Λεώνης Παρασκευαΐδου Μαυρονικόλα ν. Κυριάκου Ανδρέου κ.α., Αρ. Αγωγής: 4817/11, 2 Δεκεμβρίου, 2011

(2)των περί Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών. Τη συνοδευτική, μακροσκελή, ένορκο δήλωση ορκίζεται και πάλι η ενάγουσα. Προβάλλει ουσιαστικά ότι είναι αναγκαία η προσκόμιση συμπληρωματικής μαρτυρίας, προκειμένου να απαντηθούν οι ισχυρισμοί των ενόρκως δηλούντων για τους Καθ΄ ων η Αίτηση, και, ιδίως, αυτοί που περιστρέφονται γύρω από την ύπαρξη υπερχρεώσεων της εναγόμενης 5 από την εναγόμενη 6. Προβάλλει επίσης τον ισχυρισμό ότι τα σχετικά γεγονότα τέθηκαν ενώπιόν της και τα πληροφορήθηκε σε χρόνο μεταγενέστερο της καταχώρησης της κυρίως Αίτησης. Οι Καθ΄ ων η Αίτηση ενίστανται στην παροχή διατάγματος για καταχώρηση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων. Εισηγούνται, βασικά, ότι δεν έχει καταδειχθεί η ύπαρξη καλού λόγου, ούτως ώστε να επιτραπεί η προσαγωγή επιπρόσθετης μαρτυρίας, και ότι οι προτεινόμενες συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις περιέχουν ανεπίτρεπτη, πρόσθετη, νέα μαρτυρία, προκειμένου η Αιτήτρια να δικαιολογήσει και να υποστηρίξει εκ των υστέρων το μονομερώς εκδοθέν διάταγμα. Τα όσα, ουσιαστικά, περιλαμβάνει η συνοδευτική της ένστασης ένορκη δήλωση, συνιστούν, κατά βάση, νομικές προσεγγίσεις. Συνεπώς, θα εκτεθούν αμέσως πιο κάτω, κατά την καταγραφή των βασικών θέσεων και εισηγήσεων των ευπαίδευτων συνήγορων για τους Καθ΄ ων η Αίτηση. Ο κ. Μούντης, αγορεύοντας, και αφού ανέλυσε τη νομική διάσταση της Αίτησης και τα γεγονότα που την περιβάλλουν, εισηγήθηκε ότι οι ισχυρισμοί που περιέχονται στις ένορκες δηλώσεις που συνοδεύουν την ένσταση στην κυρίως Αίτηση, χρήζουν απάντησης, προκειμένου να αντικρουστούν. Προεκτείνοντας, και σε αναφορά με τη φύση των εκδοθέντων διαταγμάτων, έθεσε ότι σε τέτοιου είδους διαδικασίες οποιαδήποτε μαρτυρία είναι διαθέσιμη μετά την έκδοση του διατάγματος και η οποία τείνει να υποστηρίξει ότι η έκδοσή του ήταν δικαιολογημένη, θα πρέπει να τίθεται ενώπιον του Δικαστηρίου. Προς επίρρωση δε αυτής του της προσέγγισης επικαλέστηκε το δικαστικό λόγο της απόφασης Wea Records Ltd v. Visions Channel 4 Ltd and others

(1983)1 W.L.R. 721. Αγορεύοντας εκ μέρους των Καθ΄ ων η Αίτηση ο κ. Μιχαηλίδης ανέλυσε σε έκταση το σκεπτικό της απόφασης Louis Vuitton v. Δέρμοσακ Λτδ κ.ά.

(1992)1 ΑΑΔ 1453, προκειμένου να θέσει ότι η παροχή ενδιάμεσης θεραπείας συναρτάται άμεσα και αποκλειστικά από τα γεγονότα που τεκμηριώνουν το αίτημα, η αποκάλυψη των οποίων αυστηρά επιβάλλεται. Κατά συνέπεια, εισηγήθηκε ο ευπαίδευτος συνήγορος, δεν επιτρέπεται η προσαγωγή πρόσθετης μαρτυρίας εκ μέρους αιτητή, προκειμένου να συμπληρώσει προϋπάρχοντα κενά ή να μεταβάλει την εικόνα που δόθηκε πρωταρχικά στο Δικαστήριο. Καταλήγοντας δε επί του θέματος αυτού έθεσε ότι, ως αποτέλεσμα, τα μόνα σχετικά γεγονότα παραμένουν εκείνα που υποστήριζαν την κυρίως αίτηση και με βάση τα οποία εκδόθηκαν τα ενδιάμεσα διατάγματα. Ως προς τα όσα καλύπτει η υπόθεση Wea Record Ltd (ανωτέρω), ήταν η εισήγηση του κ. Μιχαηλίδη ότι αυτή αφορούσε εντελώς διαφορετικής φύσεως υπόθεση, πειρατεία κασετών. Έθεσε δε, επιπρόσθετα, πως η πιο πάνω απόφαση δεν καθιερώνει οποιαδήποτε αρχή στη βάση που εισηγείται ο κ. Μούντης, ότι δηλαδή σε περιπτώσεις Anton Piller orders οποιαδήποτε μαρτυρία είναι διαθέσιμη μετά την έκδοση διατάγματος, η οποία τείνει να το δικαιολογήσει, θα πρέπει να τίθεται ενώπιον του Δικαστηρίου. Τόνισε δε ολοκληρώνοντας ότι οι ίδιες αρχές του ουσιαστικού δικαίου, άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60, και της δικονομίας, ισχύουν για όλα τα προσωρινά διατάγματα, συμπεριλαμβανομένων των Anton Piller. Προτού παρατεθεί η νομική διάσταση της Δ.48, θ.4

(2), καταγράφεται, επιγραμματικά, η κατάληξη του Δικαστηρίου ως προς το παρεμπίπτον ζήτημα που δημιουργήθηκε σχετικά με μαρτυρία που περιέχεται στην ένορκο δήλωση της ενάγουσας ημερ. 13.10.2011, η οποία καταχωρήθηκε προς στήριξη της υπό κρίση Αίτησης. Επί του προκειμένου είναι ορθή η θέση του ευπαίδευτου συνήγορου για τους Καθ΄ ων η Αίτηση ότι καμία μαρτυρία μπορεί να ληφθεί υπόψη, η οποία εισάγεται χωρίς την απαραίτητη άδεια του Δικαστηρίου. Το Δικαστήριο προσθέτει μόνο ότι αποκλειστικός σκοπός της συνοδευτικής ένορκης δήλωσης είναι η θεμελίωση της αξίωσης για παροχή άδειας προς καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Κατά συνέπεια, θέσεις και γεγονότα που εκφεύγουν της στήριξης για ικανοποίηση «καλού λόγου», θα συνιστούσαν ανεπίτρεπτη προσπάθεια παροχής μαρτυρίας χωρίς την απαραίτητη άδεια του Δικαστηρίου. Στη βάση αυτή τα όσα περιλαμβάνονται στην προαναφερθείσα ένορκο δήλωση της Αιτήτριας, αντικρίζονται, για σκοπούς στήριξης της υπό κρίση Αίτησης και μόνο. Μέσω της Δ.48 θ.4

(2)παρέχεται η εξουσία στο Δικαστήριο, στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας, να επιτρέπει την καταχώρηση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων, μετά από αίτηση ή προφορικό αίτημα, νοουμένου ότι τεκμηριώνεται «καλός λόγος». Στόχος της διάταξης αυτής είναι η παροχή της δυνατότητας, μέσω συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων, για ολοκληρωμένη παρουσίαση της αίτησης ή ένστασης, αντίστοιχα, ούτως ώστε να καθίσταται δυνατή η ακρόαση σε ό,τι αφορά τη διαφορά, αφού όλα τα γεγονότα που είναι αναγκαία για υποστήριξη των εκατέρωθεν θέσεων τεθούν ενώπιον του Δικαστηρίου. Ο εξεταζόμενος θεσμός συνιστά ουσιαστικά μέρος του μηχανισμού εκδίκασης αιτήσεων, όπως αυτός εκφράζεται από την τροποποιημένη πλέον Δ.

1. Δεδομένου δηλαδή ότι η διαδικασία, κατά την ακρόαση αυτής της μορφής των αιτήσεων, δεν διεξάγεται προφορικά, με την παροχή δηλαδή ζώσας μαρτυρίας ενώπιον του Δικαστηρίου, αλλά υπό τύπο καταχώρησης ενόρκων δηλώσεων, καθίσταται αναγκαία η απάντηση, όπου υπάρχει «καλός λόγος» σε ένορκη δήλωση αντιδίκου. Ακόμη, αν αυτό είναι απαραίτητο, παρέχεται άδεια για αντεξέταση επί συγκεκριμένων σημείων κάποιας ένορκης δήλωσης, προκειμένου, με αυτό τον τρόπο, να ολοκληρωθεί το όλο φάσμα της ακροαματικής διαδικασίας αίτησης. Επικαλέστηκε ο κ. Μιχαηλίδης το δικαστικό λόγο της υπόθεσης Louis Vuitton (ανωτέρω), προκειμένου να εισηγηθεί ότι καλύπτει το όλο φάσμα των δεδομένων της Δ.48 σχετικά με το δικαίωμα παροχής μαρτυρίας υπό τύπο συμπληρωματικής ενόρκου δηλώσεως. Ήταν η προέκταση των θέσεών του ότι δεν παρέχεται από την εν λόγω διάταξη τέτοια ευχέρεια στις περιπτώσεις όπου μετά από μονομερή αίτηση παρέχεται θεραπεία. Καταλήγοντας, έθεσε ότι η αντίδικη πλευρά δεν εισηγήθηκε πως η πιο πάνω απόφαση δεν ισχύει πλέον λόγω του περί Πολιτικής Δικονομίας (Τροποποιητικός) (Αρ. 3) Διαδικαστικού Κανονισμού του 1999, ο οποίος, ας σημειωθεί, δημοσιεύτηκε στο Δεύτερο Παράρτημα της Επίσημης Εφημερίδας Αρ. 3376, ημερ. 23.12.
2. Όντως ο κ. Μούντης δεν αναφέρθηκε στην υπόθεση Louis Vuitton (πιο πάνω), αυτό όμως δεν μεταβάλλει την ουσία των πραγμάτων. Παραμένει υποχρέωση του Δικαστηρίου να εξετάσει την Αίτηση υπό το φως του νομικού καθεστώτος που ισχύει. Τα όσα αποτυπώνονται στη Louis Vuitton συνιστούσαν τη νομολογιακή προσέγγιση κατά το χρόνο ισχύς της προηγούμενης Δ.48, θ.4, οπόταν ήταν επιβεβλημένη, σε περίπτωση αμφισβήτησης των γεγονότων τα οποία στοιχειοθετούσαν την Αίτηση, η απόδειξή τους από το διάδικο ο οποίος έφερε το βάρος με αποδεικτικό μέσο την παροχή προφορικής μαρτυρίας, αποδεκτής βάσει του Δικαίου της Απόδειξης. Μετά την προαναφερθείσα τροποποίηση της Δ.48, με την κατάργηση του Κανονισμού 4 και την αντικατάστασή του με το νέο Κανονισμό 4

(1)και

(2), δεν μεταβάλλεται βεβαίως η υποχρέωση απόδειξης των αμφισβητούμενων γεγονότων από το διάδικο ο οποίος φέρει το βάρος της απόδειξης, διαφοροποιείται όμως η διαδικασία. Καθότι την υποχρέωση παροχής προφορικής μαρτυρίας αντικατέστησε η καταχώρηση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων, εφόσον βεβαίως συντρέχει η προϋπόθεση της ύπαρξης «καλού λόγου». Όπως δε ήδη προαναφέρθηκε, ο όλος κύκλος ακρόασης της Αίτησης συμπληρώνεται με την αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων, στην έκταση που αυτό είναι αναγκαίο και επιτρεπτό. Ως απόρροια των πιο πάνω, η καταχώρηση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων συνιστά το αποδεικτικό μέσο εισαγωγής των γεγονότων ενώπιον του Δικαστηρίου. Απομένει να εξεταστεί λοιπόν κατά πόσο στοιχειοθετήθηκε η προϋπόθεση του «καλού λόγου» στην προκείμενη περίπτωση. Είναι ορθή, ως θέμα αρχής, η θέση που παρουσίασε ο κ. Μιχαηλίδης ότι αφ΄ ης στιγμής εκδόθηκε διάταγμα μονομερώς από το Δικαστήριο, κατά την εξέταση του ζητήματος της συνέχισης ή όχι της ισχύς του δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη γεγονότα επιπρόσθετα από αυτά που είχαν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου κατά το αρχικό στάδιο. Αρχή η οποία τυγχάνει καθολικής εφαρμογής και δεν μεταβάλλεται από τις παρενθετικές αναφορές του Αγγλικού εφετείου στην υπόθεση Wea Records (ανωτέρω). Το όλο ζήτημα νομικά εντάσσεται στα πλαίσια της υποχρέωσης που έχει ο διάδικος που προσφεύγει μονομερώς στο Δικαστήριο να παρουσιάσει το σύνολο των ουσιαστικών γεγονότων επί των οποίων εδράζεται το αίτημά του. Δεν είναι επιτρεπτή η προσαγωγή πρόσθετης ή απαντητικής μαρτυρίας εκ μέρους του Αιτητή, η οποία σκοπό έχει να συμπληρώσει κενά και να δικαιολογήσει, εκ των υστέρων, τη βασιμότητα εκδοθέντος ήδη διατάγματος. Η παραμονή δε σε ισχύ οποιουδήποτε διατάγματος και η οριστικοποίησή του κρίνεται, χωρίς άλλο, με βάση τα δεδομένα που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου κατά το χρόνο έκδοσης μονομερώς του διατάγματος και δεν επιτρέπεται η επανόρθωση οποιωνδήποτε παραλείψεων εκ των υστέρων. Επί του προκειμένου, είναι αρκετό το Δικαστήριο να παραπέμψει στην υπόθεση St. Georgiou & Son (Scrap Metals) Ltd v. Πλοίου Lipa

(2001)1 ΑΑΔ 1220, στην οποία τονίστηκε, στη σελ. 1223, ότι: «... σε περιπτώσεις που το δικαστήριο παρέχει θεραπεία, ύστερα από μονομερή αίτηση (όπως συμβαίνει με το ένταλμα σύλληψης) και υπάρχει παράλειψη πληροφόρησης, δεν επιτρέπεται, με βάση τη νομολογία, η επανόρθωση της παράλειψης πρωθύστερα έτσι ώστε να μεταβληθεί ή αλλοιωθεί η εικόνα που δόθηκε πρωταρχικά στο δικαστήριο για να παράσχει τη θεραπεία». Έτσι εχόντων των πραγμάτων, η ένσταση της πλευράς των Καθ΄ ων η Αίτηση είναι βάσιμη. Καθότι μέσα από τις προτιθέμενες να καταχωρηθούν ένορκες δηλώσεις εκ μέρους της Αιτήτριας, αυτό το οποίο ουσιαστικά σκοπείται - υπό την κάλυψη του πέπλου της αντίκρουσης ή αμφισβήτησης των όσων οι Καθ΄ ων η Αίτηση θέτουν στην ένστασή τους - είναι η συμπλήρωση πιθανών ελλείψεων και παραλείψεων της μαρτυρίας που παρουσίασε κατά το χρόνο προσέλευσής της μονομερώς στο Δικαστήριο και έκδοσης των επίδικων διαταγμάτων. Η μαρτυρία που επιζητείται να παρουσιαστεί στο στάδιο αυτό σε σχέση τόσο με το ζήτημα των υπερχρεώσεων, όσο και με το θέμα του κινδύνου καταστροφής τεκμηρίων, αφορούν στοιχεία τα οποία θα έπρεπε να είχαν εντοπιστεί και εισαχθεί στο αρχικό στάδιο της διαδικασίας. Δεν είναι βεβαίως ο κατάλληλος χρόνος για να εξεταστούν από το Δικαστήριο οι επιπτώσεις που πιθανό να προκύπτουν από τυχόν παραλείψεις της πλευράς της Αιτήτριας. Είναι αυτό θέμα που ανάλογα θα εξεταστεί και θα αποφασιστεί στα πλαίσια της κυρίως αίτησης. Στην έκταση δε που προβάλλονται ισχυρισμοί για παραβίαση των εκδοθέντων διαταγμάτων, και πάλι αυτό δεν συνιστά καλό λόγο για να επιτραπεί η καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Εμπίπτει στα πλαίσια άλλων διαδικασιών. Συνοπτικά, οι προτεινόμενες ένορκες δηλώσεις, στο σύνολό τους, συνιστούν και περιέχουν ανεπίπτρεπτη επιπρόσθετη μαρτυρία, αλλά και επιχειρήματα. Είναι αυτά δεδομένα που δεν δικαιολογούν συνδρομή «καλού λόγου», ούτως ώστε να ασκηθεί προς όφελος της Αιτήτριας η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου για παροχή άδειας για καταχώρηση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων. Ως αποτέλεσμα, η Αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ των Καθ΄ ων η Αίτηση. [Υπ.] Α. Ρ. Λιάτσος, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Χ.Θ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο