ΑΡΓΥΡΟΥΛΛΑΣ ΤΣΙΓΚΗ ν. ΑΝΔΡΕΑ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ, Αρ. Αγωγής: 3562/09, 26 Σεπτεμβρίου, 2011

(2), αίτημα που θα γίνει πιο κατανοητό με τη σκιαγράφηση του ιστορικού της υπόθεσης. Στις 7.7.10 η Ενάγουσα (στο εξής η καθ' ης η αίτηση), εξασφάλισε προς όφελος της και εναντίον του αιτητή, απόφαση και διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο «απαγορεύει στον Εναγόμενο και/ή τους υπαλλήλους τους και/ή αντιπροσώπους τους να επεμβαίνουν και/ή να παραμένουν και/ή να κατέχουν το ακίνητο που βρίσκεται στην οδό Μιχαλάκη Σάββα 23 στο Ακάκι με αριθμούς εγγραφής 11826, Φ/Σχ.29/05, τεμάχιο 627». Στις 19.5.11 η καθ' ης η αίτηση καταχώρησε αίτηση για παρακοή διατάγματος, ισχυριζόμενη ότι ο αιτητής παρέλειψε να συμμορφωθεί με το πιο πάνω διάταγμα του Δικαστηρίου. Στις 25.7.11, η καθ' ης η αίτηση, στη βάση σχετικής αίτησης της ημερομηνίας 12.7.11, εξασφάλισε την άδεια του Δικαστηρίου και καταχώρησε στις 27.7.11 ένορκη δήλωση της προς υποστήριξη της αίτησης παρακοής ημερομηνίας 19.5.

1. Ακολούθησε η παρούσα αίτηση, με την οποία ο αιτητής ζητά την άδεια του Δικαστηρίου για να καταχωρήσει συμπληρωματική ένορκη δήλωση στην ένσταση του ημερομηνίας 4.7.11, την οποία καταχώρησε στα πλαίσια της αίτησης παρακοής ημερομηνίας 19.5.
2. Η αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του αιτητή, η οποίος, όπως αναφέρει, επιθυμεί να απαντήσει στον ισχυρισμό της καθ' ης η αίτηση ότι το επίδικο υποστατικό βρίσκεται ακόμα παράνομα στην κατοχή του, αλλά και να συμπληρώσει και διευκρινίσει τα γεγονότα που αναφέρει στην προηγούμενη ένορκη δήλωση του ημερομηνίας 4.7.11 που συνοδεύει την ένσταση του. Η αιτούμενη άδεια, όπως προβάλλεται μέσα από τους τρεις λόγους της ένστασης, δεν πρέπει να δοθεί, διότι με την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, ο αιτητής δεν συμπληρώνει τους προηγούμενους ισχυρισμούς του, αλλά εγείρει νέους ισχυρισμούς για την ύπαρξη της εταιρείας A.D. METAL CONSTRUCTIONS LTD. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων προώθησαν τις θέσεις των πελατών τους με εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις. Διεξήλθα με προσοχή τις εκατέρωθεν θέσεις. Είναι φανερό ότι από το λεκτικό της Δ.48 θ.4

(2), η χορήγηση άδειας για καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης εμπίπτει στη σφαίρα της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, η οποία θα πρέπει να ασκείται με τρόπο που να εξυπηρετεί τον σκοπό για τον οποίο θεσπίστηκε. Υπενθυμίζεται συναφώς ότι η αναμόρφωση της Δ.48 θ.4

(2)- τέλος του 1999 - απέβλεπε στην εξάλειψη των προβλημάτων που είχαν συσσωρευθεί λόγω της ερμηνείας που δόθηκε στον προηγούμενο Κανονισμό από τη Νομολογία, ώστε τα γεγονότα σε αιτήσεις να τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου με ένορκες δηλώσεις και όχι με προφορική μαρτυρία. Είναι στο πλαίσιο εξυπηρέτησης αυτού του στόχου που έγινε πρόβλεψη για συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις, ώστε να δίδεται η δυνατότητα στους διάδικους να θέτουν ενώπιον του Δικαστηρίου κατά τρόπο ολοκληρωμένο τα γεγονότα της υπόθεσης τους, αλλά υπό την προϋπόθεση τεκμηρίωσης «καλού λόγου». Ο όρος «καλός λόγος» δεν προσδιορίζεται στον υπό αναφορά Κανονισμό, και αυτό, κατά την άποψη μου, για ευνόητους λόγους που σχετίζονται με την ποικιλία των ιδιαιτεροτήτων της κάθε υπόθεσης. Επομένως, εναπόκειται στο Δικαστήριο να κρίνει αν σε δεδομένη περίπτωση ο αιτητής έχει τεκμηριώσει «καλό λόγο» και, αν ναι, κατά πόσο ως αποτέλεσμα της τεκμηρίωσης θα ικανοποιήσει αίτημα - γραπτό ή προφορικό - για καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Στην προκειμένη περίπτωση, διέλαθε της προσοχής αμφοτέρων των συνηγόρων των διαδίκων ότι η αίτηση για παρακοή διατάγματος δεν αποτελεί ενδιάμεση αίτηση ώστε να τυγχάνει εφαρμογής η Δ.48 θ.4

(2)όπως πιο πάνω. Η αίτηση για καταδίκη σε περίπτωση προβολής ισχυρισμού καταφρόνησης δικαστικού διατάγματος, προσλαμβάνει τον χαρακτήρα κατηγορίας, η απόδειξη της οποίας υπόκειται στους κανόνες που διέπουν την απόδειξη ποινικού αδικήματος, δηλαδή απόδειξη της κατηγορίας και των συστατικών της στοιχείων ειδικά, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας (βλ. Κώστα ν. Κώστα

(2003)1 Α.Α.Δ. 269). Με βάση τις πιο πάνω επισημάνσεις, είναι η θέση του Δικαστηρίου ότι εναπόκειται αφενός μεν στην καθ' ης η αίτηση να αποδείξει, στο βαθμό που απαιτείται, τους ισχυρισμούς της, όπως αυτοί προβάλλουν μέσα από την αίτηση της ημερομηνίας 19.5.11 για παρακοή διατάγματος και αφετέρου στον αιτητή να προβάλει την υπεράσπιση του όπως αυτή προκύπτει μέσα από την ένορκη του δήλωση που συνοδεύει την ένσταση του, κάτι που δεν προϋποθέτει ούτε και απαιτεί την ύπαρξη ένορκης δήλωσης υπό μορφή συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Το γεγονός ότι είχε επιτραπεί από το Δικαστήριο στην καθ' ης η αίτηση να καταχωρήσει ένορκη δήλωση της ημερομηνίας 27.7.11, δεν δικαιολογεί, στη βάση των όσων αναφέρθηκαν πιο πάνω, την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Για όλους τους πιο πάνω λόγους, η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα εναντίον του αιτητή και προς όφελος της καθ' ης η αίτηση τα οποία, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή, θα είναι πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας για παρακοή διατάγματος. [Υπ.] ....................................... Στ. Χατζηγιάννη, Α.Ε.Δ. /νχ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο