ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΠΙΣΤΩΤΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ - ΑΝΑΓΥΙΑ ν. Αναστάσιου Λοιζιά κ.α., Γενική Αίτηση Αρ.: 1524/10, 19 Δεκεμβρίου 2011

(2)και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του κ. Ανδρέα Αντωνίου. Στην ένορκη δήλωση της αναφέρει ότι είναι Γραμματέας στην Αιτήτρια εταιρεία και γνωρίζει τα γεγονότα της παρούσης και είναι εξουσιοδοτημένος από την Αιτήτρια να προβεί στην παρούσα ένορκη δήλωση. Αναφέρει ότι στις 22.11.2007, η Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Δευτεράς συγχωνεύτηκε με την αντίστοιχη Συνεργατική Ανάγυιας με νέα επωνυμία, αυτή της Αιτήτριας και όλα τα στοιχεία Ενεργητικού και Παθητικού των δύο εταιρειών, περιήλθαν στη νέα εταιρεία. Στις 17.12.2003 εκδόθηκε διαιτητική απόφαση (Τεκμήριο 2) εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση για το ποσό των £8.762,22 (€14.971,14) πλέον τόκο 9% ετησίως από 18.12.2003 μέχρι εξοφλήσεως, πλέον £35 έξοδα διαιτησίας. Αντίγραφο διαιτητικής απόφασης γνωστοποιήθηκε στους Καθ' ων η Αίτηση, επισυνάπτοντας τις ως Τεκμήριο 3 και δεν ασκήθηκε έφεση εναντίον της διαιτητικής απόφασης. Ζητά άδεια για εγγραφή και εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης για να καταστεί δυνατή η ικανοποίηση της. Οι Καθ' ων η Αίτηση στις 17.3.2011 καταχώρησαν ένσταση, η οποία βασίζεται στον περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμο 22/85, άρθρα 49Γ, 49Δ, 49Ε, 49ΣΤ και 52, στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμού Δ.47, θ.1-3, στον περί Διαιτησίας Νόμο Κεφ. 4 Άρθρα 21, 24, στον Περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60 άρθρα 33 και 37

(2), στον Περί Τόκων Νόμο 2/1977 και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Οι λόγοι της ένστασης συνοπτικά είναι οι ακόλουθοι:

(1)Η αίτηση για εγγραφή διαιτητικής απόφασης γίνεται μόνο σε ξεκάθαρες υποθέσεις και όχι όπου τα γεγονότα αμφισβητούνται.

(2)Η διαιτητική απόφαση του Διαιτητή είναι παράτυπη και αντικανονική.

(3)Η διαιτητική απόφαση λήφθηκε πριν 10 χρόνια και δεν έχει ανανεωθεί.

(4)Η αίτηση υποβάλλεται καθυστερημένα και δεν δίνεται οποιαδήποτε εξήγηση ή λόγος καθυστέρησης.

(5)Υπάρχει εξ υποσχέσεως κώλυμα από τη συμπεριφορά των αιτητών.

(6)Η αίτηση υπό τις περιστάσεις είναι κακόπιστη και/ή καταχρηστική και/ή επιδιώκει αλλότριο σκοπό. Συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του Καθ' ου η Αίτηση 1, Αναστάσιου Λοιζιά ο οποίος είναι εξουσιοδοτημένος και από την Καθ΄ ης η Αίτηση 2, σύζυγο του να προβεί στην εν λόγω ένορκη δήλωση. Σ΄ αυτή αναφέρεται ότι η διαιτητική απόφαση που αναφέρεται στη ένορκη δήλωση εξεδόθη 17.12.2003, ενώ επιδόθηκε σ΄ αυτούς στις 18.12.2002 και δημιουργεί ασάφεια στο ποια απόφαση τους επιδόθηκε. Επίσης, δεν αναφέρεται από πού πηγάζει η διαιτητική απόφαση στην αίτηση και το γεγονός αυτό δημιουργεί κενό. Ισχυρίζεται περαιτέρω ότι ουδέποτε τους κοινοποιήθηκε η συγχώνευση της Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Δευτεράς με τη Συνεργατική Πιστωτική Ανάγυια και επιζητείται εγγραφή διαιτητικής απόφασης στο όνομα ανύπαρκτου προσώπου αλλά να εκτελεσθεί από την αιτήτρια. Επιπρόσθετα είναι η θέση του ότι ουδέποτε του στάληκαν αναλυτικοί ισχυρισμοί του γραμματίου από τη μέρα έκδοσης της απόφασης, με αποτέλεσμα να μη γνωρίζουν ή να ενθυμούνται αν έγινε κάποια πληρωμή, ούτε επισυνάφθηκε στην αίτηση οποιαδήποτε κατάσταση λογαριασμού. Δεν γνωρίζουν το πρόσωπο που προβαίνει στην ένορκο δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση και αμφιβάλλουν αν γνωρίζει τα γεγονότα της παρούσας αίτησης. Τέλος, ισχυρίζεται ότι η διαιτητική απόφαση στερείται αιτιολογίας και δεν έχει δικαιολογηθεί η καθυστέρηση στην εγγραφή της απόφασης στο Δικαστήριο. Κατά την ακροαματική διαδικασία, δεν αντεξετάσθηκαν οι ενόρκως δηλούντες, και έτσι οι δύο πλευρές περιορίσθηκαν στην ανάπτυξη των θέσεων και των επιχειρημάτων τους για τα ζητήματα τα οποία ανεφύησαν στα πλαίσια της παρούσας. Αναφορά θα γίνει όπου κρίνεται σκόπιμο πιο κάτω. Εξετάζοντας τους λόγους ένστασης υπό στοιχεία 1 και 2 πιο πάνω, αλλά και τους ισχυρισμούς των Καθ΄ ων η Αίτηση, αναφορικά με την αιτιολόγηση της διαιτητικής απόφασης, οι οποίοι αφορούν την ουσία της απόφασης του Διαιτητή, αυτοί μπορούσαν να εξετασθούν στα πλαίσια έφεσης που θα μπορούσε να καταχωρηθεί στο Επαρχιακό Δικαστήριο εντός 21 ημερών από της γνωστοποίησης στους Καθ΄ ων η Αίτηση, της εν λόγω απόφασης, σύμφωνα με τα προβλεπόμενα στο άρθρο 52

(4)του Νόμου 22/85, πράγμα το οποίο δεν έπραξαν. Αντικείμενο της παρούσας αίτησης είναι μόνο η λήψη άδειας για εγγραφή και εκτέλεση της απόφασης του Διαιτητή. Οι Καθ΄ ων η Αίτηση 1, 2 με τους πιο πάνω λόγους ένστασης εγείρουν θέματα που αφορούν την ουσία της διαιτητικής απόφασης και δεν έχουν υποδείξει που βασίζουν την άποψη ότι τέτοια θέματα μπορούν να εξεταστούν στο πλαίσιο αυτής της διαδικασίας. Η εκδοθείσα διαιτητική απόφαση, εφόσον δεν έχει εφεσιβληθεί, είναι τελική και δεσμευτική για τους Καθ΄ ων η Αίτηση (βλ. άρθρο 52

(5)του Νόμου 22/85) και δεν δικαιολογείται η ακύρωση της ή η προβολή οποιασδήποτε υπεράσπισης επί της ουσίας της διαφοράς, σ' αυτό το στάδιο και στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας. Ο Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου, κ. Κωνσταντινίδης στην Αίτηση της Σωτηρούλλας Κωνσταντινίδου αρ. 110/95

(1995)1 Α.Α.Δ. 827 για έκδοση διατάγματος certiorari αναφέρει τα εξής στη σελίδα 831: «Αντικείμενο της αίτησης είναι το διάταγμα που εκδόθηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο για την καταχώρηση και εγγραφή της απόφασης του Διαιτητή.. Δεν έχει υποστηριχθεί καν ότι το Επαρχιακό Δικαστήριο είχε δικαιοδοσία στο πλαίσιο εκείνης της διαδικασίας, εξέτασης τέτοιου θέματος ή οποιουδήποτε θέματος αναφερομένου στο περιεχόμενο της απόφασης του διαιτητή. Δεν είναι αντικείμενο αυτής της διαδικασίας η απόφαση του Διαιτητή και, εν πάση περιπτώσει, επισημαίνω πως το άρθρο 52

(4)του Ν. 22/85 παρέχει σε όποιον θεωρεί τον εαυτό του αδικημένο από την απόφαση του Διαιτητή δικαίωμα έφεσης στο Επαρχιακό Δικαστήριο που πρέπει να ασκείται μέσα στην προθεσμία που τάσσει. Δεν έχει ασκηθεί έφεση εναντίον της απόφασης του Διαιτητή, η απόφαση αυτή κατέστη τελεσίδικη και δεν έχει εξηγηθεί πως θα μπορούσε να εκδηλωθεί τώρα, στο πλαίσιο αυτής της διαδικασίας που, επαναλαμβάνω, αναφέρεται μόνο στην απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου που ακολούθησε, τέτοιο παράπονο». Όπως προκύπτει από το ενώπιον μου μαρτυρικό υλικό οι Καθ' ων η Αίτηση είχαν την ευκαιρία να λάβουν τα υπό του νόμου προβλεπόμενα ένδικα μέσα για αμφισβήτηση της εγκυρότητας ή νομιμότητας της διαιτητικής απόφασης, αλλά δεν το έπραξαν. Οι λόγοι που προβάλλονται πιο πάνω όπως προανέφερα, δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτοί. Έχοντας στο μυαλό μου τις πιο πάνω νομικές αρχές καθώς και το συναφές νομοθετικό πλαίσιο, προκύπτει αβίαστα το συμπέρασμα πως στην περίπτωση εγγραφής και εκτέλεσης διαιτητικής απόφασης πρέπει να ικανοποιούνται σωρευτικά οι εξής προϋποθέσεις: α) Να έχει εκδοθεί διαιτητική απόφαση β) Η διαιτητική απόφαση να έχει κοινοποιηθεί στους διαδίκους έτσι ώστε να λάβουν γνώση γι' αυτήν και το περιεχόμενο της γ) Να έχει εκπνεύσει ο χρόνος των 21 ημερών από της γνωστοποιήσεως στους διαδίκους της διαιτητικής αποφάσεως, την οποίαν θέτουν τα εδάφια

(4)και

(5)του άρθρου 52 του Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου του 1985, Ν.22/1985μετά των συναφών τροποποιήσεων και να μην έχει ασκηθεί οποιαδήποτε έφεση επί της εν λόγω αποφάσεως δ) Η αίτηση για εγγραφή και εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης να έχει γίνει δια κλήσεως. Το ζήτημα που το Δικαστήριο καλείται να αποφασίσει είναι κατά πόσο η διαιτητική απόφαση ημερομηνίας 18.12.2002 που εκδόθηκε με βάση τις πρόνοιες του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου Ν. 22/85, κρίνεται ορθό να καταχωρηθεί και εγγραφεί στο Επαρχιακό Δικαστήριο για σκοπούς εκτέλεσης. Η έκδοση της διαιτητικής απόφασης εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση, η γνωστοποίηση της σε αυτούς και το γεγονός ότι δεν εφεσιβλήθηκε μέσα στην προβλεπόμενη προθεσμία των 21 ημερών, διαπιστώνονται από τα τεκμήρια που έχουν επισυναφθεί στην ένορκο δήλωση που συνοδεύει την αίτηση (βλ. Τεκμήρια 2 και 3). Επίσης, προκύπτει και από το αιτητικό της αίτησης, ότι αυτό που η Αιτήτρια επιζητεί να εγγραφεί, είναι η διαιτητική απόφαση που εκδόθηκε στις 17.12.2002 (βλ. Τεκμήριο 2) και κοινοποιήθηκε στους Καθ΄ ων η Αίτηση (βλ. Τεκμήριο 3). Οι Καθ΄ ων η Αίτηση προσπάθησαν να αμφισβητήσουν την εκδοθείσα διαιτητική απόφαση στηριζόμενοι στην παράγραφο 2 της ενόρκου δηλώσεως που υποστηρίζει την αίτηση στην οποία αναφέρεται ως ημερομηνία έκδοσης της διαιτητικής απόφασης ως 17.12.2003 και όχι 17.12.2002. Η εν λόγω όμως αναφορά, είναι ξεκάθαρο ότι αφορούσε την επισυναπτόμενη, στην εν λόγω ένορκο δήλωση, διαιτητική απόφαση, (Τεκμήριο 2), ημερ. 17.12.2002 και ότι η αναφορά στο 2003 δεν ήταν άλλο από τυπογραφικό λάθος και όχι τα όσα οι Καθ΄ ων η Αίτηση 1 κι 2 ισχυρίζονται. Ως εκ τούτου, οι ισχυρισμοί των Καθ΄ ων η Αίτηση για ασάφεια και/ή άλλη διαιτητική απόφαση δεν ευσταθούν και απορρίπτονται. Αναφορικά με τους λόγους ένστασης υπό στοιχεία 3, 4, 5 και 6 που έχουν σχέση με την καθυστέρηση στη καταχώρηση της αίτησης παραπέμπω στην υπόθεση Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Αγίας Νάπας v Άντυς Κυριακίδης κ.α., Πολιτική Έφεση αρ.188/2006, ημερομηνίας 09.06.2008 όπου αποφασίστηκε ότι για να προχωρήσει η εκτέλεση μιας διαιτητικής απόφασης, θα πρέπει πρώτα να εγγραφεί δια της καταχωρήσεως της στα αρχεία του πρωτοκολλητείου ως απόφαση Δικαστηρίου και ότι χρειάζεται η εμπλοκή του Δικαστηρίου για να δώσει τέτοια άδεια για εγγραφή και παράλληλα να εποπτεύει την εκτέλεση και ανανέωση της. Στη παρούσα περίπτωση, η διαιτητική απόφαση δεν αποτελεί δικαστική απόφαση. Η ανάγκη καταχώρησης αίτησης για ανανέωση απόφασης λόγω παρέλευσης 6 ετών αφορά μόνο δικαστικές αποφάσεις με βάση τους Διαδικαστικούς Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας και όχι διαιτητικές αποφάσεις. Ως εκ τούτου, ο πιο πάνω λόγος ένστασης δεν ευσταθεί. Όσον αφορά τους λόγους ένστασης, που αφορούν την καθυστέρηση στη καταχώρηση της αίτησης, παρά το ότι πράγματι υπήρξε καθυστέρηση στη καταχώρηση της παρούσα αίτησης, αυτό από μόνο του δεν είναι αρκετό για να στερήσει το δικαίωμα των Αιτητών από του να προχωρήσουν, έστω και καθυστερημένα με την εγγραφή και στη συνέχεια με την εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης. Εξάλλου, το ότι οι Αιτητές υποχρεώνονται στο να αιτηθούν από το Δικαστήριο άδεια για εγγραφή και εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης οφείλεται στην παράλειψη των Καθ' ων η αίτηση να εξοφλήσουν το χρέος τους, που προέκυψε μέσα από την εν λόγω διαιτητική απόφαση, την οποίαν διαιτητική απόφαση ουδέποτε αμφισβήτησαν, καταχωρώντας έφεση ως αναφέρθηκε πιο πάνω. Κατά συνέπεια, δεν δικαιολογείται η στέρηση του δικαιώματος των Αιτητών να εισπράξουν το λαβείν τους. Ως εκ τούτου ούτε οι λόγοι ένστασης υπό στοιχεία 3, 4, 5 και 6 ευσταθούν και απορρίπτονται. Σημειώνω ότι οποιαδήποτε άλλα ζητήματα εγείρονται στην ένορκο δήλωση, που συνοδεύει την ένσταση ή τη γραπτή αγόρευση των Καθ΄ ων η Αίτηση και τα οποία δεν αποτελούν λόγους ένστασης, στην ένσταση τους, δεν θα εξετασθούν και απορρίπτονται. Καταλήγοντας, έχω ικανοποιηθεί ότι είναι ορθό και δίκαιο όπως η αίτηση εγκριθεί για σκοπούς εκτέλεσης της τελεσίδικης διαιτητικής απόφασης και τονίζω πως δεν έχω πεισθεί από τους Καθ' ων η Αίτηση, ότι συντρέχουν λόγοι να αρνηθώ την έγκριση της αίτησης. Για τους πιο πάνω λόγους η αίτηση εγκρίνεται. Εκδίδεται διάταγμα ως οι παράγραφοι Α και Β της αίτησης εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2, με έξοδα υπέρ της Αιτήτριας και εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .............. Γ. Κυριακίδου, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο