Βαλεντίνα Καράσαββα ν. Προέδρου και Μελών Διαχειριστικής Επιτροπής Πολυκατοικίας «ΦΑΡΑΩ ΕΛΕΝΑ 2», Αγωγή αρ. 5373/2006, 29 Αυγούστου, 2011

(1999)1(Γ) Α.Α.Δ. 1936 1943) η τελική απόφαση στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή εξεδόθηκε στις 11.1.11 και αμέσως δόθηκε δακτυλογραφημένο κείμενο στους συνηγόρους. Διά της απόφασης αυτής η αγωγή κρίθηκε ως επιτυχούσα: εξεδόθηκε, υπέρ της ενάγουσας - καθ΄ ης η αίτηση («η καθ΄ ης η αίτηση») και εναντίον των εναγομένων - αιτητών («οι αιτητές»), συγκεκριμένο διάταγμα προς το σκοπό τερματισμού διαπιστωθείσας ιδιωτικής οχληρίας και επεδικάσθηκαν, υπέρ της πρώτης και εναντίον δευτέρων, συγκεκριμένο ποσόν καθώς και τα έξοδα της δικαστικής διαδικασίας. Στις 25.2.11 κατεχωρίστηκε η υπό συζήτησιν αίτηση («η αίτηση») διά της οποίας επιδιώκεται η παράταση της προθεσμίας καταχώρισης έφεσης. Η αίτηση καταγράφει, ως νομικό της υπόβαθρο, τη Δ.57 Θ.2, τη Δ.64 και τη Δ.48 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών και υποστηρίζεται υπό την ένορκη δήλωση του συνηγόρου των αιτητών Μιχάλη Παρασκευά. Αυτός περιορίζεται να αναφέρει τα εξής: Λόγω δικής του παραδρομής και λανθασμένου υπολογισμού της προθεσμίας, εξέλαβε, ως καταληκτική ημερομηνία καταχώρισης έφεσης εναντίον της τελικής απόφασης ημερ. 11.1.11, την 25.2.11 αντί της 22.2.11. Αμέσως μόλις αντελήφθηκε την παραδρομή, κατεχώρισε την αίτηση. Η έφεση είναι συντεταγμένη και έτοιμη για καταχώριση, το δε συμφέρον της δικαιοσύνης δικαιολογεί την έγκριση της αίτησης. Η καθ΄ ης η αίτηση ενίσταται. Στις 2.5.11 αυτή κατεχώρισε γραπτή ένσταση υποστηριζομένη από ένορκη δήλωση του δικηγόρου Νικόλα Νικολαΐδη ίδιας ημερομηνίας. Εξ αρχής σημειώνω πως στο σώμα της ένστασης ημερ. 2.5.11 δεν εξειδικεύονται οι συγκεκριμένοι λόγοι για τους οποίους η καθ΄ ης η αίτηση αντιτίθεται στην έγκριση της αίτησης. Αυτή η παράλειψη συνιστά ελάττωμα του εγγράφου της καθ΄ ης η αίτηση εφ΄όσον η Δ.48 Θ.4

(1)ρητώς ορίζει πως στο σώμα της εκάστοτε ένστασης πρέπει να εξειδικεύονται οι λόγοι ένστασης «με την καθαρότητα, λιτότητα έκφρασης και περιεκτικότητα που πρέπει να χαρακτηρίζουν τη νομική γραφή ... (εφ΄όσον) ο συντάκτης της ένστασης δεν έχει μόνο καθήκον να πληροφορήσει τον αντίδικό του σε ποιούς ακριβώς λόγους έγκειται η ένστασή του, αλλά και ανάλογη υποχρέωση απέναντι στο Δικαστήριο.» (Σοφοκλέους ν. Ταβελούδη κ.ά.

(2002)1(Α) Α.Α.Δ. 92, 97). ΄Ομως, ο ενόρκως δηλών προς υποστήριξη της ένστασης Νικόλας Νικολαΐδης, επιπλέον των ισχυρισμών του περί τα γεγονότα, καθορίζει και τους ακόλουθους λόγους ένστασης:

(1)η αίτηση είναι αντικανονική εφ΄ όσον υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του δικηγόρου Μιχάλη Παρασκευά, ο οποίος ενεργεί, ταυτοχρόνως, και ως ο συνήγορος των αιτητών (παρα. 3 στην ένορκη δήλωση του Νικόλα Νικολαΐδη),

(2)οι αιτητές περιφρονούν την τελική απόφαση ημερ. 11.1.11 εφ΄ όσον μέχρι στιγμής δεν έχουν συμμορφωθεί με αυτήν (παρα. 4, 5, 8 και 10 στην ένορκη δήλωση του Νικόλα Νικολαΐδη),

(3)η αμέλεια και ή η παραδρομή του συνηγόρου των αιτητών δεν αποτελεί καλό λόγο για να παρασχεθεί η επιδιωκόμενη θεραπεία (παρα. 6 στην ένορκη δήλωση του Νικόλα Νικολαΐδη) και

(4)οι αιτητές ενεργούν δολίως, αντιδεοντολογικώς, περιφρονόντας τις διαδικασίες και προσπαθώντας να εκβιάσουν την κατάσταση εφ΄ όσον, διά του συνηγόρου τους, προσήγγισαν τόσον το συνήγορο της καθ΄ ης η αίτηση όσον και τον ενόρκως δηλούντα και τους προέτειναν να καταβάλουν το ήμισυ των επιδικασθέντων, υπέρ της καθ΄ ης η αίτηση, εξόδων υπό τον όρο ότι δεν θα υπεβάλλετο ένσταση στην αίτηση (παρα 10 στην ένορκη δήλωση του Νικόλα Νικολαΐδη). Υπό αυτές τις συνθήκες θεωρώ πως η συγκεκριμένη απόκλιση του εγγράφου της καθ΄ ης η αίτηση από τα όσα η Δ.48 Θ.4

(1)ορίζει αποτελεί απλή παρατυπία και όχι ουσιώδη παράλειψη. Καθοδηγουμένη δε από την απόφαση Wunderlich κ.ά. ν. Παναγιώτου

(1999)1(Α) Α.Α.Δ. 366, 376 επ. διαπιστώνω πως, εν προκειμένω, οι αιτητές όχι μόνον δεν ήγειραν ζήτημα ακυρότητας της ένστασης ή παρατυπίας της, αλλά, αντιθέτως, χειρίστηκαν την υπόθεση κατά τρόπον που εξυπακούει πως αυτοί παραιτήθηκαν από το δικαίωμα που τους παρέχεται ένεκα της παρατυπίας αυτής. Η πλευρά των αιτητών χειρίσθηκε την υπόθεση κατά τρόπον που δηλώνει πως αυτή αντελήφθηκε επακριβώς τους λόγους ένστασης. Εξ ου και, διά της τελικής αγόρευσής της, η συνήγορος των αιτητών απαντά σε καθ΄ έναν από αυτούς. Με αυτά τα δεδομένα, προκρίνω τη θεραπεία της παρατυπίας της ένστασης εφ΄ όσον αυτό δεν θα επηρεάσει δυσμενώς τους αιτητές. Ασκώντας την εξουσία που μου παρέχει η Δ.64 Θ.2, εκδίδω διάταγμα διά του οποίου αίρεται η παρατυπία της ένστασης η οποία συνίσταται στην παράλειψη εξειδίκευσης, στο σώμα της, των συγκεκριμένων λόγων διά τους οποίους η καθ΄ ης η αίτηση αντιτίθεται στην αίτηση. Κατά την ακρόαση της αίτησης αντεξετάσθηκε ο ενόρκως δηλών προς υποστήριξη της, δικηγόρος Μιχάλης Παρασκευάς. Καταθέτοντας ενώπιον του Δικαστηρίου, αυτός δέχθηκε πως έως και σήμερα οι αιτητές δεν κατέβαλαν τα επιδικασθέντα, ποσά και ούτε ήραν την διαπιστωθείσα, ιδιωτική οχληρία. Επιπλέον, δέχθηκε πως, στα πλαίσια συζήτησης της αίτησης, προέτεινε στο συνήγορο της καθ΄ ης η αίτηση την καταβολή του ημίσεος των επιδικασθέντων, υπέρ της, δικηγορικών εξόδων. Τέλος, ο μάρτυρας των αιτητών πληροφόρησε για το γεγονός πως ο ίδιος παρέλαβε τις επιστολές του συνηγόρου της καθ΄ ης η αίτηση ημερ. 12.1.11 και 16.2.11 (τεκμήρια Χ1 και Χ2, αντιστοίχως) και τις κοινοποίησε στους πελάτες του. Πλην όμως, αυτοί δεν απήντησαν. Ας σημειωθεί πως διά των επιστολών του ημερ. 12.1.11 και 16.2.11 (τεκμήρια Χ1 και Χ2, αντιστοίχως) ο ευπαίδευτος συνήγορος της καθ΄ ης η αίτηση καλεί τους αιτητές να συμμορφωθούν με το διατακτικό της απόφασης ημερ. 11.1.11. Έχω μελετήσει τα επίδικα νομικά ζητήματα και έχω διεξέλθει τη μαρτυρία: Αναφέρω, κατ' αρχάς, πως οι προθεσμίες που τάσσονται από τους θεσμούς ή από το Δικαστήριο πρέπει να τηρούνται. Παράτασή τους αποτελεί ένα εξαιρετικό διαδικαστικό μέτρο το οποίο πρέπει να δικαιολογείται από εξαιρετικές περιστάσεις (Αδελφοί Ιακώβου (Κατασκευαί) Λτδ ν. Χατζηνικόλα

(1990)1 Α.Α.Δ. 470, De Luxe Terrazo Tiles and Marbles Ltd v. Εργοληπτική Εταιρεία «Νέμεσις Λτδ»

(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 658, Καλλής ν. Alpha Bank Ltd

(2002)1(B) Α.Α.Δ. 793, 797-8, Παπαϊωάννου ν. Κωνσταντίνου

(2008)1(Β) Α.Α.Δ. 1083, 1088-9). Τούτου δεδομένου, εναπόκειται στο διάδικο που επιδιώκει την παράταση μίας ταχθείσας προθεσμίας να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου τα αναγκαία στοιχεία για να το ικανοποιήσει πως η παράλειψη εμπρόθεσμης ενέργειας είναι δικαιολογημένη και πως η παράταση της προθεσμίας για να μπορέσει να προβεί στην ενέργεια αυτή είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης (Παπαχρυσοστόμου ν. Σιδερά

(1992)1 Α.Α.Δ.379). Η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου να παρατείνει προθεσμίες που έχουν ταχθεί για να ληφθούν διαδικαστικά μέτρα ή για να καταχωριστούν δικόγραφα ασκείται δικαστικά και βασίζεται στα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης. Ειδικότερα, όσον αφορά σε αίτημα για παράταση της προθεσμίας για την καταχώριση ειδοποίησης έφεσης, η νομολογία ορίζει πως, κατά κανόνα, λάθος, αμέλεια ή παράλειψη του δικηγόρου δεν αποτελούν καλό λόγο για την έγκρισή του (Βαρδιάνος ν. Richards

(1998)1 (B) Α.Α.Δ. 698). Εν πάση περιπτώσει, εκτροπή από τα θέσμια, οφειλομένη σε σφάλμα ή ολιγωρία του δικηγόρου του διαδίκου, δυνατόν να θεραπευθεί υπό την αυστηρή προϋπόθεση πως δεν συντρέχει άλλος ανατρεπτικός παράγοντας (Βούρια ν Διδασκάλου

(1993)1 Α.Α.Δ. 808, 810). Στην προκείμενη περίπτωση τέτοιος ανατρεπτικός παράγοντας, πράγματι, συντρέχει. Υπενθυμίζω πως η καθ΄ ης η αίτηση ισχυρίζεται πως οι αιτητές δεν δικαιούνται την επιδιωκόμενη παράταση εφ΄ όσον αυτοί, έως και σήμερα, μήνες μετά την έκδοσή της, περιφρονούν την τελική απόφαση ημερ. 11.1.11 Η καθ΄ ης η αίτηση στηρίζει τον ισχυρισμό της στο γεγονός πως παραμένουν, εώς και σήμερα, οφειλόμενα τα επιδικασθέντα υπέρ της ποσά, η δε οχληρία συνεχίζεται. Επιπλέον, η καθ΄ ης η αίτηση ισχυρίζεται πως οι αιτητές δεν απήντησαν στις επιστολές του συνηγόρου της ημερ. 12.1.11 και 16.2.11 (τεκμήρια Χ1 και Χ2, αντιστοίχως) και πως μόνον μετά την καταχώριση της αίτησης, οι αιτητές της προέτειναν την καταβολή του ημίσεος των επιδικασθέντων υπέρ της εξόδων. Ο μάρτυρας των αιτητών δέχθηκε την αλήθεια των κρίσιμων αυτών ισχυρισμών. Αμφισβήτησε μόνον το μεμπτό της πρότασής του για καταβολή του ημίσεος των επιδικασθέντων εξόδων. ΄Ομως, αυτές οι αναντίλεκτες παραλείψεις των αιτητών, όταν μάλιστα απουσιάζει και η παραμικρή εξήγηση των λόγων που τις προκαλούν, συνιστά περιφρόνηση των δικαστικών διαδικασιών. Και αυτές οι παραλείψεις είναι καθοριστικές για την τύχη της αίτησης. Διάδικος ο οποίος αναίτια παραλείπει να συμμορφωθεί με το διατακτικό απόφασης και, μάλιστα, αντί τούτου, επιχειρεί να ανταλλάξει την μερική τέτοια συμμόρφωσή του με την συναίνεση του αντιδίκου σε δικό του διαδικαστικό διάβημα, δεν δικαιούται θεραπείας. Ο σχετικός λόγος ένστασης κρίνεται ως βάσιμος και επιτυγχάνει. Καθίσταται, έτσι, αχρείαστη η συζήτηση των άλλων ζητημάτων. Η αίτηση αποτυγχάνει και απορρίπτεται. Τα έξοδα της αίτησης, ως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ της ενάγουσας - καθ΄ ης η αίτηση και εναντίον των εναγομένων - αιτητών. (Υπ)........................................ Α. Κ. Λυκούργου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΣΓ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο