Ι + Α Φιλίππου Αρχιτέκτονες κ.α. ν. White Moon Services Limited, Αρ. Aγωγής: 9086/10, 7 Νοεμβρίου 2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2011:A421 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Α. Ρ. Λιάτσου, Π.Ε.Δ. Αρ. Aγωγής: 9086/10 Μεταξύ:
- Ι + Α Φιλίππου, Αρχιτέκτονες
- Ανδρέα Φιλίππου
- Νικηφόρου Ορφανού υπό την ιδιότητά του ως Διαχειριστού της περιουσίας του μ. Ιάκωβου Φιλίππου Εναγόντων και White Moon Services Limited Εναγομένων ----------------------- Αίτηση ημερ. 28.1.2011 για Παραμερισμό 7 Νοεμβρίου
- Για τους Αιτητές-εναγόμενους: κ. Δ. Διομήδους για Καλλή & Καλλή Για τους Καθ΄ ων η Αίτηση-ενάγοντες: κα Μ. Κυριάκου για κ. Χρ. Τριανταφυλλίδη ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (Ex-Tempore) Αριθμός γεγονότων δεν αμφισβητείται: Η αγωγή καταχωρήθηκε στις 29.10.
- Μέσα από αυτή οι ενάγοντες αξίωναν εναντίον των εναγομένων σημαντικό ποσό, με βάση αμοιβή για διεξαχθείσες εργασίες αρχιτεκτονικής φύσης. Το κλητήριο επιδόθηκε, κατά τρόπο που θα απασχολήσει σε κατοπινό στάδιο το Δικαστήριο, δεν καταχωρήθηκε εμφάνιση και οι ενάγοντες προχώρησαν στην καταχώρηση αίτησης για έκδοση απόφασης λόγω μη εμφάνισης. Ως απόρροια ήταν η έκδοση, στις 30.11.2010, απόφασης υπέρ των εναγόντων και εναντίον όλων των εναγομένων ως η απαίτηση, πλέον τα έξοδα. Στις 28.1.2011 καταχωρήθηκε η υπό κρίση Αίτηση για ακύρωση της εκδοθείσας πιο πάνω απόφασης. Δεν θα επαναλάβω με λεπτομέρεια το περιεχόμενό της, τους λόγους επί τους οποίους εδράζεται, ούτε και τα όσα αναφέρονται στη συνοδευτική ένορκο δήλωση, για οικονομία του χρόνου και μόνο. Είναι, συνοπτικά, η θέση των Αιτητών ότι δεν έλαβαν γνώση της διαδικασίας, καθότι ουδέποτε τους επιδόθηκε η αγωγή, ότι για πρώτη φορά πληροφορήθηκαν για την ύπαρξη της εναντίον τους απαίτησης όταν οι εξ αποφάσεως δανειστές προχώρησαν με μέτρα εκτέλεσης, συγκεκριμένα στις 17.1.2011, και ότι έχουν καλή υπεράσπιση την οποία εκθέτουν με λεπτομέρεια. Η αντίθετη θέση των Καθ΄ ων η Αίτηση είναι ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος. Προβάλλουν πως δεν έχει καταδειχθεί η ύπαρξη καλής υπεράσπισης, αλλά και ότι παρατηρείται αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην προσφυγή στο Δικαστήριο. Όπου είναι απαραίτητο, σε κατοπινό στάδιο, θα αναφερθεί το Δικαστήριο στις βασικές θέσεις των δύο μερών. Προέχει να τεθούν, επιγραμματικά, οι αρχές που καλύπτουν το υπό εκδίκαση ζήτημα παραμερισμού της απόφασης. Με βάση τη Δ.17, θ.10, όταν εκδοθεί απόφαση «το Δικαστήριο δύναται στην κατάλληλη περίπτωση να ακυρώσει ή διαφοροποιήσει τέτοια απόφαση, με όρους που θα ήταν δίκαιοι.» Το θέμα παραμερισμού απόφασης που εκδόθηκε στην απουσία εναγομένων εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Είναι σταθερή γραμμή της νομολογίας ότι θα πρέπει να συντρέχουν δύο στοιχεία προκειμένου να ασκηθεί υπέρ του Αιτητή αυτή η διακριτική ευχέρεια. Ο Αιτητής αφενός να δείξει καλή υπεράσπιση στην ουσία της υπόθεσης, και, αφετέρου, να τεκμηριώσει ότι υπήρξε σοβαρός λόγος για τη μη εμφάνισή του στη διαδικασία ή την καθυστέρησή του να αποταθεί στο Δικαστήριο για τον παραμερισμό της απόφασης. Το Δικαστήριο, ασκώντας τη διακριτική του εξουσία ισοζυγίζει από τη μια την ανάγκη διασφάλισης του δικαιώματος του κάθε διάδικου να ακουστεί και, από την άλλη, την ανάγκη για ταχεία απονομή της δικαιοσύνης και τελεσιδικία. Προς καθοδήγηση, στην πρόσφατη απόφαση Sabine Zehil v. Neil Roberts
(2009)1 AAΔ 678, στις σελ. 685 και επόμενες, γίνεται εκτενής ανάλυση των σχετικών αρχών. Αυτοδίκαια, ή, όπως συνηθίζεται κατά το λατινικό, ex debito justitiae, το Δικαστήριο μπορεί να ακυρώσει την απόφαση λόγω κακής επίδοσης του κλητηρίου. Οι αποφάσεις Γιωργαλλίδης v. Χρίστου
(1997)1 ΑΑΔ 247 και Κτηματικές Επιχειρήσεις Μάκης Αυξεντίου Λτδ v. Ιωάννη Κυριακίδη κ.ά.
(2000)1 ΑΑΔ 601, το σχετικό απόσπασμα στη σελ. 604, είναι σχετικές ως προς το ζήτημα αυτό. Επανερχόμενος στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, ως προς το ζήτημα της επίδοσης, παραμένει χωρίς αμφισβήτηση ο ισχυρισμός των εναγομένων ότι η επίδοση έγινε από τον επιδότη, αφήνοντας το σχετικό κλητήριο σε κάποιο πρόσωπο, το όνομα του οποίου αναφέρεται, χωρίς την υπογραφή του προσώπου αυτού, και για την ταυτότητα του οποίου οι Αιτητές δηλώνουν άγνοια, προσθέτοντας πως τέτοιο πρόσωπο δεν εργοδοτούν, ούτε γνωρίζουν. Κάτω από το φως των αδιαμφισβήτητων αυτών δεδομένων, η αναφορά του ευπαίδευτου συνήγορου για τους Αιτητές στα όσα καλύπτονται από τη γνωστή υπόθεση Ιερά Μητρόπολη Λεμεσού v. Chr. P. Michaelides (Estates) Limited
(2002)1 ΑΑΔ 43, είναι απόλυτα σχετικά. Το άρθρο 372 του Κεφ. 113, προνοεί ότι: «Έγγραφο δύναται να επιδοθεί σε εταιρεία με την άφεσή του ή με την αποστολή του ταχυδρομικώς στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας». Στο ερμηνευτικό άρθρο 2 του πιο πάνω νομοθετήματος, καθορίζεται ότι «΄Έγγραφο περιλαμβάνει κλήση, ειδοποίηση, διάταγμα και άλλα δικόγραφα και μητρώα». Η ουσία του δικαστικού λόγου στην υπόθεση Ιερά Μητρόπολη Λεμεσού (πιο πάνω), ήταν η αντίκρυση του άρθρου 372 υπό το πρίσμα του Άρθρου 30.1 και 30.3(α) του Συντάγματος. Του δικονομικού δικαιώματος δηλαδή ενός προσώπου να έχει πρόσβαση στα Δικαστήρια, δικαίωμα που περιλαμβάνει και το δικαίωμα πληροφόρησης των λόγων για τους οποίους καλείται να παρουσιαστεί στο Δικαστήριο και να αναπτύξει ενώπιόν του τους ισχυρισμούς του. Ήταν η κατάληξη του Ανωτάτου Δικαστηρίου ότι η καλή επίδοση συνδέεται αναπόφευκτα με τη δυνατότητα του ενδιαφερομένου να γνωρίζει τους λόγους για τους οποίους εγκαλείται στο Δικαστήριο γιατί τότε και μόνο του παρέχεται και η δυνατότητα να υπερασπιστεί. Στην εν λόγω υπόθεση, ήταν αμοιβαία αποδεκτό, με βάση το αποδεικτικό της επίδοσης, ήτοι την ένορκη δήλωση ιδιώτη επιδότη που τη διενήργησε, ότι το κλητήριο ένταλμα της αγωγής «αφέθη στο εγγεγραμμένο γραφείο» και δεν υπήρχε υπογραφή παραλαβής. Με αυτό το πραγματικό υπόβαθρο ως δεδομένο, ήταν ως ακολούθως η τελική κρίση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στη σελ. 49: «Οι περιστάσεις της κρινόμενης υπόθεσης, αλλά και η αχλύς που περιβάλλει την επίδοση - δεν είναι καν γνωστό το πρόσωπο στο οποίο αφέθηκε το κλητήριο και η ιδιότητά του - δεν μας αφήνουν αμφιβολία για το παράτυπο της επίδοσης, με βάση την οποία λήφθηκε η ακυρωθείσα απόφαση». Υπό το φως της πιο πάνω νομικής προσέγγισης και των γεγονότων της υπόθεσης, όντως εντοπίζεται αντικανονικότητα στην επίδοση. Τέτοια, που δημιουργεί τουλάχιστον αμφιβολίες ως προς την πληροφόρηση των εναγομένων σχετικά με την ύπαρξη εναντίον τους δικαστικής διαδικασίας. Ως αποτέλεσμα, το Δικαστήριο είναι υποχρεωμένο, ex debito justitiae, να ακυρώσει την απόφαση. Παρά ταύτα, προχωρώντας συνοπτικά, αναφέρει το Δικαστήριο και τα ακόλουθα: Ως προς το ζήτημα της καλής υπεράσπισης οι νομικές αρχές, λιτά, έχουν ως ακολούθως: Ο Αιτητής έχει υποχρέωση να αποκαλύψει καλή υπεράσπιση η οποία να δικαιολογεί επανάνοιγμα της υπόθεσης. Το Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται βεβαίως στην ουσία της υπεράσπισης. Προσθέτω ακόμα ότι ο αιτητής στο στάδιο αυτό θα πρέπει να παρουσιάσει ικανοποιητικές λεπτομέρειες για να πείσει το Δικαστήριο ότι έχει εκ πρώτης όψεως συζητήσιμη καλή υπεράσπιση. Όπως τονίστηκε στην απόφαση Ξενοφών Καλλής και Alpha Bank Ltd
(2002)1 ΑΑΔ 793, 798: «Ο διάδικος ο οποίος επιδιώκει τον παραμερισμό πρέπει να προσκομίσει στοιχεία που να αποκαλύπτουν, κατ΄ αρχήν έστω ότι έχει γνήσια υπεράσπιση στην αξίωση». Με βάση τα πιο πάνω λοιπόν το νοηματικό περιεχόμενο της έννοιας «αποκάλυψης συζητήσιμης υπόθεσης» δεν μπορεί να εξαντλείται στην απλή παράθεση από τον Αιτητή μίας εκδοχής διαφορετικής από εκείνης του ενάγοντα. Εξυπακούει ένα πιο ευρύ πλαίσιο. Ο Αιτητής θα πρέπει να παρουσιάσει στο Δικαστήριο κάποια αποδεικτικά στοιχεία μέσα από τα οποία να διαφαίνεται, με επαρκή λεπτομέρεια, η ύπαρξη γνήσιας, εκ πρώτης όψεως, υπεράσπισης. Έτσι που η παράθεση της θέσης του, με συνακόλουθη σύνδεσή της με υποστηρικτικό υλικό, να δίνει στην εκδοχή του επαρκή βαρύτητα, ούτως ώστε να αποσείσει το βάρος που έχει σε αίτηση αυτής της μορφής. Με γνώμονα τις πιο πάνω αρχές, επανέρχεται το Δικαστήριο στα γεγονότα της υπόθεσης. Οι ενάγοντες αξιώνουν, όπως αναφέρθηκε, με βάση ισχυριζόμενες υπηρεσίες αρχιτεκτονικής μορφής και θέτοντας ως περαιτέρω υπόβαθρο, όπως εντοπίζεται στην ένορκη δήλωση του κ. Μ. Τριανταφυλλίδη που καταχωρήθηκε για σκοπούς απόδειξης, την ύπαρξη συμφωνημένης διαιτησίας και το αποτέλεσμά της. Οι Καθ΄ ων η Αίτηση δεν αμφισβητούν τη συμφωνία διαιτησίας και την απόφασή της, θέτουν όμως με λεπτομέρεια σειρά λόγων, προκειμένου να ισχυριστούν ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις ακύρωσης του αποτελέσματός της. Προς την κατεύθυνση δε αυτή καταχώρησαν και σχετική αγωγή η οποία εκκρεμεί. Θέτουν, περαιτέρω, ισχυρισμούς και λεπτομέρειες σε σχέση με τις προσφερθείσες υπηρεσίες, την ποιότητά τους και τον τρόπο υπολογισμού των αξιούμενων ποσών. Όλες αυτές οι αμφισβητήσεις, όπως με λεπτομέρεια έχουν τεθεί, καλύπτουν, για σκοπούς αυτής της διαδικασίας, το νοηματικό περιεχόμενο της έννοιας της αποκάλυψης συζητήσιμης υπόθεσης, σε βαθμό που τους δίδει το δικαίωμα να υπερασπιστούν και να ακουστούν στα πλαίσια διαδικασίας ακρόασης. Το δεύτερο στοιχείο-προϋπόθεση για παραμερισμό απόφασης είναι η μη ύπαρξη αδικαιολόγητης καθυστέρησης. Θα αναφερθώ, και πάλι συνοπτικά, στις αρχές που διέπουν το ζήτημα: Το πιο ουσιώδες στοιχείο που μετρά στην κρίση του Δικαστηρίου σε αιτήσεις αυτής της μορφής, είναι η ύπαρξη εκ πρώτης όψεως καλής υπεράσπισης. Το σύνολο της νομολογίας κατατείνει στο ότι τα Δικαστήρια δεν πρέπει να επιδεικνύουν υπέρμετρο ζήλο στην αποστέρηση του δικαιώματος του διαδίκου να ακουστεί, νοουμένου ότι αυτός αποκαλύπτει υπεράσπιση. Σταθερή όμως επίσης γραμμή της νομολογίας είναι ότι το Δικαστήριο μπορεί να αρνηθεί επανάνοιγμα της υπόθεσης αν η διαγωγή του διαδίκου ο οποίος εξαιτείται παραμερισμό εκδοθείσας απόφασης, είναι τέτοια που να πλήττει το θεμέλιο της απονομής της δικαιοσύνης. Αν δηλαδή είναι ασυγχώρητη, περιφρονητική μέχρι βαθμού καταφρόνησης της δικαστικής διαδικασίας ή των δικαιωμάτων του αντιδίκου. Προσθέτω επίσης ότι η ανεξήγητη αργοπορία είναι παράγοντας που επιδρά μοιραία κατά του διαδίκου που παραλείπει να κινηθεί με την πρώτη δυνατή ευκαιρία για να διεκδικήσει το δικαίωμα επανάνοιξης της υπόθεσής του. Σε τελική ανάλυση η πλημμελής αδιαφορία του εναγομένου μπορεί να αποτελέσει φραγμό στο επανάνοιγμα της υπόθεσης. Η αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην ενεργοποίηση ή προβολή δικαιώματος δεν επιτρέπει τη συζήτηση θέματος για την παροχή δικαστικής θεραπείας (Milouca Motor Trading Ltd v. Χρύσανθου Κούρτη
(1997)1 ΑΑΔ 941 και Αντώνη Γερολέμου και Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Κοντέας
(2002)1 ΑΑΔ 818). Εφαρμόζοντας τις πιο πάνω νομικές αρχές στα γεγονότα της υπόθεσης, το Δικαστήριο δεν μπορεί να συμφωνήσει με την πλευρά των Καθ΄ ων η Αίτηση-εναγόντων ότι υπήρξε οποιαδήποτε καθυστέρηση. Κατ΄ αρχάς δεν τίθεται θέμα καθυστέρησης στην εμφάνιση, αφού, όπως ήδη λέχθηκε, δεν υπήρξε ορθή επίδοση, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται σοβαρές αμφιβολίες ως προς τη γνώση των εναγομένων για την ύπαρξη της διαδικασίας, ούτως ώστε ανάλογα να εμφανιστούν. Παραμένει δε αδιαμφισβήτητο ότι για πρώτη φορά έλαβαν γνώση στις 17.1.
- Αμέσως μετά προχώρησαν, σε διάστημα λίγων μόνο ημερών, στην καταχώρηση της υπό κρίση Αίτησης. Υπό αυτές τις συνθήκες, δεν εντοπίζεται οποιαδήποτε ανεξήγητη αργοπορία που να επιδρά μοιραία στα δικαιώματα των Αιτητών. Με βάση το σύνολο των πιο πάνω, είναι η κατάληξη ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις επιτυχίας της Αίτησης και παραμερισμού της εκδοθείσας, στις 30.11.2010, απόφασης του Δικαστηρίου. Οι Καθ΄ ων η Αίτηση εισηγούνται ότι σε τέτοια περίπτωση θα πρέπει να επιβληθούν συγκεκριμένοι όροι. Το Δικαστήριο δεν εντοπίζει μέσα από τα γεγονότα της υπόθεσης, και με βάση τους λόγους που οδήγησαν στον παραμερισμό της απόφασης, ότι δικαιολογείται η επιβολή οποιωνδήποτε όρων, πέραν του ότι η εμφάνιση να καταχωρηθεί εντός πέντε ημερών και η υπεράσπιση, το αργότερο, δεκαπέντε μέρες πιο ύστερα. Ως προς τα έξοδα, ορθό είναι αυτά να ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της κυρίως υπόθεσης, και τέτοια διαταγή εκδίδεται. Καταληκτικά, εκδίδεται διαταγή ακύρωσης της απόφασης ημερ. 30.11.
- Η εμφάνιση να καταχωρηθεί εντός πέντε ημερών από σήμερα και η υπεράσπιση το αργότερο δεκαπέντε μέρες μετά. Τα έξοδα της Αίτησης να ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της κυρίως υπόθεσης. [Υπ.] ............ Α. Ρ. Λιάτσος, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Χ.Θ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο