Μιχαήλ Σκουτέλλα ν. Ανδρέα Νικολάου Μιχαήλ, Αρ. Αγωγής: 2458/06, 13.01.2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2011:A3 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Μ. Δρουσιώτη, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2458/06 Μεταξύ: Μιχαήλ Σκουτέλλα, από τη Λεμεσό, Αισώπου 5, Άγιος Τύχωνας Ενάγοντα και Ανδρέα Νικολάου Μιχαήλ, από τη Λεμεσό, Elemayia Court, Λεωφ. Αμαθούντος, Διαμ. 302 Εναγόμενου -------------------- Αίτηση ημερομηνίας 01.11.2010 ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 13.01.2011 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για ενάγοντα-αιτητή: κα Θεριστή Για εναγόμενο-καθ΄ ου η αίτηση: κα Τόκα ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα αίτηση ο ενάγοντας-αιτητής ζητά από το Δικαστήριο όπως η υπό τον πιο πάνω τίτλο αγωγή τεθεί εκτός πινακίου και ανασταλεί η διαδικασία μέχρι την έκδοση απόφασης στην έφεση αριθμός 70/2010 η οποία είναι άμεσα συνδεδεμένη με την παρούσα αγωγή. Περαιτέρω ζητά αναβολή της ακρόασης της αγωγής και δικαίωμα οποιοσδήποτε από τους διαδίκους μετά την έκδοση της απόφασης στην έφεση 70/10 να ζητήσει να οριστεί η υπόθεση. Τα γεγονότα τα οποία στηρίζεται η αίτηση φαίνονται στην ένορκη δήλωση της Νεκταρίας Χαριλάου ημερομηνίας 01.11.2010 που επισυνάπτεται σε αυτή. Η αίτηση βασίζεται στους θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.33 θ.6, Δ.48 θ.1-4, 7-9, Δ.64, στο άρθρο 31 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 καθώς και στον Περί Πώλησης Γης Νόμο, το άρθρο 30 του Συντάγματος, τη Νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου τις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Ο καθ΄ ου η αίτηση-εναγόμενος δεν έφερε ένσταση στην έκδοση των πιο πάνω διαταγμάτων όμως το Δικαστήριο λόγω της φύσεως της αίτησης ζήτησε από τον δικηγόρο του ενάγοντα-αιτητή να αγορεύσει επί του θέματος γιατί το Δικαστήριο θα πρέπει να θέσει εκτός πινακίου την παρούσα υπόθεση. Στην αγόρευση της η κα Θεριστή αφού αναφέρθηκε στις αρχές που διέπουν το θέμα παρέπεμψε το Δικαστήριο σε αποφάσεις και τόνισε ότι στη συγκεκριμένη υπόθεση συντρέχουν όλες οι προϋποθέσεις που θέτει η νομολογία ώστε η παρούσα αίτηση να τεθεί εκτός πινακίου μέχρι την έκδοση απόφασης στην έφεση 70/10. Μέσα από το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης της κας Χαριλάου αλλά και μέσα από το περιεχόμενο των εγγράφων τα οποία βρίσκονται καταχωρημένα στην παρούσα αγωγή διαπιστώνεται ότι πρόκειται για τα ίδια πρόσωπα που είναι διάδικοι τόσο στην παρούσα αγωγή όσο και στην έφεση 70/10 και η διαφορά έγκειται στη συμφωνία πώλησης μεταξύ των ιδίων διαδίκων και συνεπώς διαπιστώνεται ότι τόσο η παρούσα αγωγή όσο και η έφεση 70/10 είναι άμεσα συνδεδεμένες. Επίσης ως αναφέρεται στην ένορκη δήλωση δεν είναι εφικτή η δήλωση απόφασης εκ συμφώνου στην παρούσα αγωγή με όρους ή αιρέσεις που θα αφορούν στο αποτέλεσμα της έφεσης καθότι ο εναγόμενος θέτει ότι ο ενάγοντας δεν δικαιούται ειδικής εκτέλεσης και επιθυμεί την εκδίκαση του ζητήματος. Περαιτέρω δεν μπορεί η παρούσα αγωγή να αποσυρθεί λόγω της προθεσμίας που θέτει ο σχετικός νόμος Κεφ. 232. Τέλος, ισχυρίζεται ότι αν η απόφαση στην έφεση ακυρώνει την επίδικη συμφωνία τότε και η παρούσα αγωγή δεν θα έχει λόγο πλέον για να εκδικαστεί. Η πιο πάνω αίτηση όπως έχω αναφέρει εδράζεται στη Δ.33 θ.6 η οποία αναφέρει: «Το Δικαστήριο μπορεί, αν το θεωρήσει προς το συμφέρον της δικαιοσύνης να μεταθέσει ή αναβάλει την ακρόαση για τέτοιο χρόνο και σε τέτοιο μέρος και με τέτοιους όρους που θα κρίνει κατάλληλους». Στην υπόθεση Merck & Co Inc. κ.α. ν. Medochemie Ltd
(1998)1 Α.Α.Δ. 2184 λέχθηκε για μια ακόμη φορά ότι η εγγενής εξουσία του Δικαστηρίου να διατάσσει την αναστολή της διαδικασίας ή της εκδίκασης εκκρεμούσας αγωγής εξασκείται με φειδώ και μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις καθώς και ότι η κρατούσα πρακτική είναι ότι οι αγωγές δεν πρέπει να αναστέλλονται εκτός αν συντρέχουν λόγοι οι οποίοι πέρα από κάθε λογική αμφιβολία καθιστούν αναγκαία την αναστολή. Περαιτέρω πρέπει να σημειωθεί ότι η πιο πάνω αναφερόμενη εγγενής εξουσία του Δικαστηρίου διακρίνεται από τη δικαιοδοσία αναστολής, η οποία παρέχεται ρητά από το άρθρο 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 καθώς και από τη Δ.35 Θ.18 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών. Οι υπό αναφορά νομοθετικές πρόνοιες δεν ρυθμίζουν γενικά το θέμα αναστολή διαδικασίας αλλά μόνο στις περιπτώσεις όπου ζητείται αναστολή εκτέλεσης απόφασης (βλ. Παπακόκκινου κ.α. ν. Γενικές Ασφάλειες Κύπρου
(1997)1 (Β) Α.Α.Δ. 692, In re E.S. (an infant)
(1986)1 C.L.R. 119 και Χ"Ιωσήφ ν. Πετρίχου
(1998)1 Α.Α.Δ. 364). Από τα πιο πάνω συνάγονται τα ακόλουθα:
- Το Δικαστήριο έχει εγγενή εξουσία να διατάξει αναστολή διαδικασίας, η οποία εκκρεμεί ενώπιον του.
- Η εξουσία μπορεί να ασκηθεί τόσο σε σχέση με αγωγές όσο και με διαδικασίες που αρχίζουν με Εναρκτήριες ή Πρωτογενείς Κλήσεις ή σε Αιτήσεις.
- Η εξουσία αυτή είναι διακριτική και ασκείται από το Δικαστήριο όταν αυτό το κρίνει πρέπον στην κατάλληλη περίπτωση και με όρους.
- Η εξουσία αυτή πρέπει να ασκείται με φειδώ και μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις.
- Η γενική πρακτική είναι ότι οι διαδικασίες δεν πρέπει να αναστέλλονται εκτός αν συντρέχουν λόγοι οι οποίοι πέρα από κάθε λογική αμφιβολία καθιστούν αναγκαία την αναστολή.
- Η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκείται με βάση τα ιδιαίτερα γεγονότα κάθε υπόθεσης.
- Κάθε μέρος έχει υποχρέωση να παράσχει στο Δικαστήριο το απαραίτητο υλικό που γνωρίζει ώστε το Δικαστήριο πλήρως ενημερωμένο να ασκήσει ορθά τη διακριτική του ευχέρεια. Παρόλα αυτά στο τέλος της ημέρας είναι στον αιτητή της αναστολής να δείξει ότι πρέπει να διαταχθεί τέτοια.
- Αίτηση για αναστολή πρέπει να γίνεται αμέσως, όταν είναι πρακτικά εφικτό μετά την εμφάνιση των λόγων για τους οποίους γίνεται ή όταν αυτοί περιέλθουν στη γνώση του αιτητή.
- Η αναστολή μπορεί να διαταχθεί για ένα καθορισμένο χρονικό διάστημα αλλά όχι γενικά ή για ένα μη λογικό χρονικό διάστημα. Με βάση τα πιο πάνω θα προχωρήσω στην εξέταση της παρούσας αίτησης. Εν όψει του γεγονότος ότι δεν υπάρχει ένσταση καταλήγω στο συμπέρασμα ότι τα όσα αναφέρονται στην ένορκη δήλωση η οποία συνοδεύει την αίτηση αποτελούν και τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η παρούσα αίτηση. Συνεπώς καταλήγω στο συμπέρασμα ότι η παρούσα αγωγή με την έφεση 70/10 είναι άμεσα συνδεδεμένες. Πρόκειται για τους ίδιους διαδίκους και η διαφορά τους και στις δύο αγωγές πηγάζει από την συμφωνία μεταξύ ενάγοντα και εναγόμενου ημερομηνίας 15.12.2000 για την αγορά ακινήτου από τον ενάγοντα όπως αυτό περιγράφεται στην έκθεση απαίτησης. Επίσης διαπιστώνω ότι το να προχωρήσει το Δικαστήριο στην εκδίκαση της παρούσας υπόθεσης σε αυτό το στάδιο ουσιαστικά θα προχωρεί στην εκδίκαση ιδίων γεγονότων όπως αυτά έχουν τεθεί στην υπόθεση 2188/
- Το μόνο επίδικο θέμα που θα χρειαστεί το Δικαστήριο να εξετάσει είναι αν ο ενάγοντας (αιτητής) δικαιούται σε ειδική εκτέλεση ή όχι και αυτό θα γίνει μόνο στην περίπτωση που η κατάληξη στην έφεση 70/10 είναι ότι η πιο πάνω αναφερόμενη συμφωνία βρίσκεται σε ισχύ. Τυχόν διαφορετική απόφαση στην 70/10 τότε και η παρούσα υπόθεση δεν θα έχει πλέον αντικείμενο. Έχοντας τα πιο πάνω υπόψη μου καταλήγω στο συμπέρασμα ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις που θέτει η νομολογία ώστε το Δικαστήριο να εγκρίνει την παρούσα αίτηση. Συνεπώς εκδίδεται διάταγμα όπως η παρούσα αγωγή τεθεί εκτός πινακίου μέχρι την έκδοση απόφασης στην έφεση 70/2010 και μετά την έκδοση της απόφασης δικαιούται οποιοσδήποτε των διαδίκων με αίτηση προς τον Πρωτοκολλητή του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού να ζητήσει τον ορισμό της παρούσας υπόθεσης. Εν όψει της φύσεως της αίτησης και της άμεσης συγκατάθεσης του εναγόμενου-καθ΄ ου η αίτηση δεν εκδίδω καμιά διαταγή για έξοδα. (Υπ.)............ Μ. Δρουσιώτης, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής /ΤΑ Subject: Civil/Other action/Interim Αναφορά: Πολιτική - Αίτηση για αναστολή της διαδικασίας μέχρι την έκδοση απόφασης σε έφεση και δικαίωμα να οριστεί η αγωγή μετά την έκδοση απόφασης στην έφεση - Δ.33 θ.
- cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο