K M (Transport) Ltd ν. Επιτροπής Σιτηρών Κύπρου, Αρ. Αγωγής: 5546/06, 22 Νοεμβρίου, 2011

(1993)1 Α.Α.Δ. 726, Χριστοδούλου ν. Χριστοδούλου

(1991)1 Α.Α.Δ. 934, Ταξί Κυριάκος Λτδ ν. Ανδρέα Παύλου

(1995)1 Α.Α.Δ. 560, SABA & Co (T.M.P.) v. T.M.P. Agents

(1994)1 A.A.Δ., 426, την κλασσική, θα έλεγα, απόφαση επί του θέματος Φοινιώτης ν. Greenmar Navigation

(1989)1 A.A.Δ (Ε) 33 και την σχετικά πρόσφατη απόφαση Ιωάννης Νικολάου ν. Ζωής Μιλτιάδους κ.α.

(2007)1 Α.Α.Δ. σελ. 1005. Θα επικεντρωθεί το Δικαστήριο στο ζήτημα της ισχυριζόμενης καθυστέρησης στην υποβολή της αίτησης, της μη επαρκούς αιτιολόγησης της, στη θέση περί προσπάθειας εισαγωγής νέας βάσης αγωγής και στον κίνδυνο πρόκλησης ανεπανόρθωτης ζημιάς στην άλλη πλευρά. Τα γεγονότα είναι αναντίλεκτα. Αναμφίβολα, υπάρχει μεγάλης έκτασης καθυστέρηση στην υποβολή του αιτήματος. Αυτό από μόνο του δεν θα ήταν μοιραίο. Όπως όμως έχει εντοπισθεί και στην απόφαση Ταξί Κυριάκος (ανωτέρω) και έχει διευκρινισθεί, όσο φιλελεύθερη και αν δικαιολογείται να είναι η προσέγγιση στο θέμα τροποποιήσεων δικογράφων, το ζήτημα εξακολουθεί να υπόκειται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου. Γνώμονας δε για την άσκηση αυτής της διακριτικής εξουσίας, είναι το σύνολο των περιστατικών και δεν εξαντλείται με αναφορά και μόνο στο επανορθώσιμο των συνεπειών της τροποποίησης ανεξάρτητα από οτιδήποτε άλλο. Όπως τονίζεται στην υπόθεση Φοινιώτης (ανωτέρω), στον προσδιορισμό των συμφερόντων της δικαιοσύνης, συνεκτιμούνται και οι επιπτώσεις από την τροποποίηση στα δικαιώματα και συμφέροντα του αντιδίκου και η διεξαγωγή της δίκης μέσα σε εύλογο χρόνο, όπως καθιερώνεται από το άρθρο 30.2 του Συντάγματος, το οποίο βεβαίως συνιστά θεμελιώδες δικαίωμα του κάθε διαδίκου. Με δεδομένη λοιπόν την καθυστέρηση, θα πρέπει να αναζητηθεί κατά πόσο η πλευρά των Αιτητών την δικαιολόγησε επαρκώς, ως ήταν υποχρέωση της. Δεν μπορεί το Δικαστήριο παρά να παρατηρήσει ότι μέσα από τις αόριστες αναφορές της ενόρκου δηλώσεως που συνοδεύει την αίτηση τέτοια δικαιολογία δεν εντοπίζεται. Η επάρκεια της δικαιολογίας συναρτάται πάντοτε με την έκταση της καθυστέρησης, αλλά ακόμα και με το περιεχόμενο της ίδιας της τροποποίησης. Είναι λοιπόν το κατάλληλο στάδιο να στραφεί το Δικαστήριο στο περιεχόμενο αυτό. Όπως προβάλλεται μέσα από την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, οι αιτητές επικαλούνται ως λόγο τροποποίησης την ύπαρξη αλληλογραφίας, την οποία θέλουν να εισαγάγουν μέσω των δικογράφων. Πέραν του ότι η ύπαρξη αυτής της αλληλογραφίας ήταν γνωστή προ 20 περίπου ετών, οι ίδιες οι αναφορές δεν δικαιολογούν την αναγκαιότητα παρουσίασης αλληλογραφίας, ως μαρτυρίας, σε δικόγραφο. Πολύ περισσότερο όταν βρισκόμαστε μπροστά σε αίτημα για τροποποίηση απάντησης και όταν, εξετάζοντας την Έκθεση Απαίτησης, διαπιστώνεται ότι οι ίδιοι οι ενάγοντες αναφερόμενοι σε σειρά γεγονότων επιφυλάσσουν στην παρ. 8 της Έκθεσης Απαίτησης το δικαίωμα τους να δώσουν κάθε αναγκαία λεπτομέρεια (σχετική με τα γεγονότα) κατά την ακρόαση της υπόθεσης. Συνεπώς, δεν επεξηγείται γιατί καθίσταται αναγκαία η τροποποίηση της απάντησης πάνω στη βάση που εξαιτούνται οι αιτητές. Πέραν τούτου, είναι βασική αρχή άρνησης αιτήματος για τροποποίηση η αποτροπή εισαγωγής νέας βάσης αγωγής. Με αυτό τον τρόπο τα δικαιώματα του αντιδίκου τίθενται σε άμεσο κίνδυνο, εφόσον καλείται πλέον να υπερασπισθεί επί μιας εντελώς διαφορετικής αξίωσης από αυτήν που αρχικά προβάλλουν οι ενάγοντες. Και επί του ζητήματος, είναι ορθή η θέση που προέβαλε ο ευπαίδευτος συνήγορος για τους καθ΄ ων η αίτηση, ότι επιχειρείται η εισαγωγή μιας νέας βάσης αγωγής, όπως εντοπίζεται στο πιο κάτω απόσπασμα, από την παρ. (Β) του αιτητικού: «Β. ....Οι Ενάγοντες θα αναφερθούν επιπρόσθετα σε όλα τα σχετικά δημοσιεύματα της περιόδου προς απόδειξη του κλίματος το οποίο επικρατούσε και για το οποίο ευθύνη δεν φέρουν οι Ενάγοντες, αλλά οι Εναγόμενοι οι οποίοι συνεργάστηκαν μετά των απεργούντων και/ή παρανόμως επεμβαινόντων στις συμβατικές υποχρεώσεις μεταξύ Εναγόντων και Εναγομένων τρίτων μεταφορέων και θα ισχυριστούν ότι υπήρχε συνεννόηση μεταξύ τους και/ή ανοχή με στόχον να οδηγηθεί το όλο θέμα σε τερματισμό των συμβολαίων.» Τέτοια βάση αγωγής δεν υπάρχει στην αγωγή. Το ζήτημα καθίσταται ακόμη πιο έντονο εάν ληφθεί υπόψη ότι αυτό το οποίο σκοπείται να τροποποιηθεί δεν είναι το δικόγραφο της Έκθεσης Απαίτησης αλλά η απάντηση με κίνδυνο προσθήκης νέας βάσης και ταυτόχρονης αδυναμίας των εναγομένων να εισαγάγουν τις δικές τους θέσεις επί του ζητήματος αυτού. Και κάτι επιπρόσθετο σχετικά με το περιεχόμενο της αιτούμενης τροποποίησης. Γίνονται εκτενείς αναφορές σε γεγονότα τα οποία συνιστούν μαρτυρία μάλλον παρά δικογράφηση στα ορθά πλαίσια που οι κανόνες δικογράφησης επιβάλλουν. Καταληκτικά λοιπόν, με γνώμονα τις αρχές που διέπουν το ζήτημα τροποποίησης και τα συγκεκριμένα αιτήματα που υπάρχουν ενώπιον του Δικαστηρίου, η αδικαιολόγητη καθυστέρηση που παρατηρείται, ο κίνδυνος επηρεασμού των δικαιωμάτων της άλλης πλευράς - κίνδυνος ο οποίος δεν μπορεί να καλυφθεί απλά και μόνο με την κατάλληλη έκδοση διαταγής για παροχή εξόδων - και η προσπάθεια εισαγωγής νέας βάσης αγωγής στα πλαίσια της απάντησης, είναι παράγοντες που δεν αφήνουν περιθώρια επιτυχίας του αιτήματος. Ως αποτέλεσμα, η αίτηση απορρίπτεται, με έξοδα εναντίον των αιτητών, όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. [Υπ.] Α. Λιάτσος, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΣΓ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο