Αρχή Ραδιοτηλεόρασης Κύπρου ν. ΑΝΤΕΝΝΑ ΛΤΔ, Αρ. Aγωγής: 3602/09, 14 Οκτωβρίου 2011

(1)της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών. Περαιτέρω, ως προς την ουσία της αγωγής ισχυρίζεται ότι: (α) Η αγωγή είναι κακόπιστη και πεισματική και εν πάση περιπτώσει πρόωρη, καθώς η απόφαση στην οποία εδράζεται δεν έχει τελειωθεί και/ή είναι άκυρη και/ή ανυπόστατη και αποτελεί αντικείμενο προσφυγής με αρ. 468/

1. (β) Η ακολουθητέα διαδικασία που αφορά την επίδικη απόφαση προσκρούει σε θεμελιώδεις αρχές του δικαίου και του Ευρωπαϊκού κεκτημένου και ειδικότερα ισχυρίζεται ότι η Ενάγουσα δεν μπορεί να είναι ταυτόχρονα η καταγγέλουσα αρχή, η διερευνούσα αρχή, η δικάζουσα αρχή, η εισπράττουσα αρχή κ.λ.π. Επίσης ισχυρίζεται ότι η διαδικασία είναι εντελώς εκτός των κανόνων και των σκοπών για τους οποίους ιδρύθηκε η Ενάγουσα. (γ) Η Ενάγουσα ακολούθησε παράνομη διαδικασία, παρέλειψε να διεξάγει νόμιμη και δέουσα έρευνα και αποστέρησε από την Εναγόμενη το δικαίωμα ακρόασης και η απόφαση της στερείται της νόμιμης αιτιολογίας. (δ) Η Ενάγουσα δεν δύναται να λάβει δικαστικά μέτρα εναντίον της Εναγομένης για την πληρωμή του ισχυριζόμενου προστίμου και αρνείται ότι μπορεί να εισπράξει αυτά με τα δικαστικά έξοδα ως χρέος, καθ' ότι ο Κανονισμός 48 της ΚΔΠ 10/2000 είναι ultra vires του εξουσιοδοτικού Νόμου. (ε) Η επίδικη Απόφαση είναι άκυρη και χωρίς νομική αξία. Κατά την εκδίκαση της υπόθεσης οι συνήγοροι των διαδίκων δεν προσκόμισαν προφορική μαρτυρία προς απόδειξη των ισχυρισμών τους αλλά η υπόθεση τους στηρίχθηκε σε κοινά παραδεκτά γεγονότα και έγγραφα τα οποία έχουν ως ακολούθως:
2. Η Ενάγουσα είναι ανεξάρτητη αρχή που ιδρύθηκε δεόντως και σύμφωνα με τις πρόνοιες του περί Ραδιοφωνικών και Τηλεοπτικών Σταθμών Νόμου του 1998 ως ετροποποιήθη και μεταξύ άλλων χορηγεί άδειες για ίδρυση, λειτουργία εγκατάσταση και λειτουργία τηλεοπτικού ή ραδιοφωνικού σταθμού.
3. Η Εναγομένη είναι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης δεόντως εγγεγραμμένη σύμφωνα με τον Περί Εταιρειών Νόμο Κεφάλαιο 113 και κατά πάντα ουσιώδη χρόνο εμπορεύεται και/ή χρησιμοποιεί το όνομα και/ή την επωνυμία ΆΝΤΕΝΝΑ'.
4. Η Ενάγουσα χορήγησε στην Εναγομένη άδεια ίδρυσης και/ή λειτουργίας και/ή εγκατάστασης παγκύπριου τηλεοπτικού σταθμού μεταδίδοντας τηλεοπτικές εκπομπές προς το κοινό.
5. Η Ενάγουσα σύμφωνα με το άρθρο 41Β

(1)του Νόμου 7

(1)/1998, δύναται μεταξύ άλλων να επιβάλλει διοικητικό πρόστιμο για κάθε ημέρα παράβασης από το σταθμό, των διατάξεων του νόμου καθώς ή των όρων της άδειας ως ακολούθως: (α) Για παγκύπριο τηλεοπτικό σταθμό μέχρι και Λ.Κ.5.000,00 (β) Για παγκύπριο ραδιοφωνικό σταθμό μέχρι και Λ.Κ.2.000,00 (γ) Για τοπικό ραδιοφωνικό και τηλεοπτικό σταθμό μέχρι και Λ.Κ. 1.000,00 (δ) Για μικρό τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό μέχρι και Λ.Κ.500,00 5. Η Ενάγουσα μετά από αυτεπάγγελτη εξέταση και/ή διερεύνηση παραβάσεων της Εναγομένης του Νόμου και/ή των Κανονισμών αποφάσισε την 21/5/08 στην υπόθεση 79/2005

(1)όπως επιβάλει στην Εναγομένη διοικητικό πρόστιμο ύψους €.6.000,

2. Η Ενάγουσα με επιστολή της ημερομηνίας 16/04/09 την οποία απέστειλε και/ή παρέδωσε στην Εναγομένη, κοινοποίησε τη απόφαση της ημερομηνίας 21/5/2008 και κάλεσε την Εναγόμενη όπως καταβάλει το διοικητικό πρόστιμο που της είχε επιβληθεί με την απόφαση ημερομηνίας 21/5/2008 στην υπόθεση 49/2005

(1).

1. Εναντίον της απόφασης ημερομηνίας 21/5/2008 η εναγόμενη καταχώρησε την προσφυγή υπ' αριθμό 468/
3. Η Εναγόμενη δεν έχει πληρώσει το διοικητικό πρόστιμο που της επέβαλε η Ενάγουσα με την απόφαση ημερομηνίας 21/5/2008 στην υπόθεση 79/2005

(1). 9. Τα διοικητικά πρόστιμα που εισπράττει η Αρχή κατόπιν διοικητικής απόφασης κατατίθενται στο ταμείο της Αρχής σύμφωνα με το άρθρο 38

(1)(δ) του Νόμου 7

(1)/

1. Περαιτέρω κατατέθηκαν από κοινού τα πιο κάτω έγγραφα ως παραδεκτά:
2. Απόφαση Ενάγουσας ημερομηνίας 21/5/2008 για επιβολή διοικητικού προστίμου ύψους €6.000,
3. (Τεκμ. 2Α).
4. Επιστολή Ενάγουσας προς Εναγομένη ημερομηνίας 16/4/
5. (Τεκ. 2Β). Οι συνήγοροι με τις εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις τους, υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις των διαδίκων. Ως προκύπτει από τα πιο πάνω γεγονότα της υπόθεσης η επίδικη απόφαση αποτελεί διοικητική απόφαση και το πεδίο αμφισβήτησης της είναι αποκλειστικά το Ανώτατο Δικαστήριο. Ως εκ τούτου, οι ισχυρισμοί της Εναγομένης που αφορούν τη νομιμότητα και εγκυρότητα της απόφασης της Αρχής να επιβάλει διοικητικό πρόστιμο (υπό στοιχεία (α), (β), (γ), (ε), και

(3)πιο πάνω), δεν μπορούν να εξετασθούν στα πλαίσια της παρούσας αγωγής λόγω ελλείψεως δικαιοδοσίας αφού οι εν λόγω ισχυρισμοί αφορούν εκτελεστή διοικητική πράξη που ανάγεται στη σφαίρα της αναθεωρητικής δικαιοδοσίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου σύμφωνα με το άρθρο 146 του Συντάγματος. (Βλ. Μarketrends Financial Services Ltd v. Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς Κύπρου

(2006)1 ΑΑΔ 223, Sigma Radio TV Ltd v. Αρχής Ραδιοτηλεόρασης (ανωτέρω). (Βλ. Κυριάκου κ.α. ν. Διευθυντή Τμήματος Τελωνείων

(2000)1 ΑΑΔ 589, Sigma Radio Tv LTD ν. Αρχής Ραδιοτηλεόρασης Κύπρου, Πολ. Έφεση 12186, ημερ. 23.2.2006). Ως έχει νομολογηθεί (βλ. Κυριάκου κ.α. ν. Διευθυντή Τμήματος Τελωνείων (ανωτέρω) «αν η χρηματική απαίτηση στην οποία αναφέρεται μια αγωγή είναι το αποτέλεσμα διοικητικής απόφασης για την ορθότητα της οποίας το Επαρχιακό Δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας να αποφανθεί, αφ΄ ης στιγμής δεν προσβλήθηκε η εγκυρότητα της απόφασης, η οφειλή πρέπει να θεωρείται ως δεδομένη». Επίσης, οι ισχυρισμοί της Εναγομένης ότι η αγωγή είναι πρόωρη δεν με βρίσκουν σύμφωνη. Στην παρούσα υπόθεση το διοικητικό πρόστιμο δεν έχει ακυρωθεί από το Ανώτατο Δικαστήριο, παραμένει σε ισχύ και παράγει έννομα αποτελέσματα και ούτε η ύπαρξη προσφυγής, επί των πιο πάνω θεμάτων, μπορεί να δικαιολογήσει υπεράσπιση εκ μέρους της Εναγομένης στα πλαίσια της παρούσας αγωγής. Αναφορικά με τους ισχυρισμούς της Εναγομένης που αφορούν νομιμοποίηση της Ενάγουσας για έγερση της παρούσας αγωγής, προκύπτει από τα παραδεκτά γεγονότα ότι η Ενάγουσα είναι νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου, το οποίο έχει ιδρυθεί με βάση τον περί Ραδιοφωνικών και Τηλεοπτικών Σταθμών Νόμο (Ν. 7

(1)του 1998). Η Αρχή Ραδιοτηλεόρασης με βάση το εδάφιο

(1)του άρθρου 3 του εν λόγω νόμου είναι ανεξάρτητη Αρχή και με βάση το εδάφιο

(3)(α) του ιδίου άρθρου έχει την ικανότητα «να ενάγει και να ενάγεται» και «να εκτελεί κάθε πράξη που απαιτεί την εκπλήρωση των δυνάμει του νόμου σκοπών της» (βλ. άρθρο 3

(3)(β)). Επίσης με βάση το άρθρο 41Β

(3)του Νόμου έχει το δικαίωμα να εγείρει η ίδια αγωγή προς είσπραξη προστίμου «η Αρχή λαμβάνει δικαστικά μέτρα και εισπράττεται το οφειλόμενο ως αστικό χρέος οφειλόμενο προς την Δημοκρατία». Η ερμηνεία που αποδίδεται στη πιο πάνω νομοθετική πρόνοια από τον ευπαίδευτο συνήγορο της Εναγομένης ότι δεν μπορούσε να απαιτηθεί και εισπραχθεί από την Ενάγουσα, δεν με βρίσκει σύμφωνη. Ως αναφέρεται στην υπόθεση ΑΝΤΕΝΝΑ ΛΤΔ ν. Αρχή Ραδιοτηλεόρασης, ημερ. 12.7.2010, «Στη συγκεκριμένη υπόθεση η Ενάγουσα με βάση το άρθρο 41(β)

(3)του σχετικού νόμου λαμβάνει δικαστικά μέτρα και εισπράττεται το οφειλόμενο ποσό ως αστικό χρέος οφειλόμενο από τη Δημοκρατία, δηλαδή με τον ίδιο τρόπο που η Δημοκρατία εισπράττει αστικό χρέος που δεν είναι άλλος από την καταχώρηση αγωγής. Δεν θεωρώ ότι ο τρόπος ερμηνείας του εν λόγω άρθρου από τον ευπαίδευτο συνήγορο της Εναγομένης, ότι δηλαδή θα έπρεπε να γίνει αγωγή στο όνομα του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για την είσπραξη του ποσού αυτού, είναι ορθός και συμφωνώ με τη θέση της Αιτήτριας ότι είναι η απλή ερμηνεία του εν λόγω άρθρου που θα πρέπει να αποδοθεί σε αυτό και όχι οποιαδήποτε άλλη ερμηνεία η οποία θα καταστρατηγούσε και το σκοπό ίδρυσης και λειτουργίας της αρχής». Επιπρόσθετα με τα πιο πάνω, σύμφωνα με το άρθρο 38, παράγραφος

(1), υποπαράγραφος (δ), του Νόμου 7

(1)/98 η Αρχή Ραδιοτηλεόρασης διατηρεί ταμείο στο οποίο κατατίθενται μεταξύ άλλων έσοδα που προέρχονται από την επιβολή διοικητικού προστίμου στους σταθμούς. Ο νομοθέτης έδωσε το δικαίωμα στην Αρχή να λαμβάνει δικαστικά μέτρα προς είσπραξη των προστίμων, και ρύθμισε και το θέμα της κατάθεσης των ποσών αυτών σε Ταμείο της Αρχής. Κατά συνέπεια δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό ότι ο κανονισμός 48

(1)θεσπίστηκε ultra vires του Νόμου 7

(1)/1998 αφού προκύπτει ξεκάθαρα από το σύνολο της Νομοθεσίας, η πρόθεση του Νομοθέτη για την είσπραξη του προστίμου από την Αρχή και είναι προφανές από τις πιο πάνω νομοθετικές πρόνοιες ότι ο κάθε Σταθμός στον οποίο επιβάλλεται πρόστιμο οφείλει να το πληρώνει στην Αρχή, η οποία και ορίστηκε υπεύθυνη από το Νόμο για την είσπραξη των εν λόγω προστίμων, χωρίς να απαιτείται η λήψη δικαστικών μέτρων είσπραξης, εκτός αν υπάρχει απροθυμία των σταθμών να πληρώσουν το επιβληθέν πρόστιμο. Έτσι, η θέση της Εναγομένης ότι η Ενάγουσα δεν δύναται να λάβει δικαστικά μέτρα για την πληρωμή του διοικητικού προστίμου ή ότι δεν μπορεί να το εισπράξει και ότι ο Κανονισμός 48(Ι) της Κ.Δ.Π. 10/2000 είναι Ultra Vires του εξουσιοδοτικού Νόμου 7(Ι)/98 και ότι η είσπραξη του επιβαλλόμενου προστίμου από την Ενάγουσα αντιβαίνει στα άρθρα 165-167 του Συντάγματος δεν ευσταθεί. Στην υπόθεση ΑΝΤΕΝΝΑ ΛΤΔ ν. Αρχής Ραδιοτηλεόρασης Κύπρου (ανωτέρω), που αφορούσε αίτηση για συνοπτική απόφαση στην οποία εγέρθεισα παρόμοια πραγματικά και νομικά σημεία με την παρούσα υπόθεση, αναφέρονται τα ακόλουθα: «Κατά πόσον εσφαλμένα το πρωτόδικο δικαστήριο έκρινε ότι δεν μπορούσε να εξετάσει τη συνταγματικότητα του Νόμου 7(Ι)/98 και τη συμβατότητα του με τα Άρθρα 165, 166 και 167 του Συντάγματος - Λόγος έφεσης 1 Στη σελίδα 9 της εκκαλούμενης απόφασης στην έφεση 3/08, το πρωτόδικο δικαστήριο αναφέρει:- «Ο βασικός λόγος ένστασης που προωθεί η Εναγομένη/Καθ' ης η Αίτηση, δηλαδή η ουσία της υπεράσπισης τους στην παρούσα αγωγή, εξ όσων αναφέρονται και στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση και στην εμπεριστατωμένη αγόρευση του συνηγόρου της Καθ' ης η Αίτηση/Εναγομένης η υπεράσπιση της αφορά αυτή καθ' εαυτή την έκδοση της απόφασης για επιβολή διοικητικού προστίμου από την Ενάγουσα. Η απόφαση για επιβολή διοικητικού προστίμου είναι ξεκάθαρο ότι αποτελεί εκτελεστή διοικητική πράξη η οποία ανάγεται στη σφαίρα του δημοσίου δικαίου και η οποία προσβάλλεται με προσφυγή στο Ανώτατο Δικαστήριο σύμφωνα με το άρθρο 146 του Συντάγματος το οποίο έχει και αποκλειστική δικαιοδοσία να το εξετάσει. Εξ ου και η Εναγόμενη ορθά, εφόσον διαφωνεί με την εγκυρότητα της πράξης αυτής, την έχει προσβάλει με την καταχώρηση της προσφυγής 170/07 ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου. To Ανώτατο Δικαστήριο ως το μόνο Δικαστήριο που έχει δικαιοδοσία να εξετάσει την εν λόγω προσφυγή είναι το μόνο αρμόδιο για να εξετάσει, πάντοτε στα πλαίσια της προσφυγής, τους λόγους που προβάλλει η Εναγόμενη στην παρούσα περίπτωση ως υπεράσπιση, δηλαδή η σύνθεση του διοικητικού οργάνου, η διαδικασία που ακολουθήθηκε, το κατά πόσο είχαν ευκαιρία οι Εναγόμενοι να ακουστούν, ως και η συνταγματικότητα του νόμου με βάση τον οποίο επιβλήθηκε το διοικητικό πρόστιμο. Είναι δε ξεκάθαρο ότι οι λόγοι αυτοί δεν μπορούν να εξεταστούν από το παρόν Δικαστήριο. Περαιτέρω, είναι πολύ καλά γνωστή η αρχή ότι οι διοικητικές πράξεις φέρουν το Τεκμήριο της νομιμότητας, δηλαδή τεκμαίρονται νόμιμες και παράγουν άμεσα έννομα αποτελέσματα μέχρι την ακύρωση τους από το Ανώτατο Δικαστήριο ή την αναστολή τους με βάση την ειδική διαδικασία που προβλέπουν οι κανονισμοί του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Το Τεκμήριο της νομιμότητας είναι απαραίτητο για την εύρυθμη λειτουργία του κράτους αφού οι πράξεις των διαφόρων διοικητικών οργάνων του αποτελούν τη σπονδυλική στήλη της λειτουργίας του. Για τα πιο πάνω παραπέμπω και πάλι στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στις Πολιτικές Εφέσεις 11803, 11804 και 11805, ημερ. 18.3.2005, μεταξύ Sigma Radio TV Ltd v. Αρχής Ραδιοτηλεόρασης Κύπρου (ανωτέρω). Στη συγκεκριμένη περίπτωση η καταχώρηση και μόνο της προσφυγής χωρίς διαδικασία αναστολής της ισχύος της διοικητικής πράξης με σχετικό διάταγμα του Ανωτάτου Δικαστηρίου δεν αναστέλλει βεβαίως την ισχύ της ούτε και αίρει το Τεκμήριο της νομιμότητας. Στην παρούσα περίπτωση η προσφυγή βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη, δεν υπάρχει όπως έχει ήδη αναφερθεί διάταγμα για αναστολή της ισχύος της και με βάση τα όσα έχουν αναφερθεί πιο πάνω τεκμαίρεται νόμιμη και παράγει άμεσα αποτελέσματα. Όσον αφορά το θέμα συνταγματικότητας του Ν. 7

(1)/98 αυτό έχει επιλυθεί με αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου στις οποίες και έχει κριθεί ότι οι πρόνοιες του εν λόγω νόμου είναι συνταγματικές. Αναφέρω τις αποφάσεις: Π.Ε. 15105,[1] ημερ. 22.6.2006 και Π.Ε. 12186, ημερ. 26.2.2006,[2] μεταξύ Sigma Radio TV Ltd. v. Αρχής Ραδιοτηλεόρασης Κύπρου. Όσον αφορά τον ισχυρισμό ότι η Ενάγουσα δεν νομιμοποιείται να εγείρει την ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή στο όνομα της ο ισχυρισμός αυτός δεν μπορεί να ευσταθήσει εφόσον η Ενάγουσα είναι νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου το οποίο έχει ιδρυθεί με βάση νόμου. Ούτε ο ισχυρισμός ότι η είσπραξη οποιουδήποτε ποσού από την Ενάγουσα αντίκειται στα Άρθρα 165, 166 και 167 του Συντάγματος με βρίσκει σύμφωνη αφού τα εν λόγω άρθρα προνοούν ότι χρέη οφειλόμενα προς τη Δημοκρατία κατατίθενται στο πάγιο ταμείο του κράτους. Στη συγκεκριμένη υπόθεση η Ενάγουσα με βάση το άρθρο 41(β)

(3)του σχετικού νόμου λαμβάνει δικαστικά μέτρα και εισπράττεται το οφειλόμενο ποσό ως αστικό χρέος οφειλόμενο από τη Δημοκρατία, δηλαδή με τον ίδιο τρόπο που η Δημοκρατία εισπράττει αστικό χρέος που δεν είναι άλλος από την καταχώρηση αγωγής. Δεν θεωρώ ότι ο τρόπος ερμηνείας του εν λόγω άρθρου από τον ευπαίδευτο συνήγορο της Εναγομένης, ότι δηλαδή θα έπρεπε να γίνει αγωγή στο όνομα του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για την είσπραξη του ποσού αυτού, είναι ορθός και συμφωνώ με τη θέση της Αιτήτριας ότι είναι η απλή ερμηνεία του εν λόγω άρθρου που θα πρέπει να αποδοθεί σε αυτό και όχι οποιαδήποτε άλλη ερμηνεία η οποία θα καταστρατηγούσε και το σκοπό ίδρυσης και λειτουργίας της αρχής. Παρόμοια είναι και η προσέγγιση του αντίστοιχου πρωτόδικου δικαστηρίου στην έφεση 60/08. Σχετικές είναι οι σελίδες 8-12 της πρωτόδικης απόφασης. Οι Εφεσείοντες διατείνονται ότι και τα δύο πρωτόδικα δικαστήρια όχι μόνο είχαν εξουσία, αλλά και καθήκον να εξετάσουν τη νομιμότητα της απόφασης και τη συνταγματικότητα του Νόμου, βάσει του οποίου επιβλήθηκε το διοικητικό πρόστιμο ως προκαταρκτικό νομικό σημείο στη βάση των αποφασισθέντων στην The Attorney- General of the Republic v. Mustafa Ibrahim & Others

(1964)CLR 195. Ούτε αυτός ο λόγος ευσταθεί. Όπως πολύ ορθά διαπιστώνουν οι δύο ευπαίδευτοι πρωτόδικοι δικαστές, το Ανώτατο Δικαστήριο είναι το μόνο αρμόδιο για να εξετάσει τη νομιμότητα μιας εκτελεστής απόφασης διοικητικού οργάνου. Η δικαιοδοσία αυτή του Ανωτάτου Δικαστηρίου, σύμφωνα με το εδάφιο 1 του Άρθρου 146, είναι «αποκλειστική» (βλ. Kyriakides v. Republic 1 RSCC 66 και Ouzounian v. Republic

(1966)3 CLR 553, στη σελίδα 556 και Sigma Radio TV Ltd v. Αρχής Ραδιοτηλεόρασης Κύπρου

(2006)1Α ΑΑΔ 155, στην οποία έκαμε αναφορά και το πρωτόδικο δικαστήριο στην έφεση 3/08. Δεν προτιθέμεθα να επεκταθούμε στο θέμα, εφόσον για το ίδιο ζήτημα υπάρχει όχι μόνο πλούσια, αλλά και πρόσφατη νομολογία, την οποία υιοθετούμε και στην οποία παραπέμπουμε (βλ. Sigma Radio TV Ltd. v. Αρχής Ραδιοτηλεόρασης Κύπρου, Π.Ε. 187/2007, ημερομηνίας 17.12.2009, η οποία εκδόθηκε από την παρούσα σύνθεση, Sigma Radio TV Ltd. v. Αρχής Ραδιοτηλεόρασης Κύπρου

(2007)1Β ΑΑΔ 909, Sigma Radio TV Ltd. ν. Αρχής Ραδιοτηλεόρασης Κύπρου (Αρ. 1)

(2006)1 ΑΑΔ 155, Sigma Radio TV Ltd. ν. Αρχής Ραδιοτηλεόρασης Κύπρου (Αρ. 2)

(2005)1 ΑΑΔ 572, Sigma Radio TV Ltd. v. Αρχής Ραδιοτηλεόρασης Κύπρου

(2005)1Α ΑΑΔ 408 και Sigma Radio TV Ltd. κ.α. ν. Αρχής Ραδιοτηλεόρασης Κύπρου

(2004)3 ΑΑΔ 134, απόφαση Πλήρους Ολομέλειας)». Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω βρίσκω ότι οι ισχυρισμοί που περιέχονται στην Υπεράσπιση της Εναγομένης δεν ευσταθούν και ως εκ τούτου απορρίπτονται. Παραμένει να εξετασθεί αν η Ενάγουσα απέδειξε την υπόθεση της. Με βάση τα παραδεκτά γεγονότα ως έχουν αναφερθεί πιο πάνω, βρίσκω ότι έχει αποδείξει την υπόθεση της εναντίον της Εναγομένης, αφού ουσιαστικά η ύπαρξη της διοικητικής απόφασης είναι αναντίλεκτη και ως εξηγήθηκε ανωτέρω το πεδίο για την αμφισβήτηση της είναι αποκλειστικά το Ανώτατο Δικαστήριο και το διοικητικό πρόστιμο δεν έχει πληρωθεί. Ως εκ τούτου εκδίδεται απόφαση υπέρ της Ενάγουσας και εναντίον της Εναγομένης για το ποσό των €6.000,00 πλέον νόμιμο τόκο, πλέον έξοδα, ως θα υπολογιστούν και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............ Γ. Κυριακίδου, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο