← Κύπρος

Τραπέζης Κύπρου Λτδ ν. Ζαχαρία Μακρίδη και Υιών Λτδ κ.α., Αρ. Αγωγής: 6138/93, 28.12.2011

Τραπέζης Κύπρου Λτδ ν. Ζαχαρία Μακρίδη και Υιών Λτδ κ.α., Αρ. Αγωγής: 6138/93, 28.12.2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2011:A489 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Παπαμιχαήλ, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 6138/93 Μεταξύ: Τραπέζης Κύπρου Λτδ Εναγόντων και

  1. Ζαχαρία Μακρίδη και Υιών Λτδ
  2. Κρίνου Μακρίδη
  3. Μιχαήλ Μακρίδη
  4. Χρήστου Μακρίδη
  5. ΚΖΜ Enterprises Ltd
  6. Makrides Bros (Knitwear) Ltd
  7. Emperor (Textiles) Ltd
  8. Zapol Holdings Ltd
  9. Potamos Beach Ltd
  10. Makrides Bros (Manufacturers) Ltd
  11. The Triangle Designs Ltd
  12. Επιφάνης Ιωάννου Παπαντωνίου Εναγομένων ----- Αίτηση για άδεια εκτέλεσης ημερομηνίας 13.1.2010 ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 28.12.2011 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τους ενάγοντες-αιτητές: κα Ναθαναήλ Για τους εναγόμενους-καθ΄ ων η αίτηση: κ. Μακρίδης ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Αποφάσεις στις αγωγές 1114/93, 6138/93 και 3743/03 εξεδόθησαν το 1993, στην μεν πρώτη εκ συμφώνου, στις δύο επόμενες κατόπιν παράλειψης εναγομένων να εμφανιστούν ενώπιον του Δικαστηρίου μετά την επίδοση της προς αυτούς αγωγής. Οι αποφάσεις ανανεώθηκαν ή δόθηκε άδεια εκτέλεσης τους σε διάφορες ημερομηνίες κατά το διαρρεύσαν χρονικό διάστημα από το 1993 μέχρι το
  13. Στις 17.2.2009 οι εναγόμενοι καταχώρησαν στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας στο πλαίσιο των τριών πιο πάνω αγωγών τρεις αιτήσεις για παραμερισμό και ή για ακύρωση των προηγουμένως εκδοθέντων διαταγμάτων ανανέωσης και ή άδειας εκτέλεσης των αποφάσεων. Οι αιτήσεις των εναγομένων για λόγους που δεν θα εξετάσω στο παρόν είχαν επιτυχή έκβαση και ως εκ τούτου ακυρώθηκαν διατάγματα άδειας εκτέλεσης που είχαν εκδοθεί με μονομερείς αιτήσεις των εναγόντων, στις οποίες οι ενάγοντες λανθασμένα δεν επίστωναν τους εναγομένους, ούτε απεκάλυπταν τα ποσά τα οποία κατεβλήθησαν από αυτούς έναντι των εξ αποφάσεως χρεών τους. Και στις τρεις αγωγές καταχωρήθηκαν στις 13.1.2010 και 5.2.2010 τρεις αιτήσεις με τις οποίες οι ενάγοντες επιδιώκουν άδεια εκτέλεσης των αποφάσεων επικαλούμενοι ότι σε αυτές υπάρχουν οφειλόμενα υπόλοιπα και ότι στο διαρρεύσαν χρονικό διάστημα των 17 ετών είχαν λάβει μέτρα εκτέλεσης των δικαστικών αποφάσεων, πλην όμως δεν κατέστη δυνατόν να καταβάλουν οικειοθελώς οι εναγόμενοι τα οφειλόμενα ποσά ή να εξοφληθούν από εκποιήσεις ακινήτων τους επί των οποίων υπήρχαν επιβαρύνσεις όλα τα οφειλόμενα εκ δικαστικών αποφάσεων χρέη τους. Αυτά αποκαλύπτονται σε ένορκη δήλωση που συνοδεύει τις αιτήσεις και στις τρεις αγωγές του κ. Χριστόδουλου Παπαλαμπριανού, ο οποίος δίδει λεπτομέρειες και στοιχεία για τις προσπάθειες που έγιναν για εκτέλεση των δικαστικών αποφάσεων, τα ποσά που καταβλήθηκαν σε κάθε μια από τις αγωγές και τις παρακλήσεις-αιτήματα των εναγομένων κατά καιρούς να τους παραχωρείται χρόνος προς ικανοποίηση των εκ δικαστικής αποφάσεως χρεών τους με την αναστολή της λήψης εκ μέρους των εναγόντων μέτρων εκτέλεσης των δικαστικών αποφάσεων. Οι αιτήσεις έγιναν δια κλήσεως. Συνοδεύονται από ένορκες δηλώσεις του κ. Παπαλαμπριανού και σε αυτές καταχωρήθηκε ένσταση με ένορκες δηλώσεις των Κρίνου Μακρίδη, Μιχαήλ Μακρίδη και Χρίστου Μακρίδη. Επί αυτών των ενόρκων δηλώσεων καταχωρήθηκε απαντητική ένορκη δήλωση του κ. Χριστόδουλου Παπαλαμπριανού στην οποία εκτίθενται περαιτέρω λεπτομέρειες για τα καταβληθέντα ποσά και τα οφειλόμενα υπόλοιπα σε κάθε μια από τις τρεις πιο πάνω αγωγές. Η Δ.40 θ.8 καθορίζει το πλαίσιο της άσκησης της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου να παραχωρεί άδεια εκτέλεσης δικαστικής απόφασης μετά τη συμπλήρωση έξι ετών από την έκδοση της και αφού ικανοποιηθεί ότι το πρόσωπο που αιτείται την άδεια για εκτέλεση δικαιούται στην έκδοση ενός τέτοιου διατάγματος. Παραθέτω αυτούσια τη Δ.40 θ.8: «Where sic years have elapsed since the judgment or date of the order, or where any change has taken place by death or otherwise in the parties entitled or liable to execution, the party alleging himself to be entitled to execution may apply to the Court or a Judge for leave to issue execution accordingly. And such Court may, if satisfied that the party so applying is entitled to issue execution, make an order to that effect, or may order that any issue or question necessary to determine the rights of the parties shall be tried in any of the ways in which any question in an action may be tried. And in either case the Court or Judge may impose such terms as to costs or otherwise as shall be just.» Σε μετάφραση: «Όπου έχουν περάσει έξι

(6)χρόνια από την απόφαση ή την ημερομηνία του διατάγματος ή όπου έχει επέλθει οιαδήποτε αλλαγή λόγω θανάτου ή άλλως στους διαδίκους που δικαιούνται ή υποχρεούνται σε πληρωμή ο διάδικος που ισχυρίζεται ότι δικαιούται εις εκτέλεση μπορεί να αποταθεί στο Δικαστήριο ή Δικαστή για άδεια έκδοσης σχετικής εκτέλεσης. Και το Δικαστήριο ή Δικαστής μπορεί, αν ικανοποιηθεί ότι ο διάδικος, που αποτείνεται δικαιούται σε εκτέλεση, να εκδόσει διάταγμα για αυτό το σκοπό ή μπορεί να διατάξει όπως οιονδήποτε ζήτημα ή ερώτημα αναγκαίο για να αποπερατώσει τα δικαιώματα των διαδίκων θα δικαστεί κατ΄ οιονδήποτε από τους τρόπους που μπορούν να δικαστούν οιαδήποτε ρωτήματα σε μια αγωγή. Και σε οποιανδήποτε των περιπτώσεων το Δικαστήριο ή Δικαστής μπορεί να επιβάλει τέτοιους όρους ως προς τα έξοδα ή άλλως που θα κρίνει δίκαιους.» Παράλληλα η Δ.48 θ.8(κκ) καθορίζει ότι η αίτηση σύμφωνα με τη Δ.40 θ.8 για άδεια έκδοσης εκτέλεσης απόφασης μετά τη λήξη έξι χρόνων από την απόφαση γίνεται μονομερώς (ex-parte), δηλαδή χωρίς επίδοση της αίτησης στην άλλη πλευρά. Η συγκεκριμένη αίτηση επίσης εμπίπτει στην εξαίρεση της Δ.40 θ.8
(2)σύμφωνα με την οποία θα πρέπει να συνοδεύεται από ένορκη δήλωση. Για να γίνει αποδεκτή μια αίτηση για εκτέλεση απόφασης η οποία καταχωρείται μονομερώς πρέπει να ικανοποιηθεί το Δικαστήριο ότι δεν είναι πρακτικά δυνατό να επιδοθεί ή να δοθεί ειδοποίηση στο πρόσωπο ή τα πρόσωπα εναντίον των οποίων επιδιώκεται η εκτέλεση της απόφασης. Παραθέτω αυτούσια τη Δ.48 θ.8(κκ): «The following applications may be made ex-parte .Under Order 40, Rule 8, for leave to issue execution after six years have elapsed since the judgment or order or where any change has taken place in the parties entitled or liable to execution, if the Court or Judge is satisfied that it is impracticable to serve a summons or give notice thereof and the property on which it is desired to levy execution has desolved by death.» Σε μετάφραση: «Οι πιο κάτω αιτήσεις μπορούν να γίνου μονομερώς (ex-parte) ...για άδεια έκδοσης εκτέλεσης μετά τη λήξη έξι χρόνων από την απόφαση ή διάταγμα ή όπου έγινε αλλαγή στους διαδίκους που δικαιούνται ή είναι υπόλογοι σε εκτέλεση αν το Δικαστήριο ή Δικαστής ικανοποιηθεί ότι δεν είναι πρακτικό να επιδοθούν κλήσεις ή να δοθεί ειδοποίηση και η περιουσία η οποία υπόκειται σε εκτέλεση έχει μεταβιβαστεί λόγω θανάτου.» Στην προκειμένη περίπτωση οι ενάγοντες καταχώρησαν αιτήσεις δια κλήσεως (by summons) οι οποίες συνοδεύονται από ένορκη δήλωση. Αυτές επεδόθησαν στην άλλη πλευρά και το Δικαστήριο είχε την ευκαιρία να ακούσει τα επιχειρήματα των εναγομένων-καθ΄ ων η αίτηση που εναντιώνονται στην παραχώρηση άδειας για εκτέλεση των δικαστικών αποφάσεων. Είναι προφανές ότι το Δικαστήριο δεν θα εξετάσει στο πλαίσιο της αίτησης αυτής τι έπραξε ο παραλήπτης εκκαθαριστής της εναγομένης 1 εταιρείας ο οποίος διορίστηκε από τους ενάγοντες με βάση ομόλογο επιβάρυνσης, ποια περιουσία παρελήφθη από αυτόν και εάν προέβη στην εκποίηση της και την καταβολή ποσών έναντι των εξ αποφάσεως χρεών της, ούτε είναι δυνατόν να απαντηθεί το ερώτημα για το τι απέγιναν οι κυβερνητικές εγγυήσεις. Είναι η άποψη μου ότι η άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου για την ανανέωση και ή άδεια εκτέλεσης των δικαστικών αποφάσεων επαφίεται αποκλειστικά στην πληροφόρηση που οι ενάγοντες-αιτητές δίδουν με την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση στο Δικαστήριο για την ολική ικανοποίηση του εκ δικαστικής αποφάσεως χρέους ή μη, και τις ενέργειες τους για την είσπραξη των οφειλομένων ποσών. Από τη στιγμή που ικανοποιούν το Δικαστήριο ότι υπάρχει οφειλόμενο εκ δικαστικής αποφάσεως χρέος είναι οι εναγόμενοι που οφείλουν να ικανοποιήσουν το Δικαστήριο με θετική και αποδεκτή μαρτυρία ότι έχουν εξοφλήσει το εξ αποφάσεως χρέος, πράγμα το οποίο οι εναγόμενοι-καθ΄ ων η αίτηση δεν κατάφεραν να πράξουν επικαλούμενοι γενικούς και αόριστους ισχυρισμούς για ομόλογα επιβάρυνσης βάσει των οποίων διορίστηκε παραλήπτης της περιουσίας της εναγομένης 1 εταιρείας που θα έπρεπε να περιέλθει εις τους ενάγοντες και ή θα έπρεπε να εξοφλεί τα εκ δικαστικής αποφάσεως χρέη, κυβερνητικές εγγυήσεις, εκποίηση υποθηκών κλπ, χωρίς να δίδουν λεπτομέρειες για την πλήρη εξόφληση των εκ δικαστικής αποφάσεως χρεών τους στις πιο πάνω αγωγές. Δεν θα επεκταθώ περισσότερο. Αρκεί να αναφέρω ότι από το υλικό που υπάρχει ενώπιον μου είναι ξεκάθαρο ότι οι ενάγοντες-αιτητές ενεργοποίησαν μέτρα εκτέλεσης εναντίον των εναγομένων-καθ΄ ων η αίτηση, τα εκ δικαστικής αποφάσεως χρέη παρά τα μέτρα εκτέλεσης που έλαβαν οι ενάγοντες δεν έχουν εξοφληθεί, ενώ αντίθετα οι εναγόμενοι δεν προβάλλουν ικανοποιητικούς και επαρκείς ισχυρισμούς εξόφλησης, για μη έκδοση των αιτουμένων διαταγμάτων για άδειες εκτέλεσης των αποφάσεων. Δεν έχω πεισθεί ότι σκόπιμα οι ενάγοντες έχουν καθυστερήσει τη λήψη μέτρων εκτέλεσης, ενώ παράλληλα έχω ικανοποιηθεί ότι υπάρχουν οφειλόμενα εκ δικαστικών αποφάσεων χρέη και ως εκ τούτου η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου θα πρέπει να ασκηθεί υπέρ των εναγόντων-αιτητών. Η ανοχή των εναγόντων που επεδίωξαν και επέτυχαν οι εναγόμενοι δεν μπορεί και δεν πρέπει να εκλαμβάνεται και να λειτουργεί ουσιαστικά ως αδυναμία για την είσπραξη των εκ δικαστικής αποφάσεως χρεών τους. Παράλληλα οι αιτήσεις πρέπει να αντικριστούν μέσα στις συνθήκες που επέβαλαν πρόσφατα στο Ανώτατο Δικαστήριο την επιμήκυνση του χρόνου ισχύος μιας απόφασης από έξι σε δέκα χρόνια, όπως επίσης και στις χρονοβόρες διαδικασίες εκποίησης κινητής περιουσίας (ομόλογα επιβάρυνσης) και ακίνητης η οποία επιβαρύνεται με υποθήκες και memo. Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω οι αιτήσεις γίνονται δεκτές. Δίδεται άδεια εκτέλεσης των δικαστικών αποφάσεων και στις τρεις πιο πάνω αγωγές. Τα έξοδα είναι προς όφελος των εναγόντων-αιτητών όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ................ Μ. Παπαμιχαήλ, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΦΚ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.