ΑΓΓΕΛΟΥ ΚΑΖΕΛΑ ν. ΓΙΑΝΝΑΚΗ ΙΩΑΝΝΟΥ, Αρ. Αγωγής: 1621/05, 5 Αυγούστου, 2011

ΑΓΓΕΛΟΥ ΚΑΖΕΛΑ ν. ΓΙΑΝΝΑΚΗ ΙΩΑΝΝΟΥ, Αρ. Αγωγής: 1621/05, 5 Αυγούστου, 2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2011:A342 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Στ. N. Σταύρου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1621/05 Μεταξύ: ΑΓΓΕΛΟΥ ΚΑΖΕΛΑ Ενάγοντας και ΓΙΑΝΝΑΚΗ ΙΩΑΝΝΟΥ Εναγόμενος ---------------------------- 5 Αυγούστου,

1. Εμφανίσεις: Για τον Ενάγοντα: κ. Γ. Πατσαλίδης. Για τον Εναγόμενο: κ. Π. Μιχαήλ. Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την παρούσα αγωγή ο ενάγοντας διεκδικεί από τον εναγόμενο 21.000,00 στερλίνες Αγγλίας τις οποίες φέρεται να του δάνεισε υπό τις εξής συνθήκες: Στις 7 Ιουλίου 1998, ο εναγόμενος βρισκόταν στην Αγγλία για επαγγελματικούς λόγους, όπου συνάντησε και ζήτησε από τον γνωστό του κ. Φίλιππο Χαραλάμπους, διευθυντή και μέτοχο της εταιρείας Goldstill Ltd (Μ.Ε.2) να του δανείσει χρήματα καθ' ότι αντιμετώπιζε σοβαρά οικονομικά προβλήματα τα οποία σχετίζονταν με τις επαγγελματικές του δραστηριότητες στη Ρουμανία στον τομέα κατασκευής ειδών ένδυσης. Ο κ. Χαραλάμπους αρνήθηκε να του δανείσει χρήματα, αλλά κατόπιν επιμονής του εναγομένου, ο οποίος ήταν σε δυσχερή οικονομική κατάσταση, του ανέφερε πως ο ενάγοντας (κοινός γνωστός και των δύο) που κατά τον εν λόγω χρόνο βρισκόταν στην Κύπρο, είχε να λαμβάνει 21.000,00 στερλίνες Αγγλίας από την εταιρεία Goldstill Ltd, της οποίας μέχρι πρότινος ήταν υπάλληλος. Συγκεκριμένα επρόκειτο για χρήματα που εδικαιούτο να λάβει ο ενάγοντας ως "redundancy money" λόγω πρόσφατης απόλυσης του ως πλεονάζων προσωπικό. Παράλληλα του είπε πως αν ο ενάγοντας ήταν σύμφωνος, δεν θα είχε πρόβλημα να δώσει στον ίδιο τα εν λόγω χρήματα. Έτσι ο κ. Χαραλάμπους πήρε τηλέφωνο τον ενάγοντα και τον ενημέρωσε σχετικά. Αρχικά ο ενάγοντας ήταν αρνητικός. Στη συνέχεια όμως και αφού μίλησε τηλεφωνικώς και με τον εναγόμενο για το θέμα, δέχτηκε όπως τα χρήματα που είχε να λαμβάνει από την Goldstill Ltd δοθούν από τον κ. Χαραλάμπους στον εναγόμενο, υπό μορφή δανείου του ιδίου προς τον εναγόμενο. Συμφωνήθηκε τηλεφωνικώς μεταξύ ενάγοντος και εναγομένου ότι το δάνειο (οι 21.000,00 στερλίνες δηλαδή) θα αποπληρωνόταν σε τρεις μήνες και σε αναγνώριση λήψης του ποσού ετοιμάστηκε από τον κ. Χαραλάμπους και υπογράφτηκε από τον εναγόμενο σχετικό έγγραφο αναγνώρισης χρέους (τεκμήριο 1). Παρόλα ταύτα και ενώ αρχικά ο εναγόμενος υποσχόταν να αποπληρώσει το δάνειο, ζητώντας απλώς από τον ενάγοντα διάφορες χρονικές παρατάσεις, τελικώς (μεταξύ 2002-2003) αρνήθηκε εντελώς να το πράξει, λέγοντας στον ενάγοντα να μην τον ξανά ενοχλήσει για τα λεφτά και να τον αφήσει ήσυχο. Το ποσό του δανείου παραμένει απλήρωτο μέχρι σήμερα. Στον αντίποδα ο εναγόμενος αρνείται κατ' αρχάς τη δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου, ισχυριζόμενος αφενός ότι είναι μόνιμος κάτοικος Ρουμανίας και αφετέρου ότι η υπογραφή του εγγράφου αναγνώρισης χρέους (τεκμήριο 1) και η συμφωνία δανείου έγινε στην Αγγλία και άρα δικαιοδοσία για εκδίκηση της υπόθεσης έχουν τα δικαστήρια της χώρας αυτής. Επί της ουσίας αναγνωρίζει τη δεινή οικονομική κατάσταση στην οποία βρισκόταν κατά τον αναφερθέντα χρόνο. Παρομοίως αναγνωρίζει τη λήψη του πιο πάνω ποσού από τον κ. Φίλιππο Χαραλάμπους ως επίσης αναγνωρίζει και την υπογραφή του εγγράφου αναγνώρισης χρέους (τεκμήριο 1), η οποία τέθηκε ακριβώς υπό την πίεση της δεινής οικονομικής κατάστασης στην οποία βρισκόταν. Απ' εκεί και πέρα όμως αρνείται ότι είχε τηλεφωνική συνδιάλεξη με τον ενάγοντα όπως αρνείται ότι του δάνεισε οποιαδήποτε χρήματα. Τα χρήματα του τα δάνεισε απευθείας ο κ. Φίλιππος Χαραλάμπους με τον οποίο είχαν επαγγελματικές δοσοληψίες. Στη συνέχεια ο κ. Χαραλάμπους στα πλαίσια των επαγγελματικών του δραστηριοτήτων, επηρέασε με ενέργειες του τις επαγγελματικές δραστηριότητες του εναγόμενου, προκαλώντας του οικονομική ζημιά. Σε συνάντηση που έγινε μεταξύ τους στη Ρουμανία, συζητήθηκε το όλο θέμα και ο κ. Χαραλάμπους αναγνώρισε το πρόβλημα που ανέκυψε και ως αντιστάθμισμα δέχτηκε να διαγραφεί το χρέος του προαναφερθέντος δανείου. Συνεπώς κανένα ποσό δεν οφείλεται από τον εναγόμενο. Με βάση την πιο πάνω δικογραφημένη εικόνα πραγμάτων η υπόθεση προχώρησε σε ακρόαση. Έδωσαν προφορική μαρτυρία πέντε πρόσωπα, ο ενάγοντας Άγγελος Καζέλας (Μ.Ε.1), ο Φίλιππος Χαραλάμπους (Μ.Ε.2), ο Δημήτρης Δημητρίου (Μ.Ε.3), ο εναγόμενος Γιαννάκης Ιωάννου (Μ.Υ.1) και ο Αργύρης Αργυρού (Μ.Υ.2). Ο ενάγοντας (M.E.1) καταθέτοντας πρώτος, ανέφερε ότι γνωρίζει τον εναγόμενο από το 1986 και διατηρούσαν φιλικές και επαγγελματικές σχέσεις. Το 1998 όταν ο εναγόμενος βρισκόταν στο Λονδίνο, συνάντησε τον πρώην εργοδότη του, Φίλιππο Χαραλάμπους (Μ.Ε.2) και του ζήτησε να του δανείσει χρήματα. Ο Μ.Ε.2 ήταν ιδιοκτήτης πολλών εταιρειών, μεταξύ των οποίων και η Goldstill Ltd. Ο Μ.Ε.2 αρνήθηκε να δανείσει τον εναγόμενο, αλλά του ανέφερε ότι είχε να λαμβάνει ο ίδιος από τη Goldstill 21.000,00 στερλίνες ως "redundancy money". Τότε βρισκόταν στην Κύπρο και τον πήρε τηλέφωνο ο Μ.Ε.2 και του ανέφερε τι συνέβαινε και συγκεκριμένα ότι ο εναγόμενος αντιμετώπιζε σοβαρά οικονομικά προβλήματα, καθότι δεν είχε χρήματα να πληρώσει τους υπαλλήλους του στη Ρουμανία και φοβόταν λιντσάρισμα εάν επέστρεφε χωρίς χρήματα. Αρχικά αρνήθηκε, αλλά κατόπιν που του μίλησε στο τηλέφωνο και ο εναγόμενος και του εξήγησε το πρόβλημα, συγκατάνευσε στο να δοθούν τα χρήματα που είχε να παίρνει από την Goldstill απευθείας από τον M.E.2 στον εναγόμενο. Είπε όμως στον M.E.2 να ετοιμάσει έγγραφο αναγνώρισης λήψης των χρημάτων (τεκμήριο 1) προτού δώσει τα χρήματα στον εναγόμενο, πράγμα που έπραξε. Ο εναγόμενος στο τηλέφωνο του είπε ότι σε 3 μήνες θα του επέστρεφε 30.000,00 στερλίνες, αλλά ο ίδιος του απάντησε πως το μόνο που ήθελε ήταν να του επιστρέψει τις 21.000,00 στερλίνες που επρόκειτο να του δανείσει. Στη συνέχεια συνάντησε αρκετές φορές τον εναγόμενο και όποτε του ζητούσε να του επιστρέψει τα χρήματα, ο εναγόμενος του έλεγε να του δώσει πίστωση χρόνου. Η τελευταία φορά που μίλησαν ήταν μεταξύ 2002-2003 και τότε ο εναγόμενος του είπε να μην τον ξανά ενοχλήσει για τα λεφτά και να τον αφήσει ήσυχο. Έτσι αναγκάστηκε να καταχωρήσει την παρούσα αγωγή η οποία επιδόθηκε στη σύζυγο του εναγομένου στο σπίτι τους στο Γέρι, καθότι ο ίδιος πηγαινοέρχεται στη Ρουμανία. Αντεξεταζόμενος επανέλαβε ότι τα χρήματα που είχε να παίρνει ήταν "redundancy money" καθότι τον είχε απολύσει από την εταιρεία ο γιος του M.E.
2. Συνεργαζόταν με διάφορες εταιρείες του M.E.2 ως "production manager". Αρνήθηκε ότι πίεζε τον Μ.Ε.2 να του δώσει τα χρήματα, λέγοντας ότι ήταν εξηγημένοι και θα του τα έδινε όταν ερχόταν στην Κύπρο. Ερωτηθείς γιατί ανέμενε μέχρι το 2005 για να κινήσει την αγωγή, αποκρίθηκε ότι έδειξε εμπιστοσύνη στον εναγόμενο αφού τον διαβεβαίωνε πως θα τον πληρώσει. Επί του ζητήματος αυτού αρνήθηκε υποβολή ότι ο πραγματικός λόγος που δεν κινήθηκε νωρίτερα η αγωγή, είναι διότι γνώριζε ότι τα χρήματα του τα όφειλε η Goldstill Ltd και όχι ο εναγόμενος. Ακολούθως του έγινε η εξής ενδιαφέρουσα υποβολή: "Σας υποβάλω κ. Καζέλα ότι ο μόνος λόγος που ο εναγόμενος υπόγραψε το τεκμήριο 1 ήταν διότι ήταν σε αυτή την κατάσταση που περιέγραψες, χρειαζόταν άμεσα το ποσό των 21.000 στερλινών, είχατε την τόσο στενή σχέση που περιέγραψες ότι είχατε, γι΄ αυτό άλλωστε, όπως λέεις, του είχες τόση εμπιστοσύνη και γι΄αυτό το λόγο δεν ενδιέφερε τον εναγόμενο το λεκτικό αυτού του εγγράφου, αφού εκτός όλων των πιο πάνω λόγων θα απαλλασσόταν και ο Φίλιππος Χαραλάμπους, ο διευθυντής και ιδιοκτήτης της Goldstill από την αφόρητη πίεση που του εξασκούσες για την καταβολή αυτού του ποσού που σου όφειλε όπως και έγινε, δηλαδή έφυγε η πίεση από τον Φίλιππο Χαραλάμπους.". Α. Δεν ξέρω. Εγώ ξέρω αυτά που σας είπα». Έπειτα αρνήθηκε εκ νέου ότι είναι η Goldstill που δάνεισε τα χρήματα στον εναγόμενο και ότι είναι σ΄ αυτήν που τα όφειλε. Ομοίως αρνήθηκε ότι ο μόνος λόγος που υπέγραψε ο εναγόμενος το τεκμήριο 1 ήταν για να μην ενοχλεί ο ίδιος τον Μ.Ε.
3. Επί τούτου διερωτήθηκε υπό μορφή απάντησης γιατί τότε δεν του έδωσε απευθείας τα χρήματα ο Μ.Ε.2 για να τον άφηνε εντελώς ήσυχο. Ο Μ.Ε.2 Φίλιππος Χαραλάμπους ανέφερε ότι γνωρίζει αμφότερους τους διαδίκους. Περί το 1997 (εννοώντας προφανώς 1998) τον επισκέφθηκε στο Λονδίνο ο εναγόμενος και του ζήτησε να του δανείσει χρήματα καθ' ότι, όπως του είπε, οι υπάλληλοι του στη Ρουμανία ήταν απλήρωτοι για 1-2 μήνες και αν με την επιστροφή του δεν τους πλήρωνε, φοβόταν λιντσάρισμα. Ο ίδιος δεν τον εμπιστευόταν, καθ' ότι υπήρξαν στο παρελθόν και μεταξύ τους κάποια οικονομικά προβλήματα και έτσι τον έδιωξε. Επέστρεψε όμως κλαίγοντας και συζήτησαν για περίπου 2 ώρες. Πάλι αρνήθηκε να του δανείσει χρήματα, αλλά του ανέφερε για τα χρήματα που είχε να λαμβάνει ο ενάγοντας ως "redundancy money", κάπου 20.000,00-21.000,00 στερλίνες. Tου είπε πως αν ο ενάγοντας ήταν σύμφωνος να του δανείσει τα χρήματα αυτά, δεν θα είχε πρόβλημα να τα παραδώσει στον ίδιο. Έτσι πήρε τηλέφωνο τον ενάγοντα στην Κύπρο και του εξήγησε την κατάσταση. Αρχικά ο ενάγοντας ήταν αρνητικός και τον εξύβρισε κιόλας, αρνούμενος να συγκατατεθεί στο να δοθούν τα χρήματα στον εναγόμενο. Ο εναγόμενος ωστόσο επέμενε και αφού μίλησε και ο ίδιος στο τηλέφωνο με τον ενάγοντα, κατάφερε να τον μεταπείσει και έτσι ο ενάγοντας συναίνεσε στο να δοθούν τα χρήματα στον εναγόμενο, νοουμένου ότι θα υπέγραφε προηγουμένως κάποιο έγγραφο αναγνώρισης λήψης των χρημάτων. Ετοίμασε τότε ο ίδιος το έγγραφο (τεκμήριο 1) και το υπέγραψε ο εναγόμενος. Τα χρήματα τα έδωσε στον εναγόμενο με επιταγή "Cash" της εταιρείας για να μπορέσει να τα πάρει αμέσως και να κάμει τη δουλειά του. Αντεξεταζόμενος διευκρίνισε ότι ο ενάγοντας ήταν υπάλληλος του για 18-20 χρόνια. Οι ίδιοι (δηλαδή η εταιρεία του) αποφάσισαν να τον παύσουν διότι δεν τον χρειάζονταν πλέον. Ο ενάγοντας σε καμία περίπτωση δεν ζήτησε επίμονα την καταβολή του "redundancy money". Αναφορικά με τον εναγόμενο, εξήγησε πως δεν τους συνέδεε στενή φιλία. Κάποια επαγγελματική συνεργασία επιχείρησαν να έχουν στο παρελθόν χωρίς όμως να ευοδώσει εξ υπαιτιότητας της αδυναμίας του εναγομένου να ανταποκριθεί επαρκώς στις ανάγκες αυτής της συνεργασίας. Προφανώς αποτάθηκε κοντά του για δάνειο, διότι ήταν απελπισμένος και ήταν το μόνο άτομο που ήξερε που θα μπορούσε να τον βοηθήσει. Αρνήθηκε επίμονα ότι είναι η Goldstill, μέσω του ιδίου που του δάνεισε τα χρήματα, όπως αρνήθηκε ότι στη συνέχεια συμφώνησε να διαγραφεί το χρέος διότι τάχατες προέβη σε ενέργειες που επηρέασαν τις επαγγελματικές δραστηριότητες του εναγόμενου στη Ρουμανία, προξενώντας του οικονομική ζημιά. Την επ΄ αυτού υποβολή που του έγινε την χαρακτήρισε ως "μυθιστόρημα". Τέλος, επέμενε ότι τα τεκταινόμενα είναι όπως τα περίγραψε και ότι τα όσα έγιναν και συμφωνήθηκαν εμφαίνονται στο τεκμήριο
4. Ο Μ.Ε.3 Δημήτρης Δημητρίου είναι διοικητικός λειτουργός στο Υπουργείο Εσωτερικών, έχοντας την εποπτεία του τον τομέα εκλογών. Ανέφερε ότι ο εναγόμενος είναι εγγεγραμμένος στον εκλογικό κατάλογο από τις 2.4.1991 με διεύθυνση την Παρθενώνος 40, Χρυσελεούσα, Στρόβολος. Στις 13.12.2006 ο εναγόμενος υπέβαλε αίτηση για την έκδοση πολιτικής ταυτότητας στο Κ.Ε.Π. και ως διεύθυνση δήλωσε την "Αθανασίου Διάκου 13, Γέρι, Λευκωσία". Την ίδια διεύθυνση δήλωσαν μερικές μέρες αργότερα (15.12.2006) η Χρυσούλλα Ιωάννου και Χαράλαμπος Ιωάννου που είναι προφανώς η σύζυγος και ο γιος του αντίστοιχα (τεκμήριο 2). Αντεξεταζόμενος διευκρίνισε απλώς ότι για τις προεδρικές εκλογές του 2008 ο εναγόμενος συγκαταλέγεται στους "μη ψηφισθέντες" ενώ για προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις δεν κατέχει στοιχεία. Ο εναγόμενος (Μ.Υ.1) στη δική του μαρτυρία ανέφερε ότι διαμένει στη Ρουμανία από το
5. Η οικογένεια του διαμένει στην Κύπρο και τους επισκέπτεται 2-3 φορές το χρόνο. Επ΄ αυτού κατέθεσε τα έγγραφα (τεκμήρια 3 και 4). Τον ενάγοντα τον γνωρίζει από τη δεκαετία του 80 και υπήρξαν φίλοι και συνεργάτες. Δεν του ζήτησε όμως ούτε και δανείστηκε ποτέ απ΄ αυτόν οποιαδήποτε χρήματα. Τα χρήματα τα δανείστηκε από τον Μ.Ε.
6. Όταν πήγε στο Λονδίνο το 1998 είχε πράγματι μεγάλο οικονομικό πρόβλημα διότι δεν μπορούσε να πληρώσει τους υπαλλήλους του στη Ρουμανία. Επισκέφθηκε έτσι τον Μ.Ε.2 τον οποίον γνώριζε από προηγουμένως και του ζήτησε να τον βοηθήσει. Ο Μ.Ε.2 συμφώνησε και του εξέδωσε μια επιταγή για 21.000,00 στερλίνες της εταιρείας Goldstill. Του προσέφερε για αντάλλαγμα μια μεγάλη ποσότητα φορεμάτων για να τα πωλήσει και να χρησιμοποιήσει το προϊόν της πώλησης προς εξόφληση ή έναντι του δανείου, αλλά ο Μ.Ε.2 δεν τα δέχθηκε. Θυμάται πως στη συζήτηση που είχαν με τον Μ.Ε.2, ο τελευταίος του είχε αναφέρει ότι είχε δώσει στον ενάγοντα που ήταν πρώην υπάλληλος του, 60.000,00 στερλίνες αλλά αυτός τον πίεζε να του δώσει κι άλλα χρήματα για να μπορέσει να ξεκινήσει δική του δουλειά. Απ' εκεί και πέρα δέχθηκε ότι υπέγραψε όντως το τεκμήριο 1, λέγοντας όμως, ότι, τούτο το έπραξε αφενός διότι ήταν οικονομικά στριμωγμένος και αφετέρου διότι ο Μ.Ε.2 του το ζήτησε ως χάρη για να μην έχει τον ενάγοντα "πάνω στο κεφάλι του". Δηλαδή θα του έλεγε ότι τα χρήματα που θα του έδινε, τα έδωσε στον εναγόμενο και με τον τρόπο αυτό θα κέρδιζε λίγο χρόνο. Την ημέρα που του δάνεισε τα χρήματα ο Μ.Ε.2, είχε απ΄ ότι θυμάται κάποια τηλεφωνική συνδιάλεξη με τον ενάγοντα. Ο ίδιος όμως δεν είχε απολύτως καμία. Ότι είπαν, το είπαν μεταξύ τους, ο ενάγοντας και ο Μ.Ε.
7. Τα χρήματα δεν τα επέστρεψε στον Μ.Ε.2 διότι, ως αναγνώρισε και ο ίδιος, τον παράκαμψε και συνεργάστηκε απευθείας με οκτώ εργοστάσια στη Ρουμανία με τα οποία συνεργαζόταν προηγουμένως ο ίδιος. Συναντήθηκαν και συζήτησαν αυτό το θέμα στη Ρουμανία και αφού ο Μ.Ε.2 το παραδέχθηκε, συμφώνησε να διαγραφεί το χρέος. Τέλος, ανέφερε ότι ο ενάγοντας ουδέποτε του ζήτησε τα χρήματα, πράγμα εξάλλου που ήταν φυσικό αφού δεν του τα χρωστούσε καν. Αντεξεταζόμενος επανέλαβε ότι το τεκμήριο 1 το υπέγραψε διότι του το ζήτησε ως χάρη ο Μ.Ε.2 και διότι χρειαζόταν άμεσα τα χρήματα. Η σκέψη του ήταν επικεντρωμένη περισσότερο στο πως θα έπαιρνε τα χρήματα και όχι στο τι θα υπέγραφε. Επανέλαβε ότι στο τηλέφωνο μίλησαν μόνο ο ενάγοντας και ο Μ.Ε.2 και μάλιστα ότι τούτο έγινε μετά που υπέγραψε το τεκμήριο 1 και έλαβε τα χρήματα. Το ότι τον πίεζε για να του δώσει περισσότερα χρήματα ο ενάγοντας, του το είχε αναφέρει από πολύ πιο πριν ο Μ.Ε.2 και συγκεκριμένα όταν συναντήθηκαν στην Ρουμανία. Αναφορικά με τη διαμονή του επέμενε ότι είναι μόνιμος κάτοικος Ρουμανίας και ότι στο Γέρι διαμένει μόνο η οικογένεια του την οποία βέβαια επισκέπτεται μερικές φορές το χρόνο. Ο Μ.Υ.2 Αργύρης Αργυρού Κοινοτάρχης Γερίου παρουσίασε βεβαίωση (τεκμήριο 5) βάσει της οποίας ο εναγόμενος δεν διαμένει μόνιμα στο Γέρι και επισκέπτεται την οικογένεια του που διαμένει εκεί μόνο μερικές μέρες το χρόνο κατά την περίοδο των εορτών και των θερινών διακοπών. Αντεξεταζόμενος ωστόσο παραδέχθηκε πως δεν γνωρίζει καν τον εναγόμενο και πως τη βεβαίωση του την έφερε η σύζυγος του εναγομένου (την οποία είδε 2-3 φορές) και την υπέγραψε. Ρώτησε πάντως και έμαθε ότι ο εναγόμενος όντως εργάζεται στη Ρουμανία και έρχεται 2-3 φορές το χρόνο. Περαιτέρω η σύζυγος, του επέδειξε και κάποια έγγραφα της Ρουμανίας ότι είναι κάτοικος εκεί. Μετά το πέρας της μαρτυρίας του Μ.Υ.2, ο λόγος δόθηκε στους δικηγόρους για να αγορεύσουν. Αμφότεροι το έπραξαν με πολλή σχολαστικότητα υποστηρίζοντας με επιχειρήματα και αναφορά στη δοθείσα μαρτυρία τις αντίστοιχες θέσεις του διαδίκου που εκπροσώπησαν. Αναφορές και σχόλια σε πτυχές της επιχειρηματολογίας θα γίνει σε κατοπινό στάδιο εκεί και όπου κριθεί αναγκαίο. Έρχομαι τώρα στην αξιολόγηση της μαρτυρίας, κάνοντας αρχή από τον ενάγοντα (Μ.Ε.1). Ο μάρτυρας αυτός μου προξένησε πολύ καλή εντύπωση. Ήταν πηγαίος, φυσικός και ετοιμόλογος στις τοποθετήσεις του και δεν δυσκολεύτηκε να απαντήσει με ευθύτητα και πειστικότητα όλες τις ερωτήσεις που του υποβλήθηκαν. Παρά την μακράν αντεξέταση, δεν υπέπεσε σε καμία αντίφαση ουσίας και δεν έδειξε σε καμία στιγμή να επιχειρεί να συσκοτίσει γεγονότα ή να αποκρύψει την αλήθεια. Η εκδοχή του συνάδει απόλυτα με τη λογική και πλαισιώνεται σε ουσιώδη σημεία της από τη μαρτυρία του Μ.Ε.
8. Ομοίως η εκδοχή του συνάδει πλήρως με το περιεχόμενο του τεκμηρίου 1 το οποίο αξίζει εδώ να εκτεθεί αυτούσιο. Έχει ως εξής: «LONDON 07TH JULY 1998 I THE UNDERSIGNED MR JOHN IOANNOU OF TARGOVISTE STR, INTEFENDENTEI NR44, BL8, ET1, APEE, AFACERI, ROMANIA, ACKNOWLEDGE RECEIPT OF ₤21,000.--(TWENTY ONE THOUSAND POUNDS STERLING) FROM GOLDSTILL LTD, 42 ELTHORNE ROAD, LONDON N19 4AG, AS PER INSTRUCTIONS AND FOR ACCOUNT OF MR ANGELOS GAZELLAS. AS GUARANTEE FOR THE ABOVE I UNDERTAKE TO DEPOSIT 45,000 PIECES OF GARMENTS MADE FOR EXTREME LTE, LONDON, UNTIL THE LOAN IS REPAID. Signed ........ JOHN IOANNOU». (Οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου). Εν όψει των πιο, κρίνω τον ενάγοντα αξιόπιστο και δέχομαι πλήρως τη μαρτυρία του. Πολύ καλή εντύπωση μου προξένησε και ο Μ.Ε.
9. Ήταν εξίσου πηγαίος και φυσικός στις τοποθετήσεις του και δεν άφησε κανένα περιθώριο να αμφισβητηθεί η γνησιότητα των προθέσεων του και η αυθεντικότητα του λόγου του. Με αφοπλιστική ειλικρίνεια εξιστόρησε τα γεγονότα από ουδέτερη οπτική γωνία κατά τρόπο πλήρως συμβατό με την εκδοχή του ενάγοντος. Κάποιες μικροατέλειες που έκαμαν την εμφάνιση τους κατά τη διάρκεια της μαρτυρίας του, όπως παραδείγματος χάρη σε σχέση με χρονολογίες και τα ονόματα των εταιρειών του, σε καμία περίπτωση δεν πλήττουν την αξιοπιστία του. Αντίθετα την ενισχύουν αφού καταδεικνύουν έλλειψη προσυνεννόησης με τον ενάγοντα και αναδρομή στα γεγονότα από δική του ανεξάρτητη θύμηση και περισυλλογή του συμβάντος. Ο μάρτυρας ήταν σαφής. Τα χρήματα που έδωσε στον εναγόμενο δεν ήταν ούτε της εταιρείας Goldstill Ltd, ούτε του ιδίου. Ήταν χρήματα που οφείλονταν στον ενάγοντα και κατόπιν δικής του συγκατάθεσης και εντολής δόθηκαν στον εναγόμενο, ως εξάλλου επιμαρτυρεί το τεκμήριο 1, το οποίο ετοιμάστηκε από τον ίδιο και υπογράφτηκε από τον εναγόμενο ταυτόχρονα με την παράδοση των χρημάτων. Τα άλλα όλα είναι μυθεύματα ή όπως παραστατικά το έθεσε ο ίδιος αποτελούν "μυθιστόρημα". Ως εκ των ανωτέρω αποδέχομαι πλήρως όλα τα ουσιαστικά μέρη της μαρτυρίας του Μ.Ε.
10. Η αξιοπιστία του Μ.Ε.3 δεν αμφισβητήθηκε καθόλου. Έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχει αμφιβολία πως ο μάρτυρας αυτός με αναφορά σε επίσημα στοιχεία του κράτους, είπε την αλήθεια στο Δικαστήριο. Η σημασία της μαρτυρίας του εστιάζεται στο θέμα της διαμονής του εναγομένου και κατ' επέκταση στην κατά τόπο αρμοδιότητα ή μη του παρόντος Δικαστηρίου να εκδικάσει την αγωγή. Επ' αυτού θεωρώ εξαιρετικής σημασίας το γεγονός ότι ο εναγόμενος στις 13.12.2006, σε χρόνο δηλαδή μεταγενέστερο της καταχώρησης της αγωγής, δήλωνε ως διεύθυνση διαμονής του το Γέρι και αυτό όχι πρόχειρα και περιστασιακά αλλά με τον πλέον επίσημο τρόπο στα πλαίσια αιτήματος για την απόκτηση πολιτικής ταυτότητας. Στο θέμα αυτό θα επανέλθω και στη συνέχεια. Ο εναγόμενος (Μ.Υ.1) από την άλλη μου προξένησε τη χείριστη δυνατή εντύπωση. Διστακτικός και αμφίλογος στις τοποθετήσεις του, έδειξε ξεκάθαρα ότι τα κίνητρα του ήταν αλλότρια. Δεν έχω καμία απολύτως αμφιβολία ότι εψεύδη ασύστολα ενώπιον του Δικαστηρίου και ότι η όλη εκδοχή του δεν αποτελεί τίποτε περισσότερο από αποκύημα της φαντασίας του έχοντας σκοπό και πρόθεση να αποφύγει τις οικονομικές του δεσμεύσεις και υποχρεώσεις προς τον ενάγοντα. Η εκδοχή του πέραν από υποκειμενικά απίστευτη ήταν και αντικειμενικά αντίθετη με τη λογική. Δηλαδή ενάντια στα όσα επιμαρτυρεί το τεκμήριο 1 που ο ίδιος υπέγραψε, επέμενε ότι τα χρήματα δεν του τα δάνεισε ο ενάγοντας αλλά ο Μ.Ε.2 (ή η Goldstill Ltd). Τούτο το ισχυρίστηκε σε αντίθεση και με τα όσα είπε ο ίδιος ο Μ.Ε.2, ο οποίος αν ήταν αναξιόπιστος ως ο συνειρμός της πλευράς του εναγομένου, θα μπορούσε κάλλιστα υπό τις περιστάσεις να δραττόταν της ευκαιρίας και να διεκδικούσε ο ίδιος τα χρήματα, πράγμα βέβαια που δεν έπραξε. Η αναγνώριση χρέους όπως το τεκμήριο 1 δεν αποτελεί αυτοτελή αιτία αγωγής αλλά η υπογραφή του από τον εναγόμενο αποτελεί ισχυρή απόδειξη ότι το δάνειο όντως δόθηκε από τον ενάγοντα (βλ. Ιγνατίου κ.α v. Λεμονάρη