← Κύπρος

Χαράλαμπου (άλλως Χάρη) Μιχαήλ ν. Νίκου Μάρκου, Αρ. Αγωγής: 8056/2006, 5 Οκτωβρίου, 2011

Χαράλαμπου (άλλως Χάρη) Μιχαήλ ν. Νίκου Μάρκου, Αρ. Αγωγής: 8056/2006, 5 Οκτωβρίου, 2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2011:A381 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Λ. Καλογήρου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 8056/2006 Μεταξύ: Χαράλαμπου (άλλως Χάρη) Μιχαήλ Ενάγοντα v. Νίκου Μάρκου Εναγομένου Ημερομηνία: 5 Οκτωβρίου, 2011 Εμφανίσεις: Για τον Ενάγοντα: κα Στ. Ερωτοκρίτου Για τον Εναγόμενο: κα Μ. Πανταζή για Κούσιο και Κορφιώτη ΑΠΟΦΑΣΗ Η υπόθεση αφορά τροχαίο ατύχημα που συνέβηκε το βράδυ της 21ης Σεπτεμβρίου 2006 στη Λεωφ. Ιωσήφ Χ''Ιωσήφ στο Στρόβολο. Η μεγάλου κυβισμού μοτοσικλέτα που οδηγούσε ο ενάγων, συγκρούστηκε με προπορευόμενο αυτοκίνητο που οδηγούσε ο εναγόμενος, κάτω από συνθήκες που τελούν υπό αμφισβήτηση. Από τη σύγκρουση τραυματίστηκαν και οι δύο οδηγοί - σοβαρότερα ο ενάγων - ενώ τα οχήματα τους υπόστηκαν εκτεταμένες ζημιές. Η εκδοχή του ενάγοντα είναι πως ο εναγόμενος, εντελώς ξαφνικά και απροειδοποίητα, κινήθηκε, αρχικά αριστερότερα και ακολούθως δεξιά, επιχειρώντας επαναστροφή με αποτέλεσμα να του ανακόψει τη νόμιμη πορεία του και να επέλθει σύγκρουση. Ο εναγόμενος υποστήριξε πως κινήθηκε δεξιά, αφού πρώτα έδειξε τη πρόθεση του με το σηματοδότη του αυτοκινήτου και έλεγξε από το καθρέφτη του οχήματος, χωρίς να αντιληφθεί τη μοτοσικλέτα του ενάγοντα. Ο λόγος, όπως ισχυρίστηκε, ήταν ο επικίνδυνος και αλόγιστος τρόπος οδήγησης της μοτοσικλέτας από τον ενάγοντα. ΄Οπως υποστήριξε, είχε ανασηκώσει τη μοτοσικλέτα στον πισινό τροχό, κατά τρόπο που δεν μπορούσε να αντιληφθεί το φωτισμό και κατ' επέκταση, την παρουσία της. Με τη παρούσα αγωγή ο μεν ενάγων αξιώνει αποζημιώσεις για τις σοβαρές σωματικές βλάβες που υπέστη και τις άλλες συναφείς απώλειες του, ο δε εναγόμενος με την ανταξίωση του, διεκδικεί αποζημιώσεις για τα δικά του τραύματα και τις σχετιζόμενες με το ατύχημα ζημιές που έχει υποστεί. Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ Αναφορικά με τις συνθήκες του ατυχήματος η μαρτυρία προέρχεται από τον ενάγοντα (ΜΕ2), τον εξεταστή της υπόθεσης Α/φ. Γ. Παπαδόπουλο (ΜΕ1), τον εναγόμενο (ΜΥ1) και τον Κ. Λουλλούδη (ΜΥ2). Ο τελευταίος κλήθηκε από τον εναγόμενο για να υποστηρίξει τη γραπτή κατάθεση που είχε δώσει στην αστυνομία, σε σχέση με το πώς αντιλήφθηκε να κινείται η μοτοσικλέτα λίγο πριν τη σύγκρουση. Στην αναφερόμενη κατάθεση του (Έγγραφο «Γ»), -η οποία κατατέθηκε ως μέρος της κυρίως του εξέτασης-, αναφέρει ότι το σπίτι του βρίσκεται κοντά στο σημείο όπου έγινε το επίδικο ατύχημα. Εκείνο το βράδυ, συνεχίζει, έτυχε να βρίσκεται στο δρόμο έξω από το σπίτι του και έστρεψε την προσοχή του προς το μέρος μιας μοτοσικλέτας, λόγω του θορύβου που έκανε. Την είδε, όπως αναφέρει, να κινείται με μεγάλη ταχύτητα στον πισινό τροχό και να συνεχίζει να κινείται έτσι μέχρι που έχασε οπτική επαφή μαζί της. Μόλις την έχασε από τα μάτια του, σε ζήτημα δευτερολέπτου, άκουσε ένα εκκωφαντικό ήχο και προσέτρεξε στο σημείο, όπου είδε τον ενάγοντα να κείτεται αναίσθητος στην άσφαλτο και τη μοτοσικλέτα μαζί με το όχημα του εναγομένου να υποδηλώνουν τη σύγκρουση που είχε προηγηθεί. Η απόσταση από το σημείο που έχασε επαφή με τη μοτοσικλέτα μέχρι το σημείο σύγκρουσης, είναι, όπως διευκρίνισε, γύρω στα 100 μ. Ο εξεταστής του δυστυχήματος, παρουσίασε το σχεδιαγράφημα που ετοίμασε κατά την επίσκεψη του στο μέρος που έγινε η σύγκρουση (Τεκμήριο 1). ΄Οπως εξήγησε, είχε αρχικά ετοιμάσει πρόχειρο σχέδιο (Τεκμήριο 1α) με το οποίο συμφώνησαν αργότερα οι δύο οδηγοί όταν τους το υπέδειξε, αφού δεν ήταν παρόντες όταν έφθασε στη σκηνή, λόγω του τραυματισμού τους. Αφού επεξήγησε τις διάφορες μετρήσεις και άλλες αναφορές που περιέχονται στο Τεκμήριο 1, ρωτήθηκε για την ορατότητα και είπε πως ο δρόμος φωτιζόταν από λαμπτήρες υψηλής τάσης και ο φωτισμός ήταν ικανοποιητικός. Υπήρχε είπε ορατότητα από το σημείο σύγκρουσης προς την κατεύθυνση που εκινούντο τα δύο οχήματα, γύρω στα 50μ. Άλλα, σχετικά με την υπόθεση σημεία της μαρτυρίας του, ήταν τα ακόλουθα: α) Ο δρόμος (Λεωφ. Ιωσήφ Χ''Ιωσήφ) είναι διπλής κατεύθυνσης και διαχωρίζεται σε δύο λωρίδες πλάτους 3.60μ η κάθε μια. Στο σημείο που έγινε η σύγκρουση υπάρχει συνεχόμενη άσπρη γραμμή που υποδηλώνει ότι απαγορεύεται το προσπέρασμα. β) Το σημείο σύγκρουσης (Χ επί του Τεκμηρίου 1) βρίσκεται εντός της δεξιάς λωρίδας, σύμφωνα με τη πορεία των δύο οχημάτων, σε απόσταση 1.10μ. από τη διαχωριστική γραμμή. Υπάρχει και δεύτερο σημείο σύγκρουσης (Χ1) το οποίο, όπως είπε, προκλήθηκε μετά τη πρώτη σύγκρουση. Αρχικά η μοτοσικλέτα προσέκρουσε στην πόρτα του συνοδηγού και στη συνέχεια, λόγω της βιαιότητας της σύγκρουσης, γύρισε και κτύπησε στο δεξιό μπροστινό μέρος του οχήματος (Χ1). γ) Με το σημείο Β1, σημείωσε τα ίχνη τροχοπέδησης της μοτοσικλέτας, συνολικού μήκους 7μ. Αρχίζουν 40εκ. από το μέσο της δεξιάς λωρίδας, με κλίση προς τα δεξιά, γεγονός που υποδηλώνει ότι ο εναγόμενος χρησιμοποίησε το σύστημα πέδησης ενώ, παράλληλα, έστριψε το τιμόνι της μοτοσικλέτας προς τα δεξιά. δ) Το όριο ταχύτητας στο σημείο που έγινε το ατύχημα ήταν 50 χ.α.ω. ε) Μετά τη δεξιά λωρίδα, σύμφωνα με τη πορεία των δύο οχημάτων, υπάρχει άνοιγμα με ειδικά διαμορφωμένη λωρίδα για στάση λεωφορείων, πλάτους 3.10μ. Ο μάρτυρας ανέφερε επίσης ότι ο ενάγων πρόβαλε τον ισχυρισμό ότι ο εναγόμενος μιλούσε στο τηλέφωνο και επιχειρούσε επαναστροφή. Ερωτηθείς από τη συνήγορο του ενάγοντα κατά πόσο έλεγξε αυτό τον ισχυρισμό, απάντησε πως δεν θυμόταν. Παρεμβάλλεται στο σημείο αυτό ότι η πλευρά του ενάγοντα κάλεσε την Πρωτοκολλητή του Ποινικού Τμήματος του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας κα Α. Μακρή (ΜΕ7), η οποία κατέθεσε τα πρακτικά της ποινικής διαδικασίας (Τεκμήριο 25). Σε σχετική ερώτηση που του είχε υποβληθεί στη διαδικασία εκείνη απάντησε πως ο εναγόμενος ήταν αρνητικός στο ενδεχόμενο διερεύνησης του ισχυρισμού του ενάγοντα ότι μιλούσε στο κινητό του την ώρα του δυστυχήματος (βλ. σελίδα 10 του Τεκμηρίου 25). Ανέφερε, τέλος, ότι ο εναγόμενος πρόβαλε τον ισχυρισμό ότι θα σταματούσε στη στάση λεωφορείου για να κάνει ένα τηλεφώνημα. Υποστηρίζοντας την εκδοχή του, ο ενάγων ανέφερε, σε συντομία, τα ακόλουθα: Γύρω στις 10:00 το βράδυ της 21.9.2006, οδηγούσε τη μοτοσικλέτα του στη Λεωφ. Ιωσήφ Χ''Ιωσήφ, με ταχύτητα 50 χ.α.ω. έχοντας τα φώτα αναμμένα στη χαμηλή στάση. Στα φώτα Σταυρού, συνέχισε, το φανάρι στην πορεία του ήταν πράσινο και ανασήκωσε τη μοτοσικλέτα στον ένα τροχό για απόσταση 60μ., περίπου. Στη συνέχεια την οδήγησε και στους δύο τροχούς και αφού κάλυψε μια απόσταση 200-250μ. διατηρώντας την ίδια ταχύτητα, είδε να προπορεύεται ένα αυτοκίνητο σε απόσταση 20μ. περίπου. Το ακολουθούσε για απόσταση 50μ. περίπου, όταν ξαφνικά το είδε να κινείται ελαφρώς αριστερά και να στρίβει απότομα μετά δεξιά, κάνοντας επαναστροφή. ΄Οταν, κατέληξε, το αντιλήφθηκε να κινείται ελαφρώς αριστερότερα, κινήθηκε δεξιά για να το αποφύγει. Την ίδια, όμως, στιγμή του απέκοψε την πορεία του, επιχειρώντας επαναστροφή. Δεν μπόρεσε να αποφύγει τη σύγκρουση, παρότι πάτησε τα στόπερ της μοτοσικλέτας. Λίγο πριν τη σύγκρουση, συμπλήρωσε, είδε τον οδηγό του αυτοκινήτου να μιλά στο κινητό του τηλέφωνο. Ο εναγόμενος υποστήριξε πως εκινείτο στη λεωφόρο με κανονική ταχύτητα, όταν σε κάποια στιγμή θυμήθηκε ότι έπρεπε να κάνει ένα επείγον τηλεφώνημα. Επιχείρησε, τότε, να στρίψει δεξιά για να σταθμεύσει το όχημα σε χώρο που υπήρχε στάση λεωφορείων, αφού έλεγξε το δρόμο και βεβαιώθηκε ότι δεν υπήρχε όχημα να τον ακολουθεί ή να έρχεται από απέναντι. Ενώ επιχειρούσε να στρίψει, συνέχισε, είδε ξαφνικά από το παράθυρο του φώτα και προτού προλάβει να αντιδράσει, κτυπήθηκε βίαια το όχημα του από τη μοτοσικλέτα. Τον βοήθησε κάποιο πρόσωπο να βγει από το αυτοκίνητο, γιατί είχε τραυματιστεί από τη σύγκρουση. Το πρόσωπο αυτό του ανέφερε ότι ο οδηγός της μοτοσικλέτας έκανε σούζα και δεν φορούσε προστατευτικό κράνος. Εξερχόμενος από το όχημα, κατέληξε, είδε το μοτοσικλετιστή να κείτεται στην άσφαλτο και διαπίστωσε πως δεν έφερε κράνος. ΄Οσον αφορά τον τραυματισμό του, ο ενάγων ανέφερε ότι υπέστη πολλά και σοβαρά τραύματα, στον αυχένα, θώρακα, μέση, στα δύο χέρια, δεξιό ώμο και σπόνδυλο Υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση θώρακος από το γιατρό Καουτζάνη και παρέμεινε στο Νοσοκομείο μέχρι τις 2.10.

  1. Παρουσίασε σχετική ιατρική βεβαίωση του κ. Καουτζάνη (Τεκμήριο 6) στην οποία αναφέρεται ότι υποβλήθηκε σε θωρακοτομή για αφαίρεση αιματώματος και «τοιχωματικού υπεζοκώτα». Παρά τις προσπάθειες και τις συνεχείς παραστάσεις του, διαμαρτυρήθηκε, προς τα αρμόδια πρόσωπα του Νοσοκομείου, δεν έγινε κατορθωτό να εξασφαλίσει ιατρική βεβαίωση για τα άλλα τραύματα που έχει υποστεί. Η δικαιολογία που του έδωσαν, είπε, είναι ότι απωλέστηκε ο φάκελος. Ανευρέθη πρόσφατα ένα ιατρικό πιστοποιητικό των Α΄ Βοηθείων (Τεκμήριο 9) στο οποίο γίνεται αναφορά για τη περίθαλψη που έτυχε στο Τμήμα Πρώτων Βοηθειών, προτού μεταφερθεί για τον ακτινολογικό έλεγχο. Πέραν των πιο πάνω δύο πιστοποιητικών, ο ενάγων κατέθεσε τις ακτινογραφίες στις οποίες υποβλήθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο και σε διάφορα άλλα διαγνωστικά κέντρα (Τεκμήριο 8) καθώς και δέσμη από 10 ακτινολογικές εκθέσεις (Τεκμήριο 10). Η απώλεια του φακέλου του ενάγοντα από το Νοσοκομείο, βεβαιώθηκε από τον υπάλληλο του Νοσοκομείου Παρασκευά Ζορλή (ΜΕ4), τον οποίο κάλεσε ο ενάγων για να δώσει εξηγήσεις. ΄Οπως ανέφερε, ο φάκελος χάθηκε κατά τη μετακόμιση στα νέα κτήρια του Νοσοκομείου Λευκωσίας. Σε κάποιο στάδιο εντοπίστηκε αλλά παρέπεσε και πάλι. Αυτό, όπως υποστήριξε, προκύπτει από το γεγονός ότι εκδόθηκε το ιατρικό πιστοποιητικό ημερ. 20.10.2010 (Τεκμήριο 9). Αναζητείται, είπε, από τον Οκτώβριο του έτους 2010 και δεν έγινε κατορθωτό να εντοπιστεί μέχρι την ημέρα που κατέθεσε στο Δικαστήριο (Φεβρουάριο 2011). Μετά τον έξοδο του από το Νοσοκομείο, συνέχισε ο ενάγων, αντιμετώπιζε προβλήματα από τα διάφορα τραύματα που είχε υποστεί και επισκέφθηκε τον ορθοπεδικό ΄Ακη Λοϊζίδη ο οποίος τον εφοδίασε με ιατρική έκθεση ημερομηνίας 28.10.2007 (Τεκμήριο 11). Στο υπό αναφορά πιστοποιητικό περιγράφονται οι βλάβες ως ακολούθως: α) Ευθειασμός της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης. β) Κατάγματα πλευρών του αιμοπνευμοθώρακα δεξιά. γ) Συμπιεστικά κατάγματα 2ου, 5ου και 6ου θωρακικού σπονδύλου και προβολή του δίσκου στο επίπεδο Α5-Α
  2. δ) Ενδοαρθρικό κάταγμα δεξιάς πηχεοκαρπικής άρθρωσης. ε) Κάταγμα κεφαλής 5ου αριστερού μετακαρπίου. στ) Κάταγμα 4ου αριστερού μεταταρσίου. ζ) Κάταγμα δεξιού ισχιακού κλάδου. η) Κάταγμα δεξιάς ωμογλήνης και θ) Κάκωση κρανίου και διάσειση. Ο ορθοπεδικός Α. Λοϊζίδης (ΜΕ5) κλήθηκε από τον ενάγοντα και υιοθέτησε την ιατρική του βεβαίωση, δίδοντας τις αναγκαίες επεξηγήσεις για τις κακώσεις και τις συνέπειες που έχει ή/και θα αντιμετωπίσει στο μέλλον ο ενάγων. Οι διάφορες κακώσεις, όπως εξήγησε, επιβεβαιώθηκαν από τις ακτινολογικές και άλλες εξειδικευμένες εξετάσεις στις οποίες υποβλήθηκε ο ενάγων στο Γενικό Νοσοκομείο, στο Ιπποκράτειο και σε άλλα διαγνωστικά κέντρα (Τεκμήρια 8, 13 και 15). Εστίασε τα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα ο ενάγων ως ακολούθως: α) Πόνους στη σπονδυλική στήλη οι οποίοι ενίοτε θα επεκτείνονται στο θώρακα, συνεπεία των οστεοαρθριτικών αλλοιώσεων που αναπτύσσονται μετά από τέτοιου είδους κατάγματα. β) Αδυναμία στην πλήρη απαγωγή και έξω στροφή του δεξιού ώμου. Σε βάθος χρόνου, πρόσθεσε, θα χρειαστεί αρθροπλαστική ώμου λόγω της αναμενόμενης ανάπτυξης οστεοαρθριτικών αλλοιώσεων. γ) Πόνος και περιορισμός στη κίνηση του υπτιασμού δεξιάς πηχεοκαρπικής άρθρωσης, λόγω του ενδοαρθρικού κατάγματος. δ) Ανώμαλη φόρτιση του άκρου ποδός και μεταταρσαλγία, ως συνέπεια του κατάγματος στο αριστερό 4ο μετατάρσιο. Συνέστησε στον ενάγοντα, όπως διευκρίνισε, να επισκεφθεί ποδίατρο για τη διενέργεια πελματογραφήματος. Τα ανωτέρω προβλήματα, υποστήριξε ο ΜΕ5, δεν επιτρέπουν στον ενάγοντα να ασχοληθεί με βαριά χειρονακτική εργασία. ΄Οσον αφορά την οδήγηση, υποστήριξε πως μπορεί να οδηγεί αλλά με κάποια λογικά χρονικά διαστήματα ανάπαυσης. Να σημειωθεί ότι ο ενάγων εξετάστηκε και από ιατρούς που του υπόδειξε η πλευρά του εναγομένου. Αρχικά τον εξέτασε ο ορθοπεδικός Μ. Μενελάου, ο οποίος εφοδίασε τον ενάγοντα με σχετική ιατρική βεβαίωση (Τεκμήριο 14). Ο κ. Μενελάου δεν κλήθηκε να καταθέσει ως μάρτυρας αλλά η ιατρική του έκθεση κατατέθηκε από τον ενάγοντα και θα συνεκτιμηθεί, ως εξ ακοής μαρτυρία, με βάση και την υπόλοιπη ιατρική μαρτυρία που έχει παρατεθεί. Η εκτίμηση του, όπως καταγράφεται στο Τεκμήριο 14, είναι πως όλα τα κατάγματα έχουν επουλωθεί και τα μόνα προβλήματα που παρέμειναν στον ενάγοντα είναι: α) Μειωμένη κινητικότητα της δεξιάς πηχεοκαρπικής με ενδεχόμενο να αναπτυχθεί στο μέλλον, οστεοαρθρίτιδα και β) ΄Αλγος στη ράχη λόγω των καταγμάτων στη σπονδυλική στήλη με πιθανότητα να αναπτυχθούν οστεοαρθριτικές αλλοιώσεις στη περιοχή των καταγμάτων. Ο ενάγων εξετάστηκε, επίσης, από τον νευροχειρουργό Αχ. Περδίο (ΜΥ3), ο οποίος εξέδωσε σχετική ιατρική βεβαίωση (Τεκμήριο 24). Η εκτίμηση του, όπως καταγράφεται στο Τεκμήριο 24 και επεξηγήθηκε κατά την ένορκη προφορική μαρτυρία του, είναι πως ο ενάγων μπορεί να εξασκεί το επάγγελμα του οδηγού, με λογικές όμως διακοπές για ξεκούραση. Ο λόγος που χρειάζεται διακοπή, είναι γιατί η παρατεταμένη οδήγηση προκαλεί πόνο στη περιοχή των οστεοαρθριτικών αλλοιώσεων. Υπάρχουν, εξήγησε, προχωρημένου βαθμού οστεοαρθριτικές αλλοιώσεις στο επίπεδο του 5ου και 6ου θωρακικού σπονδύλου που δικαιολογούν το πόνο και επιτείνουν το πρόβλημα κατά την παρατεταμένη οδήγηση ή άλλης μορφής κόπωση. Επανερχόμενος στη μαρτυρία του ενάγοντα, παραπονέθηκε επίσης για αϋπνίες και διαταραχές της μνήμης του. Για τα προβλήματα αυτά, ανέφερε, επισκέφθηκε τον νευρολόγο Μ. Πρωτοπαπά (ΜΕ6) ο οποίος τον εφοδίασε με σχετική ιατρική έκθεση (Τεκμήριο 12). Ο ύπνος του, είπε, βελτιώθηκε ένα χρόνο μετά το ατύχημα αλλά εξακολουθεί να αντιμετωπίζει προβλήματα μνήμης. ΄Οπως αναφέρει στη γραπτή του δήλωση (΄Εγγραφο «Α») ξεχνά εύκολα τα πρόσφατα γεγονότα και δεν θυμάται αν του λέχθηκε κάτι. Παρεμβάλλεται στο σημείο αυτό η μαρτυρία του ιατρού Πρωτοπαπά (ΜΕ6). Υιοθετώντας το περιεχόμενο της ιατρικής του έκθεσης (Τεκμήριο 12) ανέφερε πως εξέτασε τον ενάγοντα για πρώτη φορά τον Δεκέμβριο του έτους 2006 σε σχέση με παράπονα απώλειας της πρόσφατης μνήμης και για αϋπνίες. Υπήρχε, είπε, ξεκάθαρη εικόνα διαταραχής της πρόσφατης μνήμης του ενάγοντα. Του χορήγησε φαρμακευτική αγωγή και είχε ακόμη τρεις συναντήσεις μαζί του, τον Ιούλιο, Αύγουστο και Σεπτέμβριο του έτους
  3. Παρουσίασε βελτίωση στο πρόβλημα που είχε με τον ύπνο αλλά όχι με τη μνήμη. Εκτιμά ότι τα προβλήματα συνδέονται με τη κάκωση που υπέστη στην κεφαλή κατά το επίδικο ατύχημα, παρά το γεγονός ότι δεν υπήρξε σοβαρή εγκεφαλική κάκωση, αφού οι εξειδικευμένες εξετάσεις (μαγνητική τομογραφία και ηλεκτροεγκεφαλογράφημα) δεν κατέδειξαν οποιαδήποτε παθολογικά ευρήματα. Αναφορικά με τις ουλές που παρέμειναν στο σώμα του, επισκέφθηκε, είπε, τον πλαστικό χειρουργό Ν. Μαντά (ΜΕ8) ο οποίος τον εφοδίασε με ιατρική γνωμάτευση (Τεκμήριο 16). Ο δρ. Μαντάς ήταν ο τελευταίος μάρτυρας που κατέθεσε σε σχέση με τις επιπτώσεις από τα τραύματα που έχει υποστεί ο ενάγων. Υιοθετώντας τη γνωμάτευση του, συμπλήρωσε πως με την αναμενομένη υποχώρηση και βελτίωση των ουλών θα εξακολουθούν να είναι εμφανείς αλλά όχι αντιαισθητικές. ΄Οπως αναφέρεται στο Τεκμήριο 16, παρέμειναν υπερτροφικές ουλές σε τέσσερα σημεία ως ακολούθως: α) Στο αριστερό πλάγιο θωρακικό τοίχωμα μήκους 2 Χ 3 και 5 Χ 1 εκ. β) Στο ίδιο σημείο μεγαλύτερη ουλή 23 Χ 0.5 εκ. γ) Στον αριστερό βραχίονα 12 Χ 3 εκ. και δ) Στο δεξιό υπερκλείδιο χώρο 13 Χ 1 εκ. Αναμένεται, κατέληξε, βελτίωση σε ποσοστό 50% ενώ μπορεί να υπάρξει περαιτέρω βελτίωση των ουλών α, β και γ ανωτέρω με πλαστική επέμβαση, το κόστος της οποίας ανέρχεται σε €1.710 περίπου. ΄Οσον αφορά την απασχόληση του, ο ενάγων υποστήριξε πως σήμερα εργάζεται σε οικογενειακή επιχείρηση στην οποία είναι μέτοχος σε ποσοστό 10%. Οι υπόλοιπες μετοχές κατέχονται από τα τρία του αδέλφια (με ποσοστό 10% ο κάθε ένας) και τους γονείς του που κατέχουν το 60%. Η επιχείρηση ασχολείται με τη παραγωγή και τοποθέτηση έτοιμου γρασιδιού και ο ίδιος εκτελεί καθήκοντα οδηγού. Δεν μπορεί, είπε, λόγω των προβλημάτων που αντιμετωπίζει από τα τραύματα που έπαθε στο επίδικο ατύχημα, να σηκώνει βάρη. Περιορίζεται, έτσι, στην οδήγηση του φορτηγού που μεταφέρει το γρασίδι σε κοντινές αποστάσεις. Η οικογένεια του, ανέφερε, δείχνει κατανόηση στα προβλήματα του και του αναθέτουν ελαφριές εργασίες γιατί δεν είναι σε θέση να εκτελεί χειρωνακτικές δουλειές. Πριν από το ατύχημα, πρόσθεσε, εργαζόταν σε εταιρεία μεταλλικών κατασκευών (ΠΑΣΑΔΑ ΛΤΔ) και είχε μεγαλύτερο εισόδημα. Από την εταιρεία εκείνη έπαιρνε £250 εβδομαδιαίως, πλέον 13ο μισθό ενώ στην οικογενειακή επιχείρηση αμείβεται σήμερα με €887 μηνιαίως ακάθαρτα. Μετά τον τραυματισμό του εργάστηκε, όπως είπε, για διάστημα έξι μηνών, το έτος 2008, στους παλιούς εργοδότες του γιατί είχε μεγάλη οικονομική ανάγκη. Υποχρεώθηκε όμως να σταματήσει γιατί δεν μπορούσε να εκτελέσει την εργασία, παρά το γεγονός ότι του είχαν ανατεθεί ελαφριά καθήκοντα. Προηγουμένως, συμπλήρωσε, εργάστηκε τρεις μήνες στην οικογενειακή τους επιχείρηση με μισθό ΛΚ400 μηνιαίως. Από την ημέρα του ατυχήματος μέχρι τότε (μέσα Αυγούστου 2007) δεν είχε εργαστεί και δεν είχε οποιοδήποτε εισόδημα. Προσλήφθηκε ξανά, κατέληξε, στην οικογενειακή επιχείρηση από την 1.3.2009 και εξακολουθεί να εργάζεται εκεί, με το μισθό που έχει αναφερθεί νωρίτερα. Τους τελευταίους έξι μήνες όμως (από την ημέρα της μαρτυρίας του στο Δικαστήριο ήτοι 17.11.2010) δεν εργάστηκε γιατί παρουσίασαν υποτροπή τα προβλήματα του και έλαβε γι' αυτή την περίοδο επίδομα ασθενείας από τις Κοινωνικές Ασφαλίσεις. Του εδόθη, είπε, άδεια ασθενείας από το Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας από τον Ιούλιο 2010 μέχρι την 31.12.
  4. Κατέθεσε για τον σκοπό αυτό αντίγραφο ιατρικής βεβαίωσης για άδεια ασθενείας για τη περίοδο από 1.11.2010 μέχρι 31.12.2010 (Τεκμήριο 5). Οι προηγούμενοι εργοδότες του, παραπονέθηκε, δεν του κατέβαλλαν κανονικά τις εισφορές στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων (Κ.Α.). Η παράλειψη αυτή, είπε, περιήλθε στην αντίληψη του μετά το ατύχημα, όταν αποτάθηκε για επίδομα ασθενείας. Πληροφορήθηκε τότε από τις Κ.Α. ότι δεν εδικαιούτο επιδόματος γιατί δεν υπήρχαν εισφορές στο Ταμείο. Διαμαρτυρήθηκε, πρόσθεσε, προς τους πρώην εργοδότες του, αλλά παρά τις υποσχέσεις τους δεν διευθέτησαν τις υποχρεώσεις τους σε σχέση με τις εισφορές που όφειλαν να καταθέσουν στο Ταμείο Κ.Α. Τον Οκτώβριο του έτους 2010 ζήτησε και έλαβε βεβαίωση για τις ασφαλιστέες αποδοχές του (Τεκμήριο 4) στην οποία, είπε, δεν παρουσιάζεται η ορθή εικόνα των αποδοχών του. Ενώ, υποστήριξε, δεν εργάστηκε μετά το ατύχημα και δεν πήρε οποιοδήποτε μισθό, μέχρι τον Μάϊο του έτους 2008, οι προηγούμενοι εργοδότες του δήλωσαν ότι τον πλήρωναν ακόμη και για την περίοδο που νοσηλευόταν στο Νοσοκομείο. Σε σχέση με τις εισφορές του στις Κ.Α., ο ενάγων κάλεσε ως μάρτυρα τον επιθεωρητή Κοινωνικών Ασφαλίσεων Ν. Σωκράτους (ΜΕ4), ο οποίος κατέθεσε σχετική κατάσταση που τηρείται στο αρχείο του Τμήματος του (Τεκμήριο 23). Από τη κατάσταση αυτή προκύπτουν τα ακόλουθα: α) Ο ενάγων δηλώθηκε για πρώτη φορά ως εργοδοτούμενος της εταιρείας Επιπλώσεις Προκοπίου Λτδ, για τη περίοδο 6.11.2000 μέχρι 31.12.
  5. β) Στην εταιρεία ΠΑΣΑΔΑ, παρουσιάζεται να έχει εργοδοτηθεί, για πρώτη φορά, στις 15.10.2002 και εργάστηκε μέχρι 31.12.
  6. γ) Στη συνέχεια παρουσιάζεται να εργοδοτήθηκε ξανά από την εταιρεία ΠΑΣΑΔΑ την περίοδο 1.7.2006 μέχρι 30.4.
  7. Για τα έτη 2003, 2004 και 2005 δεν δηλώθηκαν ασφαλιστέες αποδοχές και δεν καταβλήθηκαν εισφορές στο Τμήμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων, από οποιοδήποτε εργοδότη. δ) Για τη περίοδο 1.8.2007 μέχρι 31.1.2008, καταβλήθηκαν εισφορές από την εταιρεία M.A. TURFLAND AND SONS LTD (οικογενειακή επιχείρηση). ε) Τη περίοδο από 1.5.2008 μέχρι 30.11.2008, καταβλήθηκαν εισφορές από την εταιρεία ΠΑΣΑΔΑ και στ) Από την 1.3.2009 μέχρι σήμερα από την οικογενειακή επιχείρηση (TURFLAND). Ο ΜΕ4, βεβαίωσε ότι ο ενάγων υπόβαλε αίτημα για επίδομα ασθενείας για τη περίοδο 21.9.2006 μέχρι 1.11.2006, το οποίο απορρίφθηκε. Ο λόγος, όπως εξήγησε, ήταν επειδή δεν υπήρχαν εισφορές για το έτος
  8. Για τον ίδιο λόγο, πρόσθεσε, απορρίφθηκε και δεύτερο αίτημα του ενάγοντα με το οποίο ζητούσε καταβολή επιδόματος ασθενείας μέχρι την 31.12.
  9. Ανέφερε, επίσης, ότι ο ενάγων υπόβαλε γραπτό παράπονο στην υπηρεσία Κοινωνικών Ασφαλίσεων, στις 20.10.2010, εναντίον της ΠΑΣΑΔΑ, καταγγέλλοντας την ότι δεν του κατέβαλλε εισφορές. Η καταγγελία δεν έχει εξεταστεί ακόμη. Παρόμοιο παράπονο, ανέφερε, υποβλήθηκε και από άλλο εργοδοτούμενο της ΠΑΣΑΔΑ το έτος
  10. Διευκρίνισε, τέλος, ότι ο ενάγων υπόβαλε αίτηση για επίδομα ασθενείας για τη περίοδο 1.7.2010 μέχρι 31.10.2010, το οποίο εγκρίθηκε ενώ, στις 10.1.2011 υπόβαλε αίτηση για επίδομα ανικανότητας. Ο εναγόμενος υποστήριξε με τη σειρά του, ότι από τη σύγκρουση τραυματίστηκε στο πρόσωπο και υπέστη κάταγμα δύο πλευρών. Παρέμεινε στο Νοσοκομείο για τέσσερεις ημέρες και του δόθηκε άδεια ασθενείας μέχρι 20.10.
  11. Κατέθεσε, σχετικά την ιατρική βεβαίωση Τεκμήριο 27(α) μαζί με την απόδειξη πληρωμής των σχετικών τελών και το πιστοποιητικό ασθενείας, Τεκμήρια 27(β) και 27(γ), αντίστοιχα. Υπόφερε, αναφέρει στη γραπτή του δήλωση (έγγραφο Β), για μεγάλο χρονικό διάστημα ενώ μέχρι σήμερα εξακολουθεί να έχει πόνους στην αριστερή ωμοπλάτη και στη δεξιά πλευρά, ιδιαίτερα κατά τις καιρικές αλλαγές. Ο τραυματισμός του, είπε, τον επηρέασε στις αθλητικές του δραστηριότητες τις οποίες εγκατέλειψε. Απώλεσε, επίσης, εισόδημα ενός μηνός το οποίο καθόρισε στο ποσό των €2366,49 στη βάση σχετικής φορολογικής δήλωσης που υπόβαλε για το έτος 2006 (Τεκμήριο 29). ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ Η μαρτυρία του ενάγοντα δεν χαρακτηρίζεται από ειλικρίνεια. Το Δικαστήριο διέκρινε εμφανή προσπάθεια να προσαρμόσει τη μαρτυρία του με τις ανάγκες της υπόθεσης του. Αρχίζοντας από τα γεγονότα της σύγκρουσης, το Δικαστήριο, χωρίς κανένα δισταγμό, κρίνει αναξιόπιστη τη μαρτυρία του. Το μόνο που αποδέχθηκε είναι ότι οδήγησε για μικρή απόσταση, όπως υποστήριξε, τη μοτοσικλέτα στον ένα τροχό. Η παραδοχή αυτή δεν θα γινόταν, ασφαλώς, εάν δεν υπήρχε η αδιάσειστη μαρτυρία τριών προσώπων που είχαν αντιληφθεί τον ενάγοντα να κινείται στον ένα τροχό, λίγο πριν την σύγκρουση. Στη γραπτή κατάθεση, άλλωστε, που έδωσε στην αστυνομία δεν παραδέχθηκε αυτό το γεγονός, όπως αναφέρει και ο ίδιος στη γραπτή του δήλωση, δίδοντας μια ανίσχυρη, κατά τη κρίση του Δικαστηρίου, δικαιολόγηση. Ότι, δήθεν, φοβήθηκε ότι θα του στερούσε το Δικαστήριο την άδεια οδήγησης. Υποχρεώθηκε στη συνέχεια να αναθεωρήσει τη στάση του, παραδεχόμενος το γεγονός ότι ανασήκωσε τη μοτοσικλέτα του. Με κατάλληλη, όμως, προσαρμογή και στόχευση, ώστε να μην επηρεαστούν οι θέσεις του ως προς την ευθύνη για το δυστύχημα. Υποστήριξε πως εκινείτο με ταχύτητα εντός του επιτρεπόμενου ορίου, δηλαδή γύρω στα 50χ.α.ω. - στη γραπτή του δήλωση αναφέρει γύρω στα 60 - και ανασήκωσε τη μοτοσικλέτα στον ένα τροχό για απόσταση 60μ. Την ανασήκωσε, ισχυρίστηκε, όχι τελείως ώστε, εκτιμά το Δικαστήριο, να αφήσει ανοικτό το ενδεχόμενο, να μπορούσε να γίνει αντιληπτή η παρουσία της μοτοσικλέτας από το προπορευόμενο όχημα. Επιτηδευμένος κρίνεται και ο ισχυρισμός του ότι κάλυψε μικρή απόσταση, έχοντας ανασηκωμένη τη μοτοσικλέτα στον ένα τροχό (γύρω στα 60μ.). Ακολούθως, όπως υποστήριξε, οδήγησε τη μοτοσικλέτα κανονικά στους δύο τροχούς της και αφού κάλυψε απόσταση 200-250 μ. με κανονική ταχύτητα, είδε το όχημα του εναγομένου να προπορεύεται σε απόσταση 20μ. Το ακολούθησε μάλιστα, όπως υποστήριξε, για απόσταση 50μ. και μετά έγιναν οι μανούβρες που απέδωσε στον εναγόμενο. Η πιο πάνω εκδοχή καταρρίπτεται από την αξιόπιστη μαρτυρία του ΜΥ2, η οποία δεν αμφισβητήθηκε στα ουσιώδη σημεία της και δεν κλονίστηκε από την αντεξέταση. Σημειώνεται, παρεμφερώς, πως ο ΜΥ2 δεν είχε λόγο να υπερβάλει ή να βοηθήσει με τη μαρτυρία του οποιοδήποτε διάδικο. Η μεγάλη ταχύτητα με την οποία, ανάφερε ότι τον είδε να κινείται στον ένα τροχό, δεν μπορεί, ασφαλώς, να ήταν 50 ή 60 χ.α.ω., όπως υποστήριξε ο ενάγων. Από την όλη περιγραφή του συμβάντος από τον ΜΥ2, όπως το αντιλήφθηκε και το περιέγραψε στη μαρτυρία του, συνάγεται ότι τα γεγονότα εκτυλίχθηκαν αστραπιαία και όχι όπως τα περιέγραψε ο ενάγων. Η κίνηση του στον ένα τροχό δεν περιορίστηκε στη μικρή απόσταση των 60μ. αλλά σε πολύ μεγαλύτερη, όπως πολύ μεγαλύτερη ήταν και η ταχύτητα του. Ο ΜΥ2 ανέφερε πως είδε τον ενάγοντα να κινείται στον ένα τροχό, καλύπτοντας απόσταση 100 - 150 μ. περίπου και συνέχισε να κινείται έτσι όταν, πλέον, δεν είχε οπτική επαφή, λόγω κάποιου φυσικού εμποδίου. Αντεξεταζόμενος, δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο να κάθισε τη μοτοσικλέτα στους δύο τροχούς, όταν την έχασε από τα μάτια του. Είπε, επίσης, το αυτονόητο, ότι δηλαδή υπολόγισε την απόσταση που είπε ότι κάλυψε και θα μπορούσε να ήταν μικρότερη. Άλλο σημαντικό σημείο της μαρτυρίας του ήταν η απόσταση από το σημείο που έχασε επαφή με τη μοτοσικλέτα μέχρι το σημείο σύγκρουσης, την οποία υπολόγισε γύρω στα 100μ. Σημαντικό σημείο είναι ο ελάχιστος, όπως είπε, χρόνος που πέρασε από τη στιγμή εκείνη, μέχρι που άκουσε τον εκκωφαντικό θόρυβο της σύγκρουσης (ζήτημα δευτερολέπτου, όπως αναφέρει στη κατάθεση του). Το γεγονός ότι ο ΜΥ2 συμφώνησε με τις εισηγήσεις της υπεράσπισης πως οι αποστάσεις που ανέφερε μπορεί να ήταν μικρότερες ή μεγαλύτερες - μετά που έχασε οπτική επαφή με τη μοτοσικλέτα-, δεν μεταβάλλει την εικόνα, όπως την έχει περιγράψει. Ούτε το γεγονός ότι σε κάποιο άλλο σημείο της μαρτυρίας του διευκρίνισε πως ήταν σχήμα λόγου η αναφορά στη κατάθεση του σε «ζήτημα δευτερολέπτου». Η ουσία της μαρτυρίας του, είναι πως ο ενάγων κινήθηκε στον ένα τροχό με μεγάλη ταχύτητα, καλύπτοντας σαφώς μεγαλύτερη απόσταση από αυτή που υποστήριξε ο ίδιος - ο ενάγων-, ενώ σε ελάχιστο χρόνο από τη στιγμή που απώλεσε την ορατότητα με τη μοτοσικλέτα, έγινε η σύγκρουση. Οι καταθέσεις των δύο νεαρών (Τεκμήρια 2 και 3) δεν υποστηρίζουν την εκδοχή του ενάγοντα, όπως εισηγήθηκε η ευπαίδευτη συνήγορος του. Στην πραγματικότητα δεν αποκλείουν ούτε τη μια ούτε την άλλη εκδοχή, αφού δεν αναφέρονται σε αποστάσεις και ακριβή χρονικά σημεία της κίνησης της μοτοσικλέτας κατά την οδήγηση της στον ένα τροχό. Η εκδοχή του ενάγοντα καταρρίπτεται από την ίδια την εξέλιξη των γεγονότων. Εάν οδηγούσε, όπως υποστήριξε, με κανονική ταχύτητα, ακολουθώντας για αρκετή απόσταση το προπορευόμενο όχημα, πως μπορούν να εξηγηθούν; α) Η βιαιότητα της σύγκρουσης και β) Η μη έγκαιρη και αποτελεσματική αντίδραση του, όταν αντιλήφθηκε τον κίνδυνο. Από την άλλη, εάν όντως ο ενάγων εκινείτο με τον τρόπο που περιέγραψε στη μαρτυρία του, θα αναμενόταν να είχε γίνει αντιληπτή η παρουσία της μοτοσικλέτας του από τον οδηγό του προπορευόμενου οχήματος. Για τους ανωτέρω λόγους, η εκδοχή του ενάγοντα και η μαρτυρία του, ως προς τις συνθήκες που περιβάλλουν το ατύχημα, απορρίπτεται ως αναξιόπιστη. Η μαρτυρία του ελέγχεται και όσον αφορά τις ισχυριζόμενες απώλειες του καθώς και τις συνέπειες από τις κακώσεις που έχει υποστεί. Δεν αμφισβητήθηκε, βεβαίως, η σοβαρότητα του τραυματισμού του. Παρόλο που δεν τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου η πλήρης εικόνα των κακώσεων και της περίθαλψης που έτυχε κατά τη νοσηλεία του στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας, προκύπτει από το σύνολο των ιατρικών πιστοποιητικών και της ιατρικής μαρτυρίας που παρουσιάστηκε από τις δύο πλευρές, ότι έχει υποστεί τις κακώσεις που αναφέρθηκαν. Δεν έχουν δοθεί, βέβαια, σαφείς και ικανοποιητικές εξηγήσεις για την αδυναμία του ενάγοντα να παρουσιάσει μαρτυρία από τους θεράποντες ιατρούς του για τα ορθοπεδικά προβλήματα. Η μαρτυρία του υπαλλήλου του Νοσοκομείου (ΜΕ3) δεν υπήρξε καθόλου διαφωτιστική ως προς το ζήτημα. Είπε ότι απωλέστηκε, αρχικά, ο φάκελος κατά τη μετακόμιση του αρχείου από το παλιό στο νέο Νοσοκομείο, διαδικασία που έλαβε χώρα το έτος
  12. Η βεβαίωση όμως, του γιατρού Καουτζάνη (Τεκμήριο 6) φαίνεται να εκδόθηκε τον Ιανουάριο του έτους
  13. Με δεδομένο, μάλιστα, ότι εκδόθηκε νέα ιατρική βεβαίωση τον Οκτώβριο του έτους 2010, από τον υπεύθυνο του Τμήματος Πρώτων Βοηθειών, ο μάρτυρας δέχθηκε ότι ο φάκελος εντοπίστηκε αλλά απωλέστηκε και πάλι μετά την έκδοση του Τεκμηρίου 9, ημερομηνίας 20.10.
  14. Το ερώτημα και η απορία είναι γιατί δεν ετοιμάστηκαν ιατρικές βεβαιώσεις από τον ορθοπεδικό η ορθοπεδικούς, όταν είχε εντοπιστεί ο φάκελος, εφόσον υπήρχε σχετικό αίτημα από τον ενάγοντα. Το πιο πάνω κενό, δεν θα επιδράσει, ασφαλώς, στις διαπιστώσεις του Δικαστηρίου όσον αφορά τη φύση και έκταση των κακώσεων του ενάγοντα, οι οποίες δεν αμφισβητήθηκαν. Οφείλω όμως να παρατηρήσω ότι στην έκθεση του (Τεκμήριο 11) ο ορθοπεδικός Α. Λοϊζίδης (ΜΕ5) παραπέμπει σαφώς σε ιατρικά πιστοποιητικά του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας, σε σχέση με όλες τις κακώσεις του ενάγοντα. Αναφέρει, για παράδειγμα, στη 2η παράγραφο τα εξής: «Η κλινική εξέταση όπως αναφέρεται από τους συναδέλφους του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας ανέδειξε ...» (ακολουθεί παράθεση όλων των κακώσεων). Στη δεύτερη σελίδα του ιδίου Τεκμηρίου αναφέρεται και το εξής απόσπασμα: «Οι βλάβες στο μυοσκελετικό σύστημα αντιμετωπίστηκαν συντηρητικά από τους συναδέλφους του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας». Οι πιο πάνω αναφορές υποδηλώνουν ότι ο ΜΕ5 είχε υπόψη του τις ιατρικές βεβαιώσεις που εκδόθηκαν από το Γενικό Νοσοκομείο, όταν ετοίμαζε τη δική του έκθεση. Δεν ρωτήθηκε να διευκρινίσει που και πως βρέθηκαν στην κατοχή του. Θα κλείσω αυτή τη παρένθεση, σημειώνοντας πως είναι πολύ πιθανό να εκδόθηκαν σχετικά ιατρικά πιστοποιητικά από τους ορθοπεδικούς του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας και να παραδόθηκαν από τον ενάγοντα στο γιατρό Λοϊζίδη. Επανερχόμενος στην αξιολόγηση της μαρτυρίας του ενάγοντα, παρατηρώ ότι επεδίωξε να δώσει μια παραπλανητική εικόνα σε σχέση με τη προηγούμενη απασχόληση του. Υποστήριξε ότι εργαζόταν σε εταιρεία που ασχολείται με μεταλλικές κατασκευές (ΠΑΣΑΔΑ) από το έτος 2002 μέχρι την ημέρα του ατυχήματος. Στις βεβαιώσεις, όμως, των Κ.Α. (Τεκμήρια 4 και 23) φαίνεται ότι εργάστηκε 2 ½ μόνο μήνες το έτος 2002 και επαναπροσλήφθηκε 3 περίπου μήνες πριν από το ατύχημα. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να υποδειχθεί πως δεν υπήρξε ρητή η εξυπακουόμενη άρνηση του ισχυρισμού του Ενάγοντα ότι . «στον ουσιώδη χρόνο εργαζόταν ως υπάλληλος και/ή τεχνίτης σε μεταλλικές κατασκευές και εκέρδιζε £250 (€427.15) εβδομαδιαίως» (Παράγραφος 1 της Έκθεσης Απαίτησης). Στην Υπεράσπιση του ο Εναγόμενος δεν απαντά καθόλου στο πιο πάνω ισχυρισμό. Το Δικαστήριο συμμερίζεται την εισήγηση της συνηγόρου του Ενάγοντα πως η πιο πάνω στάση του Εναγόμενου ισοδυναμεί με παραδοχή, με βάση τη Δ.19 θ.11 των Διαδικαστικών Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας. (βλ. G.I.P. Constructions Ltd v. Neophytou and Another

(1983)1(B) CLR 669, Μουζέ v. Λαμπρή
(1994)1 Α.Α.Δ. 216, Θεμιστοκλής Νικολάου και Αδελφός κ.α. v. Seadoll Marine Co Ltd
(1996)1 Α.Α.Δ. 638, Χρίστου v. Khoreva
(2001)1Γ Α.Α.Δ. 1874 και Paneuropean Insur. Co Ltd v. Mηλιδώνη
(2008)1 Α.Α.Δ. 780). Εκείνο όμως που συνάγεται ως παραδεκτό γεγονός, είναι ότι στον ουσιώδη χρόνο (υπογράμμιση του Δικαστηρίου) ο Ενάγων εργαζόταν ως υπάλληλος σε μεταλλικές κατασκευές με απολαβές £250 εβδομαδιαίως. Στη μαρτυρία του επεχείρησε να επεκτείνει την εμπειρία και την ενασχόληση του με τις μεταλλικές κατασκευές, υποστηρίζοντας ότι εργοδοτείτο στην αναφερθείσα εταιρεία από το έτος 2002 μέχρι την ημέρα του ατυχήματος. Η θέση αυτή δεν περιλαμβάνεται στο δικόγραφο του και δεν μπορεί να θεωρηθεί ως παραδεκτή. Υποστήριξε πως οι εργοδότες του δεν του κατέβαλλαν κανονικά τις εισφορές αλλά δεν τους κατάγγειλε γιατί διατηρούσε καλές σχέσεις μαζί τους και του υποσχέθηκαν να τον εργοδοτήσουν, όπως και έπραξαν τον Μάϊο του έτους 2008, αναθέτοντας του ηπιότερα καθήκοντα. Δεν μπορεί να γίνει πιστευτή αυτή η μαρτυρία του ενάγοντα από το Δικαστήριο. Δεν είναι δυνατόν να εργοδοτείται κάποιος για χρόνια σε μια εταιρεία και να μην του καταβάλλονται εισφορές στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων, χωρίς να διαμαρτύρεται, λόγω, δήθεν καλών σχέσεων. Γίνεται αντιληπτό πως ο ενάγων για όλα τα χρόνια που εργαζόταν, όπως ισχυρίστηκε, χωρίς να καταβάλλουν οι εργοδότες του εισφορές (2003, 2004, 2005 και 2006 μέχρι Σεπτέμβριο) δεν εδικαιούτο να λαμβάνει τα προβλεπόμενα επιδόματα (αδειών, ασθενείας κ.ά.). Δεν μπορεί με κανένα τρόπο να δικαιολογηθεί η παράλειψη του να καταγγείλει τους υποτιθέμενους εργοδότες του. Εάν ήταν αληθείς οι ισχυρισμοί του, θα αναμενόταν να είχε προβεί σε καταγγελία από τον Οκτώβριο - τουλάχιστον - του έτους 2006, όταν απορρίφθηκε το αίτημα του για επίδομα ασθενείας, με το δικαιολογητικό ότι δεν είχαν καταβληθεί εισφορές για το έτος
  1. Το Δικαστήριο εκτιμά πως ο ενάγων, θεωρώντας ότι θα βοηθούσε την υπόθεση του, προέβαλε ψευδείς και ανυπόστατους ισχυρισμούς για δήθεν εργοδότηση του στην εταιρεία ΠΑΣΑΔΑ, από το 2002 μέχρι την ημέρα του δυστυχήματος. Το Δικαστήριο, θα ανέμενε βεβαίως να υποστηριζόταν η εκδοχή του ενάγοντα από κάποιο διευθυντικό στέλεχος ή τον αρμόδιο υπάλληλο από το λογιστήριο των εργοδοτών του. Τέτοια μαρτυρία, όχι μόνο δεν προσκομίστηκε αλλά φρόντισε να «αποκλειστεί» με το παράπονο που υπόβαλε εναντίον τους τον Οκτώβριο του έτους 2010, μετά την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας. Το γεγονός ότι κάποιος άλλος υπάλληλος της ΠΑΣΑΔΑ, υπόβαλε παράπονο εναντίον της, το έτος 2007, στο Τμήμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων δεν επαληθεύει τους ισχυρισμούς του ενάγοντα. Πρόκειται για ένα παράπονο που τέθηκε με εξ ακοής μαρτυρία, χωρίς να μπορεί να ελεγχθεί από το Δικαστήριο εάν ευσταθεί ή όχι. Αφορά, όπως λέχθηκε, ισχυρισμό για μη καταβολή εισφορών για ένα μικρό χρονικό διάστημα - μερικών μηνών-. Δεν γίνεται, συνεπώς, αποδεκτή η θέση του ότι εργαζόταν στην εταιρεία ΠΑΣΑΔΑ από το έτος 2002 μέχρι την ημέρα του δυστυχήματος. Παραμένει βέβαια, ως παραδεκτό γεγονός, η δικογραφημένη θέση του ότι εργαζόταν κατά τον ουσιώδη χρόνο ως υπάλληλος στις μεταλλικές κατασκευές με μισθό £250 εβδομαδιαίως. Δεν γίνεται, επίσης, αποδεκτή η μαρτυρία του σε σχέση με τους ισχυρισμούς του για απώλειες εισοδημάτων λόγω των κατ' ισχυρισμόν μειωμένων απολαβών που λαμβάνει από την οικογενειακή επιχείρηση. Το Δικαστήριο θεωρεί ότι η μαρτυρία του και ως προς αυτή την πτυχή ήταν κατασκευασμένη και αποσκοπούσε στη διόγκωση των αξιώσεων του. Δεν γίνεται, συνεπώς, αποδεκτό ότι ο πραγματικές μηνιαίες απολαβές του είναι €887 όπως υποστήριξε στη γραπτή του δήλωση (έγγραφο «Α»). Ούτε ο ισχυρισμός του ότι οι απολαβές που έπαιρνε ήταν μόνο £400 το μήνα όταν εργάστηκε στην οικογενειακή επιχείρηση από τον Αύγουστο του έτους 2007 μέχρι τον Ιανουάριο
  2. Το Δικαστήριο εκτιμά ότι προσάρμοσε τη μαρτυρία του, στηριζόμενος στα όσα περιέχονται στις καταστάσεις των Κ. Α., οι οποίες, βέβαια, περιέχουν τα εισοδήματα που δηλώνονται από την εταιρεία της οικογένειας του. Ας σημειωθεί ότι με την ΄Εκθεση Απαίτησης του, η οποία καταχωρίστηκε στις 4.7.2008, ο ενάγων διεκδικεί απώλειες ημερομισθίων μέχρι την ημέρα καταχώρισης της Ε/Α, καθώς και μελλοντικές απώλειες, χωρίς να αναφέρει ότι εργάζεται ή ότι εργάστηκε για κάποια χρονικά διαστήματα στην οικογενειακή επιχείρηση και στη ΠΑΣΑΔΑ. Από υπερβολές διακρίνεται και η υπόλοιπη μαρτυρία του, σε σχέση με τα προβλήματα και τις δυσκολίες που υποστήριξε ότι αντιμετωπίζει, ως συνέπεια των κακώσεων που έχει υποστεί. Το Δικαστήριο δεν είναι, ως εκ τούτου, διατεθειμένο να στηριχθεί στη μαρτυρία του, εκτός όπου αυτή υποστηρίζεται από αποδεκτή ιατρική μαρτυρία. Οι ιατροί Λοϊζίδης και Περδίος ΜΕ5 και ΜΥ3 αντίστοιχα, παρουσίασαν, εκτιμώ, με αντικειμενικότητα τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο ενάγων. Συμφωνούν και οι δύο πως οι οστεοαρθριτικές αλλοιώσεις οι οποίες αναπτύχθηκαν στην περιοχή των καταγμάτων στη σπονδυλική στήλη, προκαλούν δυσχέρειες και άλγος στον ενάγοντα που επιτείνεται με τη παρατεταμένη οδήγηση ή ορθοστασία. Εκτιμούν, περαιτέρω, πως ο ενάγων δεν μπορεί να εκτελέσει, λόγω των προβλημάτων αυτών, βαριά χειρονακτική εργασία. Εξίσου πειστική ήταν η μαρτυρία του ΜΕ5 σε σχέση με τα προβλήματα και τις δυσχέρειες του ενάγοντα από τις άλλες κακώσεις. ΄Εδωσε ικανοποιητικές εξηγήσεις όσον αφορά το ενδεχόμενο ανάπτυξης οστεοαρθριτικών αλλοιώσεων στα σημεία των ενδοαρθρικών καταγμάτων. Να σημειωθεί πως η εκτίμηση του, συνάδει με την άποψη του Ορθοπεδικού Μενελάου, ο οποίος εξέτασε τον ενάγοντα με οδηγίες της ασφαλιστικής εταιρείας του εναγομένου (βλ. Τεκμήριο 14). Αναμένεται, όπως εξήγησε ο ΜΕ5, σε βάθος χρόνου να χρειαστεί αρθροπλαστική. ΄Οσον αφορά τις κακώσεις στον αυχένα - ευθειασμός Α.Μ.Σ.Σ.- ο ΜΕ5, δέχθηκε με ειλικρίνεια, πως όταν είδε τον Ενάγοντα πρόσφατα, δεν παρουσίαζε πρόβλημα γιατί, προφανώς, βρισκόταν σε ύφεση. Δεν απέκλεισε όμως το ενδεχόμενο να παρουσιαστεί έξαρση, με συμπτώματα αυχενικού συνδρόμου στο μέλλον. ΄Οσον αφορά το πρόβλημα αϋπνίας και απώλειας πρόσφατης μνήμης, γίνεται αποδεκτή μαρτυρία του ΜΕ6 Μ. Πρωτοπαπά. Είναι όμως άγνωστο εάν εξακολουθεί να αντιμετωπίζει το πρόβλημα απώλειας μνήμης σήμερα ο ενάγων. Δεδομένου ότι η μαρτυρία του ιδίου κρίθηκε αναξιόπιστη και ο ΜΕ6 τον εξέτασε για τελευταία φορά τον Σεπτέμβριο του έτους 2007, είναι αμφίβολο εάν σήμερα εξακολουθεί να αντιμετωπίζει πρόβλημα μνήμης. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι δεν διαπιστώθηκε από τις εξειδικευμένες εξετάσεις, κάποια βλάβη ή ανωμαλία που να δικαιολογεί απώλεια μνήμης σε μόνιμη βάση. Αποδεκτή γίνεται και η μαρτυρία του ΜΕ8 (Ν. Μαντά), ο οποίος εξέθεσε με αντικειμενικότητα την εικόνα των μετατραυματικών ουλών του ενάγοντα. Αποδέχομαι, τέλος τη μαρτυρία των ΜΕ1 και 4, Παπαδόπουλου και Σωκράτους, αντίστοιχα, η μαρτυρία των οποίων δεν αμφισβητήθηκε. Ο πρώτος φαίνεται να έχει απεικονίσει ορθά στο σχεδιαγράφημα του - Τεκμήριο 1- όλα τα δεδομένα που υπήρχαν στη σκηνή, όταν επισκέφθηκε το μέρος. Ο δεύτερος, παρουσίασε απλά τις καταστάσεις των αποδοχών του ενάγοντα που τηρούνται στο Τμήμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων, δίδοντας όσες διευκρινίσεις του ζητήθηκαν. Απομένει η αξιολόγηση της μαρτυρίας του εναγόμενου (ΜΥ1). Ενδιέτριψα προσεκτικά στη μαρτυρία του, έχοντας κατά νου τη πραγματική μαρτυρία, καθώς και την όλη εικόνα που σχημάτισε το Δικαστήριο, από την εμφάνιση του στο εδώλιο του μάρτυρα. Η εκδοχή του παρουσιάζεται πειστική και ελέγχεται ως αληθής. Υποστήριξε, με δύο λόγια, ότι έστριψε δεξιά αφού έλεγξε και δεν εντόπισε όχημα να τον ακολουθεί, δείχνοντας τη πρόθεση του με το σηματοδότη του αυτοκινήτου. Δέχθηκε με ειλικρίνεια, πως δεν ενθυμόταν εάν είχε προβεί σε έλεγχο ξανά, τη στιγμή που περνούσε τη γραμμή που διαχωρίζει τις δύο λωρίδες. Εάν ήταν μάρτυρας με ροπή προς το ψέμα, δεν θα δίσταζε να πει πως είχε προβεί και στον δεύτερο έλεγχο, προκειμένου να βοηθήσει την υπόθεση του. Οι ουσιαστικές διαφορές της εκδοχής του εναγόμενου από την εκδοχή του ενάγοντα είναι: α) Ότι μιλούσε στο κινητό του τηλέφωνο τη στιγμή της σύγκρουσης. Ο ίδιος είπε ότι θυμήθηκε ότι έπρεπε να κάνει ένα επείγον τηλεφώνημα, γι' αυτό και επιχείρησε να σταθμεύσει στο άνοιγμα που υπήρχε δεξιά, σύμφωνα με την πορεία του. β) Ότι κινήθηκε πρώτα αριστερά για να πιάσει ανοικτά, στην προσπάθεια του να κάνει επαναστροφή και γ) Δεν έλεγξε καθόλου, πριν επιχειρήσει επαναστροφή, όπως του υποβλήθηκε από τη συνήγορο του Ενάγοντα. Αρχίζοντας από το τηλέφωνο, ο ενάγων υποστήριξε πως τον είδε λίγο πριν τη σύγκρουση να μιλά στο κινητό του τηλέφωνο. Δεν αποδέχομαι αυτό τον ισχυρισμό. Με τον τρόπο που εκεινείτο ο ενάγων λίγο πριν τη σύγκρουση, έχοντας ανασηκωμένη τη μοτοσικλέτα στον ένα τροχό, δεν ήταν δυνατό να δει τον οδηγό του αυτοκινήτου και δή να αντιληφθεί ότι μιλούσε στο τηλέφωνο. Για το ίδιο ζήτημα παρουσίασε τα πρακτικά της ποινικής υπόθεσης στην οποία ο ΜΕ1, είχε πει ότι δεν συγκατατέθηκε ο εναγόμενος να διερευνηθεί ο ισχυρισμός ότι μιλούσε στο κινητό του τη στιγμή της σύγκρουσης. Ο εναγόμενος αρνήθηκε ότι του ζητήθηκε από την αστυνομία να ελεγχθεί το κινητό του τηλέφωνο. Στα πλαίσια της παρούσας υπόθεσης, ο ΜΕ1, είπε πως δεν θυμόταν αν ζήτησε από τον εναγόμενο να παραδώσει το κινητό του για να ελεγχθεί ο ισχυρισμός του ενάγοντα. Αποδέχομαι την εκδοχή του εναγομένου ο οποίος φάνηκε ειλικρινής μάρτυρας. Δεν διαπίστωσα να υπάρχουν σκιές ή αντιφάσεις στη μαρτυρία του, όπως εισηγήθηκε η συνήγορος του ενάγοντα. Η διευκρίνιση που έδωσε, στις επίμονες ερωτήσεις της συνηγόρου, ότι κτύπησε το κινητό του, δεν ισοδυναμεί με κατάργηση της προηγηθείσας θέσης του, ότι αποφάσισε να σταματήσει για να κάνει ένα επείγον τηλεφώνημα. Διευκρίνισε πως θυμήθηκε το τηλεφώνημα που έπρεπε να κάνει, όταν κτύπησε το κινητό του τηλέφωνο. Το γεγονός ότι δήλωσε, - χωρίς να έχει λόγο να το αποκαλύψει αφού δεν είχε τεθεί τέτοιος ισχυρισμός - ότι κτύπησε το κινητό του τηλέφωνο, φανερώνει ειλικρίνεια, μάλλον, παρά άνθρωπο που αποφεύγει να πει την αλήθεια, όπως εισηγήθηκε η συνήγορος του Ενάγοντα. ΄Οσον αφορά τον ισχυρισμό του ενάγοντα ότι ο εναγόμενος προέβηκε σε μανούβρα, προτού κάνει επαναστροφή, θεωρώ ότι εντάσσεται στη γενικότερη προσπάθεια του να ενοχοποιήσει τον εναγόμενο και να δικαιολογήσει τη δική του αλόγιστη οδήγηση. Επινόησε τη μανούβρα, αντιλαμβανόμενος τη δυσκολία που είχε για να δικαιολογήσει την ενέργεια του να κινηθεί δεξιά και όχι αριστερότερα, όταν - με βάση την εκδοχή του - είδε το προπορευόμενο όχημα να προβαίνει σε επαναστροφή, ενώ το ακολουθούσε με κανονική ταχύτητα. Στη πραγματικότητα, εκινείτο με μεγάλη ταχύτητα στον ένα τροχό, όταν αντιλήφθηκε το όχημα του εναγομένου να στρίβει δεξιά και να του ανακόπτει την πορεία του. Αυτός ήταν ο λόγος που προσπάθησε, απεγνωσμένα, να αποφύγει τη σύγκρουση, χρησιμοποιώντας τα φρένα και κάνοντας, ενστικτωδώς ως φαίνεται, κίνηση προς τα δεξιά. Αποδέχομαι, τέλος, ότι ο Εναγόμενος έλεγξε από το καθρεφτάκι του οχήματος του και δεν εντόπισε τη μοτοσικλέτα του Ενάγοντα, επειδή τη στιγμή εκείνη ο Ενάγων εκινείτο στον ένα τροχό και τα φώτα δεν ήταν στραμμένα στο δρόμο. Θα πρέπει, ωστόσο, να σημειωθεί πως ο έλεγχος στον οποίο είχε προβεί ο Εναγόμενος δεν ήταν αποτελεσματικός. Εάν έλεγχε προσεκτικότερα μπορούσε και έπρεπε να είχε αντιληφθεί τη μοτοσικλέτα που εκινείτο στον ένα τροχό, εφόσον υπήρχε ορατότητα γύρω στα 50μ, με βάση την αναντίλεκτη μαρτυρία του εξεταστή (ΜΕ1). Δέχθηκε, εξάλλου, ο Εναγόμενος ότι δεν προέβη σε επανέλεγχο, τη στιγμή που περνούσε τη διαχωριστική γραμμή της λεωφόρου. Η παράλειψη αυτή του Εναγόμενου θα ληφθεί υπόψη στη συνέχεια, όταν θα ασχοληθεί το Δικαστήριο με το ζήτημα της ευθύνης. Αποδεκτή κρίνεται η μαρτυρία του και όσον αφορά τις δυσχέρειες από τα τραύματα και τις απώλειες που είχε. Ανεξάρτητα, εάν κριθεί, τελικά, βάσιμη η αξίωση του για απώλειες εισοδημάτων ενός μηνός, δέχθηκε με ειλικρίνεια ότι δεν απώλεσε πελάτες. Δεν μπόρεσε, είπε, να εξυπηρετήσει κάποιους πελάτες για επείγοντα φορολογικά ζητήματα - όπως υποβολή καταστάσεων Φ.Π.Α. - και για άλλα τρέχοντα θέματα της εργασίας του ως λογιστή. Υπολόγισε τη ζημιά του στη βάση του συνολικού εισοδήματος του για το έτος
  3. Ο Εναγόμενος κάλεσε ακόμη ένα μάρτυρα, χωρίς όμως να προκύψει οποιοδήποτε όφελος από τη μαρτυρία του αφού διαπιστώθηκε ότι στηριζόταν σε λανθασμένη έρευνα. Πρόκειται για τον ιδιώτη αστυνομικό - ντετέκτιβ - Κυρ. Λοϊζίδη (ΜΥ4) στον οποίο ανατέθηκε η παρακολούθηση του ενάγοντα, σε μια προσπάθεια να αντικρουστεί η θέση του ότι δεν μπορούσε να σηκώνει βαριά αντικείμενα. Κατά τη διάρκεια της ένορκης μαρτυρίας του, βλέποντας και τον Ενάγοντα στην αίθουσα του Δικαστηρίου, αποδέχθηκε πως από δικό του λάθος παρακολούθησε άλλο πρόσωπο. Μετά από την εξέλιξη αυτή, η συνήγορος του Εναγομένου αποδέχθηκε με τη σειρά της ότι η μαρτυρία του ΜΥ4 δεν αφορούσε τον Ενάγοντα και δεν ήταν, συνεπώς, σχετική με την υπόθεση. ΕΥΡΗΜΑΤΑ Με βάση τη πιο πάνω αξιολόγηση καταλήγω στα ακόλουθα ευρήματα:
  4. Στις 21/9/2006 γύρω στις 10 το βράδυ, ο Ενάγων οδηγούσε τη μεγάλου κυβισμού μοτοσικλέτα του στη λεωφόρο Ιωσήφ Χ΄΄Ιωσήφ στο Στρόβολο. Φτάνοντας στα φώτα τροχαίας Σταυρού, ανασήκωσε τη μοτοσικλέτα στον πισινό τροχό της, αναπτύσσοντας μεγάλη ταχύτητα και κατευθύνθηκε προς τα φώτα Αβρααμίδη.
  5. Την ίδια στιγμή, ο Εναγόμενος οδηγούσε το αυτοκίνητο του στην ίδια λεωφόρο και προπορευόταν της μοτοσικλέτας του Ενάγοντα.
  6. Σε κάποιο σημείο της λεωφόρου κτύπησε το κινητό τηλέφωνο του Εναγομένου και θυμήθηκε ότι έπρεπε να κάνει κάποιο επείγον τηλεφώνημα. Αποφάσισε, τότε, να στρίψει δεξιά για να σταματήσει σε άνοιγμα του δρόμου, δεξιά, σύμφωνα με την πορεία του, όπως απεικονίζεται στο σχεδιαγράφημα Τεκμήριο
  7. Έλεγξε, τότε, το δρόμο και αφού δεν είδε όχημα να τον ακολουθεί, έδειξε με το σηματοδότη του αυτοκινήτου τη πρόθεση του να κινηθεί δεξιά και άρχισε να στρίβει, χωρίς να προβεί σε επανέλεγχο για τυχόν οχήματα που ακολουθούσαν. Από απέναντι δεν υπήρχε εμπόδιο. Υπήρχε ένα όχημα το οποίο εκινείτο σε μακρινή απόσταση.
  8. Ακολουθούσε όμως η μοτοσικλέτα που οδηγούσε ο Ενάγων με τον τρόπο που αναφέρθηκε πιο πριν, ήτοι με μεγάλη ταχύτητα και ανασηκωμένη στο πισινό τροχό. Τη στιγμή που επιχειρούσε στροφή δεξιά ο Εναγόμενος, η μοτοσικλέτα βρισκόταν σε πολύ κοντινή απόσταση, γύρω στα 20μ. Το συμπέρασμα αυτό προκύπτει εύλογα από το μήκος των ιχνών τροχοπέδησης (7μ. πριν τη σύγκρουση) σε συνάρτηση με τα άλλα δεδομένα που αναφέρθηκαν, ήτοι τη μεγάλη ταχύτητα και τον τρόπο που οδηγείτο η μοτοσικλέτα τη στιγμή εκείνη. ΄Οπως ορθά επεσήμανε η συνήγορος του ενάγοντα, είναι επιτρεπτό για το Δικαστήριο να συνυπολογίσει την απόσταση σκέψης (thinking distance) την απόσταση, δηλαδή, που λογικά χρειάζεται για να αντιδράσει ένας μέσος οδηγός, όταν αντιληφθεί τον κίνδυνο (βλ. σχετικά Αβραάμ v. Στυλιανού
(2002)1 Α.Α.Δ. 50 και Σιαλαμπή v. Παναγή
(2008)1 Α.Α.Δ. 75).
  1. Μόλις ο Ενάγων αντιλήφθηκε την ενέργεια του Εναγόμενου, κάθισε τη μοτοσικλέτα στους δύο τροχούς και χρησιμοποίησε τα φρένα, επιχειρώντας, ταυτόχρονα, να κινηθεί δεξιότερα, χωρίς, όμως, να μπορέσει να αποφύγει τη σύγκρουση.
  2. Όταν ο Εναγόμενος αντιλήφθηκε τη μοτοσικλέτα, το όχημα του είχε ήδη πάρει κλίση προς τα δεξιά και δεν είχε περιθώριο αντίδρασης.
  3. Η μοτοσικλέτα κτύπησε βίαια στη δεξιά πλευρά του οχήματος του Ενάγοντα - στη πόρτα του οδηγού-. Στη συνέχεια, λόγω της βιαιότητας της σύγκρουσης, γύρισε και κτύπησε με το οπίσθιο μέρος στο μπροστινό μέρος του οχήματος.
  4. Από τη σύγκρουση ο Ενάγων έπεσε στην άσφαλτο και τραυματίστηκε σοβαρά σε διάφορα μέρη του σώματος του. Θεωρώ αχρείαστο να επαναλάβω τις κακώσεις που έχει υποστεί. Είναι, αρκετό να αναφερθεί ότι ανάγονται σε ευρήματα του Δικαστηρίου οι διαπιστώσεις των ιατρών Λοїζου και Μενελάου (Τεκμήρια 11 και 14, αντίστοιχα) σε σχέση με τους τραυματισμούς του Ενάγοντα. Όλα τα κατάγματα έχουν επουλωθεί σε ικανοποιητικό βαθμό. Παρέμειναν, όμως, κάποια κατάλοιπα που προκαλούν πόνους και δυσχέρειες στον Ενάγοντα, ιδιαίτερα σε κοπιώδη εργασία ή κατά την παρατεταμένη βάδιση ή την οδήγηση. Τα προβλήματα αφορούν: α) Θωρακαλγείες, λόγω των καταγμάτων στην ΘΜΣΣ και της ανάπτυξης υπερτροφικών οστεοαρθριτικών αλλοιώσεων στο επίπεδο Θ5-Θ
  5. β) Άλγος και αδυναμία στη πλήρη απαγωγή και έξω στροφή του δεξιού ώμου, λόγω του κατάγματος στη δεξιά ωμογλήνη. γ) Ανώμαλη φόρτιση του αριστερού άκρου ποδός, λόγω του κατάγματος στο 4ο αριστερό μετατάρσιο. δ) Υπάρχει, περαιτέρω, μεγάλη πιθανότητα να αναπτυχθούν οστεοαρθιτικές αλλοιώσεις στη δεξιά πηχεοκαρπική άρθρωση καθώς και στη δεξιά ωμογλήνη, λόγω του ότι τα κατάγματα είναι ενδοαρθρικά. Σε βάθος χρόνου, είναι πιθανό να χρειαστεί χειρουργική αρθροπλαστική επέμβαση στον ώμο. ε) Λόγω της κάκωσης που υπέστη στην αυχενική μοίρα της σπονδυλικής στήλης, θα παρουσιάζονται, κατά καιρούς επεισόδια αυχενικού συνδρόμου που θα συνοδεύονται από άλγος, ζαλάδες και εμβοές. στ) Παρέμειναν οι δύσμορφες αλλά όχι αποκρουστικές ουλές στα σημεία που ανάφερε ο δρ. Μαντάς.
  6. Λόγω των πιο πάνω επιπτώσεων, ιδιαίτερα των προβλημάτων στο δεξί ώμο και σπονδυλική στήλη, ο Ενάγων δεν μπορεί να εκτελέσει βαριά χειρωνακτική εργασία. Πιο συγκεκριμένα δεν μπορεί να απασχοληθεί στις μεταλλικές κατασκευές. Γίνεται, τέλος, αποδεκτή η θέση του Ενάγοντα - η οποία υποστηρίχθηκε από τους ΜΕ5 και ΜΥ3 - ότι θα αντιμετωπίζει κάποιες δυσκολίες κατά την οδήγηση και θα απαιτείται να κάνει λογικά διαλείμματα.
  7. Από τη σύγκρουση τραυματίστηκε και ο Εναγόμενος. Είναι παραδεκτό, με βάση το Τεκμήριο 27, ότι υπέστη εκδορές και θλαστικά τραύματα στο πρόσωπο τα οποία αντιμετωπίστηκαν με συρραφές στο Τμήμα Πρώτων Βοηθειών (βλ. επίσης φωτογραφία Τεκμήριο 26). Υπέστη επίσης κάταγμα δύο δεξιών πλευρών. Παρέμεινε στο Νοσοκομείο ως εσωτερικός ασθενής για τέσσερις ημέρες και του δόθηκε αναρρωτική άδεια για ένα μήνα (βλ. Τεκμήριο 27(γ)). ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Α) ΕΥΘΥΝΗ Το καθήκον επιμέλειας είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης (βλ. Ιωάννου v. Στυλιανού
(1998)1(Γ) Α.Α.Δ. 1861, Παπούτα v. Τούμπα κ.ά.
(2009)1(Β) Α.Α.Δ. 1082). Στην τελευταία υπόθεση το Εφετείο καταλόγισε 20% ευθύνη στον προπορευόμενο οδηγό φορτηγού οχήματος, ο οποίος είχε δείξει τη πρόθεση του ότι θα εκινείτο δεξιά, αλλά παρέλειψε να ελέγξει τη τροχαία κίνηση που ακολουθούσε, προτού επιχειρήσει την έξοδο του προς τα δεξιά. Στην παρούσα υπόθεση, ο εναγόμενος αποφάσισε να ακολουθήσει μια ενδεχομένως επικίνδυνη πορεία, επιχειρώντας στροφή δεξιά, για να σταματήσει σε ένα σημείο που δεν υπήρχε πάροδος. ΄Οπως ορθά επισημαίνεται από τη συνήγορο του ενάγοντα, ο οδηγός ενός οχήματος που κινείται σε λεωφόρο δεν αναμένει ότι το προπορευόμενο του όχημα θα στρίψει δεξιά σε σημείο που υπάρχει άσπρη συνεχής γραμμή και δεν υπάρχει πάροδος. ΄Εδειξε, βέβαια τη πρόθεση του ότι θα εκινείτο δεξιά, με το σηματοδότη του οχήματος και έλεγξε από το καθρεφτάκι την κίνηση που ακολουθούσε, χωρίς να εντοπίσει τη μοτοσικλέτα του ενάγοντα ή άλλο όχημα να τον ακολουθεί. Οι πιο πάνω ενέργειες, εκτιμώ, δεν ήταν αρκετές υπό τις περιστάσεις. ΄Ενας λογικός οδηγός δεν αναμένεται να στρίψει δεξιά σε μια λεωφόρο, υπό τις αναφερθείσες συνθήκες που επικρατούσαν, επειδή θυμήθηκε ότι έπρεπε να κάνει ένα επείγον τηλεφώνημα. Η ενέργεια του, έθετε σε κίνδυνο τους οδηγούς των οχημάτων που ενδεχόμενα τον ακολουθούσαν. ΄Οφειλε, αποφασίζοντας να προβεί στο επικίνδυνο αυτό εγχείρημα, να επιδείξει ιδιαίτερη προσοχή. Πιο συγκεκριμένα, όφειλε να προβεί σε νέο έλεγχο της κίνησης που πιθανώς ακολουθούσε, τη στιγμή που περνούσε το όχημα του τη διαχωριστική γραμμή, ώστε να εβεβαιώνετο ότι δεν τον ακολουθούσε ή δεν τον προσπερνούσε άλλο όχημα. Εάν έλεγχε προσεκτικότερα, όπως όφειλε να πράξει κάτω από τις περιστάσεις, θα εντόπιζε την μοτοσικλέτα του ενάγοντα που οδηγείτο στο πισινό τροχό, δεδομένου ότι βρισκόταν στο πεδίο ορατότητας που είχε - 50μ.- σύμφωνα με την αναντίλεκτη μαρτυρία του εξεταστή (ΜΕ1). Οι ανωτέρω παραλείψεις του εναγομένου, συνιστούν υπό τις περιστάσεις αμέλεια. Αναμφίβολα αμελής υπήρξε και ο ενάγων. Ο αλόγιστος τρόπος που επέλεξε να κινηθεί τη συγκεκριμένη στιγμή, έχοντας ανασηκωμένη τη μοτοσικλέτα στον πισινό τροχό και αναπτύσσοντας μεγάλη ταχύτητα, εξέθεσε τόσο τον εαυτό του, αλλά και τους άλλους οδηγούς που χρησιμοποιούσαν τη λεωφόρο, σε κίνδυνο. Δεν ήταν μόνο η μεγάλη ταχύτητα του ενάγοντα που συνέτεινε στην πρόκληση του ατυχήματος. Καθοριστικό ρόλο διαδραμάτισε το γεγονός ότι οδηγείτο στον ένα τροχό (σούζα), μειώνοντας αισθητά τη δυνατότητα του οδηγού του προπορευόμενου οχήματος να αντιληφθεί τη παρουσία της. Ο εναγόμενος είχε υποχρέωση να ακολουθεί το προπορευόμενο όχημα σε τέτοια απόσταση, ώστε να του παρεχόταν η δυνατότητα αντιμετώπισης ενός πιθανού κινδύνου (βλ. Sir Rentals Co Ltd v. Χαραλάμπους κ.ά.
(2003)1 Α.Α.Δ. 1498). Αντ' αυτού, επέλεξε να οδηγεί αλόγιστα και επικίνδυνα, αδιαφορώντας, πρωτίστως, για τη δική του ασφάλεια. Απομένει ο επιμερισμός της ευθύνης. ΄Εχει νομολογηθεί ότι στο καταμερισμό της ευθύνης, λαμβάνεται υπόψη η υπαιτιότητα του κάθε οδηγού και η αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της αμέλειας και της ζημιάς που προκλήθηκε. Ο καταμερισμός γίνεται με βάση τη κοινή λογική, ανάλογα με τα γεγονότα που περιβάλλουν τη κάθε υπόθεση (βλ. Polycarpou v. Adamou
(1988)1 C.L.R. 727, Χριστοδούλου v. Γρηγορίου
(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 178, Ανδρέας Κωνσταντίνου v. Παναγιώτου, Πολ. ΄Εφεση Αρ. 346/2008, ημερ. 12/9/2011, κά.). Στη τελευταία υπόθεση (Κωνσταντίνου v. Παναγιώτου) το Ανώτατο Δικαστήριο ανασκόπησε τη νομολογία σε σχέση με το καταμερισμό ευθύνης οδηγών οχημάτων, οι οποίοι με τις ενέργειες τους, ανέκοψαν τη πορεία μοτοσικλετιστών που δεν είχαν φωτισμό (Θεοφάνους κ.ά. v. Κουρουκλά κ.α.
(2006)1 Α.Α.Δ. 528 και Νικολάου v. Καϊμακκάμη κ.ά.
(2004)1 Α.Α.Δ. 570). Ανάμεσα σε άλλα, υποδείχθηκε η υποχρέωση των μοτοσικλετιστών, για τη δική τους ασφάλεια, να έχουν φωτισμό, ώστε να είναι πιο ευδιάκριτοι. Στην αναφερθείσα υπόθεση, το Εφετείο, ανατρέποντας την πρωτόδικη απόφαση, επιμέρισε 65% ευθύνη στον οδηγό του αυτοκινήτου και 35% στον μοτοσικλετιστή που εκινείτο εξ αντιθέτου, χωρίς φώτα και με μεγάλη ταχύτητα, αλλά με καλό οδικό φωτισμό, που επέτρεπε στον οδηγό του αυτοκινήτου να εντοπίσει την παρουσία του μοτοσικλετιστή. Στις άλλες δύο υποθέσεις που αναφέρθηκαν καταλογίστηκε μεγαλύτερο ποσοστό αμέλειας στους οδηγούς των οχημάτων (75%) γιατί δεν συνέτρεχε το στοιχείο της μεγάλης ταχύτητας από τους μοτοσικλετιστές. Η κάθε περίπτωση, όπως έχει ήδη επισημανθεί, αποφασίζεται με βάση τα δικά της ιδιαίτερα περιστατικά. Στην εξεταζόμενη υπόθεση τα γεγονότα διαφέρουν ουσιωδώς από τις πιο πάνω αναφερθείσες υποθέσεις, στις οποίες καταλογίστηκε, μεγαλύτερη ευθύνη στους οδηγούς των αυτοκινήτων, οι οποίοι παρέλειψαν να εντοπίσουν τους μοτοσικλετιστές. Η βασική διαφορά έγκειται στο γεγονός ότι ο ενάγων εκινείτο στον ένα τροχό (σούζα) με μεγάλη ταχύτητα. ΄Αλλη διαφορά είναι ότι η μοτοσικλέτα ακολουθούσε και ήταν δυσκολότερο να γίνει αντιληπτή από τον προπορευόμενο οδηγό, αφού δεν μπορούσαν να βοηθήσουν στον εντοπισμό της τα μπροστινά φώτα του αυτοκινήτου. Συνεκτιμώντας κάθε σχετικό παράγοντα και χωρίς να παραγνωρίζω, ασφαλώς, το επικίνδυνο του εγχειρήματος και από τη πλευρά του εναγομένου, εκτιμώ ότι οι αμελείς πράξεις και παραλείψεις και των δύο συνέβαλαν στον ίδιο βαθμό για να επέλθει η σύγκρουση. Αποφάσισα, για όλους τους πιο πάνω λόγους, ότι ο ενάγων και ο εναγόμενος ευθύνονται εξ ίσου και καταλογίζω 50% ευθύνη στον κάθε ένα. Β) ΑΞΙΩΣΕΙΣ ΕΝΑΓΟΝΤΑ ΓΕΝΙΚΕΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ Το Δικαστήριο με βάση τις πιο πάνω διαπιστώσεις για τις κακώσεις που έχει υποστεί ο ενάγων και τις συνέπειες τους, καλείται να καθορίσει το ύψος των γενικών αποζημιώσεων για τον πόνο και την ταλαιπωρία του. Είναι γνωστά τα κριτήρια που λαμβάνονται υπόψη από το Δικαστήριο για τον καθορισμό των αποζημιώσεων για σωματικά τραύματα. Οι αποζημιώσεις, όπως υποδεικνύεται από τη νομολογία, είναι το μέσο που προσφέρεται στο Δικαστήριο για την αποτίμηση του πόνου και της ταλαιπωρίας από τα τραύματα που έχει υποστεί το θύμα αστικού αδικήματος. Το ύψος τους συναρτάται με τη φύση των τραυμάτων, την έκταση τους, τη διάρκεια και τα κατάλοιπα, όπου διαπιστώνεται να υπάρχουν. Τα Δικαστήρια ακολουθούν μια ανοδική πορεία στο θέμα της επιδίκασης αποζημιώσεων για σωματικά τραύματα, ώστε να ανταποκρίνονται στο μέγεθος των τραυμάτων, αλλά ταυτόχρονα να περιορίζονται σε λογικά πλαίσια (βλ. Μαυροπετρής v. Λουκά
(1995)1 Α.Α.Δ. 66, Μερακλή κ.ά. v. Ταλιώτη
(1997)1 Α.Α.Δ. 1148), Παναγή κ.ά. v. Κακόψιτου κ.ά.
(2001)1 Α.Α.Δ. 839). Αναμφίβολα ο ενάγων υπέστη σοβαρές και επώδυνες κακώσεις που του προκάλεσαν πόνους, δυσχέρειες και ταλαιπωρία για αρκετό διάστημα. Υποβλήθηκε σε θωρακοτομή για αντιμετώπιση του σοβαρού τραυματισμού του στο θώρακα και παρέμεινε κλινήρης στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας για διάστημα 12 ημερών. Διαπιστώθηκαν κατάγματα σε τρεις θωρακικούς σπονδύλους, την ωμοπλάτη, στις πλευρές, αριστερό μετακάρπιο, μετατάρσιο και ισχιακό κλάδο. Υπέστη επίσης κάκωση στην αυχενική μοίρα καθώς και στη κεφαλή που του προκάλεσε εγκεφαλική διάσειση και είχε ως συνέπεια ζαλάδες, αϋπνίες και απώλεια της πρόσφατης μνήμης για κάποιο χρονικό διάστημα. Τα κατάγματα και οι άλλες κακώσεις, πλήν του θώρακα, αντιμετωπίστηκαν συντηρητικά και έχουν επουλωθεί σε ικανοποιητικό βαθμό. Παρέμειναν όμως κάποιες επιπτώσεις τις οποίες θα υφίσταται ο ενάγων για το υπόλοιπο της ζωής του. Ειδικότερα, παρέμειναν οι δύσμορφες ουλές που αναφέρθηκαν καθώς και η δυσκολία στις στροφικές κινήσεις και στην απαγωγή του ώμου. Επιπρόσθετα, η ανάπτυξη οστεοαρθριτικών αλλοιώσεων στη περιοχή, προκαλεί επί πλέον δυσχέρεια και υπάρχει ενδεχόμενο να χρειαστεί χειρουργική αρθροπλαστική επέμβαση, σε βάθος χρόνου. Αντιμετωπίζει, επίσης προβλήματα από τις οστεοαρθριτικές αλλοιώσεις που αναπτύχθηκαν στο επίπεδο Θ5-Θ6 της σπονδυλικής στήλης, που του προκαλούν πόνους οι οποίοι εντείνονται με την παρατεταμένη οδήγηση και ορθοστασία, ή κόπωση. Η κάκωση στον αυχένα θα του προκαλεί κατά καιρούς δυσχέρειες και θα χρειάζεται φυσιοθεραπευτική αγωγή. Οι εισηγήσεις των δύο πλευρών ήταν διαμετρικά αντίθετες σε σχέση με το ύψος της αποζημίωσης που δικαιολογούν τα τραύματα του ενάγοντα. Η πλευρά του ενάγοντα εισηγήθηκε ποσό €250.000 ενώ του εναγομένου €20.000. Επικαλέστηκαν προς τούτο σχετική νομολογία. Η συνήγορος του ενάγοντα εισηγήθηκε ότι τα τραύματα του ενάγοντα είναι σοβαρότερα από τα τραύματα της υπόθεσης Κωνσταντίνου v. Παναγιώτου (ανωτέρω) και η συνήγορος του εναγόμενου επικαλέστηκε την υπόθεση Χ''Θεοδοσίου v. Διονυσίου
(2007)1(Β) Α.Α.Δ. 1121 που αφορούσε σαφώς ηπιότερες κακώσεις. Με κάθε σεβασμό, εκτιμώ πως οι δύο εισηγήσεις απέχουν κατά πολύ από το ορθό μέτρο αποζημίωσης που δικαιολογείται με βάση τα τραύματα, την ταλαιπωρία και τις δυσχέρειες που έχει υποστεί και θα υφίσταται στο μέλλον ο ενάγων. Θα πρέπει βέβαια να υποδειχθεί πως η κάθε περίπτωση κρίνεται με βάση τα δικά της ιδιαίτερα περιστατικά. Προηγούμενες αποφάσεις αποτελούν καθοδήγηση αλλά όχι δεσμευτικό προηγούμενο, αφού δεν είναι δυνατό να συνταυτίζονται απόλυτα δύο υποθέσεις, ως προς τη φύση, έκταση και συνέπειες των κακώσεων (βλ. Ταμπούρας v. Κολάνη
(2008)1 Α.Α.Δ. 384 κ.ά.). Ο ενάγων στην ηλικία των 23 ετών (28 σήμερα) έχει υποστεί τα σοβαρά τραύματα που αναφέρθηκαν και θα υφίσταται τις συνέπειες τους για το υπόλοιπο της ζωής του. Ανάλογες με τη σοβαρότητα των κακώσεων θα πρέπει να είναι και οι αποζημιώσεις που θα του επιδικαστούν. Εκτιμώ ότι το ποσό των €120.000, αποτελεί δίκαιη και εύλογη αποζημίωση για τις κακώσεις που έχει υποστεί, επί ποσοστού πλήρους ευθύνης. Αξίωση για απώλειες μελλοντικών εισοδημάτων. Η ευπαίδευτη συνήγορος του ενάγοντα, εισηγήθηκε ότι είναι κατάλληλη περίπτωση για να υπολογιστούν οι απώλειες των εισοδημάτων του ενάγοντα στη βάση του πολλαπλασιαστή. Επικαλούμενη, περαιτέρω, τα όσα σχετικά λέχθηκαν στην υπόθεση Θεοφάνους v. Κουρουκλά (ανωτέρω), εισηγήθηκε ότι δικαιολογείται όπως επιδικαστεί ένα επί πλέον κατ' αποκοπήν ποσό για τη μείωση της εισοδηματικής του ικανότητας ως οδηγού. Είναι αποδεκτό ότι τον ουσιώδη χρόνο, ο ενάγων εργαζόταν στις μεταλλικές κατασκευές με απολαβές £250 εβδομαδιαίως. ΄Οπως διαπιστώθηκε από το Δικαστήριο η απασχόληση του στις μεταλλικές κατασκευές, περιορίζεται στο διάστημα 3 μηνών, πριν από το ατύχημα καθώς και 2 ½ μήνες το έτος
  1. Με την πιο πάνω εμπειρία δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως τεχνίτης μεταλλικών κατασκευών, όπως τίθεται διαζευκτικά στη παράγραφο 1 της ΄Εκθεσης Απαίτησης. Είναι όμως, αποδεκτό, ότι εργαζόταν τη περίοδο εκείνη ως υπάλληλος στις μεταλλικές κατασκευές με τις αναφερθείσες απολαβές. Αποτελεί, επίσης, εύρημα του Δικαστηρίου ότι ο ενάγων δεν μπορεί, λόγω των επιπτώσεων από τις κακώσεις που έχει υποστεί στο επίδικο ατύχημα, να εκτελέσει βαριά χειρωνακτική εργασία, όπως είναι οι μεταλλικές κατασκευές. Είναι, σε θέση να εκτελεί την εργασία του οδηγού, με την οποία ασχολείται σήμερα, ή άλλη παρεμφερή εργασία. Θα αντιμετωπίζει, ωστόσο, κάποιες δυσκολίες και θα απαιτείται όπως διακόπτει την οδήγηση για να ξεκουράζεται, κάνοντας κάποια λογικά διαλείμματα. Με τα πιο πάνω δεδομένα, εκτιμώ πως δεν προσφέρεται η χρησιμοποίηση του πολλαπλασιαστή για τον υπολογισμό της απώλειας των μελλοντικών εισοδημάτων του ενάγοντα. ΄Οπως προαναφέρθηκε, ο ενάγων δεν μπορεί, με βάση τα ευρήματα του Δικαστηρίου, να θεωρηθεί τεχνίτης ή ειδικευμένος εργάτης στις μεταλλικές κατασκευές. Εργάζεται σήμερα ως οδηγός στην οικογενειακή εταιρεία. Δεν προσκομίστηκε μαρτυρία για τις απολαβές που λαμβάνει σήμερα ένας οδηγός στην ελεύθερη αγορά. Υπενθυμίζεται ότι η μαρτυρία του ενάγοντα σε σχέση με το ύψος των απολαβών του στην οικογενειακή επιχείρηση, δεν έγινε αποδεκτή, για τους λόγους που επεξηγήθηκαν. Δεν υπάρχει, συνεπώς, ασφαλές υπόβαθρο για τον υπολογισμό της απώλειας στη βάση του πολλαπλασιαστή. Οι πιο πάνω περιστάσεις, δικαιολογούν όπως επιδικαστεί ένα κατ' αποκοπήν ποσό για τη μείωση της εισοδηματικής ικανότητας του, το οποίο καθορίζω σε €80.
  2. Στην υπόθεση Κωνσταντίνου v. Παναγιώτου, πιο πάνω, στην οποία ο ενάγων εξακολούθησε να ασκεί το επάγγελμα του οικοδόμου, αντιμετωπίζοντας όμως κάποιες δυσκολίες, επιδικάστηκε ποσό €60.000 για τη μείωση της εισοδηματικής του ικανότητας. Στην παρούσα υπόθεση, διαπιστώθηκε ότι ο ενάγων δεν μπορεί να ασχοληθεί με το επάγγελμα που ασκούσε όταν έγινε το ατύχημα ή με άλλη βαριά χειρωνακτική εργασία. Δικαιολογείται κατά τη κρίση του Δικαστηρίου, όπως επιδικαστεί στον ενάγοντα το αυξημένο ποσό των €80.
  3. Αξίωση ενάγοντα για απώλειες μισθών μέχρι τη καταχώρηση της Έκθεσης Απαίτησης. Ο ενάγων υποστήριξε πως δεν εργάστηκε μετά το ατύχημα και δεν έλαβε οποιοδήποτε μισθό, μέχρι τα μέσα Αυγούστου
  4. Δεν υπάρχει σαφής ιατρική μαρτυρία που να δικαιολογεί επαρκώς τη θέση του ενάγοντα ότι δεν ήταν σε θέση να εργαστεί μέχρι τον Αύγουστο του 2007, ήτοι για διάστημα 11 μηνών. Η μαρτυρία του ενάγοντα κρίθηκε αναξιόπιστη. Το Δικαστήριο δεν μπόρεσε να εντοπίσει άλλη αποδεκτή μαρτυρία ως προς το θέμα αυτό. Είναι, ωστόσο, ορθό και δίκαιο όπως καθοριστεί ένα λογικό, υπό τις περιστάσεις, χρονικό διάστημα, κατά το οποίο δεν ήταν σε θέση να εργαστεί, λόγω των κακώσεων που έχει υποστεί. Το βέβαιο είναι ότι παρέμεινε κλινήρης για 12 ημέρες στο Νοσοκομείο και ότι είχε υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση θωρακοτομής. Δεδομένου ότι οι άλλες κακώσεις αντιμετωπίστηκαν συντηρητικά, όπως συνάγεται από τη μαρτυρία του ΜΕ5, το Δικαστήριο κρίνει ότι ήταν λογικά αναμενόμενη κάποια περαιτέρω χρονική περίοδος για την επούλωση των καταγμάτων και την υποχώρηση των δυσχερειών που προκάλεσαν στον ενάγοντα οι κακώσεις, ώστε να ήταν σε θέση να εργαστεί. Λαμβάνοντας περαιτέρω, υπόψη ότι ο ενάγων - με βάση την αδιαμφισβήτητη μαρτυρία του λειτουργού του τμήματος Κ.Α. (ΜΕ4) - είχε ζητήσει επίδομα ασθενείας μέχρι το τέλος Δεκεμβρίου 2006, μπορεί να υποτεθεί ότι δεν μπορούσε να εργαστεί μέχρι και την ημερομηνία εκείνη. Με τα ανωτέρω δεδομένα, είναι λογικό να θεωρηθεί ότι ο ενάγων ήταν ανίκανος να εργαστεί για περίοδο 4 μηνών. Ακολούθως ήταν σε θέση να εκτελέσει την εργασία του οδηγού ή άλλη παρεμφερή εργασία. Οι καταστάσεις των Κοινωνικών Ασφαλίσεων δεν μπορούν να αποτελέσουν ασφαλές βάθρο για να καταλήξει το Δικαστήριο σε ευρήματα ως προς την εργοδότηση του ενάγοντα ή για να υπολογιστούν οι απώλειες του. Αφ' ενός γιατί ο ίδιος ο ενάγων αμφισβήτησε την ορθότητα των καταχωρίσεων και αφ' ετέρου γιατί οι μετέπειτα εργοδότες του είναι η οικογενειακή εταιρεία. Υπενθυμίζω ότι δεν προσκομίστηκε μαρτυρία από την οικογενειακή εταιρεία ούτε από την ΠΑΣΑΔΑ, ενώ η σχετική με το θέμα μαρτυρία του ενάγοντα δεν έγινε αποδεκτή. Καταλήγω, συνεπώς, ότι ο ενάγων απώλεσε μισθούς 4 μηνών, για το συνολικό ποσό των €6.834,40 (£4.000), αφού είναι παραδεκτό ότι κατά το χρόνο του ατυχήματος εκέρδιζε £1.000 μηνιαίως. Άλλες ειδικές ζημιές του ενάγοντα. Η αξίωση για τη ζημιά στη μοτοσικλέτα (παρ. Β(ε) των λεπτομερειών της Ε/Α) συμφωνήθηκε στο ποσό των €9.397.31 (£5.500). Κατατέθηκαν επίσης αποδεικτικά στοιχεία που τεκμηριώνουν τις αξιώσεις του για τα ακόλουθα κονδύλια: α) Ιατρικά έξοδα του γιατρού Μαντά, για το ποσό των €170.86 (£100), με βάση το Τεκμήριο
  5. β) Αμοιβή του διαγνωστικού κέντρου Evresis για το ποσό των €1.270, με βάση το τιμολόγιο Τεκμήριο
  6. γ) Αμοιβή του διαγνωστικού κέντρου Dicteon, εκ ποσού €60, με βάση τις αποδείξεις Τεκμήρια 19α και 19β. δ) Ποσό €130.03 για την αγορά φαρμάκων με βάση τις αποδείξεις Τεκμήριο 20 και ε) Ποσό €162,32 (£95) για την αμοιβή του ιατρού Πρωτοπαπά, ως οι αποδείξεις Τεκμήρια 21α, β και γ. Το σύνολο, επομένως, των ειδικών ζημιών που δικαιούται ο ενάγων, επί ποσοστού πλήρους ευθύνης, είναι οι απώλειες μισθών εκ €6.834,40 πλέον οι πιο πάνω ζημιές και έξοδα τα οποία έχουν τεκμηριωθεί με τη μαρτυρία ή έγιναν παραδεκτά, ήτοι συνολικά €18.024.
  7. Γ) ΑΝΤΑΠΑΙΤΗΣΗ ΓΕΝΙΚΕΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ Οι σωματικές βλάβες του εναγόμενου δεν ήταν ιδιαίτερα σοβαρές. ΄Εχει υποστεί πολλαπλές εκδορές στο πρόσωπο και στο θώρακα. ΄Εφερε επίσης μικρά θλαστικά τραύματα στο πρόσωπο τα οποία είχαν συρραφεί, όπως αναφέρεται στο ιατρικό πιστοποιητικό Τεκμήριο 27 και επιμαρτυρούνται από τη φωτογραφία Τεκμήριο
  8. Η σοβαρότερη κάκωση του ενάγοντα ήταν το κάταγμα δύο πλευρών που του προκάλεσε πόνους και δυσφορία. Αντιμετωπίστηκε με συντηρητική θεραπεία και μετά από 1 μήνα επανήλθε κανονικά στην εργασία του. Η ευπαίδευτη συνήγορος του εναγομένου εισηγήθηκε ότι θα πρέπει να του επιδικαστεί ποσό €12.000 ενώ η συνήγορος του ενάγοντα πρότεινε το ποσό των €3.000 ως τη κατάλληλη αποζημίωση. Οι συνήγοροι παρέπεμψαν το Δικαστήριο σε αυθεντίες με παρόμοια τραύματα. Θεωρώ αχρείαστο να επαναλάβω τις αρχές και τη νομολογία που διέπει το ζήτημα. ΄Οπως επισημάνθηκε νωρίτερα, οι προηγούμενες αποφάσεις μπορούν να καθοδηγήσουν το Δικαστήριο ως προς το ορθό μέτρο αποζημίωσης αλλά δεν αποτελούν δεσμευτικό προηγούμενο, αφού η κάθε περίπτωση παρουσιάζει κάποιες ιδιαιτερότητες. Εκτιμώ ότι το ποσό των €6.000 αποτελεί δίκαιη και εύλογη αποζημίωση για τα τραύματα και τη ταλαιπωρία του ενάγοντα. Επί ποσοστού πλήρους ευθύνης, εννοείται. ΑΠΩΛΕΙΑ ΗΜΕΡΟΜΙΣΘΙΩΝ Για το ζήτημα αυτό, ο ενάγων υποστήριξε ότι απώλεσε εισοδήματα ύψους €2,386.44 λόγω της ανικανότητας του να εργαστεί για διάστημα ενός μηνός. Στήριξε την αξίωση του στο εισόδημα που είχε για όλο το έτος 2006, που ήταν £15.
  9. Εφόσον υποστήριξε, για 11 μήνες είχε συνολικά εισοδήματα £15.364 για τον 1 μήνα που δεν εργάστηκε, απώλεσε €2.386,44 που είναι η αναλογία των 12 μηνών. Δεδομένου ότι ο εναγόμενος δεν απώλεσε πελάτες αφού τους εξυπηρέτησε, όπως ειλικρινώς παραδέχθηκε, μετά την επάνοδο του στην εργασία, θεωρώ ότι η απώλεια του εκτιμήθηκε σε εντελώς υποθετική βάση. Είναι όμως λογικό και δίκαιο, όπως τύχει κάποιας αποζημίωσης για τον 1 μήνα που δεν μπορούσε να εργαστεί, όπως είναι παραδεκτό. Ο εναγόμενος διατηρούσε, κατά τον ουσιώδη χρόνο λογιστικό γραφείο. Κατά το διάστημα που δεν μπορούσε να εργαστεί δεν έχασε κάποιο από τους πελάτες του αλλά όπως επεξήγησε - και έγινε αποδεκτό από το Δικαστήριο - απώλεσε εισοδήματα από άλλες υπηρεσίες που μπορούσε να προσφέρει ως λογιστής. Καθορίζω αυτή την απώλεια στο κατ' αποκοπήν ποσό των €1.000 το οποίο θεωρώ λογικό υπό τις περιστάσεις που αναφέρθηκαν. Οι άλλες ειδικές ζημιές του εναγομένου περιορίστηκαν στη ζημιά του αυτοκινήτου και συμφωνήθηκαν στο ποσό των €2.562,90 πλέον €29.47 για τα έξοδα μετακίνησης του. Έγινε, επίσης, αποδεκτό ότι πλήρωσε ποσό €47,84 (£28) για την ετοιμασία του ιατρικού πιστοποιητικού (Τεκμήριο 27(α)). Οι υπόλοιπες αξιώσεις εγκαταλείφθηκαν. Έπεται ότι το σύνολο των ειδικών ζημιών του ενάγοντα ανέρχεται στο ποσό των €3.640,
  10. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Συνοψίζοντας, καταλήγω ότι επί ποσοστού πλήρους ευθύνης, ο ενάγων δικαιούται: α) Ποσό €200.000 υπό μορφή γενικών αποζημιώσεων, ήτοι €120.000 για το πόνο και τη ταλαιπωρία του και €80.000 για τη μείωση της εισοδηματικής του ικανότητας, και β) €18.024,92 ειδικές ζημιές. Οι γενικές αποζημιώσεις του εναγομένου καθορίστηκαν στο ποσό των €6.000 επί ποσοστού πλήρους ευθύνης και οι ειδικές στο ποσό των €3.640,
  11. Λαμβάνοντας υπόψη την αμέλεια τους, η οποία καθορίστηκε σε ποσοστό 50% στον καθ' ένα, τα ανωτέρω ποσά μειώνονται κατά το ήμισυ. ΄Οσον αφορά το θέμα των τόκων, με βάση τις καθιερωμένες αρχές, επιδικάζεται νόμιμος τόκος από την ημέρα γένεσης του αγώγιμου δικαιώματος, εκτός εάν δικαιολογείται άλλη ρύθμιση. Επί των ειδικών αποζημιώσεων επιδικάζεται το ½ των τόκων. ΄Οπως είναι γνωστό ο νόμιμος τόκος μέχρι την πρόσφατη τροποποίηση του Περί Δικαστηρίων Νόμου ήταν 8%. Από τις 15.10.2008, ο νόμιμος τόκος μειώθηκε σε 5,5% ετησίως. Δεν υπήρξε εισήγηση ότι παρατηρήθηκε κωλυσιεργία από την πλευρά του ενάγοντα ή του εναγομένου, ώστε να αποστερηθεί οποιοσδήποτε από αυτούς τους τόκους. Εκδίδεται, κατά συνέπεια απόφαση υπέρ του ενάγοντα και εναντίον του εναγομένου για το ποσό των €109.012,46, με τόκο: α) Επί του ποσού των €100.000, 8% ετησίως από 21.9.2006 μέχρι 14.10.2008 και ακολούθως 5,5% ετησίως από 15.10.2008 μέχρι εξοφλήσεως. β) Επί του ποσού των €9.012,46, 4% ετησίως από 21.9.2006 μέχρι τις 14.10.2008 και 2,75% ετησίως από 15.10.2008 μέχρι σήμερα. Εκδίδεται, περαιτέρω, απόφαση στην ανταπαίτηση, υπέρ του εναγομένου και εναντίον του ενάγοντα για το ποσό των €4.820,10 με τόκο: α) Στο ποσό των €3.000 8% ετησίως από τις 21.9.2006 μέχρι 14.10.2008 και 5,5% ετησίως από τις 15.10.2008 μέχρι εξοφλήσεως και β) Στο ποσό των €1.820,10 4% ετησίως από τις 21.9.2006 μέχρι τις 14.10.2008 και 2,75% ετησίως από τις 15.10.2008, μέχρι σήμερα. Νοείται ότι όλα τα ποσά της απόφασης τόσο στην απαίτηση όσο και στην ανταπαίτηση θα φέρουν νόμιμο τόκο από σήμερα μέχρι εξοφλήσεως. Επιδικάζονται, τέλος, έξοδα υπέρ του ενάγοντα στην απαίτηση και υπέρ του εναγομένου στην ανταπαίτηση, τα οποία να υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή, στην κλίμακα επιτυχίας της κάθε μιας. (Υπ.) ............ Λ. Καλογήρου, Α.Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.