ΙΩΑΝΝΑΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ άλλως ΓΙΑΝΝΟΥΛΛΑΣ ΣΥΖΗΝΟΥ ν. ΣΠΥΡΟΣ ΤΣΑΜΗΣ κ.α., Αρ. Αγ.: 6885/05, 7/9/2011

ΙΩΑΝΝΑΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ άλλως ΓΙΑΝΝΟΥΛΛΑΣ ΣΥΖΗΝΟΥ ν. ΣΠΥΡΟΣ ΤΣΑΜΗΣ κ.α., Αρ. Αγ.: 6885/05, 7/9/2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2011:A362 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Eνώπιον: Λ. Καλογήρου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγ.: 6885/05 Μεταξύ: ΙΩΑΝΝΑΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ άλλως ΓΙΑΝΝΟΥΛΛΑΣ ΣΥΖΗΝΟΥ, εκ Λάρνακος, Σκουφά 1 Α Ενάγουσα και

1. ΣΠΥΡΟΣ ΤΣΑΜΗΣ, Κ. Λοΐζου 11, Ακρόπολη, Λευκωσία
2. ΈΦΗ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ, Αγ. Θεοδώρου 7Α, Λατσιά, Λευκωσία
3. ALPAN COSMETICS LTD, Λεωφ. Στροβόλου 271, Στρόβολος, Λευκωσία Εναγομένων Ημερομηνία: 7/9/2011 Για την Ενάγουσα: κος Ρ. Σχίζας μετά της κας Σ. Σχίζα Για τον Εναγόμενο 1: κος Κ. Δημητριάδης Για τους Εναγομένους 2 και 3: κος Ντ. Παπαδόπουλος Α Π Ο Φ Α Σ Η Τις πρωινές ώρες της 27ης Δεκεμβρίου, 2003, προκλήθηκε σύγκρουση μεταξύ δύο οχημάτων, στη διασταύρωση των Λεωφ. Μακαρίου Γ΄, Διγενή Ακρίτα και Σπ. Κυπριανού, στη Λευκωσία, η οποία ρυθμίζεται από φώτα Τροχαίας. Από τη σύγκρουση τραυματίστηκε η Ενάγουσα, η οποία επέβαινε στο όχημα DAE399, που οδηγείτο από τον Εναγόμενο 1 με τον οποίο, τότε, διατηρούσε δεσμό. Το όχημα τους, ενώ εκινείτο στη Λεωφ. Μακαρίου, κατευθυνόμενο προς το κέντρο της Λευκωσίας, συγκρούστηκε με το εξ αντιθέτου κινούμενο όχημα ΗΜΜ244, ιδιοκτησίας της Εναγόμενης 3 και οδηγούμενο από την Εναγόμενη
4. Με τη παρούσα αγωγή η Ενάγουσα διεκδικεί από τους Εναγόμενους 1 - 3, αποζημιώσεις για τις σοβαρές, όπως υποστηρίζει, σωματικές βλάβες που έχει υποστεί και για τις παρεμφερείς ζημιές και απώλειες της, αποδίδοντας στους δύο οδηγούς αμέλεια, και στην Εναγόμενη 3 - ιδιοκτήτρια του ενός εκ των δύο οχημάτων - εκ προκτήσεως ευθύνη. Οι περιστάσεις της σύγκρουσης τελούν υπό αμφισβήτηση. Η Ενάγουσα δεν ήταν σε θέση να θυμηθεί πως εξελίχθηκαν τα γεγονότα του ατυχήματος. Το μόνο για το οποίο ήταν σίγουρη, όπως είπε, ήταν ότι φορούσε τη ζώνη ασφαλείας. Από τη πλευρά τους, οι οδηγοί των δύο οχημάτων επιρρίπτουν την ευθύνη ο ένας στον άλλο. Η εκδοχή του Εναγόμενου 1 ήταν ότι, το όχημα της Εναγόμενης 2 του ανέκοψε τη πορεία του, ενώ επιχειρούσε να περάσει τη διασταύρωση κανονικά, με το φανάρι να είναι αναμμένο πράσινο. Η Εναγόμενη 2, από την άλλη, υποστήριξε πως επιχείρησε να κινηθεί δεξιά προς τη Λεωφ. Σπ. Κυπριανού, όταν άναψε το κόκκινο φως και αφού προηγουμένως είχε κινηθεί στο μέσο της διασταύρωσης, κάνοντας εμφανή τη πρόθεση της - με το σηματοδότη του αυτοκινήτου - ότι θα έστριβε δεξιά. Τόσο ο Εναγόμενος 1 όσο και η Εναγόμενη 2, υποστήριξαν ότι η Ενάγουσα δεν φορούσε ζώνη ασφαλείας. Η ακροαματική διαδικασία υπήρξε μακρά. Κατέθεσαν 14 μάρτυρες για τη πλευρά της Ενάγουσας και 5 για τους Εναγόμενους. Η Μ Α Ρ Τ Υ Ρ Ι Α Α. ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΤΟΥ ΑΤΥΧΗΜΑΤΟΣ Σε σχέση με τις περιστάσεις κάτω από τις οποίες έγινε η σύγκρουση, η μαρτυρία προέρχεται από την Ενάγουσα (Μ.Ε.10), τους Αστ. Κ. Κυπριανίδη (Μ.Ε.1) και Α. Σιακαλλή (Μ.Ε.2), τους δύο οδηγούς - Εναγόμενοι 1 και 2, Μ.Υ.1 και Μ.Υ.4 αντίστοιχα - και τον Μ. Ασσιώτη (Μ.Υ.3) ο οποίος ήταν, όπως ισχυρίστηκε αυτόπτης μάρτυρας. Η μαρτυρία θα μπορούσε να συνοψισθεί ως ακολούθως: Η μαρτυρία της Ενάγουσας δεν ήταν διαφωτιστική ως προς το ζήτημα. Παρά τις επίμονες προσπάθειες που κατέβαλε, είπε, δεν μπόρεσε να ανακαλέσει τη μνήμη της για να θυμηθεί πως έγινε η σύγκρουση. Δεν θυμάται, ανέφερε, ούτε για το πώς διαδραματίστηκαν τα γεγονότα του ατυχήματος αλλά ούτε και τι είχε προηγηθεί. Το μόνο για το οποίο είναι βέβαιη, πρόσθεσε, είναι ότι φορούσε τη ζώνη ασφαλείας. Ο Εναγόμενος 1, ανάφερε ότι τις πρωινές ώρες της 27.12.2003, συναντήθηκε με την Ενάγουσα, με την οποία διατηρούσε δεσμό, για να μεταβούν σε συγκεκριμένη μπυραρία. Η Ενάγουσα καθόταν στη θέση του συνοδηγού και ο ίδιος οδηγούσε το όχημα του στη Λεωφ. Μακαρίου Γ΄, με κατεύθυνση από ΧΙΛΤΟΝ προς το κέντρο της Λευκωσίας. Δεν εφάρμοσαν είπε τις ζώνες ασφαλείας. Πλησιάζοντας τη διασταύρωση με τις Λεωφ. Διγενή Ακρίτα και Σπ. Κυπριανού, συνέχισε, αντελήφθη ένα όχημα να πλησιάζει τη διασταύρωση από απέναντι, χωρίς όμως να καταλάβει τη πρόθεση του οδηγού. Προχώρησε είπε για να διασταυρώσει, εφόσον το φως στη πορεία του ήταν πράσινο. Όταν εισήλθε στη διασταύρωση, το όχημα που εκινείτο από απέναντι, έστριψε δεξιά προς τη Λεωφ. Σπ. Κυπριανού, αποκόπτοντας τη πορεία του. Παρά το γεγονός ότι χρησιμοποίησε το σύστημα πέδησης, δεν κατόρθωσε να αποφύγει τη σύγκρουση. Αμέσως μετά τη σύγκρουση, κοίταξε ενστικτωδώς, όπως είπε, το φανάρι στη πορεία του και είδε ότι είχε γίνει πορτοκαλί. Όσον αφορά τη ταχύτητα με την οποία εκινείτο, είπε ότι συμφωνεί με το αποτέλεσμα του ελέγχου στον οποίο έχει προβεί η αστυνομία, σύμφωνα με το οποίο έτρεχε 55 χ.α.ω, παρόλο που θεωρεί ότι συνέτεινε κάπως και το γεγονός ότι ήταν βρεγμένος ο δρόμος από τη βροχή που είχε προηγηθεί. Η Εναγόμενη 2, υποστήριξε με τη σειρά της, ότι εκινείτο στη Λεωφ. Μακαρίου Γ΄ και πρόθεση της ήταν να εισέλθει στη Λεωφ. Σπ. Κυπριανού. Φθάνοντας στη διασταύρωση, συνέχισε, το φανάρι στη πορεία της ήταν πράσινο και εισήλθε εντός της διασταύρωσης, δείχνοντας με το σηματοδότη τη πρόθεση της ότι θα εκινείτο δεξιά. Ανέμενε, είπε, για μερικά δευτερόλεπτα σταματημένη μέχρι να περάσει κάποιο όχημα που εκινείτο από απέναντι και όταν το φως έγινε κόκκινο επιχείρησε να στρίψει δεξιά. Είδε, είπε, ένα όχημα να κατευθύνεται από απέναντι αλλά τη στιγμή εκείνη βρισκόταν σε κάποια απόσταση από τη διασταύρωση γι΄ αυτό κινήθηκε δεξιά για να μην μείνει, όπως ανάφερε, στο μέσο της διασταύρωσης. Το όχημα εκείνο, συμπλήρωσε, εκινείτο με υπερβολική ταχύτητα και κτύπησε στο αυτοκίνητο της τη στιγμή που επιχειρούσε κλίση προς τα δεξιά. Ο Μ.Κ.3 υποστήριξε ότι την ώρα της σύγκρουσης, οδηγούσε το όχημα του στη Λεωφ. Σπ. Κυπριανού και ήταν σταματημένος στα φανάρια της διασταύρωσης, γιατί το φως στη πορεία του ήταν κόκκινο. Πρόθεση του ήταν να κινηθεί, όπως είπε, αριστερά προς το κέντρο της Λευκωσίας. Τη στιγμή, συνέχισε, που άναψε το πράσινο φανάρι και ετοιμάστηκε να ξεκινήσει, είδε από τα δεξιά του ένα αυτοκίνητο, το οποίο εκινείτο στη Μακαρίου από τη κατεύθυνση του HILTON, να εισέρχεται με ταχύτητα στη διασταύρωση και να κτυπά βίαια στο αυτοκίνητο της AVON που εκείνη τη στιγμή έστριβε προς τη Λεωφ. Σπ. Κυπριανού. Παρεμβάλλεται στο σημείο αυτό ότι το όχημα που οδηγούσε η Εναγόμενη είχε διακριτικά της AVON. Είχε δει προηγουμένως, είπε, το όχημα αυτό να βρίσκεται σταματημένο στη διασταύρωση, με αναμμένο το σηματοδότη, δείχνοντας ότι θα εκινείτο δεξιά. Το ατύχημα διερευνήθηκε από τους Μ.Ε.1 και Μ.Ε.2, που υπηρετούσαν στη Τροχαία Λευκωσίας, κατά τη περίοδο εκείνη. Ο Μ.Ε.1 ανέφερε ότι ετοίμασε σχεδιαγράφημα, Τεκμήριο 1, το οποίο επεξήγησε. Κατέθεσε, επίσης, το πρόχειρο σχέδιο το οποίο ετοίμασε όταν επισκέφθηκε τη σκηνή (Τεκμήριο 1α). Όπως ανέφερε ο εν λόγω μάρτυρας, ο φάκελος καταστράφηκε γιατί παρήλθαν πολλά χρόνια από το ατύχημα. Η μαρτυρία του περιορίστηκε, συνεπώς, στις σημειώσεις και μετρήσεις που περιέχονται στο Τεκμήριο 1, χωρίς να είναι σε θέση να θυμηθεί λεπτομέρειες, λόγω του μεγάλου χρονικού διαστήματος που διέρρευσε. Περιορίστηκε έτσι να επαναλάβει το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 1, τα σημαντικότερα στοιχεία του οποίου είναι: (α) το σημείο σύγκρουσης (Χ) και (β) τα ίχνη τροχοπέδησης που άφησε το όχημα του Εναγόμενου 1, τα οποία αποτυπώθηκαν στην άσφαλτο και σημειώθηκαν στο Τεκμήριο 1, με το γράμμα Α
5. Μέτρησε τα ίχνη, όπως είπε, και είχαν συνολικό μήκος 22.20 μ. Δεν ήταν ωστόσο σε θέση να εξηγήσει από ποιό σημείο ακριβώς άρχιζαν, δεδομένου ότι στο πρόχειρο σχέδιο (Τεκμήριο 1α) παρουσιάζονται να αρχίζουν κάποια απόσταση, πριν από τη γραμμή ΑΛΤ, της πορείας του Εναγόμενου 1, ενώ στο καθαρό (Τεκμήριο 1) φαίνονται να αρχίζουν από τη γραμμή του ΑΛΤ. Καταλήγουν πάντως, στο σημείο σύγκρουσης, το οποίο παρουσιάζεται να βρίσκεται πλησίον της νοητής ευθείας της αριστερής άκρης της Λεωφ. Μακαρίου Γ΄ με την απέναντι πλευρά της διασταύρωσης. Ο μάρτυρας χαρακτήρισε εκτεταμένες τις ζημιές στα δύο οχήματα, χωρίς να είναι σε θέση να θυμηθεί λεπτομέρειες. Δεν ήταν, τέλος, σε θέση να θυμηθεί εάν η Ενάγουσα έφερε ζώνη ασφαλείας, όταν την είδε να βρίσκεται τραυματισμένη μέσα στο αυτοκίνητο. Ο ρόλος του Μ.Ε.2 στη διερεύνηση περιορίστηκε στον έλεγχο ταχύτητας του οχήματος που οδηγούσε ο Εναγόμενος 1, με βάση τα ίχνη τροχοπέδησης. Δεν έλαβε μέρος στις μετρήσεις, ούτε είδε, όπως ανέφερε, τα δύο ενεχόμενα οχήματα. Σε σχέση με τον έλεγχο ταχύτητας, εξήγησε πως διενεργείται με ειδική συσκευή η οποία τοποθετείται στο πάτωμα του οχήματος, στο μέρος του οδηγού και ακολουθούνται δεδομένα παρόμοια με τα δεδομένα που επικρατούσαν κατά το χρόνο του ατυχήματος. Επειδή, είπε, η άσφαλτος ήταν υγρή τη στιγμή του ατυχήματος - λόγω βροχής - φρόντισε κατά τον έλεγχο να βρεχθεί η άσφαλτος από όχημα της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας. Από τον έλεγχο, κατέληξε, διαπιστώθηκε ότι τα ίχνη τροχοπέδησης των 22 μ. αντιστοιχούν, κάτω από τα δεδομένα που υπήρχαν κατά το χρόνο της σύγκρουσης και τα οποία λήφθηκαν υπόψη, με ταχύτητα 55 χ.α.ω. Αντεξεταζόμενος, διευκρίνισε πως δεν λήφθηκε υπόψη το δεδομένο της σύγκρουσης και συμφώνησε με το συνήγορο της Εναγόμενης 2, πως εάν ληφθεί υπόψη η βιαιότητα της σύγκρουσης, η ταχύτητα του οχήματος του Εναγόμενου 1 θα πρέπει να ήταν πολύ μεγαλύτερη από 55 χ.α.ω. Β. ΣΩΜΑΤΙΚΕΣ ΒΛΑΒΕΣ ΚΑΙ ΑΠΩΛΕΙΕΣ Η μαρτυρία που παρουσίασε η πλευρά της Ενάγουσας για τις κακώσεις που υπέστη, τα κατάλοιπα και τις απώλειες της, ήταν εκτενής. Παρά το γεγονός ότι κατατέθηκαν από κοινού τα ιατρικά πιστοποιητικά που εκδόθηκαν από τους ιατρούς του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας (Τεκμήρια 2, 2α και 3) όπου έτυχε της βασικής νοσηλείας η Ενάγουσα, καθώς και σχετική βεβαίωση του Ιατρικού Κέντρου ΛΕΥΚΟΘΕΑ (Τεκμήριο 4), επιστράτευσε ακόμη 7 ιατρούς. Τους ορθοπεδικούς Μ. Χ"Χάννα (Μ.Ε.3), Α. Κτωρίδη (Μ.Ε.5) και Σπ. Σπύρου (Μ.Ε.6), το χειρουργό Ν. Θεμιστοκλέους (Μ.Ε.9), το νευρολόγο Μ. Πρωτοπαπά (Μ.Ε.4) και τους ψυχιάτρους Κ. Βερεσιέ (Μ.Ε.8) και Κ. Θεοδώρου (Μ.Ε.14). Κάλεσε, περαιτέρω, 4 μάρτυρες σε σχέση με τις ισχυριζόμενες απώλειες των εισοδημάτων της. Τον Γ. Νικολαΐδη (Μ.Ε.7), ο οποίος διετέλεσε διευθυντής σε διάφορα Ξενοδοχεία κατά τη χρονική περίοδο 1991 - 2000, την Άντρη Μακρή (Μ.Ε.11) Πρωτοκολλητή στο Ποινικό Τμήμα του Ε.Δ. Λευκωσίας, τον αστυνομικό Χρ. Χρυσάνθου (Μ.Ε.12) και τον οδηγό ταξί Ι. Δημοσθένους (Μ.Ε.13). Θα γίνει αναφορά στα κύρια σημεία της μαρτυρίας, αφού παρατεθεί πρώτα το περιεχόμενο των ιατρικών βεβαιώσεων που έγινε παραδεκτό, ώστε να αποφευχθούν αχρείαστες επαναλήψεις. Έχουν ως ακολούθως: α) Τεκμήριο 2 - 6.8.2004 - «Η ως άνω ασθενής διεκομίσθη στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας μετά από τροχαίο ατύχημα που είχε την 27/12/2003 και διεπιστώθησαν τα εξής: - συντριπτικό κάταγμα μεσότητας αριστερού μηριαίου - βασεοαυχενικό κάταγμα αριστερού ισχίου - κάταγμα ωλένης μεσότητας δεξιά - κάταγμα 2ου αυχενικού σπονδύλου οδοντοειδούς αποφύσεως - κάταγμα αιμάτωμα ζυγωματικό δεξιά - εκδορές, αιμάτωμα μετώπου, δεξιού ζυγωματικού και ρινός, αιμάτωμα βλεφάρων - συμπτώματα εγκεφαλικής διάσεισης (c.t. brain αρνητικό για ευρήματα) Μετά την αντιμετώπιση από το Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών μεταφέρθη στο χειρουργείο όπου της έγινε ανοικτή αντιμετώπιση των καταγμάτων με εσωτερική οστεοσύνθεση ωλένης και μηριαίου με plate και του ισχίου με D.H.S. Εξήλθε την 10/2/2004 με ειδικό κολάρο στον αυχένα λόγω του κατάγματος Α
6. Την 12/3/2004 επανεγχειρήθη το μηριαίο λόγω μη πώρωσης του κατάγματος με οστικά μοσχεύματα από το λαγόνιο οστού. Παρούσα κατάσταση: Την 5/8/2004 διεπιστώθη πώρωση του κατάγματος μεσότητας του μηριαίου, πώρωση του κατάγματος του ισχίου και ωλένης και με στοιχεία πώρωσης στο Α2 σπόνδυλο. Κινητικότητα ισχίου και γόνατος καλή. Μυϊκή ατροφία αδυναμία - 3- στο αριστερό κάτω άκρο. Κίνηση άνω άκρου δεξιά πλήρης. Κίνηση αυχένος χωρίς ενοχλήματα αλλά με μέτριο περιορισμό, ουλές στο μηριαίο και λαγόνιο δύσμορφες. Γνώμη: Η κα Γρηγορίου υπέστη πολύ σοβαρό τραυματισμό με κίνδυνο απώλειας της ζωής της. Υπεβλήθη σε χειρουργική αποκατάσταση. Υπολείπεται η ελεύθερη βάδιση. Θα χρειαστεί άσκηση και χρόνος για αποκατάσταση της ελεύθερης πλήρους βάδισης. Επίσης θα υποβληθή σε νέα χειρουργική δοκιμασία για αφαίρεση των υλικών. Παραμονή δύσμορφων χειρουργικών ουλών». β) Τεκμήριο 2α - 11.2.2005 - «Οι θεραπείες που προσφέρθηκαν ήταν χειρουργική 1) για το κάταγμα στο αντιβράχιο ωλένης με plate και βίδες, 2) το κάταγμα του μηριαίου με plate και βίδες. Δεύτερη εγχείρηση λόγω μη πώρωσης του κατάγματος από την πρώτη εγχείρηση που οφειλόταν στην συντριπτικότητα του κατάγματος. 3) Για το κάταγμα ισχίου δυναμική οστεοσύνθεση D.H.S. Το κάταγμα του αυχένος Α2 αντιμετωπίσθηκε συντηρητικά με αυχενικό κηδεμόνα. Θα παραμείνουν μόνιμα χειρουργικές ουλές στη λεκάνη μηρό και αντιβράχιο. Η χωλότητα στην βάδιση θα αποκατασταθεί προοδευτικά». γ) Τεκμήριο 3 - 16.9.2005 - «Η πιο πάνω ασθενής νοσηλεύτηκε στην ορθοπεδική κλινική μετά από αναφερόμενο τροχαίο από 27/12/03 μέχρι 10/2/
7. Από Γναθοπροσωποχειρουργικής πλευράς κατά την κλινική εκτίμηση 28/12/03 διαπιστώθηκε ότι έφερε εκτεταμένο οίδημα, αιμάτωμα δεξιάς παρειάς με εκχύμωση, οίδημα άνω χείλους δεξιά. Ο οφθαλμοκινητικός μηχανισμός ήταν κατά φύση, χωρίς δυπλωπία και η σύγκλειση χωρίς διαταραχή. Από τον ακτινογραφικό έλεγχο δεν διαπιστώθηκε σαφή εικόνα κατάγματος. Η ασθενής παρέμεινε σε συντηρητική αγωγή και παρακολούθηση» δ) Τεκμήριο 4 - 10.8.2006 - «MRI C Spine (sagittal T1WSE & T2WTSE and axial T2WFFE & T2WTFE). Known old healed fracture of the dens axis. There is some narrowing of the thecal sac at the level of the foramen magnum due to a mild reclination of the dens after the fracture. No other remarkable osseous findings. There is no evidence of a compression of the medulla oblongata or other intramedullar pathology. No evidence of an intraspinal pathology at C Spine level. A medial disc protrusion at D8/D9 level causing some narrowing of the thecal sac is noted». Είναι επομένως παραδεκτές οι κακώσεις που έχει υποστεί κατά το επίδικο ατύχημα. Είναι, επίσης, αδιαμφισβήτητο, ότι υπέστη ένα πολύ σοβαρό τραυματισμό με κίνδυνο απώλειας της ζωής της. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρθηκε από τους γιατρούς Μ.Ε.3, 4, 5 και 6, τυχόν αποκοπή του 2ου αυχενικού είναι ασύμβατη με τη ζωή. Συμφώνησε, επίσης και ο γιατρός που κλήθηκε από τους Εναγόμενους ότι ένας σοβαρός τραυματισμός στο 2ο αυχενικό θα μπορούσε να προκαλέσει σοβαρές αναπηρίες, ακόμη και το θάνατο. Η διαφωνία της Ενάγουσας με τους Εναγόμενους εστιάζεται στα κατάλοιπα των κακώσεων και στην ικανότητα της να εργαστεί. Η Ενάγουσα υποστήριξε πως έχει καταστεί εντελώς ανίκανη και δεν μπορεί να ασκήσει οποιοδήποτε επάγγελμα, λόγω της αδυναμίας που της προκάλεσαν τα σοβαρά κατάγματα αλλά και της αστάθειας την οποία, όπως ισχυρίστηκε, παρουσιάζει. Χάνει όπως υποστήριξε την ισορροπία της, ζαλίζεται και δεν μπορεί να διακινηθεί χωρίς τη βοήθεια πατερίτσας. Οι Εναγόμενοι θεωρούν υπερβολικές και εξωπραγματικές τις πιο πάνω θέσεις της Ενάγουσας. Υπόβαλαν τόσο στην ίδια, όσο και στους γιατρούς που υποστήριξαν τις θέσεις και τα παράπονα της, ότι προσποιείται, στη προσπάθεια της να ξεγελάσει τόσο τους γιατρούς όσο και το Δικαστήριο, για να διογκώσει τις αξιώσεις της. Η βασική διαφωνία, αφορά τη σοβαρότητα του κατάγματος της οδοντοειδούς αποφύσεως του 2ου αυχενικού σπονδύλου. Ο νευρολόγος, τον οποίο κάλεσε η Ενάγουσα ως μάρτυρα, για να υποστηρίξει την εκδοχή της (Μ.Ε.4), συνέδεσε την αστάθεια και τη ζάλη για τα οποία παραπονείται η Ενάγουσα με το κάταγμα του 2ου αυχενικού. Δικαιολογούνται, με βάση την εκτίμηση του, οι ζαλάδες και η αστάθεια από το κάταγμα αυτό. Η Ενάγουσα, πρόσθεσε, χρησιμοποιεί τη πατερίτσα ως ισορροπητικό εργαλείο. Η αστάθεια, όπως εξήγησε, δεν συνδέεται με μυϊκή αδυναμία των κάτω άκρων λόγω των καταγμάτων. Κατά τη τελευταία εξέταση του, πρόσθεσε, διαπίστωσε μερική βελτίωση και η μυϊκή της ατροφία είναι σήμερα στη βαθμίδα - 5, από τη διαβάθμιση 0 -
8. Κατά την προηγηθείσα εξέταση, το έτος 2006, η μυϊκή ισχύς των άκρων ήταν στη βαθμίδα
9. Απέδωσε, συνεπώς, το πρόβλημα κατά τη βάδιση, όχι σε χωλότητα - συμφωνώντας ως προς το ζήτημα αυτό με τη πρόγνωση που είχε γίνει από τον ιατρό Κτωρίδη στο Τεκμήριο 2α, ότι η χωλότητα στη βάδιση θα αποκαθίστατο προοδευτικά - αλλά στο κάταγμα της οδοντοειδούς αποφύσεως του 2ου αυχενικού. Για το ίδιο θέμα ο Μ.Ε.3 - ορθοπεδικός Μ. Χ"Χάννας, υποστήριξε πως το κάταγμα δεν έχει πωρωθεί αλλά αναπτύχθηκε ψευδάρθρωση η οποία δεν μπορεί να θεωρηθεί ως πλήρης επούλωση. Ο Μ.Ε.5 - Κτωρίδης - ανάφερε επί του προκειμένου ζητήματος ότι δεν υπήρξε πλήρης πώρωση του κατάγματος, εξηγώντας ότι τούτο οφείλεται στο γεγονός ότι δεν αιματώνεται η περιοχή της οδοντοειδούς αποφύσεως και δεν είναι δυνατό να «κολλήσει» το κόκκαλο. Δημιουργήθηκε, είπε, ινώδης πώρωση η οποία θεωρείται λιγότερο ασταθής από την οστική πώρωση. Απέδωσε τη χωλότητα που παρουσιάζει η Ενάγουσα σε νευρολογικό πρόβλημα και όχι στα κατάγματα που έχει υποστεί στο μηριαίο και ισχίο. Το πρόβλημα, είπε, σχετίζεται με την αστάθεια που παρουσιάζει, η οποία πρέπει να εξηγηθεί από νευρολόγο. Ο τρίτος στη σειρά ορθοπεδικός που κατέθεσε για την Ενάγουσα Σπ. Σπύρου (Μ.Ε.6), ανάφερε ότι είδε την Ενάγουσα μια φορά μόνο, τον Νοέμβριο του έτους 2005, για σκοπούς ετοιμασίας ιατρικής βεβαίωσης. Όπως αναφέρει στην ιατρική του βεβαίωση (Τεκμήριο 12) και εξήγησε κατά τη μαρτυρία του, το κάταγμα της οδοντοειδούς απόφυσης είναι πολύ σοβαρό. Στη περίπτωση της Ενάγουσας, όμως, έχει δημιουργηθεί σταθερή ινώδης πώρωση που δεν δημιουργεί προβλήματα στην Ενάγουσα. Δεδομένου ότι δεν χρειάστηκε να χειρουργηθεί, δέχθηκε αντεξεταζόμενος, μπορεί να υποτεθεί ότι έγινε σταθερή πώρωση. Ο Μ.Ε.6, απέδωσε την χωλότητα, που είχε διαπίστωσε όταν είχε εξετάσει την Ενάγουσα, στο τραυματισμό των γλουτιαίων μυών. Οι γενικοί χειρουργοί Ν. Θεμιστοκλέους (Μ.Ε.9) και Π. Συμεωνίδης (Μ.Υ.5) οι οποίοι κλήθηκαν και κατέθεσαν για την Ενάγουσα και Εναγόμενους, αντίστοιχα, δεν αναφέρθηκαν ειδικά στη συγκεκριμένη κάκωση. Ο πρώτος ανάφερε πως ήταν οικογενειακός γιατρός της Ενάγουσας και την παρακολουθούσε για μεγάλο χρονικό διάστημα, χορηγώντας της φάρμακα και ενέσεις για συμπτώματα επιγαστραλγίας και πονοκεφάλων που παρουσίαζε, κατά διάφορα χρονικά διαστήματα. Ο Μ.Υ.5 ανάφερε ότι εξέτασε μια φορά την Ενάγουσα - στις 29.1.2009 - και δεν διαπίστωσε οποιαδήποτε ουσιαστική αναπηρία, πέραν των μετεγχειρητικών ουλών. Σε ότι αφορά το τραύμα στο 2ο αυχενικό, δέχθηκε πως επρόκειτο για σοβαρή κάκωση που θα μπορούσε να προκαλέσει αναπηρίες. Υπήρξε όμως πώρωση του κατάγματος όπως και των άλλων καταγμάτων. Σε σχέση με τη χωλότητα, είπε πως ρώτησε την Ενάγουσα γιατί χρησιμοποιούσε πατερίτσα και του είπε ότι πονούσε. Τα μόνα κατάλοιπα που διαπίστωσε κατά τη κλινική εξέταση ήταν μικρή ατροφία του αρ. τετρακέφαλου μυός και επώδυνη κινητικότητα του αυχένα και των αρθρώσεων στα δύο ισχύα. Άλλο σημείο διαφωνίας των διαδίκων, είναι η κατάθλιψη την οποία παρουσίασε, όπως υποστήριξε η Ενάγουσα. Η ίδια ανάφερε ότι αισθάνεται συνεχώς ανήμπορη, έχει παραμορφωθεί και η ψυχολογική κατάσταση της επηρεάστηκε σε βαθμό που αντιμετωπίζει τη ζωή με πλήρη απαισιοδοξία. Συνειδητοποιώντας ότι δεν παρουσίασε οποιαδήποτε καλυτέρευση η ψυχολογική της κατάσταση, πρόσθεσε, επιδεινώνεται παρά να καλυτερεύει. Όλοι οι ιατροί που εξέτασαν κατά καιρούς την Ενάγουσα, εντόπισαν τη κατάθλιψη ως ένα από τα σοβαρά προβλήματα που παρουσιάζει. Ιδιαίτερη, όμως, αναφορά έγινε από τους δύο ψυχιάτρους Κ. Βερεσιέ (Μ.Ε.8) και Κ. Θεοδώρου (Μ.Ε.14). Ήταν κοινή η θέση των δύο ψυχιάτρων ότι η Ενάγουσα παρουσίαζε έκδηλα συμπτώματα κατάθλιψης και άγχους και της χορήγησαν φαρμακευτική αγχολυτική και αντικαταθλιπτική αγωγή. Διάσταση παρατηρείται, τέλος, όσον αφορά την ισχυριζόμενη ανικανότητα της Ενάγουσας να εργαστεί. Αισθάνεται, υποστήριξε, εντελώς αδύναμη και ανίκανη να εργαστεί. Νοιώθει πόνους στα πόδια και στη σπονδυλική στήλη, οι οποίοι με τη πάροδο του χρόνου επιδεινώνονται. Αισθάνεται, επίσης, ζαλάδες, χάνει την ισορροπία της και δεν μπορεί να περπατήσει χωρίς τη βοήθεια πατερίτσας. Μέχρι πρόσφατα, ανάφερε, κρατούσε δύο πατερίτσες για να μπορεί να περπατά. Έχει, περαιτέρω, πρόβλημα με την όραση της αλλά, κυρίως, έχει διαταραχθεί η ψυχική ηρεμία της και τα βλέπει όλα μαύρα. Δεν είναι, ως εκ τούτου, σε θέση να ασκήσει οποιοδήποτε επάγγελμα. Στην πραγματικότητα, πρόσθεσε, δεν μπορεί να εκτελέσει τις βασικές προσωπικές της ανάγκες. Κατάντησε, όπως χαρακτηριστικά ανάφερε, ένας άνθρωπος «σακάτης». Είπε, τέλος, ότι παίρνει αναπηρικό επίδομα, καταθέτοντας σχετική βεβαίωση των Υπηρεσιών Κοινωνικών Ασφαλίσεων (Τεκμήριο 9). Στο εν λόγω έγγραφο βεβαιούται ότι η ενάγουσα «είναι συνταξιούχος ανικανότητας από 15/11/2004 σε ποσοστό 85%». Οι Εναγόμενοι υποστήριξαν πως και αυτή η πτυχή της μαρτυρίας της εντάσσεται στη γενικότερη της προσπάθεια για διόγκωση των αποζημιώσεων, επιστρατεύοντας προς το σκοπό αυτό ιατρούς, στους οποίους προσποιήθηκε τόσο για το συγκεκριμένο όσο και για τα άλλα προβλήματα υγείας που επικαλέστηκε. Α Ξ Ι Ο Λ Ο Γ Η Σ Η Το Δικαστήριο δεν έχει πεισθεί για την ειλικρίνεια της Ενάγουσας. Υπήρχαν εμφανή στοιχεία υπερβολής στη μαρτυρία της, με απώτερο στόχο τη διόγκωση των απαιτήσεών της. Αρχίζοντας από τον ισχυρισμό και την επιμονή της ότι έφερε ζώνη ασφαλείας παρατηρώ, εν πρώτοις, ότι παρουσιάζεται αντιφατικός με τη γενικότερη θέση της ότι δεν μπορούσε να θυμηθεί τις περιστάσεις κάτω από τις οποίες έγινε το ατύχημα. Ενώ δεν μπορούσε, όπως είπε, να θυμηθεί το δρομολόγιο που ακολούθησαν πριν τη σύγκρουση και άλλες σημαντικές λεπτομέρειες, δήλωσε με βεβαιότητα ότι φόρεσε τη ζώνη της. Η αρχική της θέση ήταν πως δεν μπορεί να μην έβαλε τη ζώνη της τη συγκεκριμένη ημέρα γιατί είχε πάντοτε τη συνήθεια να φορά ζώνη. Στη συνέχεια υποστήριξε πως θυμόταν ότι την έβαλε για να συμπληρώσει ότι αυτό μόνο μπόρεσε να θυμηθεί. Η πιο πάνω θέση δεν μπορεί να γίνει πιστευτή. Δεν είναι δυνατό να δεχθεί το Δικαστήριο ότι παρουσιάζει απώλεια μνήμης για όλα τα γεγονότα που περιβάλλουν το ατύχημα και όσα προηγήθηκαν αλλά θυμάται ότι έβαλε τη ζώνη ασφαλείας. Η θέση ότι ήταν προσδεδεμένη με τη ζώνη καταρρίπτεται και από άλλα, αντικειμενικά, στοιχεία καθώς και από τη μαρτυρία του οδηγού - Εναγομένου 1 - ο οποίος υποστήριξε σταθερά ότι δεν εφάρμοσαν τις ζώνες ούτε ο ίδιος ούτε η Ενάγουσα το συγκεκριμένο βράδυ. Η Ενάγουσα επιχείρησε να πλήξει την αξιοπιστία του Εναγομένου 1, ως προς την πτυχή αυτή, υποβάλλοντας του ότι φοβήθηκε ότι θα πέθαινε, λόγω της κρισιμότητας της κατάστασής της και το είπε για να ελαφρύνει τη θέση του. Δεν υπάρχει λογική στο συλλογισμό αυτό της Ενάγουσας. Ανεξαρτήτως όμως τούτου, είναι παραδεκτό ότι ο Εναγόμενος έδωσε γραπτή κατάθεση στην Αστυνομία, όπου έθεσε αυτό τον ισχυρισμό, στις 3.3.2004 (βλ. Τεκμήριο 23). Τότε δεν διέτρεχε κίνδυνο η ζωή της αφού είχε πάρει εξιτήριο από το Νοσοκομείο από τις 10.2.
10. Είναι, επίσης, σημαντικό να αναφερθεί ότι η Ενάγουσα διατηρούσε δεσμό με τον Εναγόμενο 1, ο οποίος εξακολουθούσε να υφίσταται ακόμα - με βάση την αδιαμφισβήτητη επί του σημείου αυτού μαρτυρία - και ο Εναγόμενος 1 είχε κάθε λόγο να βοηθήσει την Ενάγουσα. Δεν υπήρχε, συνεπώς, λόγος να πει ψέματα για το ζήτημα αυτό ο Εναγόμενος
11. Υπάρχει, όμως, και το αντικειμενικό δεδομένο των σωματικών βλαβών που έχει υποστεί η Ενάγουσα, που συνηγορεί με τη θέση ότι δεν ήταν προσδεδεμένη με τη ζώνη ασφαλείας. Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος ειδικός για να διαπιστώσει ότι, τουλάχιστον, οι κακώσεις στην κεφαλή και στο πρόσωπο που υπόστηκε η Ενάγουσα προκλήθηκαν από επαφή / κτύπημα στο μπροστινό εσωτερικό μέρος του αυτοκινήτου. Εάν είχε προσδέσει τη ζώνη της, θα τη συγκρατούσε και δεν θα κτυπούσε, ασφαλώς, στο κεφάλι και στο πρόσωπο. Οι εκδορές, αιμάτωμα στο πρόσωπο, το δεξιό ζυγωματικό, στη μύτη και τα βλέφαρα, καθώς και το κάταγμα στο δεξιό ζυγωματικό (βλ. παραδεκτά γεγονότα από το Τεκμήριο 2) συνηγορούν, σαφώς, με τη θέση των Εναγομένων ότι δεν φορούσε ζώνη ασφαλείας. Να σημειωθεί ότι, όπως αναφέρθηκε, ο ανεμοθώρακας του αυτοκινήτου στην πλευρά της Ενάγουσας ήταν ανέπαφος και δε μπορεί να υποστηριχθεί ότι προκλήθηκαν οι κακώσεις αυτές από θραύσματα γυαλιών ή από εκσφενδονισμό κάποιων αντικειμένων. Επιπρόσθετα, η Ενάγουσα αμέσως μετά τη σύγκρουση κειτόταν, αναίσθητη, σε πλάγια θέση μέσα στο αυτοκίνητο - στη θέση του συνοδηγού - γεγονός επίσης που υποστηρίζει την εκδοχή των Εναγομένων. Εάν έφερε τη ζώνη, θα τη συγκρατούσε και δεν θα επέτρεπε στο σώμα της να ευθυγραμμιστεί με το κάθισμα. Για τους πιο πάνω λόγους απορρίπτω τον ισχυρισμό της ότι ήταν προσδεδεμένη με τη ζώνη ασφαλείας. Από υπερβολές διακρίνεται η μαρτυρία της και όσον αφορά τα κατάλοιπα από τις σοβαρότατες, ομολογουμένως, κακώσεις που έχει υποστεί. Ειδικότερα: α) Το σοβαρότερο παράπονό της είναι πως ζαλίζεται, χάνει τις αισθήσεις και τον προσανατολισμό της και δεν μπορεί να περπατήσει, χωρίς να υποστηρίζεται από πατερίτσα. Στο Δικαστήριο παρουσιάστηκε με την πατερίτσα, τόσο κατά τη μαρτυρία της, όσο και καθ' όλη την ακροαματική διαδικασία, η οποία υπήρξε μακρά. Διακινούμενη στην αίθουσα του Δικαστηρίου, από και προς το εδώλιο του μάρτυρα, έδειχνε, με μορφασμούς, να πονά. Το ίδιο και όταν χρειάστηκε να σταθεί όρθια για να υποδείξει στο Δικαστήριο τις ουλές της. Να σημειωθεί ότι της επιτράπηκε, κατά τη μαρτυρία της, να απαντά τις ερωτήσεις καθήμενη. Αξίζει να αναφερθεί πως οι πόνοι στα κάτω άκρα για τους οποίους παραπονέθηκε η Ενάγουσα κατά τη μαρτυρία της και τους οποίους επικαλέστηκε για να δικαιολογήσει τη χωλότητά της, δεν υποστηρίζονται από ιατρική μαρτυρία. Όλοι οι ορθοπεδικοί, συμφωνούν ότι τα κατάγματα στην κατ' ισχύον άρθρωση και στο αρ. μηριαίο έχουν πωρωθεί. Οι μετρήσεις στις οποίες προέβη πρόσφατα ο Μ.Ε.4, κατέδειξαν ότι η μυϊκή ισχύς των κάτω άκρων είναι σχεδόν σε φυσιολογικά επίπεδα (-5, από τη διαβάθμιση 0 - 5 που είναι η ψηλότερη βαθμίδα). Πόνοι στην κατ' ισχύον άρθρωση ή στο γόνατο θα μπορούσαν να δικαιολογηθούν, με βάση την ιατρική μαρτυρία, σε στροφικές κινήσεις αλλά όχι, ασφαλώς, στο βάδισμα. Βρίσκω, με βάση και τις ανωτέρω διαπιστώσεις, αδικαιολόγητα τα παράπονα της Ενάγουσας για πόνους κατά τη βάδιση. β) Σε άλλο σημείο της μαρτυρίας της συνέδεσε την αστάθεια που παρουσιάζει σε ζαλάδες και λιποθυμία τις οποίες έχει σχεδόν καθημερινά, όπως υποστήριξε. Όπως ανέφερε ο Μ.Ε.4 - Πρωτοπαπάς - το ηλεκτροεγκεφαλογράφημα στο οποίο υποβλήθηκε η Ενάγουσα στις 10.8.2006, ήταν φυσιολογικό (βλ. Τεκμήριο 10). Ο Μ.Ε.4, απέδωσε τις ζαλάδες και την αστάθεια την οποία επικαλείται η Ενάγουσα στο κάταγμα του 2ου αυχενικού. Δεν ανέφερε, όμως, ότι δικαιολογούνται λιποθυμίες τις οποίες ισχυρίστηκε ότι έχει, σχεδόν καθημερινά, η Ενάγουσα. γ) Άλλο στοιχείο υπερβολής στη μαρτυρία της αφορά τα παράπονα της για την όραση. Επηρεάστηκε, υποστήριξε η όραση της. Όταν προσπαθεί να διαβάσει, είπε, «μαυρίζει όλη η σελίδα» ενώ όταν επιχειρεί να διαβάσει από κοντά, νιώθει αναγούλες και πονοκέφαλο. Τα παράπονα αυτά, όχι μόνο δεν υποστηρίχθηκαν από σχετική μαρτυρία από ειδικό - οφθαλμίατρο - αλλά αντιμάχονται τα παραδεκτά γεγονότα που έχουν δηλωθεί. Στο Τεκμήριο 2α - παραδεκτό γεγονός - αναφέρονται ανάμεσα σε άλλα, τα ακόλουθα: «Ο οφθαλμοκινητικός μηχανισμός ήταν κατά φύση, χωρίς διπλωπία και η σύγκλειση χωρίς διαταραχή». Επιπλέον, στο Τεκμήριο 17, το οποίο, επίσης αποτελεί παραδεκτό γεγονός αναφέρεται: «. Το Μάρτιο 2004 εξέτασα την ασθενή στο σπίτι της. Έφερε κρανιο-προσωπιαίες κακώσεις. Στην περιοχή των οφθαλμών υπήρχε έντονο οίδημα και εκχύμωση των ιστών, που δυσχέραιναν την εξέταση των βολβών. Οι βολβοί παρουσίαζαν υπόσφαγμα (υποεπιπεφικωτική αιμορραγία) και μείωση της κινητικότητας τους, ιδίως του δεξιού ματιού, στο τομέα του έξω ορθού μυός και με υποκειμενικό σύμπτωμα το θάμβος της όρασης. Η κατάσταση της παρουσίαζε αργή και σταδιακή βελτίωση με τη βοήθεια της φαρμακευτικής αγωγής. Κατά τη σημερινή εξέταση, η οπτική οξύτητα είναι: ΔΜ: plano - 1,00 x 25 = 6/6 AΜ: plano - 0,25 x 160 = 6/6 Παρατηρείται ελαφρά σμίκρυνση της βλεφαρικής σχισμής δεξιά, χωρίς άλλα παθολογικά ευρήματα». Δεν δικαιολογούνται, συνεπώς, ούτε τα παράπονα της για τα προβλήματα στην όραση. Όσον αφορά τη ψυχολογική της κατάσταση και την κατάθλιψη στην οποία περιέπεσε μετά το ατύχημα, η μαρτυρία της κρίνεται πειστική. Υποστηρίζεται στο σημείο αυτό από τους ψυχιάτρους Βερεσιέ και Θεοδώρου. Το Δικαστήριο βρίσκει λογική τη θέση της Ενάγουσας και την εκτίμηση των ψυχιάτρων ότι η κατάθλιψη που παρουσίασε είναι απότοκο των σοβαρών κακώσεων που έχει υποστεί. Θεωρώ πειστικές τις εξηγήσεις των ψυχιάτρων, σύμφωνα με τις οποίες η κατάθλιψη μπορεί να παρουσιαστεί μετά από σοβαρό τραυματισμό. Οι σοβαρές συνέπειες από τις κακώσεις δημιούργησαν στην Ενάγουσα αισθήματα απαισιοδοξίας, νιώθοντας ανήμπορη να λειτουργήσει όπως λειτουργούσε πριν το ατύχημα. Το γεγονός αυτό, όπως εξήγησαν οι ψυχίατροι, δημιούργησε, λογικά, στην Ενάγουσα το αίσθημα ότι αδρανοποιήθηκε η ζωή της και παρουσίασε άγχος και κατάθλιψη. Αποδέχομαι τη μαρτυρία των δύο ψυχιάτρων καθώς και τη μαρτυρία της Ενάγουσας ως προς τη πτυχή αυτή. Τόσο ο Μ.Ε.8 όσο και η Μ.Ε.14 έπεισαν το Δικαστήριο για την ειλικρίνεια και την αντικειμενικότητά τους. Το Δικαστήριο σχημάτισε την εντύπωση πως είναι και οι δύο έμπειροι ψυχίατροι με άριστη γνώση της ειδικότητάς τους. Έδωσαν πειστικές και ικανοποιητικές εξηγήσεις για τις διαπιστώσεις τους. Τα ευρήματά τους κρίνονται και από το Δικαστήριο δικαιολογημένα δεδομένου, μάλιστα, ότι ο Μ.Ε.8 προέβη και σε εξειδικευμένες, περαιτέρω, εξετάσεις (Τεκμήριο 15) οι οποίες, όπως εξήγησε, επιβεβαίωσαν τα κλινικά του ευρήματα. Θα πρέπει να αναφερθεί ότι οι Εναγόμενοι δεν παρουσίασαν αντίθετη μαρτυρία από ειδικό - ψυχίατρο - για να αντικρούσει τη μαρτυρία του κ. Βερεσιέ και της κας Θεοδώρου. Σχετική επί του εξεταζόμενου θέματος ήταν η μαρτυρία και των άλλων ιατρών που κατέθεσαν για την Ενάγουσα οι οποίοι, όπως βεβαίωσαν, αντιλήφθηκαν έκδηλα καταθλιπτικά στοιχεία στη συμπεριφορά της Ενάγουσας. Πειστική, βρίσκω, επίσης, τη μαρτυρία της Ενάγουσας για τους πόνους, τις δυσχέρειες και την ουσιαστική αναστάτωση που προκάλεσαν στη ζωή της οι σοβαρές κακώσεις που έχει υποστεί. Για τους λόγους που εξήγησα, δεν αποδέχομαι ότι εξακολουθεί να έχει τους πόνους και τα ενοχλήματα που επικαλέστηκε στα κάτω άκρα. Ως προς το ζήτημα αυτό, η μαρτυρία έχει κριθεί ανακριβής και δεν γίνεται αποδεκτή. Αποδέχομαι, περαιτέρω, τη μαρτυρία της ως προς την απασχόληση της κατά τον αμέσως προ του ατυχήματος χρόνο στη μπυραρία «ΑΡΩΜΑ». Η μαρτυρία της κρίνεται πειστική και ως προς τα εισοδήματα που κέρδιζε από την εργασία της. Το γεγονός ότι δεν καταβάλλονταν κανονικά από τον εργοδότη της οι εισφορές στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων, δεν επιδρά στην αξιοπιστία της Ενάγουσας. Ότι η Ενάγουσα εργαζόταν στη μπυραρία «ΑΡΩΜΑ» έγινε αποδεκτό και από τον Εναγόμενο
12. Προκύπτει επίσης, από τη μαρτυρία των Μ.Ε.11, 12 και 13, η οποία δεν έχει, κατ' ουσίαν, αμφισβητηθεί. Αποδέχομαι, τέλος, τη μαρτυρία της ότι ασχολείτο με το άθλημα της κατάδυσης, γεγονός που επιβεβαιώθηκε και από την αξιόπιστη μαρτυρία του Γ. Νικολαΐδη (Μ.Ε.7), διευθυντή σε διάφορα ξενοδοχεία, στα οποία έκανε παλαιότερα επιδείξεις καταδύσεων η Ενάγουσα. Η ενασχόληση της με το άθλημα επιβεβαιώνεται και από το γεγονός ότι είχε εξασφαλίσει ταυτότητες δύτη (Τεκμήρια 18α, β και γ). Δεν αποδέχομαι, όμως, ότι κατά το χρόνο του ατυχήματος είχε επιπλέον εισοδήματα από την ενασχόληση της με το άθλημα αυτό. Έχει επισημανθεί πιο πριν πως η φύση, έκταση και η σοβαρότητα των κακώσεων που έχει υποστεί η Ενάγουσα, αποτελούν παραδεκτά γεγονότα. Αμφισβητούνται τα κατάλοιπα από τις κακώσεις και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η Ενάγουσα. Όσον αφορά το κάταγμα στο 2ο αυχενικό σπόνδυλο, όλοι συμφωνούν ότι έχει επουλωθεί σε ικανοποιητικό βαθμό εκτός από τον Μ.Ε.3 - Χ"Χάννα - ο οποίος εκτιμά ότι δεν έχει πωρωθεί ή εάν έχει πωρωθεί δεν είναι σε ικανοποιητικό βαθμό. Ανέφερε επίσης ότι παρουσίασε ψευδάρθρωση, όπως τη χαρακτήρισε, διαφωνώντας με την έκθεση Τεκμήριο 4 ότι το κάταγμα της οδοντοειδούς απόφυσης έχει επουλωθεί. Ο ίδιος μάρτυρας υποστήριξε πως όλες οι κακώσεις άφησαν αναπηρίες στην Ενάγουσα οι οποίες, συναθροιζόμενες, της προκάλεσαν συνολική αναπηρία πέραν του 85%. Ανέφερε, περαιτέρω, πως οι κακώσεις στο ισχίο και μηριαίο θα έχουν ως συνέπεια την ανάπτυξη οστεοαρθρίτιδας και θα απαιτηθεί ολική αρθροπλαστική εγχείριση για αποκατάσταση του προβλήματος. Εκτιμά, πρόσθεσε, πως θα χρειαστεί να υποβληθεί σε 2 τουλάχιστον επεμβάσεις. Η πρώτη για αποκατάσταση της οστεοαρθρίτιδας που θα αναπτυχθεί σε διάστημα 3 χρόνων στο ισχίο και η δεύτερη μετά από 10 χρόνια για αποκατάσταση της οστεοαρθρίτιδας (ολική αρθροπλαστική) που θα αναπτυχθεί. Δεν χρειάζεται, πιστεύω, να παραθέσω περαιτέρω λεπτομέρειες από τη μαρτυρία του Μ.Ε.3 για να διαφανεί η υπερβολή και η μεροληπτική στάση που τήρησε για να βοηθήσει την Ενάγουσα. Αρχίζοντας από το κάταγμα της οδοντοειδούς απόφυσης, η πρώτη παρατήρηση του Δικαστηρίου είναι ότι η μαρτυρία του αντιστρατεύεται τα παραδεκτά γεγονότα και ως τέτοια, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Στο Τεκμήριο 2 αναφέρεται, ανάμεσα σε άλλα, ότι παρατηρούνται «. στοιχεία πώρωσης στο Α2 σπόνδυλο». Περαιτέρω, στο Τεκμήριο 4 αναφέρεται, σαφώς, ότι το κάταγμα της οδοντοειδούς απόφυσης του 2ου αυχενικού σπονδύλου έχει επουλωθεί (known old healed fracture of the dens axis). Το ζήτημα διευκρινίστηκε από τον ορθοπεδικό Κτωρίδη (Μ.Ε.5), ο οποίος έδωσε σαφή και ικανοποιητική εξήγηση. Ότι δηλαδή υπήρξε ινώδης πώρωση, όχι, όμως, οστική γιατί το σημείο εκεί δεν αιματώνεται. Την ίδια εκτίμηση εξέφρασε και ο Ορθοπεδικός Σπύρος Σπύρου (Μ.Ε.6), ο οποίος πρόσθεσε ότι δημιουργήθηκε ινώδης ιστός, που θεωρείται αρκετά ανθεκτικός για να συγκρατεί τέτοιου είδους κατάγματα. Αποδέχομαι την εκτίμηση των Μ.Ε.5 και 6 για το ζήτημα αυτό, η οποία συνάδει με τα παραδεκτά γεγονότα, δεδομένου ότι δεν διευκρινίζεται στο Τεκμήριο 4, με ποιο τρόπο επουλώθηκε το κάταγμα (οστικά ή με ινώδη ιστό). Απορρίπτω, συνεπώς, τη θέση του Μ.Ε.3 ότι δεν υπήρξε πώρωση του κατάγματος και ότι πιθανό να χρειαστεί χειρουργική επέμβαση για αποκατάσταση του προβλήματος. Όσον αφορά τη μαρτυρία του Μ.Ε.3 περί ανάγκης αρθροπλαστικών επεμβάσεων, σημειώνεται πως τέτοιος ισχυρισμός δεν δικογραφείται και συνεπώς θα αγνοηθεί. Εξωπραγματική, κρίνεται και η μαρτυρία του σε σχέση με την ανικανότητα της Ενάγουσας σε ποσοστό 85%. Συνυπολόγισε, όπως είπε, όλα τα ανατομικά προβλήματα που παρέμειναν στην Ενάγουσα, αφού συμβουλεύθηκε και «οδηγούς ταξινόμησης» (τελευταία παράγραφος Τεκμηρίου 5). Ανάμεσα σε άλλα, αναφέρει και τα ψυχολογικά προβλήματα - που, ασφαλώς, δεν είναι της ειδικότητάς του - καθώς και τις 2 - 3 χειρουργικές επεμβάσεις, οι οποίες, όπως εξηγήθηκε, δεν έχουν δικαιολογηθεί. Αυτά και μόνο φανερώνουν το ακροσφαλές των συμπερασμάτων του. Θα προσέθετα, όμως, ότι ο Μ.Ε.3 δεν έθεσε, όπως όφειλε, όλα τα αναγκαία επιστημονικά κριτήρια στα οποία βασίστηκε για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η Ενάγουσα έχει 85% ανικανότητα. Η γενική και αόριστη αναφορά ότι συμβουλεύθηκε ιατρικά συγγράμματα, χωρίς να εξηγήσει με ποιο τρόπο επιδρά και προσμετρά το κάθε ισχυριζόμενο πρόβλημα της Ενάγουσας στην προβληθείσα αναπηρία της, δεν είναι αρκετή. Όφειλε να παρουσιάσει αυτά τα στοιχεία στο Δικαστήριο για να μπορέσει το ίδιο να καταλήξει στα δικά του συμπεράσματα). (βλ. Σπύρου ν. Χ''Χαραλάμπους