Τραπέζης Κύπρου Λτδ ν. Κυριάκος Μαρκίδης (Jubilee) Λτδ κ.α., Αρ. Αγωγής: 2050/97, 30 Νοεμβρίου, 2011

(1)κκ 8

(4)και 9, του περί Παραγραφής Αγωγών Νόμο Κεφ. 15, άρθρα 2, 3

(1)(β), στη διακριτική ευχέρεια και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση της κας Τρύφωνος, Αιτήτριας - Εναγομένης 4, στην οποία παρατίθενται οι λόγοι παράλειψης της να ζητήσει ακύρωση της απόφασης προγενέστερα. Η παράλειψη της Εναγομένης 4, να ζητήσει ακύρωση της επίδικης απόφασης έγκαιρα, αποδίδεται μεταξύ άλλων στο ότι ο αδελφός της, Εναγόμενος 2 που ανέλαβε τις διαδικαστικές διαδικασίες για την παρούσα αγωγή, δεν την ενημέρωσε για τις εξελίξεις της υποθέσεως, παρά μόνο την είχε διαβεβαιώσει ότι θα τα κανόνιζε ο ίδιος. Η ίδια δεν ενημερώθηκε για το θάνατο του συνηγόρου που ο αδελφός της διόρισε γι΄ αυτή, προσκομίζοντας της να υπογράψει διοριστήρια δικηγόρου και η ίδια ουδέποτε εξουσιοδότησε το συνήγορο κ. Ιωνά Νικολάου να παρουσιασθεί εκ μέρους της και να δεχθεί απόφαση, ούτε η ίδια υπέγραψε διοριστήριο στο συγκεκριμένο δικηγόρο και ούτε είχε καταχωρηθεί αλλαγή δικηγόρου στην εν λόγω υπόθεση μετά το θάνατο του συνηγόρου της. Πολύ πρόσφατα ανακάλυψε την έκδοση απόφασης εναντίον της και την αντιπροσώπηση της από τον δικηγόρο κ. Ιωνά. Η Ενάγουσα - καθ' ης η αίτηση καταχώρησε ένσταση. Οι λόγοι ένστασης έχουν ως ακολούθως: (α) Η παρούσα Αίτηση είναι παράτυπη και/ή ανεπίτρεπτη και/ή αντίθετη των Διαδικαστικών Κανονισμών και της πρακτικής του Δικαστηρίου (β) Η Αιτήτρια βασίζει την αίτηση της μεταξύ άλλων και σε λανθασμένους θεσμούς της Πολιτικής Δικονομίας. Εν πάση δε περιπτώσει δεν δύναται η Αιτήτρια να παραμερίσει και/ή ακυρώσει εκ συμφώνου απόφαση παρά μόνο με Αγωγή. (γ) Η καταχώρηση της παρούσας αίτησης προσλαμβάνει τη μορφή περιφρόνησης του Δικαστηρίου, των δικαιωμάτων του αντιδίκου και συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας (abuse of the process of the Court), εφόσον η Αιτήτρια επέδειξε μεγάλη αδιαφορία για την παρούσα αγωγή. (δ) Οι Ενάγοντες/καθ' ων η αίτηση ακολούθησαν πάντοτε την ορθή και/ή ενδεδειγμένη διαδικασία. (ε) Η Αιτήτρια απέτυχε να επιδείξει πως έχει εκ πρώτης όψεως καλόπιστη υπεράσπιση και/ή συζητήσιμη υπεράσπιση. (στ) Εν πάση περίπτωση οι ισχυρισμοί της Αιτήτριας στην προβαλλόμενη υπεράσπιση είναι αόριστοι και/ή ατεκμηρίωτοι και/ή αντικρουόμενοι. (ζ) Στη συγκεκριμένη υπόθεση υπάρχει υπέρμετρη καθυστέρηση (latches) στην καταχώρηση της παρούσης αιτήσεως (ήτοι 14 περίπου χρόνια από της καταχωρήσεως της εν λόγω αγωγής και/ή 14 περίπου χρόνια από της επιδόσεως της εν λόγω αγωγής στην Εναγόμενη 4 και/ή 10 περίπου χρόνια από την έκδοση απόφασης εναντίον της Εναγομένης 4) η οποία προσλαμβάνει την μορφή περιφρόνησης της Δικαστικής Διαδικασίας και των δικαιωμάτων των Εναγόντων. (η) Η Αιτήτρια δεν έχει καταδείξει οποιοδήποτε σοβαρό και εύλογο λόγο που να δικαιολογεί την καθυστέρηση στη καταχώρηση της υπό κρίση αίτησης. (θ) Η Αιτήτρια δεν παρουσιάζει σοβαρούς και/ή επαρκείς λόγους που να δικαιολογούν το αιτητικό. (ι) Η παρούσα αίτηση αποτελεί προσπάθεια της Αιτήτριας να δικαιολογήσει την έλλειψη ενδιαφέροντος των υποχρεώσεων της προς τους Ενάγοντες/καθ' ων η αίτηση. (κ) Η ακύρωση και/ή παραμερισμός της εκδοθείσας απόφασης θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά στους ενάγοντες /καθ΄ ων η αίτηση, παρεμποδίζοντας τους από το να εισπράξουν το λαβείν τους από την προς όφελος τους εκδοθείσας απόφασης. (λ) Η αιτούμενη ακύρωση και/ή παραμερισμός της απόφασης θα είχε ως μοναδικό σκοπό να πλήξει την απονομή της δικαιοσύνης και/ή δεν θα ήταν ορθό και δίκαιο να δοθεί υπό τις περιστάσεις. Η ένσταση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του κ. Παπαλαμπριανού με την οποία αρνείται τις θέσεις της Εναγομένης 4. Κατά την ακροαματική διαδικασία ουδείς αντεξετάσθηκε και οι συνήγοροι με τις εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις τους υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις των διαδίκων. Η Δ.33 Θ.15 στην οποία στηρίζεται η αίτηση έχει ως ακολούθως: «Απόφαση που λήφθηκε δια δόλου δύναται κατόπιν αγωγής που θα εγερθεί υπό οποιουδήποτε προσώπου είτε μέρους, είτε όχι να παραμερισθεί ως προς το πρόσωπο που διέπραξε ή προήγαγε το δόλο αλλά αυτός ο παραμερισμός δεν θα ισχύει σε μια αγωγή για παραμερισμό απόφαση παραχώρησης επικύρωση διαθήκης». Από το λεκτικό της πιο πάνω διάταξης, προκύπτει ότι μια εκ συμφώνου απόφαση μπορεί μόνο να παραμερισθεί με την καταχώρηση νέας αγωγής. Ενόψει του προσδιορισμού του δικονομικού μέσου διεκδίκησης του παραμερισμού, εκ συμφώνου απόφασης όπως και της επίδικης απόφασης, το παρόν Δικαστήριο δεν έχει διακριτική εξουσία να παραμερίσει την απόφαση που εκδόθηκε στα πλαίσια της παρούσας αγωγής, ούτε να αμφισβητήσει στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας, το εάν η παρούσα απόφαση εκδόθηκε εκ συμφώνου ή όχι, αφού από τη στιγμή που εμφαίνεται στο κείμενο της απόφασης ως εκ συμφώνου απόφαση, αυτή θα πρέπει να αμφισβητείται στα πλαίσια νέας αγωγής, δικονομικό μέτρο που καθορίζεται από τους διαδικαστικούς κανονισμούς. Ως έχει αναφερθεί στην υπόθεση Παναγιώτης Ανδρέου ν. P & D Crystal Line Co. Ltd

(2001), 1 Α.Α.Δ. «Μία απόφαση που έχει εκδοθεί εκ συμφώνου μπορεί να ακυρωθεί με απόφαση που εκδίδεται σε νέα αγωγή που καταχωρείται για το σκοπό αυτό. (Emeris v. Woodward

(1889)43 Ch. D. 185, Ainsworth v. Wilding

(1896)1 Ch. 673). Αποφάσεις που έχουν εκδοθεί εκ συμφώνου έχουν ακυρωθεί γιατί η συμφωνία είχε στοιχεία παρανομίας (Windhill Local Board of Health v. Vint

(1890)45 Ch. D. 351), γιατί λήφθηκε κατόπιν απάτης (Priestman v. Thomas

(1884)9 P.D.70, 210, γιατί ήταν αποτέλεσμα αμοιβαίου λάθους (Wilding v. Sanderson

(1897)2 Ch. 534) και γιατί δεν υπήρχε η απαραίτητη εξουσιοδότηση (Sheperd v. Robinson

(1919)1 K.B. 474)». Η εισήγηση του ευπαίδευτου συνηγόρου της Αιτήτριας ότι το Δικαστήριο μπορεί να παραμερίσει την επίδικη απόφαση με βάση τις συμφυείς και/ή εγγενείς εξουσίες, δεν με βρίσκει σύμφωνη, αφού όπως έχει νομολογηθεί (βλ. Χαραλαμπίδη ν. Μελωδία Χαραλαμπίδη

(1997)1 Α.Α.Δ. 724) «Οι εγγενείς εξουσίες του Δικαστηρίου δεν διευρύνουν τη δικαιοδοσία ή τις εξουσίες του Δικαστηρίου ούτε έχουν ως λόγο την επέκταση τους. Οι σύμφυτες εξουσίες του Δικαστηρίου είναι εκείνες που εξυπακούονται από τη φύση της λειτουργίας του -Δικαστήριο της δικαιοσύνης - χάριν της αποτελεσματικής άσκησης των δικαιοδοσιών του και της αποτροπής της κατάχρησης των ενώπιον του διαδικασιών. Επίσης στην υπόθεση Ιερόθεος Χριστοδούλου Ρόπας

(2009)2 Α.Α.Δ. 235, αναφέρθηκαν τα εξής: «Η σύμφυτη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου έρχεται αρωγός εκεί όπου η χρήση της είναι αναγκαία για αυτή ταύτη τη λειτουργία του ίδιου του συστήματος και της αποτελεσματικής άσκησης των δικαιοδοσιών του, εντός των υφισταμένων και γνωστών δικαιϊκών αρχών, απορρέουσες και πλαισιούμενες, ως στυλοβάτες, από το Σύνταγμα και τους Νόμους της πολιτείας. (σχετικές είναι οι υποθέσεις Α. Αντωνίου ν. Δημοκρατίας

(1998)3 Α.Α.Δ. 339 και Αχιλλέας Κορέλλης

(1999)1 Α.Α.Δ. 1122)». Ενόψει των πιο πάνω, ούτε στη πιο πάνω βάση η αίτηση θα μπορούσε να επιτύχει. Ενόψει της πιο πάνω κατάληξης, προχωρώ να εξετάσω το αίτημα της Αιτήτριας για ακύρωση του διατάγματος ημερ. 6.12.2007 για την παραχωρηθείσα από το Δικαστήριο άδεια εκτέλεσης της επίδικης απόφασης. Σύμφωνα με τη Διαταγή 40 Θ.8 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, ως ίσχυε τότε, όπου είχαν παρέλθει έξι χρόνια από την απόφαση, ο διάδικος που ισχυρίζεται ότι δικαιούται σε εκτέλεση μπορεί να αποταθεί στο Δικαστήριο για άδεια εκτέλεσης και το Δικαστήριο αν ικανοποιηθεί ότι ο διάδικος που αποτείνεται δικαιούται σε εκτέλεση, μπορεί να εκδώσει διάταγμα για αυτό το σκοπό ή να διατάξει όπως οποιοδήποτε ζήτημα αναγκαίο για να προσδιορίσει τα δικαιώματα των διαδίκων εκδικασθεί. Η Διαταγή 48 Θ.8

(1)(κκ) προνοεί ότι αίτηση δυνάμει της Δ.40 Θ.8 μπορεί να γίνεται μονομερώς (βλ. επίσης Annual Practice του 1958 σελ. 1019 - 1020) και το Δικαστήριο δύναται να διατάζει, την επίδοση της αίτησης στην άλλη πλευρά αν το κρίνει πρέπον και το όλο θέμα επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Με βάση τα πιο πάνω, κρίνω ότι η έκδοση άδειας εκτέλεσης της επίδικης απόφασης επί τη βάσει μονομερούς αιτήσεως δεν ήταν παράτυπη και ως εκ τούτου ο σχετικός ισχυρισμός της Αιτήτριας απορρίπτεται. Παρά το ότι παρέχεται η δυνατότητα παραμερισμού διατάγματος που εκδόθηκε μονομερώς από τη Δ.48 Θ.8

(4)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στη παρούσα περίπτωση, εξετάζοντας τους ισχυρισμούς της Εναγομένης 4 που περιέχονται στην Ένορκο Δήλωση της, δεν δικαιολογούν παραμερισμό της εκδοθείσας άδειας εκτέλεσης, αφού τα όσα αναφέρονται σ΄ αυτή και αφορούν τον τρόπο έκδοσης της απόφασης ημερ. 7.12.2001, δεν μπορούν να εξετασθούν στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας. Οι ισχυρισμοί της Αιτήτριας ως προς το ότι υπήρχαν πληρωμές που δεν αναφέρθηκαν στην ένορκο δήλωση που στήριζε την αίτηση για ανανέωση, γεγονός που δεν αμφισβητήθηκε από τον κο Παπαλαμπριανού στην ένορκο του δήλωση, και πάλι δεν θα μπορούσαν με οποιοδήποτε τρόπο να επηρεάσουν την κρίση του εκδικάσαντος Δικαστηρίου, αφού είναι παραδεκτό γεγονός ότι παρέμενε κατά τον ουσιώδη χρόνο οφειλόμενο υπόλοιπο το οποίο υφίσταται μέχρι σήμερα. Ούτε οι ισχυρισμοί της Αιτήτριας για απόκρυψη γεγονότων μετά την έκδοση της επίδικης απόφασης ή ότι δεν λήφθηκαν μέτρα εκτέλεσης μπορούν να δικαιολογήσουν παραμερισμό, αφού οι ισχυρισμοί του κ. Παπαλαμπριανού, οι οποίοι δεν έχουν αμφισβητηθεί, είτε με συμπληρωματική ένορκο δήλωση ή με αντεξέταση του από την πλευρά της Αιτήτριας, φαίνεται ότι μέχρι αρχές 2005, γίνονταν πληρωμές από κάποιους Εναγόμενους, οι οποίοι ζητούσαν χρόνο για αποπληρωμή του εξ αποφάσεως χρέους τους και η Ενάγουσα καταχώρησε memo επί της περιουσίας της Εναγομένης 4, το οποίο ήδη έχει ανανεωθεί και ένταλμα κινητών εναντίον του Εναγομένου 2 και δεν έχουν αδρανήσει ως η θέση της. Σημειώνω τέλος, ότι με την πρόσφατη αντικατάσταση της Δ.40 θ.8, στις 9 Σεπτεμβρίου 2011, ο χρόνος ισχύς μιας απόφασης επεκτείνεται από 6 σε 10 χρόνια. Ενόψει των πιο πάνω, κρίνω ότι η Αιτήτρια - Εναγομένη 4, απέτυχε να αποδείξει ικανοποιητικούς λόγους που να δικαιολογούν παραμερισμό, είτε της επίδικης απόφασης, ημερομηνίας 7.12.2001 ή της εκδοθείσας άδειας ανανέωσης της εν λόγω απόφασης, ημερομηνίας 6.12.2007 και ως εκ τούτου η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της Ενάγουσας - Καθ΄ ης η Αίτηση και εναντίον της Αιτήτριας - Εναγόμενης 4, όπως θα υπολογισθούν από το Πρωτοκολλητείο και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .......................................... Γ. Κυριακίδου, Ε. Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ ΓΚ/ΘΗ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο