εντύπωση ότι δεν θα τον πλήρωναν, και συνεπώς απαίτησε να του παραδώσουν επιταγές για ολόκληρο το συμφωνηθέν ποσό. Οι εναγόμενοι αποδέχθηκαν και εξέδωσαν τις τρεις μεταχρονολογημένες επιταγές ημερ. 19.12.2005, 26.12.2005 και 26.1.2006 για Λ.Κ. 1500, Λ.Κ. 2000 και Λ.Κ. 2500 αντίστοιχα, ήτοι για συνολικό ποσό Λ.Κ. 6000, ενώ για τις υπόλοιπες Λ.Κ. 1000 ισχυρίστηκαν ότι θα τις κατακρατούσαν ως ασφάλεια ότι θα επέστρεφε ο ενάγων στο χοιροστάσιο για να κατεδαφίσει το γραφείο εάν τελικά το απαιτούσαν οι λειτουργοί του Υπουργείου. Ο ενάγων κατέθεσε περαιτέρω ότι στις 22.12.2005 το πρωί μετακίνησε τους εκσκαφείς του από το χοιροστάσιο, εφόσον οι εργασίες είχαν ολοκληρωθεί. Στις 6.2.2006 η τρίτη επιταγή των εναγομένων, για Λ.Κ. 2500, επιστράφηκε από τη τράπεζα λόγω του ότι η πληρωμή της ανακλήθηκε από τους εναγομένους, και ο κ. Α. Αταλιανής ανέφερε στον ενάγοντα ότι ο λόγος ήταν ότι δεν είχε λάβει ακόμη την αποζημίωση από το Υπουργείο. Όταν ο ενάγων έμαθε από το Υπουργείο ότι η αποζημίωση είχε δοθεί, συνέχισε τις οχλήσεις για πληρωμή των Λ.Κ. 2500 της επιταγής, αλλά και του υπολοίπου εκ Λ.Κ. 1000, χωρίς αποτέλεσμα. Ο ενάγων τόνισε ότι οι εναγόμενοι ουδέποτε τον ενημέρωσαν για τον χρόνο της επίσκεψης των λειτουργών στο χοιροστάσιο, και ότι σε περίπτωση που οι εναγόμενοι τον ενημέρωναν είτε στις 22.12.2005 είτε μετέπειτα ότι τελικά απαιτείτο η κατεδάφιση των υποστατικών που παρέμειναν, θα το έπραττε άμεσα αφού επρόκειτο για εργασία 1-2 ωρών, πλην όμως ουδέποτε κλήθηκε προς τούτο. Ο κ. Μιχάλης Κουντουρής (Μ.Ε. 2), οδηγός εκσκαφέα, αδελφός του ενάγοντα και υπάλληλός του κατά τον επίδικο χρόνο, κατέθεσε ότι στις 8.12.2005 ο κ. Α. Αταλιανής τους υπέδειξε τα υποστατικά στο χοιροστάσιο που έπρεπε να κατεδαφιστούν, μετά που οι εναγόμενοι θα αφαιρούσαν τους αμιάντους, και τους ανέφερε ότι το γραφείο θα κατεδαφιζόταν μόνο εάν το απαιτούσαν οι λειτουργοί του Υπουργείου που θα επισκέπτονταν το χοιροστάσιο κατά τη διάρκεια των εργασιών. Ο Μ.Ε. 2 αναφέρθηκε στην πορεία των εργασιών μεταξύ 9.12.2005 και 21.12.2005 και τις οδηγίες του κ. Αταλιανή να μην κατεδαφίσουν το γραφείο, το δωμάτιο της γεννήτριας και την παράγκα των εργατών, λόγω του ότι, όπως τους ανέφερε, δεν ήταν οχληρά. Ο Μ.Ε. 2 κατέθεσε ότι κατά τη διάρκεια των εργασιών διαπίστωσε ότι έγινε κάποια συζήτηση μεταξύ των διαδίκων λόγω του ότι οι εναγόμενοι δεν κατέβαλαν δεόντως το πρώτο μέρος της αμοιβής, με αποτέλεσμα να απαιτήσει ο ενάγων στις 18.12.2005 να του δοθούν μεταχρονολογημένες επιταγές για όλο το ποσό. Ο Μ.Ε. 2 ανέφερε επιπλέον ότι εν τέλει οι λειτουργοί του Υπουργείου δεν επισκέφθηκαν το χοιροστάσιο κατά τη διάρκεια των εργασιών, ούτε και τους ενημέρωσε ο κ. Αταλιανής πότε θα έρχονταν. Δήλωσε δε ότι εάν ο κ. Αταλιανής τον ειδοποιούσε ότι έπρεπε να κατεδαφιστούν και τα υπόλοιπα υποστατικά θα μπορούσε να το πράξει άμεσα, καθότι μετά τις 21.12.2005 εργαζόταν με τον εκσκαφέα σε πολύ κοντινή απόσταση. Αντίθετα, όμως, στις 21.12.2005 ο κ. Αταλιανής ήταν πλήρως ευχαριστημένος με την ολοκλήρωση των εργασιών και δεν είχε οποιοδήποτε παράπονο. Η κα Παρασκευή Γιωργαλλά (Μ.Ε. 3), πολιτικός μηχανικός, κατά τον επίδικο χρόνο συνεργαζόταν βάσει συμβολαίου με το Υπουργείο Γεωργίας. Κατέθεσε ότι κατά το 2003 οι εναγόμενοι είχαν υποβάλει αίτηση για συμμετοχή στο Σχέδιο Ανάπτυξης της Κτηνοτροφίας-Αποζημίωση για Μετακίνηση Οχληρών Υποστατικών, βάσει του οποίου θα λάμβαναν αποζημίωση για την αξία των οχληρών κτηνοτροφικών υποστατικών που θα κατεδάφιζαν. Επεξήγησε ότι κατά την εξέταση της αίτησης, προέκυψε ότι ο πραγματικός δικαιούχος για συμμετοχή και επιχορήγηση, ως εγγεγραμμένος κτηνοτρόφος, ήταν ο κ. Στέλιος Αταλιανής και όχι οι εναγόμενοι, εξ ου και όλη η μετέπειτα αλληλογραφία και η τελική πληρωμή αφορούσαν τον κ. Στέλιο. Στις 21.7.2004 η Μ.Ε. 3 προέβη σε επιτόπια καταγραφή και εκτίμηση των υποστατικών στο επίδικο χοιροστάσιο και στις 6.12.2004 το Υπουργείο απέστειλε προσφορά στον κ. Στέλιο Αταλιανή (Τεκμήριο 4) για Λ.Κ. 173,976,80 (Λ.Κ. 169.976,80 θα καταβάλλονταν από τη κυβέρνηση και Λ.Κ. 4000 από την τοπική αρχή). Στην περίπτωση που ο κ. Στέλιος Αταλιανής παρέλειπε να κατεδαφίσει κάποιο από τα υποστατικά που είχε δεσμευτεί να κατεδαφίσει, θα λάμβανε την αποζημίωση μόνο εάν η οικεία τοπική αρχή πιστοποιούσε ότι δεν ήταν οχληρά. Στις 20.12.2005 ο κ. Ανδρέας Αταλιανής κάλεσε γραπτώς (Τεκμήριο 5) τους λειτουργούς του Υπουργείου να επισκεφθούν το χοιροστάσιο για να ελέγξουν ότι έχουν κατεδαφιστεί τα υποστατικά σύμφωνα με τις πρόνοιες του Σχεδίου. Στη συνέχεια έγινε μία επιθεώρηση από λειτουργούς του επαρχιακού γεωργικού γραφείου του Τμήματος Γεωργίας και στις 11.1.2006 εκδόθηκε πιστοποιητικό (Τεκμήριο 6) ότι ο κ. Στέλιος Αταλιανής είχε κατεδαφίσει όλα τα υποστατικά του και δικαιούται ολόκληρη τη συμφωνηθείσα επιχορήγηση εκ Λ.Κ. 173.976,

1. Ο κ. Στέλιος Αταλιανής υπέγραψε το εν λόγω έγγραφο, δηλώνοντας ότι αποδέχεται την εκτίμηση και όταν λάβει την κυβερνητική επιχορήγηση δεν θα έχει άλλη απαίτηση. Στις 18.1.2006, όμως, έγινε επαναεπιθεώρηση του χώρου από τη Μ.Ε. 3 και συνάδελφό της, εν αγνοία του κ. Αταλιανή, και κατόπιν οδηγιών του Τμήματος Γεωργίας, για σκοπούς επιβεβαίωσης και λόγω του ότι το Σχέδιο προνοούσε ότι σε περίπτωση που η αποζημίωση υπερέβαινε τις Λ.Κ. 50.000 έπρεπε να ελεγχθεί ο χώρος και από τα κεντρικά γραφεία. Κατά την επαναεπιθεώρηση διαπιστώθηκε ότι δεν είχαν κατεδαφιστεί κάποια από τα βοηθητικά υποστατικά (περίφραξη, γραφείο, δωμάτιο ΑΗΚ και εργατών). Ειδοποιήθηκε τηλεφωνικώς ο κ. Αταλιανής ο οποίος τους προσκόμισε αυθημερόν βεβαίωση από το Κοινοτικό Συμβούλιο Ακακίου ότι τα υποστατικά που παρέμειναν δεν ήταν οχληρά (Τεκμήριο 10). Ως εκ τούτου, ακυρώθηκε το Τεκμήριο 6 και εκδόθηκε νέο πιστοποιητικό κατεδάφισης στις 23.2.2006 (Τεκμήριο 12) με μειωμένο κατά Λ.Κ. 11.749,20 το ποσό της αποζημίωσης, αφού αφαιρέθηκε το ποσό της εκτιμηθείσας αξίας των εν λόγω υποστατικών (βλ. Τεκμήριο 9), το οποίο επίσης αποδέχθηκε και υπέγραψε ο κ. Στέλιος Αταλιανής. Στις 28.2.2006 πληρώθηκε στον κ. Στέλιο Αταλιανή το ποσό των Λ.Κ. 158.227,60 με επιταγή της Κυπριακής Δημοκρατίας που παραλήφθηκε εκ μέρους του από τον κ. Αντρέα Αταλιανή. Σημειώνω ότι η Μ.Ε. 3 δέχθηκε ότι το Υπουργικό Συμβούλιο ενέκρινε την πληρωμή αποζημίωσης για το επίδικο υποστατικό στις 5.12.2005, και κατέθεσε επιστολή του Υπουργείου ημερ. 13.12.2004 ως Τεκμήριο 11Α και 11Β (σύμφωνα με την υπεράσπιση η ορθή ημερομηνία της επιστολής είναι 13.12.2005) με την οποία πληροφορείται ο αιτητής για την «πρόσφατη απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου» να εγκρίνει το κονδύλι και απαιτείται μέχρι 21.12.2005 γραπτή αποδοχή της προσφοράς και ενημέρωση σε σχέση με την κατεδάφιση, για να καταστεί δυνατή η καταβολή της αποζημίωσης «εντός του τρέχοντος έτους». Εάν ο αιτητής θα κατεδάφιζε μέχρι τον Ιούλιο 2006 (αντί τέλος 2005), τότε θα έπρεπε να ενημερώσει γραπτώς το Υπουργείο μέχρι 13.1.
2. Διευκρίνισε δε ότι η γραπτή αποδοχή της προσφοράς από τον αιτητή λήφθηκε από το Υπουργείο στις 22.12.
3. Ο κ. Ανδρέας Αταλιανής (Μ.Υ. 1), διευθυντής των εναγομένων, κατέθεσε ότι η συμφωνία μεταξύ των διαδίκων για κατεδάφιση του χοιροστασίου έγινε κατά το τέλος Νοεμβρίου 2005 υπό την αίρεση έγκρισης της αίτησης για αποζημίωση από το Υπουργικό Συμβούλιο, και με διάφορους όρους, όπως ότι οι εργασίες θα ολοκληρωθούν μέχρι 21.12.2005, ότι η κατεδάφιση θα πληροί τα κριτήρια του Υπουργείου στα πλαίσια του Σχεδίου, και ότι ο ενάγων θα ήταν υπόλογος για ζημιά των εναγομένων (σε σχέση με τη μεγάλη αποζημίωση που θα λάμβανε από το Υπουργείο) από τυχόν παρέκκλιση του ενάγοντα από τους όρους της συμφωνίας. Σύμφωνα με τον Μ.Υ. 1, ο ενάγων θα πληρωνόταν Λ.Κ. 7000 συμπ. Φ.Π.Α. για την κατεδάφιση όλων των υποστατικών του χοιροστασίου, εκτός εάν κατά την επιθεώρηση από τους λειτουργούς του Υπουργείου - στην οποία θα έπρεπε να ήταν παρών ο ενάγων για να λάβει σχετικές οδηγίες - το γραφείο δεν θα εθεωρείτο οχληρό και σε τέτοια περίπτωση θα αποκοπτόταν ποσό εκ Λ.Κ.
4. Ο τρόπος πληρωμής συμφωνήθηκε σε Λ.Κ. 3500 κατά την περάτωση των εργασιών και το υπόλοιπο εκ Λ.Κ. 2500 ή Λ.Κ. 3500 αναλόγως της εργασίας σε σχέση με το γραφείο, με την καταβολή της αποζημίωσης από το Υπουργείο. Μόλις λήφθηκε η έγκριση του Υπουργικού Συμβουλίου στις 5.12.2005, ο Μ.Υ. 1 ενημέρωσε τον ενάγοντα, ο οποίος ξεκίνησε εργασίες στις 9.12.2005, με αρκετές διακοπές, προφασιζόμενος την ύπαρξη αμιάντων σε κάποια υποστατικά, παρά το ότι υπήρχε άλλο συνεργείο των εναγομένων που τους αφαιρούσε συνεχώς. Ο Μ.Υ. 1 ανέφερε ότι έδωσε οδηγίες στον ενάγοντα να μην κατεδαφίσει την περίφραξη και το δωμάτιο της ΑΗΚ μέχρι τα τελικά στάδια της εργασίας, ήτοι μέχρι να πωληθούν τα διάφορα αντικείμενα που υπήρχαν και τα οποία όντως μετακινήθηκαν από τον χώρο μέχρι 21.12.
5. Ο Μ.Υ. 1 κατέθεσε επίσης ότι από 13.12.2005 μέχρι 18.12.2005 ο ενάγων δεν εργάστηκε καθόλου, ζητώντας εκβιαστικά να του δοθούν χρήματα για να συνεχίσει. Λόγω της πίεσης που υπήρχε για περάτωση των εργασιών μέχρι 21.12.2005, οι εναγόμενοι εξέδωσαν μέσω του Μ.Υ. 1 τις τρεις μεταχρονολογημένες επιταγές για συνολικό ποσό εκ Λ.Κ.
6. Ακολούθως, οι εργασίες συνεχίστηκαν σε αργούς ρυθμούς μέχρι 21.12.
7. Με την αποχώρηση του ενάγοντα από το χοιροστάσιο, άφησε ατέλειωτες κάποιες από τις εργασίες κατεδάφισης (αποθήκη γεννήτριας, γραφείο, κατοικία εργατών, περίφραξη). Ο Μ.Υ. 1 κατέθεσε περαιτέρω ότι κατά την επιθεώρηση του χοιροστασίου από λειτουργούς του Υπουργείου στις 22.12.2005, υποδείχθηκε στον Μ.Υ. 1 ότι θα έπρεπε να κατεδαφιστούν τα υποστατικά που παρέμειναν. Παρά τις εντατικές προσπάθειες του Μ.Υ. 1 να επικοινωνήσει με τον ενάγοντα για να επιστρέψει και να ολοκληρώσει την εργασία, δεν υπήρξε ανταπόκριση, με αποτέλεσμα, όπως υποστήριξε ο Μ.Υ. 1, να υποστούν οι εναγόμενοι ζημιά ύψους Λ.Κ. 11.749,20, που αντιπροσωπεύει το ποσό που αποκόπηκε από την αποζημίωση για τα υποστατικά που δεν κατεδαφίστηκαν. Ο Μ.Υ. 1 κατέθεσε επιπλέον ότι στις 20.12.2005 είχε παραδώσει στο Τμήμα Γεωργίας την επιστολή Τεκμήριο 5, ζητώντας όπως επισκεφθούν το χοιροστάσιο για να ελέγξουν ότι τα υποστατικά έχουν κατεδαφιστεί, καθότι, παρά το ότι γνώριζε ότι δεν είχαν ολοκληρωθεί οι εργασίες, έπρεπε να προλάβει την προθεσμία της επιστολής Τεκμήριο
8. Ανέφερε ότι είχε πληροφορήσει τον Μ.Ε. 2 ότι οι λειτουργοί θα επισκέπτονταν τον χώρο στις 22.12.2005 και ο Μ.Ε. 2 τον διαβεβαίωσε ότι θα επέστρεφε για ολοκλήρωση των εργασιών, αλλά δεν το έπραξε. Ο Μ.Υ. 1 κατέθεσε περαιτέρω ότι στις 23.12.2005 έδωσε οδηγίες στην τράπεζα για μη πληρωμή της τρίτης επιταγής, για σκοπούς κάλυψης της ζημιάς των εναγομένων. Με τον νέο χρόνο ειδοποιήθηκε ότι εγκρίθηκε όλο το ποσό της αποζημίωσης χωρίς καμία αποκοπή, πλην όμως στη συνέχεια έγινε νέα επιθεώρηση από το Υπουργείο και ειδοποιήθηκε ότι υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να μην πληρωθεί κανένα ποσό, λόγω των υποστατικών που δεν κατεδαφίστηκαν. Ως εκ τούτου, εξασφάλισε βεβαίωση από το Κοινοτικό Συμβούλιο ότι δεν ήταν οχληρά και έγινε αποδοχή πληρωμής μειωμένου κατά Λ.Κ. 11.749,20 ποσού. Ο Μ.Υ. 1 εξήγησε ότι η πληρωμή της αποζημίωσης έγινε στον Στέλιο Αταλιανή παρά το ότι τα υποστατικά ανήκαν στους εναγομένους, αλλά δεν καταχώρισαν προσφυγή εναντίον αυτής της απόφασης του Υπουργείου για να μη χάσουν χρόνο και έξοδα. Αντ' αυτού, ο Στέλιος συμφώνησε να δώσει τα χρήματα στους εναγομένους. Ο κ. Στέλιος Αταλιανής (Μ.Υ. 2), πατέρας του Μ.Υ. 1, κατέθεσε ότι έλαβε την επιταγή για την αποζημίωση από το Υπουργείο, την οπισθογράφησε και την παρέδωσε στον υιό του. Πρόσθεσε ότι στο παρελθόν του ανήκε το χοιροστάσιο, αλλά είχε μεταβιβάσει όλη την περιουσία του στα παιδιά του, πλην όμως η άδεια χοιροτρόφου είναι στο όνομά του. Αρνήθηκε ότι έλαβε οποιαδήποτε αλληλογραφία από το Υπουργείο παρά μόνο κλήθηκε να υπογράψει τις δύο αποδοχές του ποσού αποζημίωσης (Τεκμήρια 6 και 12) και να παραλάβει την επιταγή, καθότι, όπως του εξήγησαν από το Υπουργείο, η επιταγή έπρεπε να εκδοθεί στο όνομα του χοιροτρόφου. Αρνήθηκε περαιτέρω οποιαδήποτε γνώση ή ανάμειξη σε σχέση με τον ενάγοντα και τις επίδικες εργασίες. Σημειώνω ότι κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας κατατέθηκαν από κοινού ως παραδεκτά διάφορα έγγραφα ως τεκμήρια σύμφωνα με τα οποία διευθυντές των εναγομένων κατά τον επίδικο χρόνο ήταν ο Μ.Υ. 1 και η σύζυγός του, το ακίνητο στο οποίο βρισκόταν το χοιροστάσιο ενεγράφη στο όνομα του Μ.Υ. 2 το 1983, μεταβιβάστηκε στο όνομα των εναγομένων το 1991 δυνάμει δωρεάς, ακολούθως μεταβιβάστηκε στο όνομα του Μ.Υ. 1 προσωπικά στις 17.7.2008 δυνάμει αγοράς και παραμένει εγγεγραμμένο στο όνομά του. Επιπλέον, στις 30.3.2007 καταχωρίστηκε αίτηση για διάλυση των εναγομένων (από τρίτο πρόσωπο) η οποία απορρίφθηκε στις 4.3.2008 ως εξοφληθείσα. Όπως προκύπτει από τα δικόγραφα και την ενώπιόν μου μαρτυρία, δεν υπάρχει ουσιαστική αμφισβήτηση ότι οι διάδικοι συμφώνησαν - είτε τέλος του Νοεμβρίου είτε αρχές του Δεκεμβρίου 2005 - όπως ο ενάγων προβεί στην κατεδάφιση όλων των υποστατικών του χοιροστασίου των εναγομένων, εκτός εάν κατά την επιθεώρηση του χώρου από λειτουργούς του Υπουργείου Γεωργίας για σκοπούς ελέγχου πλήρωσης των όρων του Σχεδίου, δεν θα απαιτείτο η κατεδάφιση του υποστατικού που εχρησιμοποιείτο ως γραφείο, ότι οι εργασίες που εκτέλεσε ο ενάγων διεξήχθησαν μεταξύ 9.12.2005 και 21.12.2005, ότι δεν κατεδαφίστηκε το γραφείο, η αποθήκη της γεννήτριας, η κατοικία των εργατών και η περίφραξη του χοιροστασίου, ότι στις 18.12.2005 οι εναγόμενοι εξέδωσαν προς όφελος του ενάγοντα τις τρεις μεταχρονολογημένες επιταγές που αναφέρονται στη σελίδα 4 πιο πάνω και ότι η τρίτη επιταγή για Λ.Κ. 2500 δεν εξαργυρώθηκε λόγω σχετικής γραπτής εντολής των εναγομένων προς την τράπεζα. Παρομοίως δεν αμφισβητείται ότι το συμφωνηθέν ποσό αμοιβής για την κατεδάφιση των υποστατικών ήταν Λ.Κ. 7000 συμπ. Φ.Π.Α. Αυτό που αμφισβητείται και θα πρέπει να αποφασιστεί είναι κατά πόσο συμφωνήθηκε περαιτέρω ότι θα αφαιρεθεί το ποσό των Λ.Κ. 1000 από το ποσό της αμοιβής στην περίπτωση που η κατεδάφιση του γραφείου δεν απαιτείτο και ότι ο ενάγων ήταν υπόχρεος να είναι παρών κατά την επιθεώρηση για να δύναται να προβεί αμέσως στην κατεδάφιση του γραφείου. Τελεί υπό αμφισβήτηση επίσης ο συμφωνηθείς τρόπος πληρωμής, καθώς και το κατά πόσο η μη κατεδάφιση των προαναφερόμενων υποστατικών (γραφείο, αποθήκη, κατοικία, περίφραξη) έγινε βάσει οδηγιών των εναγομένων ή αυθαίρετα από τον ενάγοντα κατά παράβαση της συμφωνίας, με επανειλημμένες προσπάθειες των εναγομένων να τον καλέσουν να επανέλθει για αποπεράτωση των εργασιών χωρίς ανταπόκριση, με αποτέλεσμα να υποστούν τη ζημιά που αναφέρεται στην ανταπαίτηση. Αξιολογώντας τη μαρτυρία του ενάγοντα, σημειώνω ότι σε γενικές γραμμές μου προξένησε αρκετά καλή εντύπωση και θεωρώ ότι για τα πλείστα ζητήματα υπήρξε αρκετά ευθύς και ειλικρινής. Η θέση του ότι ο κ. Αταλιανής επικοινώνησε μαζί του στις 7.12.2005 και η συμφωνία για την κατεδάφιση συνήφθη στις 8.12.2005 συνάδει απόλυτα με το γεγονός ότι η έγκριση του Υπουργικού Συμβουλίου για πληρωμή αποζημίωσης βάσει του Σχεδίου δόθηκε (και κοινοποιήθηκε προφορικά στον Μ.Υ. 1) στις 5.12.
9. Εφόσον ο Μ.Υ. 1 είχε ενημερωθεί από το Υπουργείο ότι η αποζημίωση για την κατεδάφιση βάσει του Σχεδίου τελούσε υπό την αίρεση έγκρισης του κονδυλίου από το Υπουργικό Συμβούλιο (βλ. Τεκμήριο 4), είναι λογικό ότι θα ανέμενε την εν λόγω έγκριση πριν καταλήξει σε συμφωνία με κάποιο πρόσωπο για την αναγκαία κατεδάφιση. Περαιτέρω, ο ενάγων έδωσε πειστικές και λογικές εξηγήσεις για τον λόγο που δεν κατεδαφίστηκαν κάποια υποστατικά, σε αντίθεση με τη θέση του Μ.Υ. 1 για το θέμα αυτό. Έχοντας αναφέρει τα πιο πάνω, επισημαίνω ότι υπάρχουν περιορισμένα σημεία της μαρτυρίας του ενάγοντα σε σχέση με συγκεκριμένα και αμφισβητούμενα θέματα για τα οποία δεν έχω πεισθεί ότι ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα και τα οποία δεν μπορώ να αποδεχθώ. Ειδικότερα, θεωρώ παράλογη και υπερβολική τη θέση του ότι η συμφωνηθείσα αμοιβή ήταν Λ.Κ. 7000, είτε κατεδάφιζε το γραφείο είτε όχι. Συναφώς, είναι αποκαλυπτικό το γεγονός ότι, όπως κατέθεσε ο ίδιος ο ενάγων, οι εναγόμενοι αποδέχθηκαν την απαίτησή του για έκδοση επιταγών για «όλο το ποσό», και οι εν λόγω επιταγές ήταν για Λ.Κ. 6000, ενώ οι επιπλέον Λ.Κ. 1000 δεν δόθηκαν, ως ασφάλεια ότι θα επέστρεφε για να κατεδαφίσει το γραφείο, εάν αυτό εν τέλει απαιτείτο. Είναι φανερό ότι είχε συμφωνηθεί τόσο ότι η αμοιβή θα μειωνόταν κατά Λ.Κ. 1000 εάν δεν χρειαζόταν να κατεδαφιστεί το γραφείο, όσο και ότι ο ενάγων θα είχε υποχρέωση να επανέλθει για την κατεδάφισή του εάν αυτό απαιτείτο, οπόταν και θα λάμβανε τις επιπλέον Λ.Κ.
10. Ο Μ.Ε. 2 μου προκάλεσε αρκετά θετική εντύπωση και στην ουσία επιβεβαίωσε τη μαρτυρία του Μ.Ε. 1 σε αρκετά από τα αμφισβητούμενα σημεία, όπως ότι η μη κατεδάφιση κάποιων υποστατικών έγινε βάσει εντολών του Μ.Υ. 1, λόγω του ότι δεν τα θεωρούσε οχληρά, και ότι δεν του ζητήθηκε να επιστρέψει στον χώρο μετά τις 21.12.
11. Η Μ.Ε. 3 βασικά υπήρξε ανεξάρτητος και αντικειμενικός μάρτυρας, η οποία κατέθεσε τόσο τα στοιχεία που βρίσκονταν στον φάκελο του Υπουργείου Γεωργίας σε σχέση με την αίτηση των εναγομένων για συμμετοχή στο Σχέδιο, όσο και αυτά που προέκυψαν από δικές της επισκέψεις στον χώρο στις 21.7.2004 και στις 18.1.
12. Προέκυψε σαφώς και στην ουσία αναντίλεκτα από τη μαρτυρία της Μ.Ε. 3 ότι ενώ αρχικά κάποιοι λειτουργοί του Υπουργείου επιθεώρησαν το χοιροστάσιο και ακολούθως εξέδωσαν το πιστοποιητικό Τεκμήριο 6 ημερ. 11.1.2006 ότι ο κ. Στέλιος Αταλιανής είχε κατεδαφίσει τα υποστατικά και δικαιούται ολόκληρο το ποσό της αποζημίωσης, ακολούθως δόθηκαν οδηγίες από ανώτερο να γίνει επαναεπιθεώρηση, κατά την οποία διαπιστώθηκε ότι τελικά δεν είχαν κατεδαφιστεί όλα τα υποστατικά και αποφασίστηκε ότι θα έπρεπε να εκδοθεί νέο πιστοποιητικό, όπου θα σημειωνόταν ότι το ποσό της αποζημίωσης θα μειωνόταν ανάλογα με την εκτιμηθείσα αξία των εν λόγω υποστατικών, ήτοι κατά Λ.Κ. 11.749,20 (βλ. Τεκμήρια 8 και 9), αφού ο κ. Αταλιανής είχε στο μεταξύ προσκομίσει την απαραίτητη βεβαίωση του Κοινοτάρχη ότι τα υποστατικά που παρέμειναν δεν είναι οχληρά. Ιδιαίτερα διαφωτιστικά ήταν και τα όσα κατέθεσε η Μ.Ε. 3 σε σχέση με τον αιτητή για συμμετοχή στο Σχέδιο και δικαιούχο της αποζημίωσης. Το μοναδικό σημείο της μαρτυρίας της Μ.Ε. 3 το οποίο αμφισβητήθηκε ήταν ότι η επιστολή Τεκμήριο 11 συντάχθηκε 13.12.
13. Η θέση της Υπεράσπισης, η οποία με βρίσκει σύμφωνη, είναι ότι πρόκειται για τυπογραφικό λάθος και η ορθή ημερομηνία είναι 13.12.
14. Αυτό προκύπτει σαφώς τόσο από το ίδιο το λεκτικό της επιστολής όσο και από το Τεκμήριο
15. Ειδικότερα, με την επιστολή Τεκμήριο 11 το Υπουργείο πληροφορεί τον αιτητή, σε συνέχεια της επιστολής ημερ. 6.12.2004 (Τεκμήριο 4), ότι το Υπουργικό Συμβούλιο «με πρόσφατη απόφασή του» ενέκρινε την καταβολή αποζημιώσεων και του ζητά να πληροφορήσει γραπτώς το Υπουργείο μέχρι 21.12.2005 κατά πόσο έχει κατεδαφίσει ή μπορεί να κατεδαφίσει τα υποστατικά του, για να καταστεί δυνατή η καταβολή της αποζημίωσης «εντός του τρέχοντος έτους». Προσθέτει δε ότι σε περίπτωση που αδυνατεί να κατεδαφίσει τα υποστατικά εντός του 2005 αλλά μπορεί να τα κατεδαφίσει μέχρι τον Ιούλιο του 2006, τότε θα πρέπει να πληροφορήσει ανάλογα το Υπουργείο μέχρι 13.1.
16. Με δεδομένο ότι η αρχική επιστολή ημερ. 6.12.2004 -Τεκμήριο 4 - καταγράφει ότι η καταβολή αποζημίωσης τελούσε υπό την αίρεση έγκρισης από το Υπουργικό Συμβούλιο, και με δεδομένο ότι η εν λόγω έγκριση του Υπουργικού Συμβουλίου δόθηκε στις 5.12.2005 (όπως επιβεβαίωσε η Μ.Ε. 3 και κατέθεσε ο Μ.Υ. 1), είναι σαφές ότι η επιστολή Τεκμήριο 11, με την οποία το Υπουργείο πληροφορεί τον αιτητή ότι μόλις πρόσφατα ενέκρινε την αποζημίωση το Υπουργικό, δεν θα μπορούσε να είχε συνταχθεί το
17. Παρομοίως, η επιστολή ημερ. 1.8.2005 - Τεκμήριο 20 - (η οποία επίσης αναφέρει ότι είναι σε συνέχεια της επιστολής ημερ. 6.12.2004 Τεκμήριο 4), με την οποία το Υπουργείο πληροφορεί τον Μ.Υ. 1 ότι ακόμη δεν είχε ληφθεί η έγκριση του Υπουργικού Συμβουλίου, επιβεβαιώνει ότι η επιστολή Τεκμήριο 11 δεν θα μπορούσε να είχε σταλεί το 2004, ήτοι πριν τη λήψη της έγκρισης και να αναφερόταν σε πρόσφατη έγκριση. Βεβαίως, το γεγονός ότι η Μ.Ε. 3 θεώρησε ότι η ορθή ημερομηνία της επιστολής είναι 13.12.2004 αντί 13.12.2005, ουδόλως επηρεάζει την εν γένει αξιοπιστία της, αφού απλώς κατέθετε αυτά που έβλεπε καταγραμμένα σε επιστολή που βρισκόταν στον φάκελο του Υπουργείου και την οποία δεν συνέταξε η ίδια. Σημειώνω επιπλέον ότι στο αντίγραφο της εν λόγω επιστολής που σημειώθηκε ως Τεκμήριο 11Β φαίνεται καθαρά ότι απευθύνεται προς τον Στέλιο Αταλιανή ως αιτητή, ενώ στο μαυρόασπρο αντίγραφο που σημειώθηκε ως Τεκμήριο 11Α φαίνεται να έχουν προστεθεί χειρόγραφα με μπλε στυλό οι λέξεις «& Υιός Λτδ» μετά το εν λόγω όνομα. Η Μ.Ε. 3 κατέθεσε ότι δεν γνωρίζει ποιος έκανε την εν λόγω προσθήκη στο συγκεκριμένο αντίγραφο που βρισκόταν στον φάκελο του Υπουργείου, πλην όμως κατέστη σαφές (και έγινε αποδεκτό από την Υπεράσπιση εφόσον στο αντίγραφο της εν λόγω επιστολής που είχαν αποκαλύψει από τις 31.1.2008 ως έγγραφο που βρισκόταν στην κατοχή τους αναγράφεται μόνο το όνομα Στέλιος Αταλιανής) ότι στο αντίγραφο της επιστολής που ταχυδρομήθηκε και παραλήφθηκε καταγραφόταν μόνο το όνομα του κ. Στέλιου Αταλιανή. Ο Μ.Υ. 1 μου προκάλεσε την εντύπωση ότι για τα θέματα τα οποία είχε κάποιο όφελος η εταιρεία του ήταν ευθύς και αποκαλυπτικός, ενώ για ζητήματα τα οποία ενδεχομένως να την έβλαπταν δεν ήταν τόσο πρόθυμος. Για παράδειγμα, επέμεινε ότι οι λειτουργοί του Υπουργείου επισκέφθηκαν το χοιροστάσιο στις 22.12.2005 και υπέδειξαν ότι θα έπρεπε να κατεδαφιστούν τα υποστατικά που είχαν παραμείνει, και συνεπώς κατέβαλε αγωνιώδεις προσπάθειες να επικοινωνήσει με τον ενάγοντα. Εν τούτοις, ο Μ.Υ. 1 ενημερώθηκε από το Υπουργείο από τις πρώτες μέρες του Ιανουαρίου 2006 ότι θα πιστοποιούσαν ότι o αιτητής εδικαιούτο ολόκληρο το ποσό της αποζημίωσης (εξ ου και εκδόθηκε στη συνέχεια η πιστοποίηση Τεκμήριο 6 ότι είχαν κατεδαφιστεί τα υποστατικά και ότι ο κ. Στέλιος Αταλιανής, ο οποίος προσυπέγραψε το εν λόγω έγγραφο, δικαιούται ολόκληρο το ποσό της αποζημίωσης). Ως εκ τούτου, η θέση του Μ.Υ. 1 ότι οι λειτουργοί του είχαν αναφέρει κατά την επιθεώρηση ότι θα έπρεπε να κατεδαφιστούν όλα, διαφορετικά θα έχανε ολόκληρη την επιχορηγία, είναι κάπως παράδοξη. Άλλωστε, εάν ήταν τόσο σημαντικό για τον Μ.Υ. 1 να επικοινωνήσει με τον ενάγοντα, δεν έχω αμφιβολία ότι υπήρχαν πολλοί τρόποι να το επιτύχει, είτε μέσω του κ. Θωμά που του τον είχε συστήσει, είτε με νέα επίσκεψη στο σπίτι του, αλλά δεν το έπραξε. Εξάλλου, ο Μ.Υ. 1 γνώριζε πολύ καλά ότι υπήρχε και η επιλογή της συμμόρφωσης μέχρι και τον Ιούλιο του 2006 (βλ. Τεκμήριο 11). Μάλιστα, όπως επιβεβαίωσε η Μ.Ε. 3, ο Μ.Υ. 1 παρέδωσε στο Υπουργείο την απαιτούμενη από το Τεκμήριο 11 δήλωση αποδοχής στις 22.12.2005, ήτοι εκτός της προθεσμίας για κατεδάφιση και πληρωμή εντός του 2005, αλλά εντός της δεύτερης προθεσμίας για κατεδάφιση μέχρι Ιούλιο
18. Οπόταν ουδέποτε ετίθετο θέμα να μην καταβληθεί ολόκληρη η αποζημίωση απλώς και μόνο επειδή δεν κατεδαφίστηκαν κάποια από τα υποστατικά μέχρι τον Δεκέμβριο του
19. Περαιτέρω ένδειξη, κατά την κρίση μου, ότι τα υποστατικά που παρέμειναν ήταν κατόπιν οδηγιών του Μ.Υ. 1 αποτελεί η επιστολή Τεκμήριο 5 που παρέδωσε στο Υπουργείο ο Μ.Υ. 1 στις 20.12.2005 ζητώντας να γίνει επιθεώρηση. Ως εκ τούτου, προφανώς θεωρούσε ότι οι αναγκαίες εργασίες είχαν ήδη από 20.12.2005 σχεδόν ολοκληρωθεί. Παράδοξη ήταν και η θέση του Μ.Υ. 1 ότι δεν είχε λάβει αναλυτική κατάσταση από το Υπουργείο με όλα τα υποστατικά τα οποία έπρεπε να κατεδαφιστούν και την αξία τους ανά οικοδομή, παρά μόνο το συνολικό ποσό της αξίας-αποζημίωσης, και ότι συνεπώς ανέμενε την επιθεώρηση για να ενημερωθεί σε σχέση με το γραφείο. Εν τούτοις, η Μ.Ε. 3 κατέθεσε σαφώς ότι ο Μ.Υ. 1 ήταν παρών κατά την καταμέτρηση των οικοδομών στις 21.7.2004 για σκοπούς εκτίμησης της αξίας και υπολογισμού της αποζημίωσης και υπέδειξε ο ίδιος τα υποστατικά που θα κατεδάφιζε, συμπεριλαμβανομένου του γραφείου. Συνεπώς, το γεγονός ότι δεν κατεδαφίστηκαν κάποια βοηθητικά υποστατικά πριν από την επιθεώρηση προφανώς ήταν δική του επιλογή, έτσι ώστε εάν οι λειτουργοί συμφωνούσαν ότι δεν ήταν οχληρά να παραμείνουν προς όφελος των εναγομένων, κάτι που στην ουσία θα επιτυγχανόταν εάν δεν γινόταν η επαναεπιθεώρηση στις 18.1.2006, αφού το αποτέλεσμα της πρώτης επιθεώρησης ήταν η έκδοση του πιστοποιητικού Τεκμήριο 6 ότι θα καταβαλλόταν όλη η αποζημίωση, παρά το ότι είχαν παραμείνει κάποια υποστατικά. Ενδεικτική είναι και η ευκολία με την οποία εξασφαλίστηκε αυθημερόν η βεβαίωση του Κοινοτάρχη ότι όντως τα εναπομείναντα υποστατικά δεν ήταν οχληρά, καταδεικνύοντας ότι η επιλογή των συγκεκριμένων υποστατικών που δεν κατεδαφίστηκαν - όπως περίφραξη και γραφείο - δεν θα μπορούσε να ήταν αυθαίρετη απόφαση του ενάγοντα, αλλά συνειδητή επιλογή προσώπου που γνώριζε τις πρόνοιες ενός Σχεδίου που αφορούσε την κατεδάφιση οχληρών κτηνοτροφικών υποστατικών και συνεπώς γνώριζε ότι η περίφραξη, το γραφείο, και η κατοικία, ως βοηθητικά υποστατικά και όχι τα κύρια χοιροτροφικά υποστατικά του χοιροστασίου, θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως μη οχληρά. Οι δε ισχυρισμοί του Μ.Υ. 1 σε σχέση με την ύπαρξη διαφόρων σημαντικών όρων και αιρέσεων στη συμφωνία με τον ενάγοντα δεν ήταν καθόλου πειστικοί. Για παράδειγμα, και με δεδομένο ότι η αποζημίωση από το Υπουργείο με βάση το Σχέδιο θα ήταν για ποσό πέραν των €290.000 (Λ.Κ. 170.000), το θεωρώ κάπως υπερβολικό να υποστηρίζεται ότι ο ενάγων είχε συμφωνήσει προφορικά να είναι υπόλογος για ζημιά των εναγομένων σε σχέση με τόσο σημαντικό ποσό αποζημίωσης αν ο ενάγων παρεξέκλινε από τους όρους μίας απλής συμφωνίας για την εκτέλεση χωματουργικών εργασιών αξίας Λ.Κ.
20. Όσον αφορά τα όσα κατέθεσε ο Μ.Υ. 1 σε σχέση με τον λόγο που έδωσε οδηγίες στην τράπεζα για μη πληρωμή της τρίτης επιταγής για Λ.Κ. 2500, οι οποίες λήφθηκαν από την τράπεζα στις 23.12.2005, επισημαίνω ότι δεν συνάδουν με τα όσα κατέγραψε στην επιστολή που παρέδωσε στην τράπεζα ως οι λόγοι που δεν έπρεπε να πληρωθεί η επιταγή. Άλλωστε, εάν ο Μ.Υ.1 θεωρούσε από τις 22.12.2005 ότι υπήρχε μεγάλο ενδεχόμενο να υποστούν οι εναγόμενοι μεγάλη οικονομική ζημιά εξαιτίας των εργασιών που άφησε ατέλειωτες ο ενάγων και αρνείτο να ολοκληρώσει, τότε για ποιο λόγο επέτρεψε να εξαργυρωθεί κανονικά η δεύτερη επιταγή ημερ. 26.12.2005; Όσον αφορά τη μαρτυρία του Μ.Υ. 2, πατέρα του Μ.Υ. 1, κατέστη σαφές από τον τρόπο που κατέθετε ότι μοναδικός σκοπός της μαρτυρίας του ήταν να βοηθήσει την υπόθεση των εναγομένων και ειδικότερα να βοηθήσει τον υιό του να καταδείξει ότι οι εναγόμενοι ήταν οι πραγματικοί δικαιούχοι της αποζημίωσης και κατά συνέπεια υπέστησαν τη ζημιά που απαιτούν με την ανταπαίτηση. Προσπάθησε επιμελώς να προβάλει ότι η μοναδική του γνώση και εμπλοκή με την όλη υπόθεση ήταν η οπισθογράφηση της επιταγής των Λ.Κ. 158.227 και η παράδοσή της στον υιό του, επειδή δεν είχε πλέον οποιαδήποτε σχέση με το χοιροστάσιο, αφού είχε μεταβιβάσει την περιουσία του στα παιδιά του προ πολλού. Εν τούτοις, διαφάνηκε κατά την αντεξέταση ότι γνώριζε πολύ καλά ότι εξακολουθούσε κατά τον επίδικο χρόνο να ήταν εγγεγραμμένος χοιροτρόφος, ότι η κυβερνητική επιχορήγηση για την κατεδάφιση των χοιροτροφικών υποστατικών μπορούσε να καταβληθεί μόνο στον ίδιο ως εγγεγραμμένο χοιροτρόφο, και ότι πριν από την παραλαβή της επιταγής είχε υπογράψει τόσο το Τεκμήριο 6 όσο και το Τεκμήριο 12, δηλώνοντας την αποδοχή της εκτίμησης της αξίας των χοιροτροφικών υποστατικών του και του ποσού της επιχορήγησης που θα λάμβανε. Έχοντας υπόψη το σύνολο της μαρτυρίας, το περιεχόμενο των δικογράφων, των παραδεκτών γεγονότων και δεδομένης της πιο πάνω αξιολόγησης, καταλήγω στα ακόλουθα ευρήματα. Κατά τις αρχές Δεκεμβρίου 2005 συμφωνήθηκε προφορικά μεταξύ του ενάγοντα και του Μ.Υ. 1 εκ μέρους των εναγομένων όπως ο ενάγων προβεί στην κατεδάφιση των υποστατικών του χοιροστασίου των εναγομένων στο Ακάκι έναντι του ποσού των Λ.Κ. 7000 συμπ. του Φ.Π.Α. και στις 8.12.2005 εκδόθηκε το τιμολόγιο Τεκμήριο
21. Συμφωνήθηκε περαιτέρω ότι, στην περίπτωση που οι λειτουργοί του Υπουργείου Γεωργίας που θα επιθεωρούσαν τον χώρο για σκοπούς ελέγχου συμμόρφωσης με τις πρόνοιες του Ενοποιημένου Σχεδίου Ανάπτυξης της Κτηνοτροφίας, βάσει του οποίου χοιροτρόφοι είχαν την ευκαιρία να μετακινήσουν τα υποστατικά τους που θεωρούνταν οχληρά και να λάβουν αποζημίωση από την κυβέρνηση με συνεισφορά και από την τοπική αρχή, δεν θα απαιτούσαν την κατεδάφιση ενός υποστατικού που χρησιμοποιείτο ως γραφείο, τότε το ποσό της αμοιβής του ενάγοντα θα μειωνόταν κατά Λ.Κ. 1000 συμπ. του Φ.Π.Α. Οι πρώτες Λ.Κ. 3500 θα καταβάλλονταν στον ενάγοντα σταδιακά μέχρι και την ολοκλήρωση των εργασιών, ενώ οι υπόλοιπες Λ.Κ. 3500 - ή Λ.Κ. 2500 εάν δεν κατεδαφιζόταν το γραφείο - μετά που το Υπουργείο Γεωργίας θα κατέβαλλε την αποζημίωση. Μεταξύ 9.12.2005 και 21.12.2005 διεξήχθησαν οι επίδικες εργασίες, πλην όμως, κατόπιν εντολών του Μ.Υ. 1 εκ μέρους των εναγομένων, δεν κατεδαφίστηκε το γραφείο, η αποθήκη της γεννήτριας, η κατοικία των εργατών και η περίφραξη του χοιροστασίου. Στις 18.12.2005 και κατόπιν πιέσεων του ενάγοντα, λόγω του ότι μέχρι τότε δεν είχε πληρωθεί οποιοδήποτε ποσό έναντι της αμοιβής του, οι εναγόμενοι εξέδωσαν προς όφελός του τρεις μεταχρονολογημένες επιταγές της Τράπεζας Κύπρου ημερ. 19.12.2005, 26.12.2005 και 26.1.2006 για Λ.Κ. 1500, Λ.Κ. 2000 και Λ.Κ. 2500 αντίστοιχα, εφόσον υπολογίζετο ότι μέχρι 26.1.2006 θα είχε καταβληθεί η κρατική αποζημίωση. Ακολούθησε επιθεώρηση του χώρου από λειτουργούς του επαρχιακού γεωργικού γραφείου του Υπουργείου Γεωργίας και στις 11.1.2006 εκδόθηκε το πιστοποιητικό Τεκμήριο 6 ότι ο κ. Στέλιος Αταλιανής, ο οποίος ήταν ο εγγεγραμμένος χοιροτρόφος σε σχέση με τη χρήση του επίδικου χοιροστασίου, είχε κατεδαφίσει τα χοιροτροφικά υποστατικά του και με βάση το προαναφερόμενο Σχέδιο δικαιούται ποσό αποζημίωσης εκ Λ.Κ. 173.976,80 (ήτοι Λ.Κ. 169.976,80 από το την κυβέρνηση και Λ.Κ. 4000 από την τοπική αρχή). Ο κ. Στέλιος Αταλιανής υπέγραψε το εν λόγω έγγραφο, αποδεχόμενος την εν λόγω εκτίμηση και δηλώνοντας ότι όταν λάβει την επιχορήγηση δεν θα έχει οποιαδήποτε άλλη απαίτηση. Στις 18.1.2006 ο χώρος του χοιροστασίου επαναεπιθεωρήθηκε από το Υπουργείο Γεωργίας, και διαπιστώθηκε ότι δεν είχαν κατεδαφιστεί κάποια από τα υποστατικά (γραφείο, αποθήκη γεννήτριας, κατοικία εργατών, περίφραξη). Προσκομίστηκε αυθημερόν Βεβαίωση του Κοινοτάρχη Ακακίου ότι ο Στέλιος Αταλιανής έχει κατεδαφίσει όλα τα οχληρά υποστατικά και τα κτίρια που παρέμειναν δεν ήταν οχληρά. Ως εκ τούτου, στις 23.2.2006 το Υπουργείο εξέδωσε νέο πιστοποιητικό (Τεκμήριο 6) ότι ο Στέλιος Αταλιανής είχε κατεδαφίσει τα κύρια χοιροτροφικά υποστατικά και δικαιούται αποζημίωση εκ Λ.Κ. 162.227,60 (Λ.Κ. 158.227,60 από την κυβέρνηση και Λ.Κ. 4000 από την τοπική αρχή), αφού αφαιρέθηκε η εκτιμημένη αξία των υποστατικών που παρέμειναν εκ Λ.Κ. 11.749,
22. Ο κ. Στέλιος Αταλιανής υπέγραψε την εν λόγω πιστοποίηση, αποδεχόμενος το διαφοροποιημένο ποσό. Στις 28.2.2006 ο κ. Ανδρέας Αταλιανής παρέλαβε επιταγή της Κυπριακής Δημοκρατίας ημερ. 1.3.2006 προς όφελος του Στέλιου Αταλιανή για Λ.Κ. 158.227,60 την οποία στη συνέχεια οπισθογράφησε ο Στέλιος και επέστρεψε στον Ανδρέα. Όσον αφορά τις τρεις επιταγές που εξέδωσαν οι εναγόμενοι, οι πρώτες δύο (ημερ. 19.12.2005 και 26.12.2005) για συνολικό ποσό Λ.Κ. 3500 εξαργυρώθηκαν δεόντως από τον ενάγοντα, ενώ η επιταγή ημερ. 26.1.2006 για Λ.Κ. 2500 επιστράφηκε από την τράπεζα απλήρωτη, κατόπιν γραπτής εντολής των εναγομένων να μην εξαργυρωθεί «διότι ο δικαιούχος δεν έχει τηρήσει τη συμφωνία, σχετικά με συγκεκριμένες εργασίες που του έχουν ανατεθεί. αλλά ούτε και τα χρονοδιαγράμματα που υποσχέθηκε να τηρήσει», που παραλήφθηκε από την τράπεζα στις 23.12.2005 (βλ. Τεκμήριο 14). Επισημαίνω επιπλέον ότι, ενώ η αρχική αίτηση για συμμετοχή στο Σχέδιο υποβλήθηκε από τους εναγομένους, με την εξέτασή της προέκυψε ότι ο πραγματικός δικαιούχος για συμμετοχή και επιχορήγηση ήταν ο Στέλιος Αταλιανής προσωπικά, ως ο εγγεγραμμένος κτηνοτρόφος σε σχέση με το επίδικο χοιροστάσιο, καθότι, όπως επεξήγησε η Μ.Ε. 3, το Σχέδιο αφορούσε την ανάπτυξη της κτηνοτροφίας και την αποζημίωση κτηνοτρόφων για τη μετακίνηση της οχληρίας που προκαλείτο από τη δική τους χρήση των υποστατικών και όχι από την ιδιοκτησία-ύπαρξη των υποστατικών αυτών καθ' εαυτών. Ως εκ τούτου, η αίτηση προωθήθηκε με τον Στέλιο Αταλιανή ως αιτητή, εξ ου και η αλληλογραφία του Υπουργείου ήταν με τον Στέλιο Αταλιανή ως αιτητή, το δε εν λόγω πρόσωπο αποδέχθηκε την προσφορά και εκδόθηκε η επιταγή στο όνομά του. Όπως προκύπτει από τα ευρήματα στα οποία έχω καταλήξει πιο πάνω, ο ενάγων προέβη στις εργασίες κατεδάφισης και απομάκρυνσης που του ζητήθηκαν από τους εναγομένους και έλαβε το συνολικό ποσό των Λ.Κ. 3500 έναντι της συμφωνηθείσας αμοιβής του με δύο επιταγές. Το υπόλοιπο ποσό των Λ.Κ. 2500 της τρίτης επιταγής, που δεν εξαργυρώθηκε, παραμένει μέχρι σήμερα απλήρωτο και οφειλόμενο από τους εναγομένους. Επισημαίνω συναφώς ότι δεν έχει καταδειχθεί ενώπιόν μου ότι η ανάκληση/stop payment της επίδικης επιταγής έγινε για εύλογη αιτία, ενώ αντίθετα διαφάνηκε ότι ο ενάγων εκπλήρωσε τις δικές του υποχρεώσεις με βάση τη συμφωνία των διαδίκων. Ο ενάγων όμως δεν απέδειξε ότι δικαιούται το ποσό των Λ.Κ. 1000, εφόσον δεν του ζητήθηκε η κατεδάφιση του γραφείου και η συμφωνία προνοούσε ότι η αμοιβή του θα μειωνόταν κατά Λ.Κ. 1000 στην περίπτωση που δεν απαιτείτο η κατεδάφιση του γραφείου. Όσον αφορά την ανταπαίτηση για Λ.Κ. 11.749,20, σημειώνω ότι το ποσό αυτό αντιπροσωπεύει την εκτιμηθείσα από το Υπουργείο Γεωργίας αξία για σκοπούς του Σχεδίου, των υποστατικών και περίφραξης στο επίδικο χοιροστάσιο που δεν κατεδαφίστηκαν, και το οποίο ποσό αφαιρέθηκε από το συνολικό ποσό της κρατικής επιχορήγησης-αποζημίωσης που καταβλήθηκε στον Στέλιο Αταλιανή. Όπως προκύπτει από τα ευρήματα στα οποία έχω καταλήξει πιο πάνω, ο ενάγων δεν προέβη στην κατεδάφιση των συγκεκριμένων βοηθητικών υποστατικών και περίφραξης, βάσει οδηγιών των εναγομένων, για τους λόγους και υπό τις συνθήκες που αναφέρθηκαν πιο πάνω και όχι αυθαίρετα και κατά παράβαση της μεταξύ των διαδίκων συμφωνίας. Ως εκ τούτου, η όποια μείωση του ποσού της αποζημίωσης δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι οφείλεται σε υπαιτιότητα του ενάγοντα. Ακόμη όμως και στην περίπτωση που το Δικαστήριο κατέληγε ότι ο ενάγων είχε παραβεί τη συμφωνία αφήνοντας ατέλειωτες τις εργασίες κατεδάφισης, εν πάση περιπτώσει η ανταπαίτηση δεν θα μπορούσε να επιτύχει. Ως έχει αναφερθεί πιο πάνω, δικαιούχος για συμμετοχή στο Σχέδιο και της αποζημίωσης ήταν ο Στέλιος Αταλιανής προσωπικά και όχι οι εναγόμενοι. Συνεπώς, την όποια ζημιά ένεκα της μείωσης του ποσού της αποζημίωσης την υπέστη (και κατ' επέκταση θα μπορούσε να τη διεκδικήσει από τον υπαίτιο) ο Στέλιος Αταλιανής και όχι οι εναγόμενοι. Και αυτό δεν διαφοροποιείται από τους όποιους λόγους για τους οποίους οι εναγόμενοι επέλεξαν να μην αμφισβητήσουν τις ενέργειες - αποφάσεις του Υπουργείου ή την όποια συνεννόηση ή συμφωνία μεταξύ των εναγομένων και του Στέλιου Αταλιανή σε σχέση με τον τρόπο διάθεσης του ποσού της αποζημίωσης που έλαβε ο τελευταίος από το κράτος. Συμπερασματικά όλων των πιο πάνω, εκδίδεται απόφαση υπέρ του ενάγοντα και εναντίον των εναγομένων για το ποσό των €4271,50 (Λ.Κ. 2500) πλέον νόμιμο τόκο, και έξοδα όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Η Ανταπαίτηση απορρίπτεται χωρίς περαιτέρω διαταγή για έξοδα, εφόσον εκδικάστηκε στα πλαίσια εκδίκασης της απαίτησης και με τους ίδιους δικηγόρους. (Υπ.) .................. Σ. Χατζηκυριάκου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο